Δροσος Γεωργιος

Αλληλεπιδρώντας με το τίποτα. Μια από τις βασικές παραδοχές της κβαντικής θεωρίας είναι ότι το κενό, δηλαδή ο άδειος χώρος, στην πραγματικότητα μόνο κενό δεν είναι: βρίθει από σωματίδια που εμφανίζονται απρόβλεπτα και παύουν να υπάρχουν έπειτα από μια στιγμή. Σ’ αυτά τα εικονικά σωματίδια οφείλονται τα παρατηρήσιμα κβαντικά φαινόμενα, όπως η δύναμη Casimir και η σκέδαση Delbrück. Ερευνητές από την Ιαπωνία βρήκαν τον τρόπο για να μετρήσουν με πρωτοφανή ακρίβεια την σκέδαση Delbrüc, ένα φαινόμενο που είναι πολύ δύσκολο να απομονωθεί. Η μέθοδός τους θα επιτρέψει να γίνουν λεπτομερέστατοι έλεγχοι στην θεωρία της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής (QED). Η σκέδαση Delbrück έχει κάποιες ομοιότητες με την πιο γνωστή μορφή σκέδασης, της σκέδασης Rayleigh στην οποία οφείλεται το γαλάζιο χρώμα του ουρανού. Η σκέδαση Rayleigh προκύπτει από την αλληλεπίδραση των φωτονίων με τα δέσμια ηλεκτρικά φορτία στα μόρια της ατμόσφαιρας. Η σκέδαση Delbrück αντίστοιχα προκύπτει από την αλληλεπίδραση των φωτονίων με τα «εν δυνάμει» ζεύγη ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων παρουσία του πεδίου Coulomb από έναν ατομικό πυρήνα. Το φαινόμενο της σκέδασης των φωτονίων από τα «εικονικά» σωματίδια του κβαντικού κενού παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1970, αλλά το φαινόμενο είναι δύσκολο να ταυτοποιηθεί, διότι πραγματοποιείται μαζί με άλλους τρεις τύπους σκέδασης – συμπεριλαμβανομένης και της σκέδασης Rayleigh. Οι ερευνητές Koga και Hayakawa προτείνουν μια μέθοδο απομόνωσης και μέτρησης της σκέδασης Delbrück. Το κλειδί στην λύση τους είναι η χρήση πολωμένων ακτίνων γ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η κατάλληλη επιλογή της γωνίας σκέδασης, της πόλωσης και της ενέργειας των φωτονίων θα κάνει την σκέδαση Delbrück δυο τάξεις μεγέθους ισχυρότερη από τις τρεις άλλες μορφές σκέδασης. Υποθέτοντας την χρήση κασσίτερου ως υλικού σκέδασης και μια πηγή ακτίνων γ υψηλής ροής όπως η ELI-NP (Extreme Light Infrastructure – Nuclear Physics) – μια εγκατάσταση υπό κατασκευή στην Ρουμανία – η ερευνητική ομάδα προβλέπει ότι η μέθοδος θα μπορούσε να διπλασιάσει την ακρίβεια που επιτεύχθηκε σε προηγούμενα πειράματα. Στην φωτογρσφία οι πολωμένες ακτίνες γ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την μελέτη της σκέδασης των φωτονίων από τα «εν δυνάμει» σωματίδια του κβαντικού κενού (ή αλλιώς σκέδαση Delbrück) https://physicsgg.me/2017/05/19/%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bb%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%8e%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1/

Τι είναι ένα άστρο νετρονίων; Στο βίντεο που ακολουθεί περιγράφονται εν συντομία, όσα γνωρίζουμε για τα άστρα νετρονίων. Η επικείμενη αποστολή NICER (Neutron Star Composition Explorer) της NASA θα έχει ως στόχο την περαιτέρω διερεύνηση των άστρων νετρονίων από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η αποστολή NICER θα εξερευνήσει την ισχυρή βαρύτητα, υπερ-πυκνή ύλη και τα ισχυρότατα μαγνητικά πεδία που δημιουργούν τα άστρα νετρονίων. Επίσης θα εφαρμοστεί το πρωτοποριακό σύστημα SEXTANT (Station Explorer for X-ray Timing and Navigation Technology), το οποίο θα χρησιμοποιήσει τα δεδομένα του NICER για τον προσδιορισμό θέσης και την πλοήγηση στο διάστημα βασισμένη στα πάλσαρ. https://physicsgg.me/2017/05/19/%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%af%cf%89%ce%bd/

Υποψία ζωής σε έναν από τους εξωπλανήτες του κοντινού άστρου Trappist-1 Ορισμένοι -ιδίως ο ένας- από τους επτά «γήινους» εξωπλανήτες, που περιφέρονται γύρω από το κοντινό άστρο Trappist-1 και οι οποίοι ανακαλύφθηκαν φέτος το Φεβρουάριο, είναι πιθανό να διαθέτουν ατμόσφαιρα εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις, που βασίζονται σε προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αν αυτό όντως συμβαίνει -και προς το παρόν οι επιστήμονες δεν έχουν τρόπο να το επιβεβαιώσουν- τότε αυξάνει η πιθανότητα να έχει αναπτυχθεί κάποια μορφή ζωής όλο αυτό το διάστημα που οι συνθήκες ευνοούν κάτι τέτοιο. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τσουανφέι Ντονγκ του Πανεπιστημίου Πρίνστον και της NASA, εκτιμούν ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, οι εξωτερικοί πλανήτες του συστήματος -που είναι μακρύτερα από το άστρο τους και τον καταστροφικό για την ατμόσφαιρα ηλιακό «άνεμό» του- είναι ικανοί να έχουν διατηρήσει την ατμόσφαιρά τους επί δισεκατομμύρια χρόνια, πράγμα που τους καθιστά δυνητικά κατοικήσιμους. Όμως οι επιστήμονες υπογράμμισαν ότι, καθώς πολλοί παράγοντες είναι ακόμη αβέβαιοι, μία τέτοια εκτίμηση πρέπει να ληφθεί υπόψη με τη δέουσα επιφύλαξη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το σύστημα του Trappist-1 σε απόσταση περίπου 39 ετών φωτός στον αστερισμό του Υδροχόου, αποτελεί πλέον στόχο προτεραιότητας για την αναζήτηση ζωής, ιδίως ο έκτος κατά σειρά πλανήτης του, ο Trappist-1g, που θεωρείται ο πιθανότερος να διαθέτει κατάλληλη ατμόσφαιρα. Το μελλοντικό μεγάλο επίγειο τηλεσκόπιο «Τζέημς Γουέμπ» της NASA θα βοηθήσει σημαντικά για τη μελέτη του από το 2019. Μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί περίπου 3.600 εξωπλανήτες διαφόρων μεγεθών και μορφών. Οι αστρονόμοι και αστροβιολόγοι αναζητούν κυρίως «γήινους» κόσμους, δηλαδή βραχώδεις και με ωκεανούς, αν και αυτό συνήθως δεν θεωρείται αρκετό για να αναπτυχθεί ζωή, εφόσον δεν υπάρχει επίσης κάποια ατμόσφαιρα. Στη Γη η ανάπτυξη πολύπλοκης και τελικά νοήμονος ζωής συνέβη μόνο όταν ο πλανήτης μας απέκτησε μια κατάλληλη ατμόσφαιρα σε βάθος χρόνου. Στην περίπτωση του άστρου Trappist-1, ενός ερυθρού νάνου μεγάλου όσο ο Δίας, το οποίο έχει λάμψη 2.000 φορές πιο αχνή από τον Ήλιο μας, και οι επτά πλανήτες του που έχουν ανακαλυφθεί, έχουν μεγέθη παραπλήσια της Γης (από μικρότεροι κατά 25% έως μεγαλύτεροι κατά 10%). Πιστεύεται ότι τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς είναι βραχώδεις και υδάτινοι, ενώ -σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις- μερικοί μπορεί να έχουν και ατμόσφαιρα. http://www.ethnos.gr/epistimi/arthro/ypopsia_zois_se_enan_apo_tous_eksoplanites_tou_kontinou_astrou_trappist_1-65142112/

Αποτελέσματα του Διαγωνισμού NASA Space Apps Challenge Thessaloniki 2017 Με επιτυχία ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός NASA Space Apps Challenge Thessaloniki όπου έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, από τις 28 έως και τις 30 Απριλίου 2017. Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από τον φορέα Βιομιμητισμού Ελλάδος Έρευνας και Καινοτομίας σε συνεργασία με το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στη Διοικητική Επιστήμη και Τεχνολογία του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών και το Ινστιτούτο Ανάπτυξης Επιχειρηματικότητας. Η επίσημη ομάδα διοργάνωσης του NASA Space Apps Challenge Thessaloniki διαγωνισμού αποτελούνταν από τους κ. Αλαμανταριώτου Κλεοπάτρα και κ. Βελή Έλενα, κ. Ουρανή Βασιλαπόστολο. Φέτος, η παγκόσμια συμμετοχή άγγιξε τους 22.000 πολίτες από 70 χώρες και 200 πόλεις, οι οποίοι συνεργάστηκαν για να αναπτύξουν λύσεις για ορισμένες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη Γη χρησιμοποιώντας τα ανοικτά δεδομένα της NASA. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι συμμετέχοντες έφθασαν τους 150 οι οποίοι, εκτός των άλλων, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια άκρως ενδιαφέρουσα εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες εκ των οποίων και ο κ. Σταμάτιος Κριμιζής, ακαδημαϊκός & αστροφυσικός επιστήμονας της NASA. Στη συνέχεια, σχηματίστηκαν ομάδες οι οποίες εργάστηκαν κι ανέπτυξαν καινοτόμες ιδέες πάνω σε θεματικές ενότητες , εστιασμένες στον πλανήτη Γη. Η Ειδική Επιτροπή αξιολόγησης απαρτιζόταν από τους κ. Λύρα Δημήτρη, κ. Προφητηλιώτη Γιώργο και κ. Τζίνη Παναγιώτη, ανέδειξε τις τρεις νικήτριες ομάδες του διαγωνισμού οι οποίες είναι οι εξής: 1ο Βραβείο: Prometheus Κατηγορία:Warning! Danger Ahead, And YOU can fight Fires Mέλη Ομάδας: Αθανάσιος Δήμου, Δημήτρης Τζιουμακλής, Ειρήνη Σουμπρί, Θωμάς Λάζιος 2o Βραβείο: Poseidon Κατηγορία: Planet Blue, Where’s the Water Mέλη ομάδας: Kαζαντζίδης Αλέξανδρος, Βούκενας Αλέξανδρος, Αντωνόγλου Αλέξανδρος, Δανελάτος Χρήστος, Τεντσογλίδης Ιορδάνης 3ο Βραβείο: Sky Ninjas Κατηγορία:Τhe earth and US, Pilot plus Mέλη ομάδας: Οvezik Χριστίνα, Περόντση Εύα, Πιέρρος Ιωάννης, Τριάντη Αγνή, Σιωπή Μαρία Ο διαγωνισμός NASA Space Apps Challenge Larissa πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και την στήριξη της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του προγράμματος Europe Direct, την υποστήριξη της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας καθώς και Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης σε συνεργασία με τους φορείς Aephoria, Be Loved Web Design, Change your World, Creative Ideas, Digital idea, ΕΠΕΕΚ, Labattoir Δ.Θεσσαλονίκης, Λέσχη Ξιφασκίας Θεσ/νίκης, Pangea, SheSharp, The Meraki People, Women Techmakers Greece, ΦΕΤΑ Κόμικς και με τη συμβουλευτική υποστήριξη της Orion Group Communication. Αξιοσημείωτο γεγονός αποτελεί η συμβολή των επιχειρήσεων από όλη την Ελλάδα, με πλατηνένιο χορηγό την εταιρεία λογισμικού SAP, χρυσούς χορηγούς την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος και την Ευρωπαϊκή Πίστη Α.Ε.Γ.Α., ενώ με δωροθεσία υποστήριξαν οι εταιρίες, Atlas Consulting, Coco-Mat, e-FOOD, Θες Γάλα Συνεταιρισμός, Κτήμα Ζαφειράκη, Mikel Coffee Company, Φυσικό Μεταλλικό Νερό Σαμαρίνα, Phaistos Printing και Vodafone CU. http://www.pestaola.gr/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%ad%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d-nasa-space-apps-challenge-thessaloniki-20/ Νεαρός Ινδός έφτιαξε τον «ελαφρύτερο δορυφόρο του κόσμου» Ένας νεαρός Ινδός έφτιαξε τον «ελαφρύτερο δορυφόρο» στον κόσμο, ο οποίος προορίζεται να εκτοξευτεί από εγκαταστάσεις της NASA τον Ιούνιο. Όπως αναφέρει το BBC, η 64 γραμμαρίων συσκευή του Ριφάθ Σααρούν αναδείχτηκε νικήτρια σε διαγωνισμό σχεδιασμού για νέους. Ο 18χρονος εφευρέτης σημειώνει ότι βασικός σκοπός του ήταν να επιδειχθούν οι δυνατότητες και επιδόσεις των ινών άνθρακα στον τομέα της τρισδιάστατης εκτύπωσης. Όπως είπε σε τοπικά ΜΜΕ, ο δορυφόρος θα πραγματοποιήσει μια αποστολή τεσσάρων ωρών σε υποτροχιακή πτήση. Κατά τη διάρκειά της, θα λειτουργήσει για περίπου 12 λεπτά σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας στο διάστημα. «Το σχεδιάσαμε εξολοκλήρου από την αρχή» είπε ο νεαρός εφευρέτης. «Θα έχει ένα νέο είδος υπολογιστή και οκτώ αισθητήρες που κατασκευάσαμε εμείς για μετρήσεις όσον αφορά στην επιτάχυνση, την περιστροφή και τη μαγνητόσφαιρα του πλανήτη» συμπλήρωσε. Ο δορυφόρος έχει το όνομα KalamSat, εμπνευσμένο από τον πρώην πρόεδρο της Ινδίας, Αμπντούλ Καλάμ, πρωτοπόρο όσον αφορά στις αεροναυτικές επιστημονικές φιλοδοξίες της χώρας. Το συγκεκριμένο project επελέγη μεταξύ άλλων στο πλαίσιο του διαγωνισμού Cubes in Space, που είχε διοργανωθεί από την idoodle με την υποστήριξη της NASA και του Colorado Space Grant Consortium. Ο Ριφάθ κατάγεται από μια μικρή πόλη στο Ταμίλ Ναντού και τώρα εργάζεται ως επιστήμονας στη Space Kidz India- μια οργάνωση που προωθεί τις επιστήμες και τη μόρφωση για παιδιά και εφήβους. Ο KalamSat δεν είναι η πρώτη του εφεύρεση, καθώς σε ηλικία 15 ετών είχε φτιάξει ένα μετεωρολογικό μπαλόνι, στο πλαίσιο ενός άλλου διεθνούς διαγωνισμού για νεαρούς επιστήμονες. http://www.naftemporiki.gr/story/1235950/nearos-indos-eftiakse-ton-elafrutero-doruforo-tou-kosmou Ρυθμιση τροχίας του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Σύμφωνα με το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) στις 18 Μαΐου 2017 πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη διόρθωση της τροχιάς του ΔΔΣ με τους κινητήρες που εχουν ενσωματωθεί στην ενότητα «Zvezda» του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Ο χρόνος λειτουργίας του κινητήρα ήταν 13 δευτερόλεπτα. Ως αποτέλεσμα, ο σταθμός έλαβε την ταχύτητα αύξησης των 0,2 m / sec. Σύμφωνα με την βαλλιστική υπηρεσία υποστήριξης πλοήγησης του κέντρου ελέγχου πτήσης (MCC), οι παραμετροι της τροχιάς του ΔΔΣ μετά τον ελιγμο ανέρχονται σε: το ελάχιστο ύψος πάνω από την επιφάνεια της Γης - 401,8 χιλιομέτρων, το μέγιστο ύψος πάνω από την επιφάνεια της Γης - 424,0 χιλιομέτρων, τροχιακή περίοδο - 92.675 min. κλίση - 51,66 βαθμούς. Ο σκοπός της διόρθωσης τροχιάς ήταν ο σχηματισμός των βαλλιστικών προϋποθέσεων για την προσγείωση του TPK «Soyuz MS-03», που έχει προγραμματιστεί για τις 2 του Ιούνη του 2017. https://www.roscosmos.ru/23563/

Ένα παράλληλο σύμπαν πιθανή απάντηση σε γρίφο της «ηχούς» της Μεγάλης Έκρηξης. Επιστήμονες από τη Βασιλική Αστρονομική Εταιρεία στη Βρετανία ίσως κατέρριψαν το βασικότερο επιχείρημα πολλών ερευνητών που αντικρούουν τη θεωρία των παράλληλων συμπάντων. Σύμφωνα με αυτούς τους ερευνητές, η συγκεκριμένη θεωρία είναι απίθανο να αποδειχθεί επιστημονικά, αφού κάθε σύμπαν στο σύνολο αυτών των «κόσμων» (όπως ο δικός μας) διαθέτει τον δικό του χωρόχρονο, ενέργεια και φυσικούς νόμους, με συνέπεια να μην είναι άμεσα ανιχνεύσιμο από τα υπόλοιπα. Ωστόσο, οι Βρετανοί αστρονόμοι υποστηρίζουν πως υπάρχει μία ένδειξη που ενδεχομένως «προδίδει» την ύπαρξη των παράλληλων συμπάντων. Η ένδειξη αυτή αφορά μία ανωμαλία στη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου (CMB), δηλαδή στην «ηχώ» που απέμεινε από τη Μεγάλη Έκρηξη όταν το σύμπαν είχε ηλικία 380.000 έτη. Κι αυτό γιατί πίσω από τη συγκεκριμένη ανωμαλία πιθανόν να βρίσκεται η σύγκρουση ενός παράλληλου σύμπαντος με το δικό μας. Στόχος των επιστημόνων είναι να λύσουν τον γρίφο της «Σκοτεινής Περιοχής» που εμφανίζεται στη CMB, δηλαδή να βρουν γιατί η εν λόγω περιοχή έχει ασυνήθιστα χαμηλότερη θερμοκρασία. Η «Σκοτεινή Περιοχή» ανακαλύφθηκε από τον δορυφόρο WMAP της NASA το 2004, ενώ η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε από την αποστολή Planck της ESA. Η αιτία πίσω τη μικρή της θερμοκρασία δεν έχει εξηγηθεί μέχρι σήμερα. Πάντως, οι περισσότεροι αστρονόμοι και κοσμολόγοι πιστεύουν πως είναι εξαιρετικά απίθανο να δημιουργήθηκε με τη γένεση του σύμπαντος, αφού είναι μαθηματικά δύσκολο να εξηγηθεί με την καθιερωμένη θεωρία για τη συμπαντική εξέλιξη. Τώρα, οι Βρετανοί επιστήμονες ισχυρίζονται πως κατ’ αρχάς κατέρριψαν την πιο εύκολη εξήγηση, ότι δηλαδή αποτελεί οπτική ψευδαίσθηση, λόγω της έλλειψης γαλαξιών που να παρεμβάλλονται. Παράλληλα, παραδέχονται πως δεν μπορούν να αποκλείσουν ότι προέκυψε από μία απίθανη διακύμανση, αν και θα πρόκειται για απίθανο σενάριο. Αν πάντως η απάντηση δεν είναι μία τέτοια διακύμανση, τότε η εξήγηση είναι πιο «εξωτική», με πιο εντυπωσιακή απάντηση τη δημιουργία της από τη σύγκρουση ενός παράλληλου σύμπαντος με το δικό μας. Αν μάλιστα η πιο λεπτομερής ανάλυση επιβεβαιώσει αυτή την εκδοχή, τότε η «Σκοτεινή Περιοχή» θα είναι ουσιαστικά η πρώτη απόδειξη για την ύπαρξη του πολυσύμπαντος. Η ύπαρξη των πολλαπλών συμπάντων αποτελεί μία συνέπεια που θα μπορούσε να προκύψει από τη θεωρία του πληθωρισμού, η οποία εξηγεί βασικές ιδιότητες του σύμπαντός μας υποστηρίζοντας πως, λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, αυτό γνώρισε μια σύντομη χρονική περίοδο εκρηκτικής διαστολής, Έτσι, το μέγεθός του αυξήθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό, συγκριτικά με τον «κοσμικό σπόρο» από τον οποίο είχε ξεκινήσει. Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένους επιστήμονες, αυτή η βίαιη διαστολή μπορεί να μην εξελίχθηκε παντού με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση, το αποτέλεσμα θα ήταν να μην γεννηθεί ένα σύμπαν αλλά πολλαπλά σύμπαντα, σαν «φυσαλίδες» που διογκώθηκαν. Με αυτή τη λογική, μάλιστα, ο πληθωρισμός πιθανόν να μην σταματά ποτέ. Επομένως, μέσα σε μία «φυσαλίδα» μπορεί κάλλιστα σε κάποιες περιοχές της να δημιουργηθούν καινούριες «φυσαλίδες». Σε μία τέτοια περίπτωση, το σύμπαν μας δεν είναι παρά μία από τις «φυσαλίδες» που σχηματίσθηκαν, πέρα από την οποία υπάρχουν άλλες «φυσαλίδες», όπως επίσης και περιοχές που βρίσκονται στη διαδικασία πληθωρισμού. Παρόλο που δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει έξω από τη δική μας «φυσαλίδα», αν δύο σύμπαντα δημιουργήθηκαν αρκετά κοντά, ώστε να βρίσκονται σε επαφή πριν απομακρυνθούν με τη διαστολή του χώρου, τότε το ένα θα έχει αφήσει κάποιο «αποτύπωμα» στο άλλο. Επομένως, ένα τέτοιο «αποτύπωμα», υποστηρίζουν οι Βρετανοί επιστήμονες, ενδεχομένως να είναι η «Ψυχρή Περιοχή». http://www.naftemporiki.gr/story/1236451/ena-parallilo-sumpan-pithani-apantisi-se-grifo-tis-ixous-tis-megalis-ekriksis

Άνοιξε το SESAME, το «CERN» της Μέσης Ανατολής. Ισραήλ, Παλαιστινιακά Εδάφη, Ιράν, Τουρκία, Κύπρος: χώρες που δύσκολα θα κάθονταν μαζί στο ίδιο τραπέζι συνεργάζονται στον νέο επιταχυντή SESAME που εγκαινιάστηκε την Τρίτη στην Ιορδανία. Το SESAME (Synchrotron light for Experimental Science and Applications in the Middle East), το όνομα του οποίου παραπέμπει έξυπνα στη διάσημη μαγική φράση «Σουσάμι άνοιξε» από την ιστορία του «Αλί Μπαμπά και των 40 κλεφτών» στις εμβληματικές για τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο «Χίλιες και μία νύχτες»-είναι το πρώτο «σύγχροτρο» της Μέσης Ανατολής: ένας κυκλικός επιταχυντής που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μικροσκόπιο για τη μελέτη δειγμάτων σε μοριακό επίπεδο. Οι έρευνες που θα πραγματοποιηθούν στο SESAME, θα έχουν εφαρμογές στην ιατρική, στη φαρμακευτική, στη βιολογία, στην επιστήμη των υλικών, στη φυσική, στη χημεία, στη γεωλογία, στο περιβάλλον, στη γεωπονική, στην αρχαιολογία κ.α. Από τη μελέτη της ρύπανσης και την ανάπτυξη νέων καλλιεργειών στην κοιλάδα του Ιορδάνη έως τη μελέτη του καρκίνου και των χειρογράφων της Νεκράς Θάλασσας, αναμένεται να υπάρξει μια πληθώρα ερευνητικών προγραμμάτων. Τα εγκαίνια του SESAME, που βρίσκεται στην περιοχή Άλαν 35 χιλιόμετρα βόρεια του Αμμάν και έχει έως τώρα κοστίσει περίπου 90 εκατ. δολάρια, πραγματοποίησε ο ιορδανός βασιλιάς Αμπντάλα ο Β'. Πρόεδρος του Συμβουλίου του SESAME είναι ο διακεκριμένος βρετανός καθηγητής φυσικής σερ Κρις Λιούελιν-Σμιθ (πρώην γενικός διευθυντής του CERN) και διευθυντής ο ιορδανός καθηγητής Χαλέντ Τουκάν. Το σύγχροτρο έχει ως αρχικά μέλη την Κύπρο, την Αίγυπτο, το Ιράν, το Ιράκ, το Ισραήλ, την Ιορδανία, την Παλαιστινιακή Αρχή, την Τουρκία και το Πακιστάν, ενώ η Ελλάδα και άλλες χώρες θα αναλάβουν ρόλο παρατηρητή. Καθεστώς παρατηρητή έχουν η Ελλάδα, άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βρετανία, Σουηδία, Ελβετία), η ΕΕ, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Κίνα, η Βραζιλία, ο Καναδάς και το Κουβέιτ. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500144565

The Machine: Ο μεγαλύτερος single memory υπολογιστής στον κόσμο, από την HPE. Έναν πρωτότυπο υπολογιστή με 160 ΤΒ μνήμης – τον μεγαλύτερο single memory (μονής μνήμης) υπολογιστή στον κόσμο, σύμφωνα με την ίδια- αποκάλυψε η HPE (Hewlett Packard Enterprise). Όπως αναφέρει η εταιρεία, πρόκειται για το νεότερο ορόσημο που επιτυγχάνεται στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος «The Machine», του μεγαλύτερου προγράμματος έρευνας και ανάπτυξης στην ιστορία της εταιρείας, που έχει σκοπό τη δημιουργία αρχιτεκτονικής υπολογιστών ειδικά για την εποχή των Big Data. «Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε τεχνολογίες του παρελθόντος, χρειαζόμαστε έναν υπολογιστή φτιαγμένο για την εποχή των Big Data. Τα μυστικά του επόμενου μεγάλου επιστημονικού επιτεύγματος, της καινοτομίας που θα αλλάξει τη βιομηχανία ή της τεχνολογίας που θα αλλάξει τη ζωή, κρύβονται σε κοινή θέα πίσω από τους όγκους δεδομένων που δημιουργούμε κάθε μέρα» είπε η Μεγκ Γουίτμαν, διευθύνουσα σύμβουλος της Hewlett Packard Enteprise. «Χρειαζόμαστε έναν υπολογιστή φτιαγμένο για την εποχή των Big Data». Το πρωτότυπο που αποκαλύφθηκε έχει λειτουργικό βασιζόμενο στο Linux, μνήμη 160 terabytes (TB) και είναι ικανό να επεξεργάζεται ταυτόχρονα δεδομένα που αντιστοιχούν σε 160 εκατομμύρια βιβλία. Όπως τονίζει η εταιρεία, ποτέ μέχρι τώρα δεν ήταν δυνατή η διαχείριση τόσο μεγάλου όγκου δεδομένων σε σύστημα μονής μνήμης. Η ΗΡΕ θεωρεί πως η κλίμακα της αρχιτεκτονικής αυτής θα μπορούσε εύκολα να αυξηθεί, πιάνοντας επίπεδο exabyte (σε συστήματα μονής μνήμης) και, πέρα από αυτό, σε επίπεδα σχεδόν απεριόριστης μνήμης- 4.096 yottabytes (250.000 φορές το σύνολο του σημερινού «ψηφιακού σύμπαντος»). Μνήμη τέτοιας έκτασης θα επέτρεπε την ταυτόχρονη επεξεργασία των ψηφιακών ιατρικών αρχείων κάθε ανθρώπου στη Γη, όλων των δεδομένων του Facebook, των στοιχείων κάθε διαδρομής των αυτόνομων οχημάτων της Google και όλων των δεδομένων από την εξερεύνηση του διαστήματος- δίνοντας απαντήσεις με ταχύτητες άνευ προηγουμένου. Το αποκαλούμενο Memory-Driven Computing φέρνει τη μνήμη και όχι τον επεξεργαστή στο επίκεντρο της αρχιτεκτονικής υπολογιστών: Σύμφωνα με την εταιρεία, μειώνει τον χρόνο επεξεργασίας και επίλυσης πολύπλοκων προβλημάτων από ημέρες σε ώρες, από ώρες σε λεπτά και από λεπτά σε δευτερόλεπτα. http://www.naftemporiki.gr/story/1235972/the-machine-o-megaluteros-single-memory-upologistis-ston-kosmo-apo-tin-hpe

Μπορούμε να ζήσουμε στο διάστημα; Ο Στίβεν Χόκινγκ φημίζεται για τις δυσοίωνες προβλέψεις του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Μιλώντας πρόσφατα στο BBC εκτίμησε ότι μας απομένουν 100 περίπου χρόνια ζωής πάνω στον πλανήτη γη. Η απαισιοδοξία του οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα λύσεις για κάποια σοβαρά προβλήματα, όπως είναι για παράδειγμα η κλιματική αλλαγή, η ραγδαία αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, η αύξηση του αριθμού μεταδοτικών ασθενειών επιδημιών αλλά και πιθανές συγκρούσεις αστεροειδών. Ωστόσο ακόμη κι αν καταφέρναμε να βρούμε μία νέα εξωγήινη πατρίδα στο γαλαξία, δεν θα αρκούσε απλά να ανέβουμε στο διαστημόπλοιο και να πετάξουμε προς τα εκεί. Κι αυτό διότι ο άνθρωπος έχει προσαρμοστεί απόλυτα στον πλανήτη γη. Το διάστημα και οι άλλοι πλανήτες αντίθετα, δεν αποτελούν φυσικό περιβάλλον για τον άνθρωπο, αλλά μάλλον εχθρικό. Υπάρχει πιθανότητα όμως να μπορούμε να προσαρμοστούμε στις αντίξοες συνθήκες του διαστήματος; Οι επιστήμονες της Εξελικτικής Βιολογίας ενάντια στους κοσμολόγους Με αφορμή την ανακοίνωση του Χόκινγκ ζητήθηκε η άποψη των ειδικών για τον εποικισμό του διαστήματος. Ο Ραλφ Τίντεμαν, ο διευθυντής του τμήματος Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Πότσνταμ συμφωνεί επί της αρχής με τον Χόκινγκ, εκτιμώντας ότι η ανθρωπότητα έχει να αντιμετωπίσει όντως επείγοντα προβλήματα. Αυτό ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν σημαίνει ότι η ανθρωπότητα απειλείται με εξαφάνιση. Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως επισημαίνει, το να φανταστεί κανείς μια εξωγήινη ζωή είναι πολύ πιο δύσκολο από το να επιβιώσει στη γη ακόμη και μετά από μια μεγάλη καταστροφή. «Από τη σκοπιά της (θεωρίας της) εξέλιξης το χρονικό διάστημα των 100 χρόνων είναι πολύ μικρό για να περιμένει κανείς μεγάλες εξελικτικές προσαρμογές. Οι πιθανότητες να μπορεί να προσαρμοστεί ένας πολύπλοκος οργανισμός σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο είναι μάλλον μηδαμινές», επισημαίνει ο επιστήμονας. Ανήκουμε στη Γη; «Η ζωή στη γη δημιουργήθηκε από τυχαίες μεταλλάξεις και όχι από μία τυχαία επιλογή», τονίζει ο Άξελ Μάιερ, καθηγητής της Εξελικτικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας. Η επίδραση της φυσικής επιλογής στο διάστημα (έλλειψη οξυγόνου, οι θερμοκρασίες, η ακτινοβολία κτλ.) θα ήταν τελείως διαφορετική και γι’ αυτό οι άνθρωποι θα πέθαιναν αμέσως», επισημαίνει ο ειδικός, εκτιμώντας ότι «δεν θα υπήρχε χρόνος για την προσαρμογή». Ο Μάιερ αντιτείνει: «Ας προσπαθήσουμε να μην καταστρέψουμε τον πλανήτη μας. Δεν έχουμε μέλλον σε άλλον πλανήτη. Εδώ δημιουργηθήκαμε, εδώ ανήκουμε». Ο κοσμολόγος Ρίχαρντ Γκοτ τονίζει στη συνέντευξή του στη Deutsche Welle ότι ήδη πριν τις ανακοινώσεις του Χόκινγκ ο ίδιος είχε υπογραμμίσει την ανάγκη να εποικίσουμε άλλα μέρη του σύμπαντος. «Ζούμε σε ένα μικρό πλανήτη του σύμπαντος. Αν ζούσαμε σε δύο πλανήτες, τότε οι πιθανότητες επιβίωσης του είδους μας θα ήταν μεγαλύτερες». Ο Ρ. Γκοτ πιστεύει ότι θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από τον Άρη. Στην ατμόσφαιρα του Άρη υπάρχει διοξείδιο του άνθρακα που περιέχει αρκετό οξυγόνο. Υπάρχει επίσης νερό ενώ αν κανείς εγκατασταθεί στις σπηλιές, τότε μπορεί να προστατευτεί και από την ακτινοβολία. http://physicsgg.me/2017/05/17/%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%b6%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1/ Σχεδιαζόμενη διόρθωση της τροχιάς του ΔΔΣ. Στις 18 Μαΐου, 2017 στις 01:15 σχεδιαζόμενη διόρθωση της τροχιάς του ΔΔΣ. Ο χειρισμός θα διεξαχθεί με τη βοήθεια των μηχανών της ενότητας «Star». Ο σκοπός της διόρθωσης - ο σχηματισμός των βαλλιστικών προϋποθέσεων για την προσγείωση προσεδάφιση του επανδρωμένου διαστημικου σκάφους μεταφοράς «Soyuz-03 MS. https://www.roscosmos.ru/23538/

Αντώνης Φούρφαρος: πρώτος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φυσικής. Η κατάκτηση, προ oλίγων ημερών, της πρώτης θέσης στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φυσικής της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών (Ε.Ε.Φ.), μεταξύ 500 συνομηλίκων του, για την οποία βραβεύτηκε από τον διακεκριμένο ακαδημαϊκό καθηγητή Φυσικής υψηλών ενεργειών Δημήτρη Νανόπουλο, δεν είναι η πρώτη διάκριση του Αντώνη Φούρφαρο, μαθητή της Γ΄ τάξης του 4ου Γενικού Λυκείου Αλεξανδρούπολης. Ο 17χρονος Αντώνης εδώ και χρόνια διαγράφει μία αξιοπρόσεκτη πορεία πανελλήνιων διακρίσεων στις θετικές επιστήμες. Από το γυμνάσιο έως σήμερα έχει διακριθεί σε διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρίας (2ο βραβείο), Μαθηματικών και Λογικής Σκέψης (1η θέση το 2016 και 2017), καθώς και στο συνέδριο ACSTAC (καλύτερη εργασία στην πληροφορική). Επίσης, κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ στην επίλυση κύβου του Rubik με κλειστά μάτια. Ανεπιτήδευτα, με εφηβικό ενθουσιασμό αλλά και περισσή συγκρότηση, μιλάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αποκαλύπτοντας τη δική του οπτική για την αξία της εκπαίδευσης, του ανταγωνισμού, της διάκρισης και των προτύπων. «Αν δεν καλλιεργήσουμε τις δυνατότητές μας, δεν γίνεται τίποτα. Είναι πολύ σημαντικό το πώς βλέπουμε το θέμα της νοημοσύνης. Αν βλέπουμε τη νοημοσύνη μας ως κάτι με το οποίο έχουμε γεννηθεί και είναι σταθερό, κάθε φορά που διαγωνιζόμαστε, εάν δεν πετυχαίνουμε το στόχο μας, υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρήσουμε ότι δεν είμαστε έξυπνοι και να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Για μένα είναι σημαντικό το να βλέπουμε κάθε αποτυχία ως κίνητρο βελτίωσης. Να βλέπουμε τις ικανότητές μας, ως κάτι που μπορούμε να βελτιώσουμε». Αναγνωρίζει πως την αγάπη για τις θετικές επιστήμες και κυρίως για τα μαθηματικά την εμφύσησε ο παππούς και η μητέρα του, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν επιφορτίστηκε ποτέ με το βάρος της προσδοκίας των διακρίσεων. «Μου παρείχαν τα κατάλληλα εφόδια για ν’ ανακαλύψω αυτό που αρέσει σ’ εμένα» εξηγεί. Ο διαγωνισμός είναι για τον Αντώνη μία εμπειρία στην οποία πρέπει να πηγαίνει κανείς απλά γιατί του αρέσει και όχι με σκοπό τη διάκριση και θεωρεί το κάθε αποτέλεσμα ως επιτυχία γιατί «τελικά πάντα μαθαίνεις κάτι». Εκτιμά πως «αν έχουμε στόχο τη διάκριση χάνει το όλο νόημα η συμμετοχή», αλλά δέχεται πως η αξία μίας διάκρισης έχει να κάνει με την προσπάθεια που καταβάλλουμε. «Πρώτα απ’ όλα πρέπει να διαγωνιζόμαστε με τον εαυτό μας, να βλέπουμε ότι αυτό που εμείς καταφέραμε είναι το καλύτερο που μπορούσαμε και να μην μας ενδιαφέρει το πώς είμαστε σε σχέση με τους άλλους». Δηλώνει μη ανταγωνιστικός και πιστεύει πως εκείνος που λειτουργεί ανταγωνιστικά δεν θ’ αντέξει μία ενδεχόμενη αποτυχία. Περιγράφει ως καλό δάσκαλο εκείνον που μπορεί να μεταδώσει τη γνώση και να εμπνεύσει τους μαθητές του, αλλά κυρίως αυτόν που τους δίνει τη δυνατότητα να επιδιώκουν και να επιτυγχάνουν τη μάθηση και εκτός σχολείου. Δεν έχει πρότυπα, αλλά θαυμάζει ανθρώπους για τις ιδέες και την προσωπικότητά τους. Στο άκουσμα της κατάκτησης της πρώτης θέσης στον πανελλήνιο διαγωνισμό φυσικής χάρηκε, κυρίως γιατί δεν «είχα προετοιμαστεί ιδιαίτερα για τον διαγωνισμό, δεν είχα αγωνία και δεν περίμενα να βγω πρώτος». Αν και σε απόσταση αναπνοής από τις πανελλήνιες εξετάσεις για την είσοδό του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εξακολουθεί να βρίσκει χρόνο για τις αγαπημένες του ασχολίες, όπως το πιάνο, η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων, η ερασιτεχνική όπως λέει ενασχόλησή του με την αστρονομία. Απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως δεν είναι καθόλου σίγουρος τι θα κάνει μελλοντικά. «Έχω γενικά κάποια πράγματα στο μυαλό μου, πάντα στο πεδίο των θετικών επιστημών αλλά όχι κάτι συγκεκριμένο και νομίζω ότι δεν έχει πολύ νόημα να το σκέφτομαι από τώρα, πριν ολοκληρώσω τις σπουδές μου στον τομέα της Πληροφορικής». http://physicsgg.me/2017/05/17/%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%86%ce%bf%cf%8d%cf%81%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%bb%ce%bb/

Κβάζαρς – Τα κοσμικά τέρατα του Σύμπαντος. Το 1959, μια ομάδα Βρετανών αστρονόμων δημοσίευσε τον τρίτο κατάλογο του Cambridge (Third Cambridge Catalog ή 3C εν συντομία), ο οποίος περιείχε εκατοντάδες καινούργιες λαμπρές ραδιοπηγές που ήταν ορατές από το Βόρειο Ημισφαίριο. Οι περισσότερες από αυτές τις πηγές ήταν ελλειπτικοί γαλαξίες σε αποστάσεις μέχρι περίπου τα τρία δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Η ανακάλυψη των Κβάζαρς Φεβρουάριος 1963. Ο αστρονόμος Maarten Schmidt λύνει το αίνιγμα της μυστηριώδους αστροφυσικής πηγής 3C273 που είχε πρόσφατα παρατηρηθεί στα ραδιοκύματα. Τη δεκαετία του 1950, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ραδιοαστρονομία ανθούσε. Και ο λόγος που συνέβαινε αυτό είχε να κάνει εν μέρει με το τραγικό γεγονός του πολέμου αυτό καθεαυτό. Οι ραδιοαντένες Würzburg χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς από τον γερμανικό στρατό για τη στόχευση πυροβόλων όπλων. Άρχισαν να κατασκευάζονται το 1940 και μέσα σε λίγα χρόνια σχεδόν 4.000 τέτοιες αντένες είχαν παραχθεί. Μετά το τέλος του πολέμου πολλά από αυτά τα ράδιο ραντάρ επανατοποθετήθηκαν για αστρονομικές παρατηρήσεις, όπως για παράδειγμα στο Kootwijk της Ολλανδίας και στο εργαστήριο Cavendish του πανεπιστημίου του Cambridge, όπου χρησιμοποιήθηκαν για την απεικόνιση των σπειρών του Γαλαξία μας και την παρατήρηση των ηλιακών κηλίδων. Η ανακάλυψη νέων αστροφυσικών πηγών στα ραδιοκύματα εξελισσόταν ραγδαία, δίνοντας ισχυρή ώθηση στον τομέα της Ράδιοαστρονομίας. Το 1959, μια ομάδα Βρετανών αστρονόμων δημοσίευσε τον τρίτο κατάλογο του Cambridge (Third Cambridge Catalog ή 3C εν συντομία), ο οποίος περιείχε εκατοντάδες καινούργιες λαμπρές ραδιοπηγές που ήταν ορατές από το Βόρειο Ημισφαίριο. Οι περισσότερες από αυτές τις πηγές ήταν ελλειπτικοί γαλαξίες σε αποστάσεις μέχρι περίπου τα τρία δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Η εικόνα τους μοιάζει με διάχυτες, φωτεινές “μουτζούρες” (σε αντίθεση με τα άστρα, τα οποία εμφανίζονται σαν σημεία λόγω του πολύ μικρότερου μεγέθους τους). Μία από αυτές τις πηγές ήταν και η 3C273, η οποία είχε αρχίσει να προβληματίζει έντονα τις ομάδες των αστρονόμων. Έμοιαζε περισσότερο με άστρο καθότι εμφανιζόταν σημειακή, το φάσμα της όμως δεν θύμιζε καθόλου τα τυπικά φάσματα των άστρων. Οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν κατά κόρον τα φάσματα των παρατηρούμενων πηγών για να μάθουν τη χημική τους σύσταση, τη θερμοκρασία τους, την ταχύτητα με την οποία κινούνται και εν γένει τις φυσικές διαδικασίες που είναι υπεύθυνες για την εκπομπή του φωτός. Το φάσμα είναι ουσιαστικά η ανάλυση του φωτός στα διάφορα μήκη κύματος και είναι αντιπροσωπευτικό του είδους του αστροφυσικού αντικειμένου. Τα φάσματα των άστρων, για παράδειγμα, μοιάζουν όλα μεταξύ τους κι έχουν κοινές ιδιότητες, όπως συμβαίνει και με τα φάσματα διάφορων άλλων πηγών, των πάλσαρς, των λευκών νάνων, των γαλαξιών και ούτω κάθε εξής. Παράλληλα, κάθε χημικό στοιχείο αφήνει το “αποτύπωμά” του πάνω στο φάσμα, τις λεγόμενες φασματικές γραμμές οι οποίες εμφανίζονται σε πολύ συγκεκριμένες θέσεις, ανάλογα με το αν προέρχονται από υδρογόνο, ήλιο κ.τ.λ., δίνοντάς μας έτσι τη δυνατότητα να μάθουμε ποια χημικά στοιχεία ακριβώς υπάρχουν σε κάθε παρατηρούμενη πηγή. Η -μέχρι τότε- μυστηριώδης πηγή 3C273 παρουσίαζε ιδιαίτερα έντονη εκπομπή στα ραδιοκύματα, αρκετά μεγαλύτερη από αυτή που αναμένεται από ένα άστρο. Το πιο αινιγματικό όμως δεδομένο ήταν οι φασματικές της γραμμές, οι οποίες δεν μπορούσαν να ταυτοποιηθούν με κανένα γνωστό χημικό στοιχείο! Αργότερα ανακαλύφθηκαν κι άλλες τέτοιες παρόμοιες πηγές, πραγματικές ντίβες του ουρανού, των οποίων τα φάσματα δεν μπορούσαν να αποκρυπτογραφηθούν και, ακόμα χειρότερα, δεν μπορούσαν να συνδυαστούν καν μεταξύ τους. Καθεμία ήταν διαφορετική, μοναδική. Ονομάστηκαν Κβάζαρς (Quasars), δηλαδή Quasi-stellar-radio-sources ή “σχεδόν αστρικές ραδιοπηγές”. Η λύση στο αίνιγμα των Κβάζαρς Ήταν ο αστρονόμος Maarten Scmidt που έδωσε τη λύση στο αίνιγμα. Συνειδητοποίησε ότι οι περίεργες φασματικές γραμμές που έβλεπε δεν ήταν από κάποιο καινούργιο, εξωτικό χημικό στοιχείο, αλλά από το γνωστό μας υδρογόνο, απλώς ήταν πάρα πολύ μετατοπισμένες πάνω στο φάσμα. Εν γένει, η θέση των φασματικών γραμμών είναι μεν συγκεκριμένη ανάλογα με το χημικό στοιχείο, μπορούν όμως να εμφανίζονται ελαφριά μετατοπισμένες αν η αστροφυσική πηγή κινείται με μεγάλες ταχύτητες μακριά από εμάς και κατά συνέπεια βρίσκεται σε πολύ μεγάλη απόσταση από τον παρατηρητή. Στην περίπτωση του 3C273, η μετατόπιση ήταν ακραία, υποδεικνύοντας μια απόσταση της τάξης των 3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός μακριά από το ηλιακό μας σύστημα! Οι Κβάζαρς ήταν τα πιο απομακρυσμένα αντικείμενα που είχαν ποτέ παρατηρηθεί. Φυσικά, στην Αστροφυσική, όπως και σε κάθε άλλη επιστήμη, μία απάντηση συνήθως εγείρει πολλαπλά καινούργια ερωτήματα. Και στην περίπτωση των Κβάζαρς αυτά ήταν αρκετά και αποτελούσαν ισχυρή πρόκληση για τις υπάρχουσες θεωρείς. Για να βρίσκεται ο 3C273 τόσο μακριά κι όμως να είναι ορατός από τη Γη, σήμαινε ότι παρήγαγε τεράστια ποσά λαμπρότητας. Για την ακρίβεια, έπρεπε να εκπέμπει φως όσο 2 τρισεκατομμύρια άστρα σαν τον Ήλιο, ξεπερνώντας ακόμα και τη λαμπρότητα ολόκληρου του Γαλαξία μας κατά εκατοντάδες φορές. Κι επειδή η ταχύτητα του φωτός είναι πεπερασμένη και κατά συνέπεια όσο πιο μακριά κοιτάμε τόσο πιο πίσω στον χρόνο κοιτάμε, αυτοί οι κοσμικοί “φάροι” προσέφεραν μια εντυπωσιακή ματιά στο πολύ πρώιμο σύμπαν – κι έτσι, ένα παράθυρο στην εξέλιξή του. Η ανακάλυψη των Κβάζαρς αποτέλεσε την πρώτη ισχυρή αμφισβήτηση της θεωρίας του Στατικού Σύμπαντος του Fred Hoyle. Κατά τον Hoyle, το Σύμπαν υπήρχε πάντα και θα υπάρχει για πάντα με την ίδια μορφή. Παρόλο που διαστέλλεται, η πυκνότητά του δεν αλλάζει, καθώς καινούργια ύλη δημιουργείται διαρκώς και νέοι γαλαξίες αντικαθιστούν τους παλιούς. Οι Κβάζαρς όμως παρατηρούνταν σε μεγάλες αποστάσεις και άρα στο μακρινό παρελθόν, αλλά όχι στην εποχή μας. Για την ακρίβεια, όταν ακολούθησαν και άλλες ανακαλύψεις παρόμοιων αντικειμένων έγινε φανερό ότι οι Κβάζαρς ήταν τουλάχιστον κατά 100 φορές πιο πολλοί στο παρελθόν από ό,τι τώρα. Εν ολίγοις, οι Κβάζαρς έδειξαν ότι το Σύμπαν αλλάζει. Η ανακάλυψή τους αποτέλεσε πρόβλημα για τη θεωρία του Hoyle, ενισχύοντας έτσι την κοσμολογία τής Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang) που πιστεύουμε σήμερα ότι ισχύει για την εξέλιξη του Σύμπαντος. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι Κβάζαρς, πέρα από τα αστροφυσικά ερωτήματα που έθεσαν, επηρέασαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε το Σύμπαν ολόκληρο. Δεν ήταν όμως μόνο οι τεράστιες αποστάσεις των Κβάζαρς που εντυπωσίαζαν τους αστρονόμους της εποχής. Αυτά τα κοσμικά “τέρατα” παρήγαν λαμπρότητα 100 φορές μεγαλύτερη από τους συνήθεις γαλαξίες, όμως όλη αυτή η λαμπρότητα φαινόταν να εκπέμπεται από μια πολύ μικρή περιοχή της τάξης του 1 έτους φωτός, υπερβολικά μικρή αν τη συγκρίνουμε με τις διαστάσεις του Γαλαξία μας που είναι περίπου 100 χιλιάδες έτη φωτός*. Ποιος μηχανισμός θα μπορούσε να παράγει αυτά τα τεράστια ποσά ενέργειας από μια τόσο συμπαγή περιοχή; Ενέργεια εκατονταπλάσια από αυτή ολόκληρου του Γαλαξία, προερχόμενη από μια περιοχή κατά 100 χιλιάδες φορές μικρότερη του Γαλαξία μας. Οι Κβάζαρς έδωσαν τις πρώτες ενδείξεις ότι ζούμε σε έναν κόσμο βίαιων και εκρηκτικών φαινομένων, ακραίων θερμοκρασιών και λαμπροτήτων. Έκτοτε, πολλοί Κβάζαρς έχουν ανακαλυφθεί, ακόμα πιο λαμπροί από τον 3C273, με ποικίλες ιδιότητες και χαρακτηριστικά, παίρνοντας έτσι και διαφορετικά ονόματα όπως Blazars, BL Lacs, Seyferts κ.ά. Στο σύνολό τους ονομάστηκαν Ενεργοί Γαλαξιακοί Πυρήνες, μια ονομασία που έχει να κάνει με τη φυσική εξήγηση αυτών των αστροφυσικών αντικειμένων. Ο φυσικός μηχανισμός των Κβάζαρς- Η δύναμη των Μελανών Οπών Λίγα χρόνια αργότερα, οι πρώτες προσεγγίσεις για την ερμηνεία αυτών των αντικειμένων άρχισαν να αναπτύσσονται. Ο Donald Lynden-Bell, ένας πρώην μεταδιδακτορικός ερευνητής του Maarten Schmidt, έδειξε ότι οι Κβάζαρς δεν ήταν άστρα, όπως θεωρούταν αρχικά, αλλά ασυνήθιστοι Γαλαξίες των οποίων η κεντρική περιοχή ήταν εξαιρετικά λαμπρή και βίαιη (εξ ου και το όνομα Ενεργοί Γαλαξιακοί Πυρήνες). Οι Γαλαξίες αυτοί διέφεραν σημαντικά από τον δικό μας διότι το φως που παράγει η κεντρική τους περιοχή είναι τόσο έντονο, ώστε να επισκιάζει το φως όλων των άστρων του Γαλαξία. Αν ανεβαίνατε ένα βράδυ στον λόφο της Ακρόπολης και θέλατε να νιώσετε όπως ένας Κβάζαρ, θα πρεπε να ανάψετε μια λάμπα, μικρή μεν, αλλά τόσο ισχυρή, που το φως της θα κάλυπτε το φως όχι μόνο της Αθήνας, αλλά ολόκληρης της Γης και του ηλιακού μας συστήματος. Ποια ήταν όμως η μηχανή παραγωγής αυτής της τρομακτικής ενέργειας από μια τόσο μικρή περιοχή; Ο Lynden-Bell έδειξε ακόμα ότι αυτή η τεράστια και βίαιη έκλυση ενεργείας πήγαζε από ένα αστροφυσικό αντικείμενο (στην καρδιά του Γαλαξία) που έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε ως σκοτεινό, ήσυχο και αμετάβλητο. Μια υπερμεγέθης και περιστρεφόμενη Μαύρη Τρύπα! Αυτή η Μαύρη Τρύπα είναι υπεύθυνη για την τεράστια λαμπρότητα με τον εξής μηχανισμό: Γύρω από τη Μαύρη Τρύπα υπάρχει ένας δίσκος προσαύξησης, ένας λεπτός δίσκος υλικού που περιστρέφεται και αυτός γύρω από τη μαύρη τρύπα και την “ταΐζει” διαρκώς με άστρα, σκόνη και αέριο. Όσο πιο κοντά στη Μαύρη Τρύπα πάμε, τόσο αυξάνεται η ταχύτητα με την οποία κινείται το υλικό του δίσκου (φτάνοντας τα 10.000 Km/sec), το οποίο λόγω τριβής θερμαίνεται σε τρομακτικές θερμοκρασίες της τάξης του ενός εκατομμυρίου βαθμών Kelvin (ο Ήλιος μας, για παράδειγμα, έχει θερμοκρασία γύρω στους 5.000 βαθμούς Kelvin). Λόγω της θέρμανσής του σε αυτές τις ακραίες θερμοκρασίες, το υλικό του δίσκου ακτινοβολεί. Η εντυπωσιακή δομή των Κβάζαρς δεν σταματά εδώ. Δύο πίδακες υλικού εκτοξεύονται από την περιοχή της Μελανής Οπής που κινούνται με ταχύτητα κοντά σε αυτή του φωτός, είναι εξαιρετικά εστιασμένοι και λεπτοί και συχνά τόσο μεγάλοι, που μπορεί να εκτείνονται και πέρα από τον ίδιο τον Γαλαξία. Η εστίασή τους είναι εκπληκτική, μοιάζει σαν να εκτοξεύουμε νερό από ένα λάστιχο κήπου και αυτό να φτάνει μέχρι τον μακρινότερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος κι ακόμη παραπέρα. Δείτε, για παράδειγμα, τους σχετικιστικούς πίδακες του Ενεργού Γαλαξία Hercules A. Η μελανή οπή, ο δίσκος και οι πίδακες αποτελούν τα κύρια συστατικά αυτής της τρομακτικής μηχανής παραγωγής ενέργειας που βρίσκεται στο κέντρο των ενεργών γαλαξιών και τους καθιστά ορατούς από τόσο μεγάλες αποστάσεις. Και, από ό,τι φαίνεται, οι Μελανές Οπές, όταν υπάρχει γύρω τους άφθονο “καύσιμο” όπως το υλικό του δίσκου, δεν είναι καθόλου σιωπηλές και σκοτεινές, αλλά -εν αντιθέσει- αποτελούν τις πιο βίαιες και ακραίες μηχανές παραγωγής ενέργειας και ακτινοβολίας. Οι Κβάζαρς άνοιξαν το πρώτο παράθυρο παρατήρησης του μακρινού και πρώιμου Σύμπαντος, μας έδειξαν ότι το Σύμπαν είναι γεμάτο από βίαια και εκρηκτικά φαινόμενα, έδωσαν ώθηση στην κοσμολογία της Μεγάλης Έκρηξης και απέδειξαν έμμεσα την ύπαρξη των υπερμεγεθών Μελανών Οπών. Σύμφωνα μάλιστα με κάποια εξελικτικά σενάρια, είναι πιθανό και οι “συνήθεις” Γαλαξίες όπως ο δικός μας να περάσαν από μια τέτοια ενεργή φάση, ώσπου το υλικό γύρω από την κεντρική Μελανή Οπή τελείωσε και η εκπληκτική αυτή μηχανή “έσβησε”, αφήνοντας πίσω της έναν “κανονικό” Γαλαξία, που το φως του αποτελεί απλά το άθροισμα του φωτός που ακτινοβολούν τα άστρα τους. Ίσως οι Κβάζαρς να είναι η εφηβική περίοδος όλων των Γαλαξιών. (*)Έτος φωτός: Μονάδα μέτρησης μεγάλων αποστάσεων στην Αστροφυσική. Αντιστοιχεί στην απόσταση που διανύει το φως όταν ταξιδεύει στο κενό για ένα έτος και ισούται περίπου με 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι αν θέλαμε, για παράδειγμα, να διασχίσουμε το Γαλαξία μας, που έχει διάμετρο 100.000 έτη φωτός, θα έπρεπε να ταξιδεύουμε με την ταχύτητα του φωτός για 100 χιλιάδες χρόνια. Εύα Λέφα, Διδάκτωρ Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου της Χαιδελβέργης. http://www.mpia.de/imprs-hd/theses/thesis_lefa.pdf http://physicsgg.me/2017/05/16/%ce%ba%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b1%cf%81%cf%82-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%8d%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84/

Νέες μετρήσεις ακριβείας του μποζονίου Higgs στο «χρυσό κανάλι» physicsgg Η ανακάλυψη του μποζονίου Higgs το 2012 από τα πειράματα ATLAS και CMS σηματοδότησε ένα ορόσημο στην ιστορία της σωματιδιακής φυσικής. Επιβεβαίωσε μια από τις προβλέψεις του Καθιερωμένου Προτύπου που διατυπώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Με τον τεράστιο όγκο των πειραματικών δεδομένων από τις συγκρούσεις πρωτονίων – με την μεγαλύτερη ενέργεια των 13 TeV – που συλλέχτηκαν στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) το 2015 και 2016, το πείραμα ATLAS μπήκε σε μια νέα εποχή μετρήσεων σχετικά με τις ιδιότητες του μποζονίου Higgs. Τα νέα δεδομένα επέτρεψαν τον υπολογισμό ενεργών διατομών χρησιμοποιώντας την «χρυσή» διάσπαση H→ZZ*→4l. Το κανάλι των τεσσάρων λεπτονίων, αν και σπάνιο (0,012% ο λόγος διακλάδωσης σε τελικές καταστάσεις με ηλεκτρόνια ή μιόνια), έχει την σαφέστερη και καθαρότερη υπογραφή από όλους τους δυνατούς τρόπους διάσπασης του μποζονίου Higgs. Aυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτό το κανάλι διάσπασης εμφανίζει το μικρότερο υπόβαθρο άσχετων γεγονότων. Η εγκάρσια ορμή του μποζονίου Higgs μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση διαφορετικών μηχανισμών παραγωγής Higgs και πιθανών αποκλίσεων από τις αλληλεπιδράσεις του Καθιερωμένου Προτύπου. Μελετώντας τον αριθμό των πιδάκων που παράγονται σ’ αυτά τα γεγονότα, καθώς επίσης και την εγκάρσια ορμή του κύριου πίδακα, το ATLAS μπορεί να ανιχνεύσει και να βοηθήσει στην βελτίωση των θεωρητικών μοντέλων παραγωγής μποζονίων Higgs διαμέσου της σύντηξης γλοιονίων. Οι μετρούμενες και οι προβλεπόμενες διαφορικές ενεργές διατομές συναρτήσει της πολλαπλότητας του πίδακα φαίνονται στο σχήμα 3. Περισσότερα αποτελέσματα των μετρήσεων και πιο εξειδικευμένες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ:atlas.cern. https://atlas.cern/updates/physics-briefing/higgs-golden-channel Πάντως, το γενικότερο συμπέρασμα είναι πως διαπιστώνεται, για άλλη μια φορά, καλή συμφωνία μεταξύ των πειραματικών δεδομένων και των προβλέψεων του Καθιερωμένου Προτύπου. Στην φωτογραφία στο Σχήμα 1: Γεγονότα από τις μετρήσεις H→ZZ*→4l του πειράματος ATLAS από το σύνολο των δεδομένων 2015+2016. Το μποζόνιο Higgs αντιστοιχεί στην γαλάζια κορυφή στα 125 GeV. Σχήμα 2: Η μετρούμενη διαφορική ενεργός διατομή της εγκάρσια ορμής των τεσσάρων λεπτονίων συγκρινόμενη με θεωρητικές προβλέψεις. Η εγκάρσια ορμή είναι η ορμή στο επίπεδο που είναι κάθετο στη δέσμη. Σχήμα 3: Διαφορική ενεργός διατομή ως προς την πολλαπλότητα του πίδακα που σχετίζεται με το μποζόνιο Higgs. Η μετρούμενη διατομή συγκρίνεται με θεωρητικές προβλέψεις του Καθιερωμένου Προτύπου. http://physicsgg.me/2017/05/16/%ce%bd%ce%ad%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%b6%ce%bf%ce%bd%ce%af/

Η Λάρισα αναπτύσσει ιδέες και προτείνει λύσεις προς την NASA. Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το συνέδριο και ο διαγωνισμός NASA Space Apps Challenge στη Λάρισα που διοργανώθηκε από τον φορέα Βιομιμητισμού Ελλάδος Έρευνας και Καινοτομίας. Φέτος η συμμετοχή άγγιξε τους 22.000 πολίτες από 70 χώρες και 200 πόλεις σε όλο τον κόσμο που συνεργάστηκαν για να αναπτύξουν τις λύσεις σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τη γη, χρησιμοποιώντας τα ανοικτά δεδομένα της NASA. Η ειδική επιτροπή με κριτές τον Αν. Βασιλειάδη (Ινστιτούτο Επιχειρηματικότητας), Ανδ. Στεφανίδη (Aephoria.net) και Γ. Προφιτιλιώτη (υποψ. διδάκτωρ ΕΜΠ) ανέδειξε τις παρακάτω τρεις νικήτριες ομάδες: 1ο Βραβείο PROSUN Κατηγορία: Τhe earth and us. Challenge lets go to the beach Mέλη Ομάδας: Αναστάσιος Γιαλαμάς, Μιλτιάδης Αλέξης, Δέσποινα Φλώρου, Κωνσταντίνος Γρηγορίου, Θεόδωρος Γρηγορίου. Η λύση είναι μια εφαρμογή η οποία με τη βοήθεια της φωτογραφικής μηχανής και του smartphone θα δείχνει τον δείκτη UV της θέσης του χρήστη, προκειμένου να τοποθετηθεί ο σωστός τύπος αντηλιακού. Η ομάδα ελπίζει για ένα μέλλον με λιγότερα ηλιακά εγκαύματα και Καρκίνους δέρματος. 2ο Βραβείο AIR TRAVELING STORIES Κατηγορία The earth and us. Challenge Pilot plus Mέλη ομάδας: Mελπομένη Πίτα, Δήμητρα Οικονόμου, Βασίλης Οικονόμου, Γεωργία Οικονόμου. Η Ιδέα υλοποιήθηκε από δύο παιδιά 11 και 13 ετών σε συνεργασία με τους γονείς τους. Συγκεκριμένα το Air Travelling αφορά μια εφαρμογή για έξυπνα κινητά η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί από επιβάτες και πιλότους αεροπλάνων και συνδυάζει την τεχνολογία του GPS με το crowdsourcing, δηλαδή την ανάρτηση πληροφοριών από το κοινό. Κάθε φορά που οι χρήστες περνούν πάνω από μια περιοχή, θα λαμβάνουν μία ειδοποίηση που θα τους ενημερώνει για την τοποθεσία τους, καθώς και για γεωλογικά, πολιτιστικά, κλιματικά, καθώς και άλλα στοιχεία (αναρτημένα από άλλους χρήστες) ανάλογα με το κριτήριο ενδιαφέροντος τους. 3ο Βραβείο RADIATION BLOCKERS Κατηγορία Warning! Danger Ahead! Challenge Mayday! Mayday! Mayday! Μέλη ομάδας: Κωνσταντίνος Εμμανουηλίδης, Ηλίας Ντεγκούδης, Μανώλης Καρτσάκης, Ζωιοπούλου Βασιλική. Οι επιβάτες των πτήσεων κοντά σε μαγνητικούς πόλους εκτίθενται σε υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας. Η ειδική δόση ακτινοβολίας έχει σημαντική επίδραση στο ανθρώπινο σώμα και σε συνδυασμό με τον σύγχρονο τρόπο ζωής, ο άνθρωπος γίνεται πιο ευάλωτος σε προβλήματα υγείας. Η λύση για τη μείωση της ακτινοβολίας που λαμβάνεται από το ανθρώπινο σώμα περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας βάσης δεδομένων, η οποία δείχνει τα επίπεδα ακτινοβολίας για κάθε επιβάτη μηνιαίως, καθώς και το σχεδιασμό ενός κοστουμιού αντί-ακτινοβολίας. Για την ολοκλήρωση του συνεδρίου και του διαγωνισμού ο φορέας Βιομιμητισμού Ελλάδος συνεργάστηκε με το Ινστιτούτο Ανάπτυξης Επιχειρηματικότητας και το πρόγραμμα MSC in Management Science and Technology του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών. Το συνέδριο και ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και την στήριξη της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του προγράμματος Europe Direct, την υποστήριξη της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας καθώς και Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο διαγωνισμός NASA Space Apps Challenge Larissa πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τους φορείς Aephoria, Be Loved Web Design, Change your World, Creative Ideas, Digital idea, ΕΠΕΕΚ, Labattoir Δ.Θεσσαλονίκης, Λέσχη Ξιφασκίας Θεσ/νίκης, Pangea, SheSharp, The Meraki People, Women Techmakers Greece, ΦΕΤΑ Κόμικς και με τη συμβουλευτική υποστήριξη της Orion Group Communication. Αξιοσημείωτο γεγονός αποτελεί η συμβολή των επιχειρήσεων από όλη την Ελλάδα, με χρυσούς χορηγούς την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος και την Ευρωπαϊκή Πίστη Α.Ε.Γ.Α., ενώ με δωροθεσία υποστήριξαν οι εταιρίες, Atlas Consulting, Coco-Mat, e-FOOD, ΘΕΣ-ΓΑΛΑ Συνεταιρισμός, Κτήμα Ζαφειράκη, Mikel Coffee Company, Φυσικό Μεταλλικό Νερό Σαμαρίνα και Phaistos Printing. http://www.pestaola.gr/i-larisa-anaptyssei-idees-kai-proteinei-lyseis-pros-tin-nasa/

Το νέο «φουτουριστικό» όχημα της NASA για τον Άρη. Ένα πραγματικά φουτουριστικό πλήρους μεγέθους όχημα, ειδικά για την επιφάνεια του Άρη κατασκεύασαν σε συνεργασία οι «Parker Brothers», το διαστημικό κέντρο της NASA «Kennedy», ένα ανώνυμο δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης, αλλά και μια εταιρία που παρασκευάζει πρωτότυπα οχήματα. Ο Marc Parker, σχεδιαστής και δημιουργός του νέου οχήματος εξερεύνησης, υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα ηλεκτροκίνητο όχημα έξι τροχών που δημιουργήθηκε ώστε να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο στον αμμώδη και βραχώδη αυτόν πλανήτη. Ωστόσο το όχημα αυτό δε θα πατήσει ποτέ τους τροχούς του στον Άρη. Σύμφωνα με τον Parker, η NASA σχεδιάζει να το χρησιμοποιήσει σε ένα ταξίδι κατά μήκος της Αμερικανικής Ηπείρου, για το επερχόμενο «Καλοκαίρι του Άρη», ένα εκπαιδευτικού χαρακτήρα event, που σκοπό έχει να εμπνεύσει το κοινό για την εξερεύνηση του διαστήματος και τα διαπλανητικά ταξίδια. http://www.pronews.gr/portal/20170515/genika/diastima/49/neo-foytoyristiko-ohima-tis-nasa-gia-ton-ari-foto

Τα βαρυτικά κύματα ίσως «προδώσουν» την ύπαρξη επιπλέον διαστάσεων. Η απόδειξη για την ύπαρξη επιπλέον διαστάσεων θα μπορούσε να μην προέλθει από το CERN και το «πείραμα του αιώνα» που διεξάγεται στον επιταχυντή, αλλά από τα «ίχνη» που αυτές αφήνουν στα βαρυτικά κύματα, δηλαδή τις παραμορφώσεις που προκαλεί η κίνηση οποιουδήποτε σώματος και διαδίδονται με την ταχύτητα του φωτός στο χωροχρονικό συνεχές. Αυτό υποστηρίζουν επιστήμονες από το γερμανικό Ινστιτούτο Max Plank Βαρυτικής Φυσικής, οι οποίοι κατέληξαν σε δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι επιπλέον διαστάσεις ενδεχομένως «προδίδουν» την παρουσία τους μέσων των βαρυτικών κυμάτων. Οι επιπλέον διαστάσεις, πέρα από τις γνωστές τρεις διαστάσεις για τον χώρο και μία για τον χρόνο, έχουν προταθεί από θεωρητικούς φυσικούς για να εξηγηθεί το πρόβλημα της ιεραρχίας, δηλαδή το γεγονός ότι η βαρυτική δύναμη είναι ασθενέστερη από τις τρεις υπόλοιπες θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις. Έτσι στο πλαίσιο των αντίστοιχων θεωριών, η βαρύτητα είναι μικρής τάξης μεγέθους επειδή, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δυνάμεις, διαχέεται σε αυτές τις επιπλέον διαστάσεις, με συνέπεια να εξασθενεί. Οι περισσότερες ελπίδες για την απόδειξη ύπαρξής τους «περνούν» από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) στο CERN, αν από τις συγκρούσεις στο εσωτερικό του παραχθούν και ανιχνευθούν γκραβιτόνια ή κάποιο από τα σωμάτια που προβλέπουν οι διάφορες εκδοχές της υπερσυμμετρίας οι οποίες προτείνουν τις επιπλέον διαστάσεις. Μέχρι σήμερα ωστόσο στον LHC δεν έχει εντοπιστεί κανένα από αυτά τα υπερσυμμετρικά σωματίδια, παρόλο που ο επιταχυντής έχει ήδη φτάσει σε επίπεδα ενέργειας στα οποία κανονικά θα έπρεπε να έχει κάνει την «εμφάνισή» του το ελαφρύτερο από αυτά. Αν όμως η βαρύτητα διαχέεται όντως στις επιπλέον διαστάσεις, οι δύο ερευνητές από το Max Plank υποστηρίζουν πως γι’ αυτό τον σκοπό ένας εναλλακτικός πειραματικός δρόμος θα μπορούσαν να είναι τα βαρυτικά κύματα, τα οποία θα πρέπει να διαδίδονται και σε αυτές, πέρα από τις 4 χωροχρονικές διαστάσεις. Έτσι οι δύο επιστήμονες, ο Γκουστάβο Γκόμεζ και ο Ντείβιντ Άντριοτ, υπολόγισαν ποια θα ήταν τα παρατηρησιακά δεδομένα που θα προέκυπταν σε αυτή την περίπτωση. Με αυτό τον τρόπο, βρήκαν πως θα πρέπει να υπάρχει αφθονία βαρυτικών κυμάτων υψηλών συχνοτήτων, συγκριτικά με το υπόλοιπο φάσμα συχνοτήτων. Το πρόβλημα όμως είναι πως τέτοιες παραμορφώσεις δεν μπορούν να ανιχνευθούν από τους υπάρχοντες ανιχνευτές, όπως το πείραμα Advanced LIGO, ενώ επίσης μικρότερες συχνότητες αναμένεται να είναι στο στόχαστρο και των πειραμάτων που ετοιμάζονται για τα επόμενα χρόνια. Το δεύτερο πάντως φαινόμενο, στο οποίο κατέληξαν, είναι πιο πρακτικά αξιοποιήσιμο. Κι αυτό γιατί αναμένεται να εμφανίζεται στα βαρυτικά κύματα που βρίσκονται μέσα στα παρατηρησιακά όρια των ανιχνευτών που ήδη υπάρχουν. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα βαρυτικά κύματα παραμορφώνουν τον χώρο από τον οποίο διέρχονται, συστέλλοντας τη διάστασή του που είναι παράλληλη με τη διεύθυνση διάδοσης των κυμάτων και διαστέλλοντάς τον στο επίπεδο που είναι κάθετο στη διεύθυνση διάδοσης. Κατά συνέπεια, αν υπάρχουν επιπλέον διαστάσεις, τότε θα πρέπει να εμφανίζεται ένας ακόμη, ιδιαίτερος τρόπος παραμόρφωσης. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αυτός ο τρόπος παραμόρφωσης μπορεί να εντοπισθεί, αν υπάρχει. Η μόνη προϋπόθεση είναι να κατασκευασθούν περισσότεροι ανιχνευτές. http://www.naftemporiki.gr/story/1235526/ta-barutika-kumata-isos-prodosoun-tin-uparksi-epipleon-diastaseon

5 μαθήματα Κοσμολογίας από τον Δημήτρη Νανόπουλο. Στον τρίτο βράχο από τον ήλιο Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται Τρίτη 23 Μαΐου, Πέμπτη 25 Μαΐου, Τρίτη 6, 13 και 20 Ιουνίου και ώρα 17.00-18.30 στην Στοά του Βιβλίου: Δείτε τους όρους συμμετοχής ΕΔΩ: http://www.stoabibliou.gr/ep/pr_kosmology.php http://physicsgg.me/2017/05/15/5-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b7/

Τα μελλοντικά χημικά στοιχεία Ουνουνέννιο και Ουνμπινίλιο. Τα (υποθετικά προς το παρόν) στοιχεία του περιοδικού πίνακα με ατομικούς αριθμούς Ζ=119 και Ζ=120, ονομάζονται αντίστοιχα: Ουνουνέννιο (119Uue) ή Eκα-φρανκιο και Ουνμπινίλιο (120Ubn) ή Εκα-ράδιο. Τα προθέματα eka- , μαζί με τα dvi- και tri- , χρησιμοποιούνταν από τον Mendeleev (από τα σανσκριτικά ονόματα των ψηφίων 1, 2 και 3), για την προσωρινή ονομασία στοιχείων που δεν είχαν ανακαλυφθεί. Για παράδειγμα στην σημερινή ομάδα του Βορίου (Ζ=11), ο Mendeleev προέβλεψε ότι υπήρχε ένα έως τότε άγνωστο στοιχείο, αμέσως μετά το Αλουμίνιο (Ζ=27), που το ονόμασε Εκα-αλουμίνιο, προβλέποντας ότι το ατομικό του βάρος θα είναι 68. Το στοιχείο αυτό ανακαλύφθηκε αργότερα και ονομάστηκε Γάλλιο (Ζ=31). Στο Ινστιτούτο Πυρηνικών Ερευνών της Ντούμπνα στην Ρωσία προγραμματίζονται νέα πειράματα δημιουργίας του Ουνουνένιου και του Ουνμπινίλιου, διαμέσου των πυρηνικών αντιδράσεων σύντηξης όπως 249Bk+50Ti και 249Cf+50Ti ή 96Cm + 24Cr, αντίστοιχα. http://physicsgg.me/2017/05/15/%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd/

Σ. Χόκινγκ: Το μέλλον και η επιβίωση του ανθρώπου βρίσκονται στο διάστημα. Η εκκένωση της Γης μέσα στον επόμενο αιώνα είναι το μόνο ζωτικό σενάριο για την επιβίωση του ανθρώπου, σύμφωνα με τον παγκοσμίου φήμης αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ. Τη στιγμή που η Γη διατρέχει πλείστους κινδύνους, είτε από φυσικά ή άλλα αίτια, όπως αστεροειδείς, ο υπερπληθυσμός ή ακόμη την κλιματική αλλαγή. Συνεπώς, κατά τον μεγάλο επιστήμονα, η τύχη του ανθρωπίνου γένους δεν βρίσκεται εγκλωβισμένο στη γη, αλλά στο διάστημα. Ο επιστήμονας σκοπεύει μάλιστα να μετατρέψει τις ζοφερές διακηρύξεις του σε ένα ντοκιμαντέρ με σκοπό να βοηθήσει τις επόμενες γενιές να πάρουν τη σωστή απόφαση. Στο «Expedition New Earth» του BBC, ο καθηγητής Χόκινγκ οργώνει την υδρόγειο για να βρει τον τρόπο για το πώς θα εγκαταλείψουμε τον πλανήτη μας και θα ανοιχτούμε στο Σύμπαν. Τι έγινε όμως και άλλαξε γνώμη μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς τον περασμένο Νοέμβριο καθησύχαζε την ανθρωπότητα πως θα επιβιώσει για άλλα χίλια χρόνια; «Δεν νομίζω πως θα επιβιώσουμε για άλλα χίλια χρόνια χωρίς να δραπετεύσουμε από τον εύθραυστο πλανήτη μας», λέει τώρα και συνεχίζει: «Θέλω έτσι να ενθαρρύνω το δημόσιο ενδιαφέρον για το Διάστημα». Στον επίλογο του βιβλίου του μάλιστα «Πώς να φτιάξεις ένα διαστημόπλοιο», ο Χόκινγκ το λέει ξεκάθαρα: «Πιστεύω ότι η ζωή στη Γη παραμένει σε ολοένα και μεγαλύτερο κίνδυνο να εξαφανιστεί από κάποια καταστροφή, όπως ένας ξαφνικός πυρηνικός πόλεμος, ένας γενετικά τροποποιημένος ιός ή άλλοι κίνδυνοι. Νομίζω ότι το ανθρώπινο είδος δεν έχει κανένα μέλλον αν δεν πάει στο Διάστημα». http://www.pronews.gr/portal/20170516/genika/diastima/49/s-hokingk-mellon-kai-i-epiviosi-toy-anthropoy-vriskontai-sto-diastima

Παράρτημα στην Καλαμάτα ιδρύει ο «Δημόκριτος» Το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» ανακοίνωσε ότι ιδρύει παράρτημα στην Καλαμάτα. Ο δήμαρχος Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας παρέδωσε στο διευθυντή του Ινστιτούτου Πυρηνικής και Σωματιδιακής Φυσικής Δρ Σωτήρη Χαρισόπουλο τα κλειδιά του κτηρίου, στο οποίο θα στεγαστούν προσωρινά ορισμένες δραστηριότητες του συγκεκριμένου Ινστιτούτου του «Δημόκριτου». Θα ακολουθήσει η οριστική εγκατάσταση του «Δημόκριτου» στο Ζουμπούλειο Μέγαρο, σύμφωνα με το μνημόνιο συνεργασίας που υπογράφηκε το καλοκαίρι του 2016 ανάμεσα στο ερευνητικό κέντρο και στο Δήμο Καλαμάτας. Σε πρώτη φάση, στην Καλαμάτα θα εγκατασταθούν εργαστήρια, γραφεία και αρχειακό υλικό του Ινστιτούτου Πυρηνικής και Σωματιδιακής Φυσικής. Με την ολοκλήρωση της εγκατάστασης, το παράρτημα θα περιλαμβάνει επίσης αίθουσες σεμιναρίων, υπολογιστικές υποδομές, υποδομή για πειραματικές κατασκευές μεγάλης κλίμακας, εκθεσιακό χώρο και υποδομή φιλοξενίας. Στο παράρτημα Καλαμάτας σχεδιάζεται μελλοντικά να υλοποιηθούν προγράμματα και των υπόλοιπων ινστιτούτων του «Δημόκριτου». Με τον τρόπο αυτό, εγκαινιάζεται η συνεργασία του «Δημόκριτου» με την Περιφέρεια, κάτι που αναμένεται να ενισχύσει τόσο τις δραστηριότητες του ερευνητικού κέντρου, όσο και το άνοιγμα της επιστημονικής δραστηριότητας στην τοπική κοινωνία της Μεσσηνίας. http://www.tovima.gr/society/article/?aid=879867

Η NASA αναβάλλει το ντεμπούτο του νέου πυραύλου της. Επικαλούμενη κυρίως τεχνικές δυσκολίες, η NASA ανέβαλε για το 2019 την πρώτη, δοκιμαστική πτήση του πυραύλου «βαρέων-βαρών» SLS, στον οποίο θα βασιστεί η πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη. Επιπλέον, η υπηρεσία απέρριψε την πρόταση του Λευκού Οίκου να υπάρχει πλήρωμα στη δοκιμαστική αποστολή μέχρι τη Σελήνη. Το SLS, ή «Σύστημα Διαστημικών Εκτοξεύσεων», προγραμματιζόταν να εκτοξευτεί το Νοέμβριο του 2018 προκειμένου να στείλει την κάψουλα Orion σε μια πτήση γύρω από το φεγγάρι. Η αποστολή, διάρκειας περίπου τριών εβδομάδων, εντάσσεται στο μακροπρόθεσμο σχέδιο της NASA για την αποστολή Αμερικανών στον Άρη την δεκαετία του 2030. Ο νέος αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος φέρεται να ανησυχεί για την πρόοδο του κινεζικού διαστημικού προγράμματος, είχε ζητήσει από τη NASA τον Φεβρουάριο να εξετάσει τη δυνατότητα προσθήκης δύο αστροναυτών στην πρώτη δοκιμή του SLS. Η NASA, όμως, έκρινε ότι θα ήταν καλύτερο να περιμένει τη δεύτερη πτήση για την προσθήκη πληρώματος, εξήγησε στους δημοσιογράφους ο Ρόμπερτ Λάιτφουτ, εκτελών χρέη διοικητή της NASA. Οι ειδικοί της υπηρεσίας «επανέλαβαν ότι το βασικό σχέδιο που έχουμε ήδη καταρτίσει είναι ο καλύτερος τρόπος να προχωρήσουμε» είπε σε συνέντευξη Τύπου. Ακόμα και χωρίς πλήρωμα, το SLS δεν θα είναι δυνατό να εκτοξευτεί από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ πριν από το 2019, επισήμανε ο Λάιτφουτ, σύμφωνα με τον οποίο η ακριβής ημερομηνία εκτόξευσης θα ανακοινωθεί σε περίπου έναν μήνα. Η καθυστέρηση αυτή αναμένεται να οδηγήσει στην αναβολή της επανδρωμένης πτήσης πέρα από το 2021. Οι καθυστερήσεις, ανέφερε ο Λάιτφουτ, οφείλονται σε τεχνικά θέματα που ανέκυψαν κατά την ανάπτυξη του πυραύλου, καθώς και στις ζημιές που υπέστησαν οι εγκαταστάσεις συναρμολόγησης όταν η Νέα Ορλεάνη χτυπήθηκε από ανεμοστρόβιλο. Όπως επισημαίνει το Reuters, μέχρι το τέλος του επόμενου οικονομικού έτους στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, η NASA θα έχει ξοδέψει 32 δισεκατομμύρια δολάρια στην ανάπτυξη του SLS, της κάψουλας Orion, τις εγκαταστάσεις εκτόξευσης και τα συστήματα υποστήριξης ζωής. Το ποσό αυτό δεν περιλαμβάνει τα 9 δισ. που δαπανήθηκαν για το πρόγραμμα σεληνιακής εξερεύνησης Constellation μέχρι την ακύρωσή του από την προηγούμενη κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα. Ο πύραυλος SLS, βασισμένος σε τεχνολογίες του προγράμματος Apollo και του διαστημικού λεωφορείου, θα μπορεί σε πρώτη φάση να μεταφέρει περίπου 70 τόνους φορτίου σε τροχιά ύψους 160 χιλιομέτρων. Επόμενες βερσιόν του συστήματος θα μπορούν να μεταφέρουν περίπου το διπλάσιο. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500144151 «Energia - Buran» Στις 15 Μαΐου, 1987, εγινε η πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση ενός δύο σταδίων υπερ-βαρύ μεταφορέα πύραυλου «Ενέργεια» Το πρώτο στάδιο της «Energia» αποτελούνταν από τέσσερα πλευρικά μπλοκ, καθένα από τα οποία είναι μια τροποποιημένη έκδοση του πρώτου σταδίου της εκτόξευσης όχηματος «Zenith». Η κεντρική μονάδα (ή δεύτερο στάδιο) ήταν εξοπλισμένο με κινητήρες τέσσερων οξυ-υδρογόνο RD-0120 και μια υποστηρικτική δομή. Η «Ενέργεια» - όχημα εκτόξευσης (LV) βαρέως τάξης, αναπτύχθηκε από NPO «Ενέργεια». Το πιο ισχυρό της Σοβιετικής Ενωσης και ένα από τα πιο ισχυρά στον κόσμο, μαζί με τον «Κρόνος-5» και τον «N-1». Η αρχική μάζα του πυραύλου έφτασε 2.400 τόνους. Επιτρέπει να βαλεις σε τροχιά ωφέλιμο φορτίο άνω των 100 τόνων, με τη μορφή της ένα επαναχρησιμοποιουμενου τροχιακου σκάφους και ένα ξεχωριστό σε μεγέθος διαστημικό σκάφος. Μόνο δύο εκτοξεύσεις απο αυτό το μοναδικό όχημα εκτόξευσης έγινε. Η δεύτερη εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1988 ως συστατικό του Διαστημικού Λεωφορείου «Buran». Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι εργασίες για το πρόγραμμα «Energy-Buran» ανεστάλησαν. Παρά την παύση της λειτουργίας αυτής της υποστήριξης, η τεχνολογία που αναπτύχθηκε για την «Ενέργεια»χρησιμοποιειται αυτή τη στιγμή. Οι εργασίες σχετικά με το πρόγραμμα «Energy-Buran» ξεκίνησε το 1976, αμέσως μετά το κλείσιμο του προγράμματος N-1 με επικεφαλής σχεδιαστή από το 1982 τον B.I.GUBANOV. https://www.roscosmos.ru/23551/ Πώς οι αστροναύτες εκτελούν απλές καθημερινές εργασίες στο διάστημα. Όταν δεν υπάρχει η βαρύτητα, ό,τι κάνετε πρέπει να το κάνετε λίγο... διαφορετικά! Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ζουν οι αστροναύτες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (International Space Station). http://www.pronews.gr/portal/20170514/genika/diastima/49/pos-oi-astronaytes-ekteloyn-aples-kathimerines-ergasies-sto-diastima

Γιατί ο Χάιζενμπεργκ διατύπωσε την κβαντομηχανική στην γλώσσα των μητρών; Αν και η χρήση μητρών (ή πινάκων) στο πλαίσιο της κβαντομηχανικής θεωρείται σήμερα αυτονόητη, όμως την εποχή του Χάιζενμπεργκ – όταν ακόμα και η έννοια της μήτρας ήταν πρακτικά άγνωστη στους περισσότερους φυσικούς (και σίγουρα άγνωστη στον Χάιζενμπεργκ)– η ανακάλυψη και διατύπωση των κβαντικών νόμων στη γλώσσα των μητρών ευλόγως θεωρείται ως ένα διανοητικό επίτευγμα χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της φυσικής. Διότι – αντίθετα με την εξίσωση Σρέντινγκερ της οποίας η ανακάλυψη ακολουθεί μια πολύ λογική διαδρομή με αφετηρία την κλασική κυματική εξίσωση – η ανακάλυψη της μηχανικής των μητρών προϋποθέτει μια άκρως αντιδιαισθητική προσέγγιση, τελείως ξένη προς κάθε κλασικό ανάλογο. Αν και δεν είναι πάντα εύκολο να ανασυγκροτήσει κανείς τη «διαδρομή» μιας θεμελιώδους ανακάλυψης, εν τούτοις στην περίπτωση του Χάιζενμπεργκ υπάρχει η μαρτυρία του ίδιου –μεταξύ άλλων σε ομιλία του στο Χάρβαρντ το 1973 την οποία είχα την τύχη να παρακολουθήσω – που δεν αφήνει αμφιβολία ότι στον πυρήνα της σκέψης του ήταν μια επιστημολογική ανάλυση παρόμοιας φύσεως με αυτήν που υιοθέτησε ο Αϊνστάιν προκειμένου να καταλήξει στο περίφημο συμπέρασμά του για τη διαστολή του χρόνου. Αφετηρία του Αϊνστάιν –όπως και του Χάιζενμπεργκ αργότερα – είναι η ιδέα ότι τα φυσικά μεγέθη δεν πρέπει να ορίζονται αφηρημένα αλλά σε στενή σύνδεση με τον τρόπο που μετριούνται. Έτσι, η διαστολή του χρόνου για έναν κινούμενο παρατηρητή προκύπτει φυσιολογικά από τον τρόπο λειτουργίας ενός στοιχειακού ρολογιού που βασίζεται στο περιοδικό «πήγαινε-έλα» ενός φωτεινού σήματος ανάμεσα σε δύο καθρέπτες, σε συνδυασμό με τη θεμελιώδη σχετικιστική παραδοχή ότι η ταχύτητα του φωτός είναι η ίδια για όλους τους παρατηρητές. Ο Χάιζενμπεργκ ωθεί αυτή τη «φιλοσοφία» στο όριό της. Λέει ότι όχι μόνο πρέπει να ορίζουμε τα φυσικά μεγέθη σε συνάρτηση με τη διαδικασία που τα μετράει, αλλά επίσης ότι δεν πρέπει καν να μιλάμε για φυσικές ποσότητες ή έννοιες που δεν έχουν πειραματικό αντίκρυσμα. Που δεν μπορούν δηλαδή να υποβληθούν σε πειραματικό έλεγχο. Και ακριβώς μια τέτοια έννοια –συνεχίζει ο Χάιζενμπεργκ– είναι η έννοια της τροχιάς. Διότι τα πειραματικά δεδομένα για τα άτομα – στην ουσία τα φάσματά τους– μας επιτρέπουν σίγουρα να μιλάμε για επιτρεπόμενες ενέργειες του ατόμου και επίσης για μεταβάσεις μεταξύ αυτών, αλλά δεν μπορούν να μας πουν το παραμικρό για το αν υπάρχουν ή όχι κάποιες κβαντωμένες τροχιές όπως είχε υποθέσει ο Μπορ. Αφού λοιπόν η έννοια της κβαντωμένης τροχιάς δεν είναι προσιτή σε πειραματικό έλεγχο, τότε –κατά τον Χάιζενμπεργκ– θα πρέπει να εξοστρακιστεί από το κβαν­τικό οικοδόμημα ως απολύτως μεταφυσική οντότητα· και οι κβαντικοί νόμοι να διατυπωθούν μόνο μέσω μαθηματικών ποσοτήτων με άμεσο πειραματικό αντίκρυσμα. Και επειδή η βασική κβαντική διαδικασία είναι η μετάβαση – ή μετάπτωση – από μια κβαντική κατάσταση n σε μια κβαντική κατάσταση m, τότε δεν είναι τελείως «παράλογο» να υποθέσουμε ότι τα φυσικά μεγέθη θα παριστάνονται ως αριθμοί με δύο δείκτες που μας λένε πώς το συγκεκριμένο μέγεθος «συνδέει» τις δύο καταστάσεις n και m της μετάβασης. Όμως η φυσιολογική παράσταση μιας ακολουθίας αριθμών με δύο δείκτες είναι υπό μορφήν μιας τετραγωνικής μήτρας με δείκτη γραμμής το n και δείκτη στήλης το m. Έτσι, η ιδέα της αναπαράστασης των φυσικών μεγεθών υπό τη μορφή κατάλληλων μητρών – μια καθημερινή πρακτική σήμερα– αναδύεται «φυσιολογικά» από την ανάλυση αυτή. Είναι ήδη φανερό από τα παραπάνω ότι η μητρομηχανική του Χάιζενμπεργκ έχει ως αφετηρία της μια πλήρη εννοιολογική αναδόμηση της κλασικής φυσικής, σε αντίθεση με την κυματομηχανική του Σρέντινγκερ που ξεκίνησε ως ένα είδος επέκτασης της κλασικής κυματικής θεωρίας –έτσι την έβλεπε ο Σρέντινγκερ– και μόνο μετά έγινε σαφές ότι τα κύματα που περιγράφει δεν μπορούσε να είναι κλασικά κύματα. Απαιτήθηκε έτσι μια φυσική ερμηνεία αυτών των κυμάτων –δηλαδή των λύσεων της εξισώσεως Σρέντινγκερ– αλλά και ένα «συνταγολόγιο» για την εξαγωγή φυσικών συμπερασμάτων από αυτές τις λύσεις. Και μόνο μετά την προσθήκη αυτού του «ερμηνευτικού πλαισίου» η κυματομηχανική του Σρέντινγκερ θα γίνει μια πλήρης θεωρία ικανή να συγκριθεί –και τελικά να αποδειχτεί ισοδύναμη– με τη μηχανική των μητρών του Χάιζενμπεργκ. Δεδομένου ακόμα ότι η εξίσωση Σρέντινγκερ εμπεριέχεται στον φορμαλισμό του Χάι­ζενμπεργκ –ως μια ισοδύναμη εξίσωση υπό μορφή μητρών και όχι ως διαφορική εξίσωση– δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την κβαν­τομηχανική ως ολοκληρωμένο οικοδόμημα (συνοδευόμενο και από την αρχή της αβεβαιότητας) την έστησε στα πόδια της κυρίως –αν και όχι αποκλειστικά– ο Χάιζενμπεργκ. Αν επρόκειτο επομένως μόνο ένας άνθρωπος να θεωρηθεί ως ο πατέρας της, αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. (…)» απόσπασμα από το βιβλίο του Στέφανου Τραχανά «Μεγάλη επιστήμη, ενδιαφέρουσες ζωές». Το βιβλίο κυκλοφορεί εκτός εμπορίου. Μπορείτε να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε ελεύθερα, πατώντας ΕΔΩ. http://legacy.cup.gr/Files/files/ENDIAFEROUSES-ZWES-FREE-BOOK.pdf http://physicsgg.me/2017/05/13/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf-%cf%87%ce%ac%ce%b9%ce%b6%ce%b5%ce%bd%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%ba-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%8d%cf%80%cf%89%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b2/

Η αλήθεια για τα 15.000 άγνωστα αντικείμενα που πλησιάζουν την Γη. Πρόσφατα έγινε μία ανακοίνωση η οποία, αν και μοιάζει φυσιολογική, φαίνεται πως κρύβει κάποιο μυστήριο πίσω της που την κάνει αρκετά ύποπτη… Σύμφωνα με το Κέντρο Συντονισμού NEO (Near-Earth Objects) ή αλλιώς «Πλησίον της Γης αντικείμενα», της ESA (Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος) κοντά στη Ρώμη, αυτά τα NEOs είναι αστεροειδείς ή κομήτες με μεγέθη που κυμαίνονται από αρκετά μέτρα έως δεκάδες χιλιόμετρα των οποίων οι τροχιές τους είναι πολύ κοντά στη Γη μας, κάτι που σημαίνει ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να βρεθούν σε πορεία σύγκρουσης με τον πλανήτη μας. Οι NEOs αποτελούν μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου αριθμού αντικειμένων, άνω των 700 000 γνωστών αστεροειδών στο Ηλιακό μας σύστημα. Σύμφωνα με τον Ettore Perozzi, διευθυντή του Κέντρου: «Ο ρυθμός ανακάλυψης ήταν υψηλός κατά τα τελευταία χρόνια, και ομάδες αστρονόμων σε όλο τον κόσμο ανακαλύπτουν κατά μέσο όρο 30 νέα αντικείμενα κάθε εβδομάδα», είπε. «Λίγες δεκαετίες πίσω, 30 τέτοια αντικείμενα ανακαλύπτονταν σε ένα έτος, αλλά τα τελευταία χρόνια χάρις και στην τεχνολογική πρόοδο, οι διεθνείς προσπάθειες αρχίζουν να αποδίδουν καρπούς. Πιστεύουμε ότι έχουμε ανακαλύψει σε ποσοστό 90% τα αντικείμενα που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από 1000 μέτρα, αλλά ακόμα και με το πρόσφατο ορόσημο, έχουμε βρει μόνο το 10%όσων είναι περίπου 100 μέτρων, ενώ λιγότερο του 1% αυτών που είναι 40 μέτρα». Η ESA συνεισφέρει στη διεθνή προσπάθεια, έχοντας δημιουργήσει ένα συντονιστικό κέντρο στη Ρώμη για να συνδυάσει τα στοιχεία που προκύπτουν από όλα τα ευρωπαϊκά τηλεσκόπια. Το Κέντρο συντάσσει έναν Ευρωπαϊκό Κατάλογο Κινδύνου, ο οποίος περιλαμβάνει όλα τα ΝΕΟ για τα οποία δεν μπορεί να αποκλεισθεί η πιθανότητα να πέσουν στον πλανήτη μας κάποια στιγμή. Σύμφωνα με τα παραπάνω βλέπουμε πως υπάρχει ένας κίνδυνος, ίσως, μικρός, ίσως, ελεγχόμενος, αλλά η παρακολούθηση δεν τον μειώνει και ο κίνδυνος είναι ορατός. Ας μην ξεχνάμε πως στις 7/9/2016, ο αστεροειδής «2016 RΒ1» πέρασε σχεδόν «ξυστά», από δίπλα μας. Τώρα, ξεκινούν οι παράδοξες σκέψεις, ότι αυτά τα αντικείμενα δεν είναι αστεροειδείς, αλλά κάτι άλλο… Ένα παράδειγμα, σχετικό με τα παραπάνω είναι πως η NASA μας κρύβει πράγματα στις επίσημες ανακοινώσεις της. Την άνοιξη του 2015 η NASA ανακοίνωσε δημοσίως ότι γνώριζε πως «κανείς αστεροειδής ή κομήτης δεν βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη» και ότι «δεν υπάρχει μεγάλο αντικείμενο που είναι πιθανό να χτυπήσει τη Γη κάποια στιγμή στα επόμενα εκατοντάδες χρόνια». Όχι πολύ καιρό αργότερα από τότε, η NASA και η National Nuclear Security Administration (εθνική διοίκηση πυρηνικής ασφάλειας) συνασπίζονται για να προσπαθήσουν να βρουν έναν τρόπο να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα για να καταστρέψουν αστεροειδείς που απειλούν τον πλανήτη μας ή, τουλάχιστον, να τους ωθήσει εκτός πορείας. Λοιπόν, τι συμπέρασμα βγαίνει από όλο αυτό; Κινδυνεύει η Γη από έρμαια διαστημικά βράχια ή όχι; Αν όχι γιατί ετοιμάζονται να τα κατακερματίσουν; Τι είναι αυτά που «βλέπει» το Κέντρο Συντονισμού NEO να κατευθύνονται προς την Γη; Δεν γνωρίζει από την NASA ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τα επόμενα 100άδες χρόνια; Μήπως κάποιος δεν λέει όλες τις αλήθειες; Ποιόν να πιστέψουμε; Την NASA που αυτοδιαψεύδεται ή την ESA; Γνωρίζουν άραγε την πραγματική ταυτότητα των, ουσιαστικά, Άγνωστων 15.000 Αντικειμένων που πλησιάζουν την Γη; Ποιός διαψεύδει ποιόν; Η NASA την ESA ή το αντίθετο; https://www.youtube.com/watch?time_continue=92&v=iJc-n-L3owo http://www.pronews.gr/portal/20170515/genika/diastima/49/i-alitheia-gia-ta-15000-agnosta-antikeimena-poy-plisiazoyn-tin-gi

Σφαιρική η μορφή της ηλιόσφαιρας. Μ​​ια επιστημονική ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στο τεύχος της 5ης Μαΐου του επιστημονικού περιοδικού Nature Astronomy ανατρέπει άρδην τις μέχρι τώρα αντιλήψεις που είχαμε σχετικά με το σχήμα της ηλιόσφαιρας, μιας τεράστιας περιοχής που περιβάλλει το ηλιακό μας σύστημα. Και η ανακάλυψη αυτή οφείλεται σε ερευνητές της Ακαδημίας Αθηνών και του Πανεπιστημίου Johns Hopkins με επικεφαλής τον Ελληνα ακαδημαϊκό καθηγητή Σταμάτη Κριμιζή. Η ερευνητική ομάδα του Κριμιζή ανέτρεψε την εντύπωση που επικρατούσε εδώ και δεκαετίες για το σχήμα της ηλιόσφαιρας, η οποία βασιζόταν στις παρατηρήσεις που είχαμε από το περιβάλλον άλλων εξωηλιακών πλανητικών συστημάτων. Οι παρατηρήσεις αυτές μας οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι, όπως κι αυτά τα εξωηλιακά πλανητικά συστήματα, έτσι και το δικό μας ηλιακό σύστημα, στα ταξίδια του γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας, θα πρέπει να μεταφέρει κι αυτό πίσω του ένα είδος «αλογοουράς» ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων που σχηματίζουν τον ηλιακό άνεμο. Στις τεράστιες, δηλαδή, θερμοκρασίες που επικρατούν στον Ηλιο τα άτομα του υδρογόνου (που αποτελείται από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο) συγκρούονται μεταξύ τους με τέτοια βιαιότητα, ώστε διαλύονται κυριολεκτικά στα «εξ ων συνετέθησαν» σχηματίζοντας ένα μείγμα ελεύθερων φορτισμένων σωματιδίων (πρωτονίων και ηλεκτρονίων) που ονομάζεται πλάσμα. Με τη βοήθεια των εκλάμψεων, τρισεκατομμύρια τόνοι πλάσματος εκπέμπονται στο Διάστημα από ορισμένες κυρίως περιοχές της ηλιακής ατμόσφαιρας που ονομάζονται τρύπες του στέμματος, σχηματίζοντας έτσι τον ηλιακό άνεμο που κινείται με μέση ταχύτητα 400 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, αν και η ταχύτητά του μπορεί να φθάσει ακόμη και τα 800 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Ο ηλιακός αυτός άνεμος εκτείνεται σε όλο το ηλιακό μας σύστημα και μέχρι τα όριά του, σχηματίζοντας ένα είδος «κομητικής μαγνητοουράς», ή έτσι τουλάχιστον νομίζαμε από το 1961 και μέχρι τώρα. Η αντίληψη αυτή υποστηρίχθηκε μάλιστα και από ορισμένες μελέτες που δημοσιεύθηκαν τον Ιούλιο του 2013 και οι οποίες βασίστηκαν στις παρατηρήσεις που έκανε ένα διαστημόπλοιο της NASA ονόματι «IBEX» (Interstellar Boundary Explorer). Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις αυτές, η ηλιόσφαιρα, που κυριαρχείται από τη ροή του ηλιακού ανέμου, υποτίθεται ότι διαμόρφωνε ένα είδος «μαγνητόσφαιρας» παρόμοιας με τη μαγνητοουρά της Γης μας. Η ουρά αυτή μάλιστα υπολογιζόταν ότι ίσως να εκτεινόταν σε απόσταση 150 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, απόσταση δηλαδή χίλιες φορές την απόσταση Γης – Ηλίου. Η ομάδα όμως του Κριμιζή κατόρθωσε να αποδείξει «πως η ηλιόσφαιρα είναι μια σχεδόν συμμετρική φυσαλίδα πλάσματος που αντιστέκεται στη ροή του μεσοαστρικού αερίου, το οποίο περιτυλίγεται γύρω από την ηλιόσφαιρα όπως το νερό που ρέει γύρω από ένα βότσαλο σε ένα ποτάμι». Στο συμπέρασμα αυτό έφθασαν οι ερευνητές της Ακαδημίας Αθηνών και του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής του Johns Hopkins, με βάση τις συνδυασμένες μετρήσεις των διαστημοπλοίων «Voyager 1», «Voyager 2» και «Cassini», στις οποίες συμμετέχει ερευνητικά ο Κριμιζής από το 1977. Ηδη από τον Αύγουστο του 2012 το «Voyager 1» ξέφυγε από την ηλιόσφαιρα και εισήλθε στο μεσοαστρικό Διάστημα και σήμερα βρίσκεται σε απόσταση που ξεπερνά τα 20 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη, σε απόσταση σχεδόν 140 φορές την απόσταση Γης – Ηλίου. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ακαδημίας Αθηνών, η έξοδος του «Voyager 1» στον μεσοαστρικό χώρο συνοδεύθηκε από ένα «σύνολο εντυπωσιακών μετρήσεων, όπου, μεταξύ άλλων, διαπιστώθηκε η ύπαρξη ενός πολύ ισχυρότερου μαγνητικού πεδίου από αυτό που αναμενόταν θεωρητικά». Αποδεικνύεται έτσι, για μιαν ακόμη φορά, ότι, παρόλο που το «Voyager 1» ταξιδεύει εδώ και 40 χρόνια, εντούτοις συνεχίζει να μας στέλνει μηνύματα και πληροφορίες για την εξωτερική αυτή περιοχή του ηλιακού μας συστήματος και υπολογίζεται ότι θα συνεχίσει να κάνει το ίδιο για τουλάχιστον τρία ακόμη χρόνια! Φυσικά, λόγω της τεράστιας απόστασης που μας χωρίζει απ’ αυτό, οι πληροφορίες που μας στέλνει χρειάζονται πάνω από 19 ώρες για να φθάσουν στη Γη, αν και η ταχύτητα με την οποία μεταδίδονται φθάνει τα 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Αντιθέτως, το δίδυμο διαστημόπλοιο «Voyager 2» έχει ακολουθήσει μια διαφορετική και πιο απόμακρη πορεία εντός του ηλιακού συστήματος κι έτσι βρίσκεται ακόμη μέσα στην «ηλιοθήκη», έναν σχεδόν σφαιρικό φλοιό που λειτουργεί ως μια μεγάλης κλίμακας «δεξαμενή» πλάσματος και σηματοδοτεί την αλληλεπίδραση της ηλιακής «φυσαλίδας» με τον μεσοαστρικό χώρο. Οι παρατηρήσεις των διαστημοπλοίων αυτών αποδεικνύουν ότι οι μεταβολές του ηλιακού ανέμου εκτείνονται έως τα όρια της ηλιόσφαιρας και μας υποδεικνύουν πως η ηλιόσφαιρα αλληλεπιδρά με το μεσοαστρικό αέριο ως μία διαμαγνητική «φυσαλίδα» πλάσματος. Με βάση όλες αυτές τις παρατηρήσεις, ο Κώστας Διαλυνάς, ο άμεσος μεταδιδακτορικός συνεργάτης του κ. Κριμιζή στην Ακαδημία Αθηνών, δημιούργησε τη γραφική αναπαράσταση που συνοδεύει το κείμενο αυτό. http://physicsgg.me/2017/05/14/%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%cf%8c%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%82/

Συνέντευξη του ορυκτολόγου- πετρολόγου Ι. Μπαζιώτη για τη συμμετοχή του σε αποστολή της NASA στην Ανταρκτική. Στην παγωμένη Ανταρκτική, υπό αντίξοες συνθήκες, θα περιπλανιέται σε περίπου ένα εξάμηνο, τόσο με μηχανοκίνητο έλκηθρο (σνόουμομπιλ) όσο και με τα πόδια, ο Έλληνας ορυκτολόγος- πετρολόγος Ιωάννης Μπαζιώτης, ο οποίος επιλέχθηκε να συμμετάσχει στη μοναδική οργανωμένη αποστολή της NASA για την επιστροφή μετεωριτών από την αφιλόξενη ήπειρο. Είναι ο πρώτος Έλληνας γεωλόγος που θα κάνει κάτι τέτοιο και, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, όχι μόνο ελπίζει να ανακαλύψει κάποιον μετεωρίτη, αλλά επίσης να προβάλει όσο μπορεί την Ελλάδα μέσα από τη συμμετοχή του στην Αποστολή. Ο επίκουρος καθηγητής Ορυκτολογίας-Πετρολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο ένας από τους δύο μόνο επιστήμονες στη χώρα μας που ασχολείται συστηματικά με την επιστήμη των μετεωριτών, μόλις έγινε αποδεκτός στην «Αποστολή Αναζήτησης Μετεωριτών στην Ανταρκτική» (Antarctic Search for Meteorites -ANSMET). Αφού περάσει με επιτυχία και τις ιατρικές εξετάσεις, θα ταξιδέψει στην Ανταρκτική από το τέλος Νοεμβρίου 2017 έως το τέλος Ιανουαρίου 2018. Όπως ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, όραμά του είναι να δημιουργηθεί μια Πλανητική Εταιρεία στην Ελλάδα και να προωθηθεί η εγχώρια επιστημονική έρευνα για τους μετεωρίτες. Σε αυτό το πλαίσιο, κάνει προσπάθειες να φέρει για πρώτη φορά στη χώρα μας έναν από αυτούς, τον διάσημο μετεωρίτη SERES που βρίσκεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης, προκειμένου να εκτεθεί το 2018 δημοσίως για λίγες μέρες. Στο εργαστήριο του κ. Μπαζιώτη πριν ένα μήνα εγκαταστάθηκε -με βοήθεια από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος- ένα βασικό όργανο για τη μελέτη των μετεωριτών, ένας ηλεκτρονικός μικραναλυτής, που είναι το μόνο του είδους του στην Ελλάδα. Στόχος του έλληνα ορυκτολόγου-πετρολόγου, όπως λέει, είναι η ανάπτυξη ανταγωνιστικής έρευνας σε διεθνές επίπεδο και, στο πλαίσιο αυτό, προσδοκά ότι το προωθούμενο Ελληνικό Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών θα συμπεριλάβει, εκτός από την εφαρμοσμένη έρευνα, και την ενίσχυση της βασικής έρευνας, όπως την μελέτη των μετεωριτών. Όσον αφορά τη σχεδιαζόμενη διεθνώς εξορυκτική-μεταλλευτική δραστηριότητα στο διάστημα, π.χ. στη Σελήνη ή σε αστεροειδείς, εκτιμά ότι «ρεαλιστικά μιλώντας, θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον μέχρι το 2030 για να υπάρξει πιθανώς μία τέτοια προσπάθεια». Ενώ υπογραμμίζει ότι «τα οφέλη μπορεί να είναι τεράστια, καθώς υπάρχουν αστεροειδείς που είναι πλούσιοι σε πολύτιμα μέταλλα, σε περιεκτικότητες που ξεπερνούν τα μεγαλύτερα κοιτάσματα της Γης». Ο Ι. Μπαζιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980, αποφοίτησε από το Τμήμα Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2002, πήρε το διδακτορικό του από τη Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων και Μεταλλουργών του ΕΜΠ το 2008 και από το 2014 διδάσκει στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολουθεί η συνέντευξη: ΕΡ: Τι θα κάνετε στην Ανταρκτική και τι περιμένετε να βρείτε εκεί; Θα τριγυρνάτε στους πάγους σε αναζήτηση μετεωριτών; ΑΠ: Η αποστολή ANSMET (Antarctic Search for Meteorites) είναι η μόνο οργανωμένη Αποστολή της NASA για επιστροφή μετεωριτών από την αφιλόξενη «έρημο» της Ανταρκτικής. Αναμένουμε, λοιπόν, να βρούμε πετρώματα -μετεωρίτες- που θα μας δώσουν απαντήσεις για τον σχηματισμό πλανητών όπως ο Άρης, δορυφόρων όπως η Σελήνη, άλλων αστεροειδών και γενικότερα για την αποκρυπτογράφηση της δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος. Η περιπλάνηση στα παγωμένα πεδία της Ανταρκτικής θα γίνει με τη χρήση snowmobile και φυσικά με πεζοπορία. Ο εντοπισμός των μετεωριτών είναι δύσκολη υπόθεση, καθώς η πλειονότητα των πετρωμάτων στην Ανταρκτική είναι γήινης προέλευσης. Απαιτείται ιδιαίτερη εκπαίδευση και εξοικείωση με τα χαρακτηριστικά αναγνώρισης ενός μετεωρίτη, τη στιγμή κατά την οποία θα μετακινούμαστε γρήγορα με τα snowmobiles πάνω στον πάγο. Η εκπαίδευσή μας θα πραγματοποιηθεί στο Κλίβελαντ το τελευταίο τριήμερο του Οκτώβρη. ΕΡ: Γιατί η NASA χρηματοδοτεί τέτοιες αποστολές και τι προσδοκά να προκύψει από αυτές; ΑΠ: Η NASA χρηματοδοτεί, από κοινού με το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών της Αμερικής, την αποστολή αυτή από το 1976. Σε σύνολο 56.000 μετεωριτών που έχουν βρεθεί στη Γη, οι περίπου 22.000 προέρχονται από την Ανταρκτική. Ποιο είναι όμως το όφελος; Φανταστείτε ότι για να μεταφερθεί ένα κιλό υλικού στο διάστημα, το κόστος μπορεί να αγγίξει και τα 20.000 δολάρια. Αν, λοιπόν, σχεδιαζόταν μία αποστολή επιστροφής πετρωμάτων από ένα άλλο ουράνιο σώμα όπως ο Άρης ή η Σελήνη, το κόστος θα ήταν εξωπραγματικό, αν συγκριθεί με τα χρήματα που δαπανώνται στην αποστολή ANSMET, που έχει επιστρέψει ένα τόσο μεγάλο αριθμό «εξωγήινων» πετρωμάτων. Επομένως, μόνο όφελος μπορεί να έχει η NASA και η επιστημονική κοινότητα από αυτή την Αποστολή, αφού με σχεδόν μηδενικό κόστος δίνεται η δυνατότητα μελέτης των βασικών δομικών λίθων που συνθέτουν το ηλιακό μας σύστημα και των διεργασιών που απαιτούνται για τη δημιουργία και εξέλιξή του. ΕΡ: Πόσο δύσκολες θα είναι οι καθημερινές συνθήκες διαβίωσης και έρευνας στην Ανταρκτική; Πώς θα φθάσετε εκεί, πού θα μένετε και με ποιούς θα συνεργάζεσθε; ΑΠ: Οι συνθήκες διαβίωσης δεν είναι εύκολες. Η μέση θερμοκρασία στη διάρκεια του «καλοκαιριού» της Ανταρκτικής -μη ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στο Νότιο Ημισφαίριο- είναι -18 έως -28 βαθμοί Κελσίου. Παράλληλα, οι αρκετά ισχυροί καταβατικοί άνεμοι, που μπορούν να ξεπεράσουν μερικές φορές τη ταχύτητα των 100 χλμ/ώρα, δυσχεραίνουν αρκετά το περιβάλλον και τις συνθήκες παραμονής. Η μετάβαση στην περιοχή αποτελεί από μόνη της μία όμορφη Οδύσσεια. Θα πρέπει να φθάσω στο Λος Άντζελες μέσω κάποιας ευρωπαϊκής χώρας και ακολούθως θα πετάξουμε διαδοχικά στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία και τελικά στη βάση McMurdo στην Ανταρκτική. Η μετάβαση στην Ανταρκτική θα γίνει με αεροπλάνα του αμερικανικού στρατού. Από τη βάση McMurdo, θα μεταβούμε στη βάση Shackleton με άλλο στρατιωτικό αεροπλάνο. Εκεί, προβλέπεται να χωριστούν τα συνολικά οκτώ μέλη της ατόμων αποστολής σε δύο ομάδες των τεσσάρων. Η ομάδα Α θα μεταβεί στα βουνά Cecily/Raymond, όπου θα παραμείνει για περίπου έξι εβδομάδες. Ενώ η ομάδα Β θα κινηθεί νότια της Shackleton και θα επισκεφθεί τρεις διαφορετικές θέσεις παραμένοντας δύο εβδομάδες στην κάθε θέση. Θα μείνουμε σε σκηνές τύπου Σκοτ των δύο ατόμων με διπλά μονωμένα τοιχώματα και φυσικά θα κοιμόμαστε σε υπνόσακο. Τα υπόλοιπα μέλη της Αποστολής δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά, ωστόσο πάντα επιλέγονται επιστήμονες που ασχολούνται ενεργά με την Πλανητολογία και τους μετεωρίτες. ΕΡ: Έχετε κάποιες ιδέες για το πώς θα μπορούσε να προβληθεί η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της συμμετοχής σας στην αποστολή και μετά την ολοκλήρωσή της; ΑΠ: Καταρχάς, το γεγονός συμμετοχής στο πρόγραμμα ANSMET είναι τεράστια προβολή για την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Αποστολής νομίζω ότι η καλύτερη προβολή της Ελλάδος θα είναι μέσω της σκληρής δουλειάς και του ζήλου που θα δείξω στο πεδίο. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σκεφθεί ακόμα τι θα μπορούσε να γίνει, ενόσω είμαστε στο πεδίο. Ακόμα είναι νωρίς, αφού απομένουν περίπου έξι μήνες για την Αποστολή. Υπάρχει αρκετός χρόνος να το σκεφθώ. Να είστε πάντως σίγουροι ότι θα κάνω το καλύτερο για την Ελλάδα. Μετά την ολοκλήρωση της Αποστολής, θα μεταβούμε στο Χιούστον του Τέξας τον Μάρτιο του 2018 για να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματά της. Εκεί θα ακουστεί η Ελλάδα στο μέγιστο βαθμό. Επίσης, θα προσπαθήσω να κινητοποιήσω ανθρώπους και φορείς για τη δημιουργία μιας Πλανητικής Εταιρείας (Planetary Society) στην Ελλάδα. Έχω ακόμη τη σκέψη -και τη θετική γνώμη από τον διευθυντή του Ινστιτούτου SSERVI (Solar System Exploration Research Virtual Institute) της NASA- το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών να αναπτύξει συνεργασία ως affiliated partner. Θα ήθελα επίσης να τονίσω ότι στο Εργαστήριό μας στο Γεωπονικό, μόλις πριν ένα μήνα, εγκαταστάθηκε ένα βασικό όργανο για τη μελέτη των μετεωριτών. Ονομάζεται ηλεκτρονικός μικραναλυτής και είναι το μόνο του είδους του στην Ελλάδα. Ευτυχώς το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μάς βοήθησε σε αυτή την προσπάθεια και το ευχαριστώ ιδιαίτερα. Το όραμά μου είναι η συνέχιση ανάπτυξης του εργαστηρίου μας, μέχρις ότου γίνει ανταγωνιστικό σε διεθνές επίπεδο. ΕΡ: Υπάρχει εγχώρια έρευνα για τους μετεωρίτες στην Ελλάδα και πώς θα μπορούσε να τονωθεί το σχετικό ενδιαφέρον; ΑΠ: Φυσικά υπάρχει, αλλά ακόμη η Επιστήμη αυτή δεν αντιπροσωπεύεται από κάποια κρίσιμη μάζα ανθρώπων, που να αποτελέσει κοινότητα. Με βάση τις γνώσεις μου, είμαστε μόνο δύο επιστήμονες που μελετούμε μετεωρίτες. Το δικό μου επιστημονικό ενδιαφέρον εστιάζει στη μελέτη της διερεύνησης των συνθηκών κατά τη σύγκρουση αστεροειδών στο διάστημα, της πετρολογικής-γεωχημικής εξέλιξης πλανητών όπως ο Άρης, καθώς και στην ανακάλυψη περιοχών στη Γη που έχουν παρόμοιες ορυκτολογικές-πετρολογικές ιδιότητες με τον πλανήτη Άρη όπως η Σαντορίνη. Διατηρώ εξαιρετική συνεργασία με το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης, που διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές μετεωριτών στον κόσμο. Ήδη στο πρόσφατο συνέδριο της NASA φέτος τον Μάρτιο, ανακοινώσαμε την ύπαρξη κάποιων πολύ σημαντικών ορυκτών -που όμοια τους μπορούμε να βρούμε μόνο σε βάθη 600 χιλιομέτρων στο εσωτερικό της Γης- από τον μετεωρίτη Chateau-Renard, τον οποίο έχω δανειστεί από το Μουσείο της Βιέννης. Μελετώ τα τελευταία χρόνια τον μετεωρίτη SERES, τον μόνο επιβεβαιωμένο μετεωρίτη-υπόλειμμα των πρώτων σταδίων δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος. Προσδοκώ να δημοσιεύσω τα αποτελέσματα της έρευνας μέσα στο ερχόμενο έτος, αλλά επιπλέον να ζητήσω από το Μουσείο της Βιέννης, όπου βρίσκεται ο μετεωρίτης, να τον δανειστούμε για μία-δύο μέρες, ώστε να εκτεθεί στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2018. Τότε συμπληρώνονται 200 χρόνια από την πτώση του. Έχω ξεκινήσει αυτή τη προσπάθεια και ελπίζω να έχει θετική κατάληξη. ΕΡ: Πώς αξιολογείτε την προωθούμενη υλοποίηση του Ελληνικού Κέντρου Διαστημικών Εφαρμογών; Θα μπορούσε να βοηθήσει στην έρευνά σας; ΑΠ: Πραγματικά είναι μία εξαιρετικά θετική προσπάθεια από την Ελληνική Πολιτεία. Αν το πιστέψουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, δουλέψουν σκληρά και ομαδικά και με μοναδικό όραμα την υλοποίηση αυτού του Κέντρου, τότε θα πετύχει. Ελπίζω να υπάρξει μέριμνα για την προσθήκη και της βασικής έρευνας στο Κέντρο αυτό, μέσω της μελέτης των μετεωριτών. Στο αρχικό πλάνο δεν υπήρχε. Προσπάθησα να κάνω μία μικρή παρέμβαση, αλλά δεν γνωρίζω τα αποτελέσματα. ΕΡ: Σταδιακά αυξάνει διεθνώς το ενδιαφέρον για την αξιοποίηση των ορυκτών πόρων του διαστήματος: στη Σελήνη, σε αστεροειδείς και ίσως ακόμη πιο μακριά. Πότε εκτιμάτε ότι θα μπορούσε ρεαλιστικά να ξεκινήσει κάτι τέτοιο και πώς αξιολογείτε το ισοζύγιο ωφελειών-κινδύνων από μια τέτοια εξορυκτική-μεταλλευτική δραστηριότητα; ΑΠ: Αυτή είναι μία πραγματικά δύσκολη ερώτηση. Δεν είμαστε κοντά στην εξόρυξη, αλλά είμαστε κοντά σε διάφορες τεχνολογίες που μπορούν να δοκιμαστούν προς αυτή τη κατεύθυνση. Ρεαλιστικά μιλώντας, θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον μέχρι το 2030 για να υπάρξει πιθανώς μία τέτοια προσπάθεια. Τα οφέλη μπορεί να είναι τεράστια, καθώς η εξόρυξη από συγκεκριμένους αστεροειδείς για συγκεκριμένα μέταλλα μπορεί να αποφέρει αρκετά εκατομμύρια δολάρια. Υπάρχουν αστεροειδείς που είναι πλούσιοι σε πολύτιμα μέταλλα, σε περιεκτικότητες που ξεπερνούν τα μεγαλύτερα κοιτάσματα της Γης. Οπότε, από αυτή και μόνο τη σκοπιά, μόνο όφελος μπορεί να έχει η Κοινότητα στη Γη. http://www.amna.gr/article/155863/Sunenteuxi-tou-Ellina-oruktologou--petrologouIoanni-Mpazioti-gia-ti-summetochi-tou-se-apostoli-tis-NASA-stin-Antarktiki

«Soyuz-ST-A» Στις 18 Μαη 2017 στις 14:54:53 MSK ειναι προγραμματισμένη εκτόξευση του πυραύλου (RN) "Soyuz-ST-A" απο το Διαστημικό Κέντρο Γουιάνας (Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας). Η Ρωσική «Fregat-M» θα οδηγήσει σε γεωστατική τροχιά το διαστημικό σκάφος τηλεπικοινωνιών SES-15. Το διαστημικό σκάφος SES-15, ειναι παραγωγή των δορυφορικών συστημάτων Boeing, για την παροχή τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών σε όλη τη Βόρεια Αμερική και την Κεντρική Αμερική. Το Ευρωπαϊκό Διαστημοδρόμιο βρίσκεται κοντά στο Κουρού στη Γαλλική Γουιάνα (γαλλικό διαμέρισμα στη Νότια Αμερική). Η θέση του κοντά στον ισημερινό παρέχει το πλεονέκτημα ενός ωφέλιμου φορτίου συν 15% σε σύγκριση με την Αμερικανική τοποθεσία εκτόξευσης στο Κανάβεραλ και συν 40% - σε εκτοξεύσεις από το Μπαϊκονούρ. Από τις αρχές της δεκαετίας '70 του περασμένου αιώνα, η EGC χρησιμοποιείται για τη δρομολόγηση εκτόξευσης διαστημικών οχημάτων της οικογένειας οχημάτων «Ariane». https://www.roscosmos.ru/23543/

Μια σύνθεση τζαζ από το σύστημα εξωπλανητών ΤRAPPIST-1 Πριν από τρεις μήνες περίπου ανακοινώθηκε η ανακάλυψη του πλανητικού συστήματος TRAPPIST-1, το οποίο διαθέτει επτά εξωπλανήτες στο μέγεθος της Γης. Το σύστημα απέχει περίπου 40 έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον Αστερισμό του Υδροχόου. Τουλάχιστον τρεις από αυτούς τους εξωπλανήτες μπορεί να διαθέτουν ωκεανούς νερού στην επιφάνειά τους, συνεπώς θεωρούνται ιδανικοί «στόχοι» για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής στο μέλλον. Ο Daniel Tamayo από το Πανεπιστημίου του Toronto και οι συνεργάτες του μελέτησαν τις συντονισμένες τροχιές των πλανητών του πολύπλοκου συστήματος TRAPPIST-1. Οι πλανήτες ενός συστήματος λέμε ότι κινούνται σε «συντονισμένες» τροχιές» όταν οι λόγοι των περιόδων περιφοράς τους έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να βρίσκονται πολύ κοντά σε αναλογίες ακεραίων αριθμών (π.χ. 3:2, 4:3). Υπολόγισαν ότι το σύστημα σε περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια θα γίνει ασταθές, ένα χρονικό διάστημα πολύ μικρότερο από τα δισεκατομμύρια έτη που πέρασαν από τον σχηματισμό του! Σε μια νέα δημοσίευση οι προσομοιώσεις τους δείχνουν ότι τελικά το σύστημα θα παραμείνει σταθερό για περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια. Όμως ακόμα κι αυτό το νούμερο δεν μπορεί εξηγήσει το γιατί εμείς βλέπουμε ακόμα μια σταθερή διάταξη. Ενώ λοιπόν ο Tamayo επεξεργαζόταν τις προσομοιώσεις του για το εξωπλανητικό σύστημα TRAPPIST-1, προσεγγίστηκε από τον Matt Russo, έναν συνάδελφο ερευνητή αλλά και κιθαρίστα της τζαζ, ο οποίος παρατήρησε ότι οι συντονισμοί του TRAPPIST-1 έδειχναν οικείοι με την μουσική θεωρία. Έτσι, οι Tamayo, Russo, και ο μουσικός Andrew Santaguida συνεργάστηκαν μεταξύ τους για να μετατρέψουν τις κινήσεις των εξωπλανητών του συστήματος TRAPPIST-1 σε μουσική σύνθεση. Ο έβδομος πλανήτης h ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από το άστρο του κάθε 3 εβδομάδες. Αυξάνοντας την συχνότητα περιφοράς του 200 εκατομμύρια φορές και εκφράζοντας την σε ηχητικά κύματα, τότε παίρνουμε τη νότα ντο. Στη συνέχεια, εφόσον ο λόγος των περιόδων των εξωπλανητών είναι γνωστός (και μάλιστα σε αναλογία ακεραίων αριθμών), η συχνότητα περιφοράς του κάθε εξωπλανήτη αντιστοιχείται με κάποια νότα του πενταγράμμου. Όλες αυτές οι νότες μαζί σχηματίζουν την ματζόρε ένατη συγχορδία. Στη συνέχεια, πρόσθεσαν στην σύνθεση και τον ρυθμό των τυμπάνων, που ακούγονται κάθε φορά που ένας εσωτερικός πλανήτης ξεπερνά τον εξωτερικό του γείτονα – τότε η βαρυτική δύναμη μεταξύ των δυο πλανητών παίρνει την μέγιστη τιμή της. Σε σύγκριση με τα κρουστά που παίζει ένας μουσικός, προκύπτει ένας σουπερ-δημιουργικός ντράμερ που παράγει έναν εντελώς πρωτότυπο ρυθμό. Η ίδια ερευνητική ομάδα σχεδιάζει να κάνει το ίδιο και με τους μεγάλους δορυφόρους του Δία. Αν και εκεί δεν παίρνουμε τον πλούσιο ήχο του συστήματος των εξωπλανητών. Τελικά το πλανητικό σύστημα TRAPPIST-1, εκτός από το ενδιαφέρον που έχει από δυναμική άποψη, μας δίνει την ωραία και πρωτότυπη σύνθεση που ακούγεται στο βίντεο που ακολουθεί. Ο ήχος κροταλίσματος στο τέλος προκύπτει από την καμπύλη φωτός των δεδομένων της λαμπρότητας του μητρικού άστρου: Άραγε θα βρεθεί εξωπλανητικό σύστημα που να αναπαράγει μια σύνθεση(*) σαν αυτή που ακούγεται στο φινάλε της ταινίας Whiplash; (*) «Caravan» σύνθεση των Duke Ellington και Juan Tizol. Στην φωτογραφια καλλιτεχνική απεικόνιση των πλανητών του συστήματος ΤRAPPIST-1 βασισμένη στα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με το μέγεθος, τη μάζα και την ακτίνα περιφοράς των εξωπλανητών https://physicsgg.me/2017/05/12/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b6%ce%b1%ce%b6-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%80%ce%bb%ce%b1/