Δροσος Γεωργιος

H NASA αναζητά εξωγήινους πολιτισμούς που καταστράφηκαν από πολέμους. Η αναζήτηση εξωγήινης ζωής, και μάλιστα προηγμένων τεχνολογικά πολιτισμών, είναι ένα από τα μεγαλύτερα – αν όχι το μεγαλύτερο- «στοιχήματα» της σύγχρονης επιστήμης. Εδώ και δεκαετίες είναι σε εξέλιξη σχετικά προγράμματα (SETI-Search for Extraterrestrial Intelligence), που αναζητούν εκπομπές/ σήματα στο Διάστημα, ενώ πρόσφατα τον γύρο του κόσμου έκανε η είδηση περί εντοπισμού ενδείξεων σε μακρινό άστρο περί πιθανής ύπαρξης «Dyson Spheres» από το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler, οι οποίες θα αποτελούσαν ατράνταχτη, κολοσσιαίων διαστάσεων (κυριολεκτικά και μεταφορικά) απόδειξη της ύπαρξης ενός εξελιγμένου τεχνολογικά πολιτισμού. Ωστόσο, μέχρι τώρα το μόνο που υπάρχει είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αυτό ακριβώς: Ενδείξεις, ενώ η περίφημη εξίσωση του Drake (1961), που υπολογίζει την πιθανότητα να υπάρχουν και άλλοι πολιτισμοί στον Γαλαξία, δεν έχει επαληθευτεί πρακτικά, παρά το θεωρητικά «στέρεο» υπόβαθρό της- το μόνο που έχουμε βρει ως τώρα είναι η σιωπή. Αυτό είναι άλλωστε και το «Παράδοξο του Φέρμι»: Η αντίφαση ανάμεσα στη θεωρία (κανονικά ο Γαλαξίας θα έπρεπε να σφύζει από ζωή) και στην πράξη (η σιωπή). Οι λόγοι για αυτό μπορεί να είναι διάφοροι, αναλόγως την οπτική του καθενός: Μπορεί όντως να είμαστε η μόνη νοήμων μορφή ζωής, ικανή να αναπτύξει πολιτισμό, μπορεί οι «άλλοι» να έχουν λάβει τις δικές μας εκπομπές αλλά να έχουν επιλέξει να μην απαντήσουν (για δικούς τους λόγους, μεταξύ των οποίων θα μπορούσε να είναι από αδιαφορία μέχρι και επιθυμία να μην «προειδοποιήσουν» εν όψει δικής τους επίσκεψης, με άγνωστες προθέσεις), μπορεί να μην έχουν τη δυνατότητα να λάβουν/ απαντήσουν στα μηνύματά μας με αντίστοιχο τρόπο ή- μια άλλη, πιο «μακάβρια» πιθανότητα- μπορεί να μην προλαβαίνουν να το κάνουν, καθώς, λόγω της ταχείας εξέλιξής τους, αυτοκαταστρέφονται (ή καταστρέφονται από κάποιο άλλο αίτιο – όσοι έχουν παίξει τη διαστημική τριλογία επιστημονικής φαντασίας των «Mass Effect» ή απλά έχουν διαβάσει αρκετή ΕΦ ίσως μπορούν να φανταστούν ευκολότερα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τους λόγους του και τις…μεθόδους πίσω από αυτό) πριν προλάβουν να έρθουν σε επαφή μαζί μας. Το τελευταίο σενάριο βρίσκεται στο επίκεντρο μελέτης ερευνητών του Cornell University (Άνταμ Στίβενς, Ντάνκαν Φόργκαν, Τζακ Ο Μάλεϊ – Τζέιμς). Όπως αναφέρουν σχετικά, «εξετάζουμε το ενδεχόμενο νοήμονες πολιτισμοί που αυτοκαταστρέφονται να αφήνουν/ εκπέμπουν σήματα/ σημάδια που μπορούν να παρατηρηθούν από την ανθρωπότητα. Η τοποθέτηση ορίων στον αριθμό των πολιτισμών που έχουν αυτοκαταστραφεί στον Γαλαξία έχει σημαντικές επιπτώσεις στους τελευταίους τρεις όρους της εξίσωσης του Drake, και θα μας επέτρεπε να δούμε ποιες κλάσεις λύσης στο Παράδοξο του Φέρμι ταιριάζουν με τα στοιχεία (ή την έλλειψή τους)». Ειδικότερα, οι ερευνητές χρησιμοποιούν τη Γη ως παράδειγμα και εξετάζουν μία ποικιλία σεναρίων στα οποία οι άνθρωποι καταστρέφουν οι ίδιοι τον δικό τους τεχνολογικό πολιτισμό. «Κάθε σενάριο παρουσιάζει κάποιου είδους παρατηρήσιμα σημάδια, που θα μπορούσαν να εντοπιστούν μέσω αστρονομικών εγχειρημάτων για τον εντοπισμό και τον χαρακτηρισμό πλανητικών συστημάτων. Κάποια από αυτά τα σημάδια είναι μάλλον απίθανο να παρατηρηθούν σε διαστρικές αποστάσεις, αλλά κάποια σενάρια είναι πιθανόν να προκαλούν σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση της ατμόσφαιρας, που θα μπορούσαν να εντοπιστούν με τηλεσκόπια νέας γενιάς. Σε κάποιες περιπτώσεις, το timing της παρατήρησης θα μπορούσε να αποδειχθεί σημαντικό για τον εντοπισμό, καθώς η αποσύνθεση/ εξαφάνιση των σημαδιών αυτών είναι γρήγορη σε σχέση με τη “ζωή/ ηλικία” των επικοινωνιών της ανθρωπότητας. Σε άλλες, τα σημάδια εξακολουθούν να παραμένουν σε πολύ μεγαλύτερα χρονικά πλαίσια». Σε σχετικό δημοσίευμα του National Geographic χρησιμοποιείται ο όρος «SEETI» (Search for Extinct Extraterrestrial Intelligence) – και, όπως αναφέρεται, η ιδέα για την αναζήτηση κατεστραμμένων πολιτισμών άρχισε σε ακαδημαϊκό εργαστήριο σχετικά με τη δημιουργία/ ανάπτυξη κατοικήσιμων κόσμων. «Μία από τις ιδέες που μας ήρθαν ήταν ο εντοπισμός παρουσίας ζωής μέσω εντοπισμού της καταστροφής της» λέει σχετικά ο Τζακ Ο Μάλεϊ- Τζέιμς, αστροβιολόγος και ένας εκ των συντελεστών της έρευνας. Το SEETI βασίζεται σε τεχνικές που έχουν αναπτυχθεί για την επόμενη γενιά τηλεσκοπίων, με σκοπό τον εντοπισμών εξωγήινων «βιο-ϊχνών» που θα μπορούσαν να υποδεικνύουν την πιθανή παρουσία εξωγήινης ζωής. Για παράδειγμα, κατά την παρατήρηση ενός εξωπλανήτη, η παρουσία οξυγόνου που αναπληρώνεται συνεχώς ενδεχομένως να υποδεικνύει οργανισμών που φωτοσυνθέτουν. Ωστόσο, το SEETI δεν αναζητεί «βιο-ίχνη», αλλά «νεκρο-ίχνη» – ενδείξεις/ σημάδια θανάτου- που θα υποδείκνυαν καταστροφή μεγάλης κλίμακας, όπως για παράδειγμα μέσω βιολογικού πολέμου (που θα είχε ως συνέπεια αυξημένη παρουσία μικροοργανισμών που έχουν να κάνουν με αποσύνθεση και αυξάνουν σημαντικά τα επίπεδα μεθανίου και αιθανίου, πιθανώς σε βάθος χρόνου εάν τα βιολογικά όπλα είχαν επηρεάσει μεγάλο ποσοστό των μορφών ζωής ενός πλανήτη) ή ο πυρηνικός πόλεμος, που θα είχε ως συνέπεια την αύξηση της λάμψης ενός πλανήτη/ εκπομπής φωτός από την ατμόσφαιρά του (airglow), ως συνέπεια της εκτεταμένης και μαζικής χρήσης πυρηνικών όπλων. Επίσης, μια πυρηνική αναμέτρηση θα είχε και θερμικές επιπτώσεις, με αποτέλεσμα τη δραστική μείωση της συγκέντρωσης του στρώματος του όζοντος στην ατμόσφαιρα. Τέτοιου είδους φαινόμενα θα ήταν παρατηρήσιμα για πολλά χρόνια μετά την καταστροφή, ωστόσο πρέπει να σημειωθεί και ότι ο εντοπισμός και παρατήρησή τους θα παρεμποδίζονταν από την ποσότητα της σκόνης που θα ανέβαινε στην ατμόσφαιρα – κάτι όμως που και από μόνο του θα αποτελούσε ενδιαφέρουσα ένδειξη («πριν» και «μετά»- αν και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εξηγείται και από φυσικά αίτια). Οι ερευνητές εξετάζουν και άλλα «αποκαλυπτικά» σενάρια, που μπορεί να είναι πιο «εξωτικής» φύσης, όπως αυτό της «γκρι γλίτσας»/ «Grey Goo» (αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό ακριβώς είναι και ο τίτλος ενός πρόσφατου παιχνιδιού στρατηγικής για PC, που πραγματεύεται το εν λόγω αντικείμενο): Το εν λόγω σενάριο έχει να κάνει με νανορομπότ/ τεχνητές νοημοσύνες, που πολλαπλασιάζονται ραγδαία, κατασκευάζοντας αντίγραφα των εαυτών τους με υλικά από το περιβάλλον τους, και ξεφεύγουν από τον έλεγχο των δημιουργών τους, καταστρέφοντάς τους. Αυτό το σενάριο, σύμφωνα με το paper του SEETI, θα άφηνε ίχνη που θα ήταν παρατηρήσιμα ίσως και για χιλιάδες χρόνια. Επίσης, υπάρχει και το πλέον εντυπωσιακό σενάριο της ολικής καταστροφής ενός πλανήτη, που θα γινόταν κομμάτια λόγω της μαζικής έκλυσης τεραστίων ποσοτήτων ενέργειας (φανταστείτε ίσως κάτι στα πρότυπα του διάσημου «Death Star» του «Star Wars»). Ένα τέτοιο σενάριο θα άφηνε με τη σειρά του ίχνη όπως τεχνητά αντικείμενα στον δακτύλιο/ δίσκο που θα συνέθεταν τα κομμάτια του κατεστραμμένου πλανήτη, υποδεικνύοντας την παρουσία ενός προηγμένου τεχνολογικά πολιτισμού. Φυσικά, σε αυτό το πλαίσιο, η πλέον «απόλυτη» απόδειξη θα ήταν οι επιστήμονες να δουν οι ίδιοι την καταστροφή ενός πλανήτη, χωρίς να εντοπίζονται τα αιτία του, οπότε και αναγκαστικά εξετάζεται το σενάριο της εξωγήινης ενέργειας. «Με το πέρασμα του χρόνου, τα πρώτα στοιχεία περί ύπαρξης εξωγήινης νοημοσύνης ενδεχομένως να προκύψουν από τα απομεινάρια λιγότερο συνετών πολιτισμών» καταλήγει το paper του SEETI. «Έτσι, αυτές οι πληροφορίες δεν θα μας έφερναν μόνο γνώση, αλλά και σοφία» καταλήγει. http://www.pronews.gr/portal/20170117/genika/diastima/49/h-nasa-anazita-exogiinoys-politismoys-poy-katastrafikan-apo-polemoys

Θεωρία των Πάντων; Στις αρχές του μήνα, με την ευκαιρία των γενεθλίων του Αϊζακ Ασίμοφ, ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς εκλαϊκευμένης επιστήμης και επιστημονικής φαντασίας, ξαναδιάβασα μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα διηγήματά του σχετικά με τον θάνατο αλλά και με τη γέννηση του Σύμπαντος. Φαίνεται, μάλιστα, ότι τέτοιου είδους διηγήματα δεν απέχουν πολύ από ορισμένες επιστημονικές θεωρίες που έχουμε διαμορφώσει τελευταία και οι οποίες μοιάζουν πράγματι με επιστημονική φαντασία. Πάρτε, για παράδειγμα, τις θεωρίες εκείνες που φαίνεται ότι μπορούν να μας αποκαλύψουν τις πρώτες απειροελάχιστες στιγμές της γένεσης με βάση τις παρατηρήσεις και τα πειράματα που έχουν γίνει μέχρι τώρα. Σύμφωνα με τις θεωρίες αυτές το Σύμπαν την εποχή εκείνη είχε μία απροσδιόριστη χρονική διάρκεια ύπαρξης, αφού η διάσταση του χρόνου εξομοιώνονταν κατά κάποιον τρόπο με μία από τις διαστάσεις του χώρου. Αυτό που υπήρχε στον περιορισμένο εκείνο χώρο, που ήταν μικρότερος από το μέγεθος ενός πρωτονίου, δεν ήταν παρά ένας «κβαντικός αφρός», ενώ το Σύμπαν στο οποίο ζούμε τώρα αποτελούσε τότε ένα μικροσκοπικό μόνο κομμάτι του αφρού. Οπότε κάποια στιγμή, ωθούμενο από μία τυχαία κβαντική διακύμανση, το κοσμικό ρολόι άρχισε να χτυπάει ξεκινώντας έτσι τη διαστολή του Σύμπαντος. Η Κβαντική Μηχανική επιτρέπει την παράξενη αυτή διαδικασία σύμφωνα με την οποία δύο εικονικά (virtual) σωματίδια μπορούν να δημιουργηθούν δανειζόμενα την ενέργεια που απαιτεί η δημιουργία τους από το κενό (από το «τίποτα» δηλαδή). Με την προϋπόθεση όμως ότι τα δύο αυτά σωματίδια θα εξαϋλωθούν σ’ ένα απειροελάχιστα μικρό χρονικό διάστημα μετά τη δημιουργία τους επιστρέφοντας έτσι στο «κενό» (στο «τίποτα») την ενέργεια που είχαν δανειστεί απ’ αυτό. Μ’ αυτόν τον τρόπο δηλαδή έχουμε τη δημιουργία του Σύμπαντος από το «τίποτα» (ex nihilo). Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή τη στιγμή της γέννησης του Σύμπαντος οι έξι από τις ελεύθερες διαστάσεις που υπήρχαν τότε «διπλώθηκαν» στο εσωτερικό τους «καταπίνοντας» κατά κάποιον τρόπο τον ίδιο τους τον εαυτό. Έκτοτε οι επιπλέον αυτές διαστάσεις βρίσκονται «φυλακισμένες» στο εσωτερικό απειροελάχιστα μικροσκοπικών «σφαιριδίων» και συνοδεύουν «αόρατα» κάθε σημείο των κατανοητών σε όλους μας σημερινών τεσσάρων διαστάσεων του Σύμπαντος. Κάθε γεωμετρικό σημείο του χώρου είναι στην πραγματικότητα και μια υπερσφαίρα έξι διαστάσεων τόσο μικρή, ώστε ακόμη και ένα πρωτόνιο να είναι συγκριτικά τεράστιο. Η διάσπαση, όμως, των έξι επί πλέον διαστάσεων θα απαιτούσε τόση ενέργεια όση και αυτή τούτη η γέννηση του Σύμπαντος! Η χρήση περισσότερων διαστάσεων δεν είναι κάτι το καινούργιο στη φυσική, αφού έγινε για πρώτη φορά το 1919 από τον Πρώσο καθηγητή Θίοντορ Καλούζα (1885-1954) όταν αποφάσισε να επιλύσει τις εξισώσεις της Γενικής Σχετικότητας με την προσθήκη πέντε διαστάσεων αντί των τεσσάρων που γνωρίζουμε σήμερα. Η λύση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθούν οι ίδιες λύσεις που έβγαζε η επίλυση των εξισώσεων της τετραδιάστατης σχετικότητας με τη διαφορά ότι στα αποτελέσματα αυτών των λύσεων παρουσιάζονταν επιπροσθέτως και οι εξισώσεις της θεωρίας του ηλεκτρομαγνητισμού. Ο ηλεκτρομαγνητισμός δηλαδή έμοιαζε να είναι το αποτέλεσμα της «αόρατης» πέμπτης διάστασης του χωρόχρονου. Το 1926 μάλιστα ο Σουηδός μαθηματικός Οσκαρ Κλάιν (1894-1977) κατόρθωσε να αποδείξει τον τρόπο με τον οποίο η πέμπτη αυτή διάσταση θα μπορούσε να είναι υπαρκτή και συγχρόνως αόρατη. Η σκέψη που κάνουν οι σύγχρονοι φυσικοί είναι ότι όπως και η βαρύτητα το ίδιο και οι άλλες τρεις δυνάμεις της φύσης ίσως να δημιουργούνται κι αυτές από χωροχρονο-παραμορφώσεις. Για να εξηγηθεί όμως η ύπαρξη των δυνάμεων αυτών χρειαζόμαστε την ύπαρξη έξι ή επτά πρόσθετων διαστάσεων. Αν η θεωρία αυτή αληθεύει, ζούμε σε ένα Σύμπαν δέκα ή ακόμη και ένδεκα διαστάσεων! Γιατί η μόνη θεώρηση του Σύμπαντος που φαίνεται σήμερα ότι ίσως μπορέσει σύντομα να συνδέσει την Κβαντομηχανική με τη Γενική Σχετικότητα είναι η Θεωρία-Μ των Υπερχορδών. Σύμφωνα λοιπόν με τη Θεωρία των Υπερχορδών τα σωματίδια της ύλης (τα φερμιόνια) και των δυνάμεων (τα μποζόνια) δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως απειροελάχιστα «σημεία» αλλά ως μονοδιάστατες «θηλιές» ή «χορδές» κάθε μία από τις οποίες έχει μήκος 10-33 εκατοστά (το μήκος του Πλανκ) αλλά μηδενικό πάχος και πάλλεται με διαφορετικό τρόπο. Σ’ αυτή τη θεώρηση η ύλη και οι δυνάμεις ενοποιούνται σε μία και μοναδική φυσική ύπαρξη, αυτή των χορδών, και διαφοροποιούνται μόνο όσον αφορά τις «νότες» που παίζει κάθε χορδή. Μ’ αυτόν τον τρόπο η Θεωρία των Υπερχορδών έχει τη δυνατότητα να ενώσει την Κβαντομηχανική με τη Γενική Σχετικότητα σε μία και μοναδική Ενοποιημένη Θεωρία Πεδίου που περιγράφει τη βαρύτητα ως μία κβαντισμένη δύναμη κάτω όμως από μία κατάσταση «υπερσυμμετρίας». Ωστόσο, παρόλο που έως τώρα η θεώρηση αυτή παρουσιάζει μία από τις καλύτερες αντιλήψεις που έχουμε για τη φύση και την ενοποίηση των δυνάμεων και της ύλης, εντούτοις η σύγχρονη επιστήμη δεν διαθέτει ακόμη τα κατάλληλα εργαλεία μαθηματικής ανάλυσης που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πλήρη ανάπτυξή της. Όπως χαρακτηριστικά λέγεται, πρόκειται για «μια θεωρία του 21ου αιώνα, η οποία ανακαλύφθηκε νωρίτερα από την εποχή της»! Μια θεωρία που πολλοί ονομάζουν «Θεωρία των Πάντων». http://physicsgg.me/2017/01/16/%ce%b8%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bd/

Ο Ήλιος το 2016. Αυτό το μοντάζ των 366 εικόνων δείχνει τον Ήλιο μας μέσα από τα μάτια του δορυφόρου Proba-2 της ESA, όπως φαίνεται κάθε μέρα το 2016. Ο αισθητήρας SWAP του δορυφόρου λειτουργεί σε ακραία υπεριώδη μήκη κύματος για να συλλάβει τη ζεστή ταραγμένη ατμόσφαιρα του Ήλιου, που είναι γνωστή ως το ηλιακό στέμμα. Κάθε εικόνα δημιουργήθηκε από 30 ξεχωριστές εικόνες που ελήφθησαν την 01:00 η ώρα GMT κάθε ημέρα, και υποβλήθηκαν σε επεξεργασία για την ενίσχυση των χαρακτηριστικών που εκτείνονται στον ηλιακό δίσκο. Καθ' όλη τη διάρκεια του 2016, ο 11χρονος κύκλος δραστηριότητας του Ήλιου συνεχίστηκε προς την ελάχιστη τιμή του, μια περίοδο κατά την οποία μειώνεται ο αριθμός των ηλιακών κηλίδων, των ενεργών περιοχών, των ηλιακών εκλάμψεων και των εκρήξεων. Παρ' όλα αυτά, η πιο ενεργής περιοχή του περασμένου έτους μπορεί να φανεί στην εικόνα της 17ης Ιουλίου. Η φωτεινή περιοχή κοντά στο κέντρο του Ήλιου παρήγαγε οκτώ από τις 20 πιο ισχυρές εκλάμψεις που παρακολουθήσαμε πέρυσι. Άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά είναι οι στεφανιαίες οπές – οι σκοτεινότερες περιοχές που δείχνουν χαμηλότερα επίπεδα εκπομπών. Ωστόσο, οι στεφανιαίες οπές μπορούν να παράγουν ροές ηλιακού ανέμου μεγάλης ταχύτητας που μπορεί να προκαλέσουν γεωμαγνητικές καταιγίδες στη Γη. Μία από τις μεγαλύτερες οπές που παρατηρήθηκαν το προηγούμενο έτος μπορεί να δει κανείς προς τα βόρεια του Ήλιου στις 24 Νοεμβρίου, και ήταν παρούσα για διάφορες ηλιακές περιστροφές. http://www.esa.int/spaceinimages/Images/2017/01/O_Helios_to_2016

Το 95 ακολουθούμενο από 40 μηδενικά: η μάζα του γαλαξία μας… σε χιλιόγραμμα. Ολοκληρώνοντας τους υπολογισμούς τους, οι αστρονόμοι Gwendolyn Eadie, Aaron Springford και William Harris κατέληξαν ότι η μάζα του γαλαξία μας είναι 4,8∙1011M☉ (M☉= η μάζα του ήλιου). Αυτό ισοδυναμεί με 95∙1040 χιλιόγραμμα – ο αριθμός 95 ακολουθούμενος από 40 μηδενικά. Η μέτρηση της μάζας του γαλαξία μας προφανώς δεν γίνεται με την απευθείας μέτρηση των δισεκατομμυρίων άστρων κι όλων των άλλων αντικειμένων που τον απαρτίζουν. Οι Eadie et al, στην εργασία τους που θα δημοσιευθεί στο επιστημονικό περιοδικό «Astrophysical Journal», https://arxiv.org/pdf/1609.06304v2.pdf υπολογίζουν την μάζα του γαλαξία μας χρησιμοποιώντας πολύπλοκες μαθηματικές μεθόδους και στατιστικές τεχνικές βασισμένες στην Μπεϋζιανή ιεραρχική ανάλυση, σε συνδυασμό με τις άμεσες μετρήσεις των ταχυτήτων σφαιρωτών σμηνών. Τα σφαιρωτά σμήνη είναι πυκνές σφαιρικές ομάδες από 10.000 μέχρι 100.000 παλαιών άστρων, που κινούνται αλληλεπιδρώντας βαρυτικά με τον γαλαξία μας. Ακριβώς όπως η μάζα του ήλιου μας μπορεί να προσδιοριστεί από την βαρυτική έλξη που ασκεί στη Γη, έτσι και η μάζα του γαλαξία μας μπορεί να υπολογιστεί από την βαρυτική έλξη που ασκεί στα σφαιρωτά σμήνη. Η εκτίμηση της μάζας περιλαμβάνει οτιδήποτε βρίσκεται σε μια ακτίνα 125 κιλο-παρσέκ από το κέντρο του γαλαξία – μια απόσταση που ισοδυναμεί με 3,9∙1018 χιλιόμετρα. Και το «οτιδήποτε» δεν είναι μόνο άστρα: υπάρχουν πλανήτες, δορυφόροι, αέρια, σκόνη και άλλα αντικείμενα, για να μην αναφέρουμε τις τεράστιες ποσότητες της σκοτεινής ύλης. Η σκοτεινή ύλη δεν μπορεί να ανιχνευθεί άμεσα, αλλά η μάζα της μπορεί να προκύψει από την βαρυτική αλληλεπίδρασή της με άλλα αντικείμενα. Από την ανάλυση προσδιορίστηκε και το εύρος της αβεβαιότητας στην μάζα του γαλαξία μας: η μικρότερη τιμή είναι 3,96∙ 1011 ηλιακές μάζες και η μεγαλύτερη 5,76∙1011ηλιακές μάζες. (Υπενθυμίζεται ότι πέρυσι οι Eadie et al, στο ετήσιο συνέδριο της Καναδικής Αστρονομικής Εταιρείας, είχαν δώσει μια μεγαλύτερη τιμή, 7·1011 M☉, έξω από το τωρινό εύρος). http://physicsgg.me/2017/01/17/%cf%84%ce%bf-95-%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c-40-%ce%bc%ce%b7%ce%b4%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b7-%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%b1/

Πιθανόν εισβολέας στο ηλιακό μας σύστημα ο «Πλανήτης 9» Σε ένα από τα πιο «σκοτεινά» μυστήρια του ηλιακού μας συστήματος εξελίσσεται η ύπαρξη και η προέλευση του «Πλανήτη 9», δηλαδή του υποθετικού ουράνιου σώματος που, όπως έχει προταθεί, βρίσκεται μακρύτερα από τον Πλούτωνα και έχει παραμείνει άγνωστος έως σήμερα στους αστρονόμους, παρά το γεγονός ότι η «γειτονιά» της Γης βρίσκεται στο μικροσκόπιο των επιστημόνων εδώ και πάνω από 200 χρόνια. Ενδεικτικό είναι πως, πριν ακόμη επιβεβαιωθεί ότι όντως υπάρχει, ερευνητές από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του New Mexico (NMSU), με επικεφαλής τον καθηγητή Πολ Μέισον, πρόσθεσαν πρόσφατα μία ακόμη θεωρία για την πιθανή καταγωγή του. Έτσι, σύμφωνα με μελέτη που παρουσίασαν σε συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Ένωσης την περασμένη εβδομάδα, είναι πιθανό ο ένατος πλανήτης να δημιουργήθηκε σε κάποιο άλλο ηλιακό σύστημα, ή να μην υπήρξε ποτέ δεσμευμένος από τη βαρυτική έλξη κάποιου άστρου του Γαλαξία μας, και στη συνέχεια να «παγιδεύτηκε» από τον Ήλιο με συνέπεια να τεθεί σε τροχιά γύρω από αυτόν. Γνωστός και με το προσωνύμιο «Πλανήτης Χ», ο «Πλανήτης 9» πρωτοαναφέρθηκε από τους αστρονόμους Μάικλ Μπράουν και Κόνσταντιν Μπάτιγκιν του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech), στις αρχές του 2016. Τότε, οι δύο επιστήμονες ανακοίνωσαν πως οι τροχιές έξι ουράνιων αντικειμένων, τα οποία βρίσκονται μακρύτερα από τον Πλούτωνα, δίνουν ισχυρές ενδείξεις για έναν ακόμη «κάτοικο» στο ηλιακό μας σύστημα, τον ένατο κατά σειρά. Σύμφωνα με τους δύο επιστήμονες, ο «Πλανήτης Χ» έχει περίπου 1.000 φορές μεγαλύτερη απόσταση από τον Ήλιο συγκριτικά με τη Γη. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να δικαιολογήσει γιατί δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, παρόλο που από τη στιγμή που προτάθηκε η ύπαρξή του έχουν «επιστρατευθεί» αρκετά όργανα για τον εντοπισμό του – όπως τα επίγεια τηλεσκόπια Subaru στη Χαβάη και Victor Blanco στη Χιλή. Θέλοντας να ρίξουν «φως» στην προέλευσή του, οι ερευνητές του NMSU μελέτησαν την πιθανότητα να πρόκειται για έναν «ορφανό» πλανήτη, δηλαδή για ένα ουράνιο σύστημα το οποίο είτε διέφυγε από το ηλιακό σύστημα στο οποίο «κατοικούσε», είτε να μην βρισκόταν ποτέ σε τροχιά γύρω από κάποιον αστέρα, δεσμευμένος από τη βαρυτική του έλξη. Εκτιμάται ότι δισεκατομμύρια «ορφανοί» πλανήτες υπάρχουν στον Γαλαξία μας, με συνέπεια ένα ηλιακό σύστημα να είναι πιθανόν να «συναντήσει» κάποια στιγμή ένα τέτοιο ουράνιο αντικείμενο. Έτσι, εξετάζοντας μέσω υπολογιστικής προσομοίωσης τι θα συνέβαινε σε μία συνάντηση του ηλιακού μας συστήματος με έναν περιπλανώμενο πλανήτη, οι επιστήμονες του NMSU βρήκαν πως υπάρχει αρκετά μεγάλη πιθανότητα το σώμα αυτό να τεθεί σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, στο 40% των υποθετικών συναντήσεων που μελέτησαν, ο «ορφανός» πλανήτης θα εντασσόταν ομαλά στο ηλιακό σύστημα. Οι μοναδικές προϋποθέσεις θα ήταν το ουράνιο σώμα να αποκτήσει αρκετά μεγάλη τροχιά και η μάζα του να είναι μικρότερη από του Ποσειδώνα – δύο παραμέτρους που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Μπράουν και Μπάτιγκιν, πληροί ο «Πλανήτης 9». Βέβαια, η υπόθεση των αστρονόμων του NMSU θα έχει αξία μόνο στην περίπτωση που επιβεβαιωθεί η ύπαρξη του «Πλανήτη Χ». Σύμφωνα πάντως με εκτιμήσεις άλλων επιστημόνων στο περιοδικό Scientific American, ο εντοπισμός του μπορεί να γίνει ακόμη και μέσα στο 2017, καθώς αρκετές ερευνητικές ομάδες έχουν ήδη αποδυθεί στο «κυνήγι» του. http://www.naftemporiki.gr/story/1194285/pithanon-eisboleas-sto-iliako-mas-sustima-o-planitis-9

Επιτυχής εκτόξευση του πυραύλου Falcon 9 για τη SpaceX Η αμερικανική εταιρία SpaceX εκτόξευσε με επιτυχία το Σάββατο στην Καλιφόρνια τον πύραυλό Falcon 9 μαζί με δέκα μικρούς τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους της εταιρίας Iridium, σηματοδοτώντας την επανάληψη των πτήσεών της, ήδη τέσσερις μήνες μετά μια έκρηξη στη Φλόριντα. Ο Falcon 9 εκτοξεύθηκε από την εξέδρα απογείωσής του στην Αεροπορική βάση Βάντενμπεργκ όπως είχε προγραμματιστεί στις 19.54 ώρα Ελλάδας (09.54 τοπική ώρα). Ο πρώτος όροφος, ύψους 41 μέτρων, του πυραύλου που είναι συνολικά 70 μέτρα, χωρίστηκε από το υπόλοιπο της βάσης εκτόξευσης 2 λεπτά και 27 δεύτερα μετά την απογείωση, και λίγο μετά άρχισε την επιστροφή του στη Γη. Ενεργοποίησε επανειλημμένα τους πυραύλους αντίδρασης που έχει για να φρενάρει την ταχύτητά του και η SpaceX κατάφερε να τον (πρώτο όροφο) προσγειώσει σε μια πλωτή πλατφόρμα στον Ειρηνικό 7 λεπτά και 49 δεύτερα αργότερα, σύμφωνα με τις εικόνες που μεταδόθηκαν από την εταιρία SpaceX. Πρόκειται για την έκτη επιτυχία του ευαίσθητου αυτού εγχειρήματος για την εταιρία, η οποία έχει ήδη προσγειώσει τον πρώτο όροφο δύο φορές στο έδαφος της Φλόριντα και τρεις φορές σε πλωτή πλατφόρμα στη θάλασσα. Η εταιρία υπολογίζει έτσι, ανακτώντας το πιο δαπανηρό μέρος της βάσης εκτόξευσης, να μειώσει δραστικά τις δαπάνες του εγχειρήματος. Ο δεύτερος όροφος του Falcon 9 αναμένεται να αναπτύξει τους δέκα δορυφόρους Iridium, βάρους 600 κιλών ο καθένας, σε χαμηλή τροχιά σχεδόν μια ώρα μετά την απογείωση. Η ανάπτυξη αναμένεται να διαρκέσει 15 λεπτά. Η έκρηξη που είχε σημειωθεί την 1η Σεπτεμβρίου είχε καταστρέψει έναν προωθητικό πύραυλο της SpaceX αξίας 62 εκατομμυρίων δολαρίων και έναν ισραηλινό τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο αξίας 200 εκατ. δολαρίων ο οποίος επρόκειτο να τεθεί σε τροχιά δύο ημέρες αργότερα. http://physicsgg.me/2017/01/15/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%8c%ce%be%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%85%cf%81%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-falcon-9-%ce%b3%ce%b9%ce%b1/ «Το ξέρω, κάποια μέρα θα δω τη Γη από ψηλά» Κάποτε ήταν ένα μικρό κορίτσι που ήθελε να φθάσει τα αστέρια. Με τα χρόνια δεν ξέχασε το όνειρό της, αλλά το επιδίωξε. Και πλέον, έχοντας ένα εντυπωσιακό βιογραφικό και μια ακόμα πιο εντυπωσιακή προσήλωση στον στόχο της, διεκδικεί μία από τις θέσεις που οδηγούν στο Διάστημα. Την ευκαιρία να γίνει η πρώτη Ελληνίδα αστροναύτης. Αυτή είναι η ιστορία της Ολυμπίας Κυριοπούλου. Γεννημένη πριν από 35 χρόνια στο Darmstadt της Γερμανίας από Ελληνα πατέρα (καταγόμενο από το Μυστράκι Κορώνης) και Πολωνή μητέρα, ήξερε από μικρή τι ακριβώς ήθελε να γίνει. «Από μικρή είχα μια έμφυτη περιέργεια, ακόμη και για τα απλά πράγματα. Οπως βλέπεις ένα αντικείμενο και δεν ξέρεις τι κρύβεται από πίσω, έτσι αναρωτιόμουν κι εγώ για το φεγγάρι και τα αστέρια. Οταν ήμουν 8 χρόνων, είπα στον πατέρα μου ότι θέλω να γίνω αστροναύτης δεν είχα καταλάβει ότι είναι επάγγελμα! Από παιδί θαυμάζω τους πρωτοπόρους ανθρώπους και θέλω να γίνω μία από αυτούς. Να κάνω έρευνα, να μάθω να πιλοτάρω, να ταξιδέψω στο Διάστημα. Να αφήσω κάτι πίσω μου». Η Ολυμπία σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός και στο διδακτορικό της ασχολήθηκε με τις συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Εκεί είχε και την πρώτη της «διαστημική» εμπειρία, την παραβολική πτήση: πρόκειται για μια ειδική πτήση με Airbus A300 ZeroG, στην οποία το αεροπλάνο πραγματοποιεί πολλαπλές απότομες ανόδους και καθόδους, όπως ένα τρενάκι στο λούνα παρκ, που φθάνουν μέχρι και τις 45 μοίρες. Κάθε «παραβολή» (ανάβαση - κατάβαση) δημιουργεί για 20 δευτερόλεπτα συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. «Στο πλαίσιο της έρευνάς μου συμμετείχα σε 21 τέτοιες πτήσεις, μια απίστευτη εμπειρία!» διηγείται. Στη Ζυρίχη Σήμερα εργάζεται σε μια εταιρεία στη Ζυρίχη, η οποία «χτίζει» την υποστηρικτική δομή των δορυφόρων. Παράλληλα, ως δεύτερη απασχόληση, συνεργάζεται με εταιρεία στις ΗΠΑ με αντικείμενο πειράματα τα οποία στέλνονται σε διαστημικές αποστολές. Επίσης έχει πολλά ενδιαφέροντα. Κολυμπά από τεσσάρων ετών, παίζει πιάνο (τα τελευταία 10 χρόνια σε ορχήστρα), μιλάει 7 γλώσσες (εκτός από γερμανικά, ελληνικά και πολωνικά, μιλάει αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ρωσικά). Πρόσφατα ξεκίνησε μαθήματα πτήσεων σε αερολέσχη. Μέσα σε όλα αυτά, προετοιμάζει και τον γάμο της, αυτό το καλοκαίρι στη Μονεμβασιά. Στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς μια ιδιωτική γερμανική εταιρεία (HE Space, η οποία ασχολείται με τη «στρατολόγηση» στελεχών από όλο τον κόσμο για εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον διαστημικό τομέα) ξεκίνησε μια πρωτοβουλία: να αναζητήσει τις δύο καταλληλότερες γυναίκες υποψήφιες για τη θέση της πρώτης Γερμανίδας αστροναύτη, ύστερα από 11 άνδρες. «Παλαιότερα τους αστροναύτες τους επέλεγε κάθε κράτος μέσω των διαστημικών του υπηρεσιών: για παράδειγμα για τη Γερμανία το DLR (Deutsches Zentrum fur Luft-und Raumfahrt). Σε λίγο καιρό, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (European Space Agency) θα ξεκινήσει και πάλι διαδικασίες επιλογής αστροναυτών. Η Space άρχισε με δική της πρωτοβουλία την αναζήτηση της πρώτης Γερμανίδας αστροναύτη. Εστειλα λοιπόν το βιογραφικό μου κι ένα γράμμα, όπου εξηγούσα τους λόγους για τους οποίους θέλω να συμμετάσχω, και έγινα δεκτή». Η επιλογή Η διαδικασία ξεκίνησε με 420 υποψήφιες. Πριν από λίγο καιρό επελέγησαν 86, ανάμεσά τους και η Ολυμπία. «Δεν μας επιτρέπεται να πούμε πολλά για τη διαδικασία. Πάντως, μέχρι στιγμής αφορά κυρίως ψυχολογικά τεστ. Τον Μάρτιο θα ανακοινωθούν στη Βρέμη οι 10 επιλεγείσες, οι οποίες θα περάσουν από ιατρικές εξετάσεις. Κατόπιν θα επιλεγούν οι τελικές δύο, που θα ακολουθήσουν πρόγραμμα εκπαίδευσης σε διαστημικό κέντρο στη Ρωσία ή στη Γερμανία, προκειμένου να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε 10ήμερη διαστημική αποστολή. Η συνέχεια δεν μας είναι ακόμη γνωστή». Η Ολυμπία μιλάει με ενθουσιασμό. «Εχω φίλους αστροναύτες. Γνωρίζω καλά τι με περιμένει και τις θυσίες που πρέπει να κάνω για να πετύχω τον στόχο μου. Βλέπω τα πράγματα ρεαλιστικά και προχωρώ βήμα βήμα. Μέσα από τη δουλειά μου συμμετείχα σε πολλά συνέδρια με θέμα το Διάστημα. Ετσι, πριν από μερικά χρόνια έγινε πραγματικότητα ένα ακόμη όνειρό μου, γνώρισα τον Νιλ Αρμστρονγκ. Ξέρετε τι μου είπε; Να πιστεύεις στο όνειρό σου, να μην αποθαρρύνεσαι". Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρω αυτήν τη φορά, θα τα καταφέρω την επόμενη, θα ταξιδέψω με την Blue Origin (σ.σ. την εταιρεία του Τζεφ Μπέζος που έχει στόχο να κάνει εμπορικές πτήσεις στο Διάστημα). Το ξέρω ότι με κάποιον τρόπο θα ταξιδέψω στο Διάστημα και θα δω τη Γη από ψηλά». Μήνυμα στους νέους και στις... εταιρείες Κλείνοντας τη συζήτηση, η Ολυμπία Κυριοπούλου ζητάει να στείλει ένα μήνυμα στους νέους στην Ελλάδα, αλλά και στις ελληνικές εταιρείες. «Με όλα αυτά που διαβάζω για την Ελλάδα και βλέπω όταν την επισκέπτομαι, καταλαβαίνω ότι στους νέους και στις νέες λείπει η ελπίδα. Θέλω να τους ενθαρρύνω να θέσουν ένα στόχο και να τον κυνηγήσουν. Την επόμενη φορά που θα καθίσουν σε μια καφετέρια, ας μην κουβεντιάσουν για οτιδήποτε, ας κάνουν ένα brainstorming για το πώς θα λύσουν ένα πρόβλημα. Και να μην αφήνουν κανέναν και τίποτα να τους απογοητεύσει. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν και οι ελληνικές εταιρείες. Είδα τις τελευταίες ημέρες τόσες διαφημίσεις στην Ελλάδα με αστροναύτες, με διαστημικά ταξίδια... Χρησιμοποιούν τον ρόλο του αστροναύτη για να πουν ότι μπορείς να κάνεις το αδύνατο δυνατό. Αντί λοιπόν να δίνουν τόσα χρήματα σε ποπ σταρ και ηθοποιούς για να διαφημιστούν, ας υποστηρίξουν έναν Ελληνα να γίνει αστροναύτης, να γίνει σημαντικός επιστήμονας. Να δημιουργήσουν ένα είδωλο για μια γενιά Ελληνόπουλων, που θα τους δώσει την ελπίδα ότι αν επιμείνουν και προσπαθήσουν σκληρά, θα φθάσουν ψηλά, ίσως... και στο Διάστημα». http://www.kathimerini.gr/891785/article/epikairothta/ellada/to-3erw-kapoia-mera-8a-dw-th-gh-apo-yhla

Τώρα ανακάλυψαν και εξωγήινη φιγούρα στον πλανήτη Άρη. Σε επιδημία εξελίσσεται η τρέλα που έχει αναπτυχθεί ανά τον κόσμο με τα σενάρια περί εξωγήινης ζωής. Ένα από αυτά κυκλοφόρησε το τελευταίο 24ωρο, μετά την ανάρτηση ενός «κυνηγού ανεξήγητων φαινομένων», ο οποίος διέκρινε σε μία από τις φωτογραφίες που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA από την επιφάνεια του πλανήτη Άρη, έναν «παγωμένο» εξωγήινο στρατιώτη. Η ομάδα έρευνας που ανάρτησε στο διαδίκτυο το εύρημά της προχώρησε ένα βήμα παραπάνω, λέγοντας πως το αντικείμενο αυτό είναι πέτρινο και ότι σίγουρα έχει δημιουργηθεί από ξένα όντα, τα οποία έχουν αναπαραστήσει έναν στρατιώτη και όχι έντομο ή κάτι άλλο που δεν γνωρίζουμε. Δείτε τις φωτογραφίες από το Curiosity Rover και την ανάλυσή τους... http://www.pronews.gr/portal/20170116/genika/diastima/49/tora-anakalypsan-kai-exogiini-figoyra-ston-planiti-ari

Ο Θάνος Δημόπουλος, πρύτανης του ΕΚΠΑ, πήρε το μεγαλύτερο βραβείο για την έρευνα για το μυέλωμα. Μία σημαντική διάκριση πέτυχε ο καθηγητής Ιατρικής Μελέτιος-Αθανάσιος Δημόπουλος, καθώς κατάφερε να πάρει το μεγαλύτερο βραβείο για την έρευνα του για το μυέλωμα. Πρόκειται για ένα βραβείο το οποίο δίνεται από το 1989 από τον ΙΜS για κάθε διεθνή εργασία για το μυέλωμα. Το βραβείο αποτελεί για τους ερευνητές και την ιατρική επιστήμη μια σπουδαία αναγνώριση στην συνεισφορά τους στην έρευνα για το μυέλωμα. Το βραβείο έχει το όνομα του καθηγητή Waldenström ο οποίος ήταν πρωτοπόρος στην θεραπεία του καρκίνου του αίματος. Ο καθηγητής Ιατρικής Μελέτιος-Αθανάσιος Δημόπουλος έχει στο βιογραφικό του και άλλες διεθνείς διακρίσεις καθώς στο παρελθόν είχε βρεθεί -μαζί με την επίσης καθηγήτρια Ιατρικής Αντωνία Τριχοπούλου- στον διεθνή κατάλογο Thomson Reuters, των επιστημόνων που ασκούν τη σημαντικότερη επιρροή στον τομέα τους. Το ερευνητικό έργο του κ. Δημόπουλου, καθηγητή Παθολογίας με γνωστικό αντικείμενο την αιματολογία - ογκολογία, «μετράει» περισσότερες από 17.000 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία. Ειδικεύεται στο πολλαπλούν μυέλωμα, μια αρκετά συχνή αιματολογική κακοήθεια (η δεύτερη σε συχνότητα μετά τα λεμφώματα), η οποία προσβάλλει γύρω στους 350 νέους ασθενείς το χρόνο στην Ελλάδα και προκαλεί κυρίως πρόβλημα στα οστά και στη λειτουργία των νεφρών. Ο καθηγητής είχε δώσει στο παρελθόν συνέντευξη στην Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/782891/article/proswpa/synentey3eis/meletios---a8anasios-dhmopoylos-enas-die8nhs-giatros-poy-paramenei-sthn-ellada

Νέα στοιχεία για τον άγνωστο πλανήτη-Χ που ανακαλύφθηκε τον Ιανουάριο. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε ανακαλύφθηκε ο πλανήτης Ποσειδώνας ύστερα από την επιτυχημένη θεωρητική πρόβλεψη των Λεβεριέ και Ανταμς, πολλοί αστρονόμοι υπέθεσαν την ύπαρξη ενός ακόμη πλανήτη πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Ο μεγάλος ερασιτέχνης αστρονόμος Πέρσιβαλ Λόουελ, μάλιστα, είχε δώσει στον άγνωστο αυτόν πλανήτη το όνομα Πλανήτης-Χ, από το όνομα του αγνώστου στις αλγεβρικές εξισώσεις. Σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά την τελευταία ανακάλυψη πλανήτη εντός του Ηλιακού μας συστήματος (του Ποσειδώνα, το 1846) και λίγα χρόνια αφότου βγήκε από το… κλαμπ ο Πλούτωνας, φαίνεται, βάσει των ολοένα και περισσότερων, απίστευτων στοιχείων που προκύπτουν, πως έχουμε νέο… γείτονα! Μόλις τον περασμένο Γενάρη οι επιστήμονες απέδειξαν πως κάτι… πραγματικά μεγάλο, 10 φορές μεγαλύτερο από τη Γη, κινείται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο. Τόσο μακριά, δε, και με τέτοια ελλειπτική και τεράστια τροχιά, που χρειάζεται… μόνο 15.000 χρόνια για να κάνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, ενώ μοιάζει αρκετά με τον Ουρανό -ή με τον Ποσειδώνα. Από τότε, οι ερευνητές Konstantin Batygin και Mike Brown του Caltech δεν έχουν σταματήσει να… κοιτούν ψηλά, ψάχνοντας για όλα εκείνα τα στοιχεία που συνηγορούν στην ύπαρξη ενός νέου πλανήτη, στην άκρη του Ηλιακού μας συστήματος. Παρότι, ακόμη, ουδείς, μεταξύ των οποίων, φυσικά και η NASA, έχει επιβεβαιώσει πως βρέθηκε ο… αντικαταστάτης του Πλούτωνα (τον οποίο ο ίδιος ο Brown… καθαίρεσε σε πλανήτη νάνο πριν 11 χρόνια, όταν ανακάλυψε την Έριδα, ένα ουράνιο αντικείμενο στο μέγεθος του… πρώην πλανήτη), νέα στοιχεία μαρτυρούν πως, ίσως, δεν έχουμε μάθει ακόμα όλους τους… γείτονές μας. Όπως έγραψε, λοιπόν, ο Brown στο Twitter του, ποστάροντας και μια ενδεικτική φωτογραφία, ανακαλύφθηκε πως στη Ζώνη του Κάιπερ κινείται, σε τροχιά, πιθανότατα ελκυόμενο από τον Ήλιο μας, ένα τεράστιο αντικείμενο, τελείως διαφορετικό των σωμάτων που βρίσκονται εκεί, «και εδώ ακριβώς πρέπει να βρίσκεται ο ένατος πλανήτης»! Όπως φαίνεται και στο γράφημα, μάλιστα, ο πλανήτης( Χ κινείται σε εντελώς διαφορετική πορεία από τα υπόλοιπα πέντε ουράνια σώματα που άρχισαν να εξετάζουν οι επιστήμονες του Caltech πριν λίγους μήνες. Και η πιθανότητα αυτό να έχει προκύψει από σύμπτωση είναι μόλις 1/15.000! Τώρα, γιατί δεν τον είχαμε δει τόσα χρόνια, η απάντηση είναι απλή: Είναι τέτοια η τροχιά του και τόσο μακριά (20 φορές πιο μακριά απ’ ό,τι ο Ποσειδώνας από τον Ήλιο, και σε τροχιά που καλύπτει 2,8 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα), που ήταν πολύ δύσκολη η παρατήρησή του! Πλέον, και με το Subaru (ένα από τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια στον κόσμο) στη Χαβάη να είναι συνέχεια στραμμένο πάνω του, θεωρείται σχεδόν σίγουρη η επισημοποίηση της ύπαρξης και ένατου πλανήτη στο Ηλιακό μας σύστημα… http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-3624159/Could-dark-energy-help-Planet-Nine-Mysterious-world-end-SUMMER-s-hiding-data.html?ito=embedded http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-3698383/Did-Planet-Nine-shove-planet-solar-alignment-Theory-claims-mystery-body-tilted-siblings.html?ito=embedded http://www.pronews.gr/portal/20170116/genika/diastima/49/nea-stoiheia-gia-ton-agnosto-planiti-h-poy-anakalyfthike-ton-ianoyario

Μουσείο-διαστημόπλοιο από τον Τζορτζ Λούκας. Σαν να είναι βγαλμένο από το διαγαλαξιακό σύμπαν του «Star Wars», το Μουσείο της Αφηγηματικής Τέχνης, που ετοιμάζεται να κάνει δώρο ο Τζορτζ Λούκας στην πόλη του Λος Αντζελες, θα αποτελέσει μία ακόμη μνημειώδη παρακαταθήκη του πολυεκατομμυριούχου δημιουργού του Χόλιγουντ, επένδυσης 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων, για τις επόμενες γενιές. Ολα τα πολύτιμα αναμνηστικά του «Star Wars» και του «Ιντιάνα Τζόουνς» καθώς και 10.000 πίνακες και εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών που έχει συγκεντρώσει ο Τζορτζ Λούκας, θα στεγάσει το μουσείο της Αφηγηματικής Τέχνης που θα βρίσκεται στο Exposition Park του Λος Αντζελες Το νέο της ίδρυσης και εγκατάστασης του μουσείου ανακοινώθηκε το βράδυ της Τρίτης τερματίζοντας τη διαμάχη ενός ολόκληρου μήνα ανάμεσα σε δύο εμβληματικές πόλεις της Καλιφόρνιας, την πρωτεύουσα της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας Λος Αντζελες και το Σαν Φρανσίσκο, για το ποια από τις δύο θα φιλοξενήσει το εντυπωσιακό φουτουριστικό σπίτι των τεχνών διά χειρός Λούκας. Η ανέγερση του μουσείου που προορίζεται να φιλοξενήσει την ευρεία συλλογή έργων κλασικής και μοντέρνας τέχνης και αναμνηστικά-αντικείμενα από τις ταινίες του σκηνοθέτη και παραγωγού, αποτελεί έργο που τον έχει απασχολήσει επί χρόνια. Μετά την αθέτηση του αρχικού σχεδιασμού του να ανοίξει το μουσείο στο Σικάγο, ο ίδιος και οι αρχιτέκτονές του αποκάλυψαν σχέδια για την κατασκευή του τόσο στο Λος Αντζελες όσο και στο Σαν Φρανσίσκο, ανοίγοντας έναν κύκλο ατελείωτων εικασιών γύρω από το θέμα της τοποθεσίας, με την Πόλη των Αγγέλων να κερδίζει τελικά τον ανταγωνισμό. Ο Τζορτζ Λούκας έχει δεσμευτεί να χρηματοδοτήσει το μουσείο με το αστρονομικό ποσό του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων, σχέδιο που αναμένεται να δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας στην πόλη και είναι απολύτως εφικτό, αρκεί και μόνο να υπολογίσει κανείς το ποσό που ενίσχυσε την περιουσία του με την πώληση του φραντσάιζ του «Star Wars» στην Ντίσνεϊ στα 4,05 δισεκατομμύρια δολάρια. Σε φιλανθρωπικούς σκοπούς Εξάλλου, σύμφωνα με την κοινή συμφωνία που υπέγραψε το 2010 με τους Μπιλ Γκέιτς και Γουόρεν Μπάφετ, προτίθεται να δωρίσει τουλάχιστον τα μισά του πλούτη σε φιλανθρωπικούς σκοπούς με κύριο στόχο να επενδυθούν στον τομέα της εκπαίδευσης. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, το μουσείο θα στεγάσει 10.000 πίνακες, εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών που ο ίδιος έχει συγκεντρώσει, καθώς και τα ζηλευτά αναμνηστικά των ταινιών του που αναμένεται να προσελκύσουν τους απανταχού θαυμαστές της διαγαλαξιακής εποποιίας του «Πολέμου των Αστρων» ή της εμβληματικής σειράς του «Ιντιάνα Τζόουνς». Ειδικά τώρα που το φραντσάιζ του «Star Wars» εξωραΐζεται με νέα κεφάλαια από την Ντίσνεϊ (τον Δεκέμβριο αναμένεται το «Star Wars: Episode VIII») το μουσείο μοιάζει με ένα κληροδότημα προορισμένο να ταξιδεύει στο διηνεκές, τοποθετημένο σε στρατηγική θέση. Στο Exposition Park, δηλαδή, του Λος Αντζελες, γεμάτο με μουσεία, λίγα βήματα από τον σταθμό του μετρό και ακριβώς απέναντι από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας Σύμφωνα με την ανακοίνωση του διοικητικού συμβουλίου του μουσείου, η τοποθεσία του Λος Αντζελες πρόκειται να έχει «την καλύτερη δυνατή επίδραση στην ευρύτερη κοινότητα πραγματοποιώντας τον στόχο μας που είναι η έμπνευση, η προσέλκυση και η διαπαιδαγώγηση ενός πολυποίκιλου επισκεπτικού κοινού». http://www.ethnos.gr/politismos/arthro/mouseio_diastimoploio_apo_ton_tzortz_loukas-64839981/

Συνέντευξη του Κωνσταντίνου Δασκαλάκη. 35 χρονών, καθηγητής στο ΜΙΤ και το όνομά του έγινε παγκοσμίως γνωστό όταν έλυσε ένα πρόβλημα (το γρίφο του Nash) που απασχολούσε τους επιστήμονες εξήντα χρόνια. Καλεσμένος από τη Στέγη να μιλήσει για την τεχνητή νοημοσύνη, ήπιε με την A.V. καφέ αποκαλύπτοντας πώς αυτό που κατάφερε έχει σχέση με το Έβερεστ και τη Φεράρι! Περισσότερα: http://physicsgg.me/2017/01/13/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac/ Τα είδη των διδακτορικών διατριβών. Υπάρχουν τεσσάρων ειδών διδακτορικές διατριβές. 1. Η διατριβή Everest: παίρνεις ένα πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα και το λύνεις. η λύση αφορά κυρίως το συγκεκριμένο πρόβλημα. 2. Η διατριβή Ferrari: στην προσπάθειά σου να λύσεις ένα πρόβλημα φτιάχνεις εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν και σε άλλους τομείς. 3. Η διατριβή Armani: δεν έλυσες μεν κάτι καινούργιο, αλλά το έλυσες με έναν πολύ κομψό τρόπο – αυτό είναι μεγάλη αρετή στα μαθηματικά. Η πολύ περίπλοκη απόδειξη δείχνει πως κάτι δεν το κατάλαβες τόσο καλά. 4. H διατριβή Columbus: όπως ο Κολόμβος ξεκίνησε να ανακαλύψει έναν άλλο δρόμο για τις Ινδίες και ανακάλυψε την Αμερική, έτσι κι εσύ ξεκινάς να λύσεις ένα πρόβλημα και φτάνεις σε μια άλλη ανακάλυψη. Αυτές οι κατηγορίες, νομίζω, αφορούν και στη ζωή. Παρακολουθείστε την ομιλία που έδωσε ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης στις 12/1/2017 με τίτλο «Τεχνητή Νοημοσύνη 2.0» http://www.sgt.gr/gre/SPG1032/?vid=1_0mq5dpxk http://physicsgg.me/2017/01/13/%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b4%ce%b9%ce%b4%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b2%cf%8e%ce%bd/

Έλληνας επιστήμονας δημιούργησε κουνούπια ανθεκτικά στον ιό του δάγκειου πυρετού. Ερευνητές στις ΗΠΑ, με επικεφαλής έναν Έλληνα επιστήμονα της διασποράς, δημιούργησαν κουνούπια που είναι ανθεκτικά στον ιό του δάγκειου πυρετού. Το επίτευγμα αυτό, που κατέστη εφικτό χάρη στην κατάλληλη γενετική τροποποίηση των κουνουπιών, μπορεί να βοηθήσει μελλοντικά στον περιορισμό της εξάπλωσης της νόσου διεθνώς. Η νόσος Ο ιός του δάγκειου προσβάλλει κάθε χρόνο περίπου 96 εκατομμύρια ανθρώπους και σκοτώνει πάνω από 20.000, κυρίως παιδιά. Το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζουν σε περιοχές όπου κινδυνεύουν να μολυνθούν. Η νόσος είναι πιο εξαπλωμένη στη Νοτιοανατολική Ασία και στα νησιά του Δυτικού Ειρηνικού Ωκεανού, ενώ εμφανίζει ταχεία αύξηση στη Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική. Τα κουνούπια μεταδίδουν τον ιό, τον οποίο αποκτούν, όταν πίνουν το αίμα μολυσμένων ανθρώπων. Όταν τα κουνούπια μολυνθούν και τα ίδια, μεταφέρουν πλέον τον ιό σε υγιείς ανθρώπους, τους οποίους τσιμπάνε. Κατά καιρούς έχουν καταβληθεί προσπάθειες να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος της μόλυνσης. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι θα χρειασθούν διάφορες μέθοδοι και μία από αυτές, που μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο, είναι τα κουνούπια να γίνουν ανθεκτικά απέναντι στον ιό. Το επίτευγμα Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, με επικεφαλής τον καθηγητή Γιώργο Δημόπουλο του Τμήματος Μοριακής Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας πέτυχαν στο εργαστήριό τους να μεταλλάξουν το κουνούπι Aedes aegypti, έτσι ώστε να αμύνεται καλύτερα κατά του ιού του δάγκειου. Όπως δήλωσε ο κ. Δημόπουλος, «αν μπορέσουμε να αντικαταστήσουμε τον φυσικό πληθυσμό των κουνουπιών που μεταδίδουν το δάγκειο, με γενετικά τροποποιημένα κουνούπια που είναι ανθεκτικά στον ιό, θα καταφέρουμε να σταματήσουμε την μετάδοση της νόσου. Κάναμε το πρώτο προς αυτή την κατεύθυνση». Πρόσθεσε επίσης ότι επιθυμία των επιστημόνων είναι να καταστήσουν το ίδιο είδος κουνουπιού ανθεκτικό και σε άλλους ιούς, όπως τον Ζίκα και τον Τσικουνγκούνια. Προς το παρόν, η μετάλλαξη που πέτυχε ο κ. Δημόπουλος και η ομάδα του, έχει ως αποτέλεσμα λιγότερα κουνούπια να μολύνονται με τον ιό του δάγκειου και τα περισσότερα από όσα μολύνονται, να έχουν πλέον πολύ χαμηλότερα επίπεδα του ιού στο σώμα τους. Όμως τα πειράματα, δεν κατέστη δυνατό να εξαφανίσουν τον ιό σε όλα τα κουνούπια, κάτι που αποτελεί πηγή προβληματισμού. Το ζήτημα θα μελετηθεί περαιτέρω, με την ελπίδα ότι τα κουνούπια θα γίνουν ακόμη πιο ανθεκτικά απέναντι στον ιό στο μέλλον. Τα μεταλλαγμένα κουνούπια ζουν όσο και τα μη τροποποιημένα, αλλά παράγουν λιγότερα αυγά. Ήδη οι επιστήμονες σχεδιάζουν μεγάλα πειράματα σε μεγάλα κλουβιά στη φύση για να δουν πώς τα μεταλλαγμένα ανταγωνίζονται τα μη τροποποιημένα σε πιο πραγματικές συνθήκες. Το επίτευγμα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «PLoS Neglected Tropical Diseases». Οι κίνδυνοι Οι ερευνητές αναγνωρίζουν τους πιθανούς κινδύνους από την απελευθέρωση στη φύση τροποποιημένων κουνουπιών. Όμως, όπως επισημαίνει ο Γ. Δημόπουλος, «γι' αυτό έχει σημασία να έχουν προηγηθεί εκτεταμένες μελέτες εργαστηρίου και ημι-πεδίου, έτσι ώστε τα πράγματα να γίνουν σωστά». Αν οι επιστήμονες το πετύχουν, ο δάγκειος θα τεθεί υπό έλεγχο πιθανώς χωρίς την ανάγκη πλέον για φάρμακα, εμβόλια ή κουνουπιέρες. Ήδη, εργάζεται πάνω στην μετάλλαξη ενός άλλου είδους κουνουπιού (Anopheles), που μεταδίδει το παράσιτο της ελονοσίας. Όπως εκτιμά πάντως, θα χρειασθεί τουλάχιστον μια δεκαετία, εωόσοτου τα τροποποιημένα ανθεκτικά στους ιούς κουνούπια απελευθερωθούν στη φύση. Ο Γ.Δημόπουλος πήρε το διδακτορικό του στην μοριακή βιολογία το 2006 από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας (EMBL), δίδαξε ως λέκτορας στο Imperial College του Λονδίνου και σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ. Στην έρευνα συμμετείχε και ένας άλλος ελληνικής καταγωγής επιστήμονας, ο δρ Νίκος Βασιλάκης από το Τμήμα Παθολογίας του Κέντρου Τροπικών Νόσων του Ινστιτούτου Ανθρωπίνων Λοιμώξεων και Ανοσίας του Πανεπιστημίου του Τέξας. http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=856600 Ελληνικός προσομοιωτής εγκεφαλικών νευρώνων. Εναν προσομοιωτή εγκεφαλικών νευρώνων, που μιμείται θεμελιώδεις λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου, σε ταχύτητες όμως μεγαλύτερες κατά πολλές τάξεις μεγέθους, δημιούργησαν Έλληνες ερευνητές σε εργαστήριο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Πρόκειται για εξαιρετικά σημαντικό επίτευγμα, σε έναν χώρο, ο οποίος αποτελεί το «Αγιο Δισκοπότηρο» της επιστήμης και φυσικά δε θα μπορούσε παρά να έχει την αντίστοιχη αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports». Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο Εργαστήριο Οπτικών Επικοινωνιών και Φωτονικής Tεχνολογίας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΕΚΠΑ, με επικεφαλής τον καθηγητή Δημήτρη Συβρίδη και υπεύθυνο ερευνητή τον Δρ. Χάρη Μεσαριτάκη. Πρόκειται για την υλοποίηση στο εργαστήριο ενός Φωτονικού Νευρώνα με χρήση ολοκληρωμένων ημιαγωγικών laser κβαντικών τελειών (quantum dot lasers). Σε ...απλά ελληνικά; Οι ερευνητές αναπαρήγαγαν λειτουργίες των βασικών δομικών στοιχείων του εγκεφάλου (νευρώνων) με διατάξεις κλίμακας δεκάδων μικρομέτρων. Τα αποτελέσματα της έρευνας, πέραν της συνεισφοράς στην κατανόηση των μηχανισμών της εγκεφαλικής λειτουργίας, οδηγούν στην κατασκευή των βασικών δομικών στοιχείων, που απαρτίζουν τις εγκεφαλικές δομές, φέρνοντας εγγύτερα τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου νευρομιμητικού συστήματος, το οποίο θα μπορεί να αναπαράγει σύνθετες νευρικές λειτουργίες και θα λειτουργεί ως καινοτόμο υπολογιστικό παράδειγμα με ποικίλες εφαρμογές. «Προχωρά η κατανόηση του εγκεφάλου, μακριά ο προγραμματισμός συνείδησης» «Η βαθύτερη κατανόηση των λειτουργιών του εγκεφάλου, αλλά και οι δυνατότητες ανθρώπινης παρέμβασης σ’ αυτές συνιστά ύψιστη προτεραιότητα για κορυφαία ερευνητικά ιδρύματα σε όλον τον κόσμο, αλλά και για μεγάλης κλίμακας ευρωπαϊκές ερευνητικές πρωτοβουλίες, όπως το πρόγραμμα HUMAN BRAIN, συνολικού προβλεπόμενου κόστους 1 δισεκατομμυρίου ευρώ», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ.Συβρίδης, προσθέτοντας ότι η έρευνα του εργαστηρίου «ανοίγει τον δρόμο για μελλοντικές υλοποιήσεις σύνθετων νευρωνικών δικτυωμάτων με χρήση φωτονικών στοιχείων και εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες λειτουργίας σε σχέση με τους βιολογικούς εγκεφαλικούς νευρώνες». Ο καθηγητής επισημαίνει ότι στην έρευνα για τη χαρτογράφηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, που βρίσκεται σε εξέλιξη σε παγκόσμιο επίπεδο, «έχουν ήδη γίνει σημαντικά βήματα, όπως η διεπαφή εγκεφάλου με τεχνητά στοιχεία για τον έλεγχό τους από αυτόν» . Σε ό,τι αφορά τα όρια της τεχνολογικά εφικτής και κοινωνικά ευκταίας εξέλιξης της έρευνας και το ερώτημα εάν οι επιστήμονες θα μπορούν κάποια στιγμή να προγραμματίζουν τη συνείδηση, οι ερευνητές του ΕΚΠΑ αναφέρουν: “Είναι πολύ μακριά αυτός ο στόχος. Σχετικά με τα όρια της νευρομηχανικής και παίρνοντας υπ' όψιν τη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, που μπορεί να οδηγήσει σχετικά σύντομα σε δραματικές εξελίξεις, είναι σημαντική η έναρξη συζητήσεων και η θέσπιση κανόνων ως προς την ηθική διάσταση του θέματος» Επόμενος στόχος για την ερευνητική ομάδα του ΕΚΠΑ είναι η περαιτέρω εξέλιξη της διάταξης ώστε να προσαρμοστεί σε ακόμα πιο σύνθετες εγκεφαλικές λειτουργίες. http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=856608

Ένας αλλόκοτος τρόπος σύνδεσης 6 ατόμων άνθρακα. Ένα άτομο άνθρακα μπορεί να ενωθεί με άλλα 4 άτομα άνθρακα (ή και με άλλα στοιχεία) σχηματίζοντας 4 ομοιοπολικούς δεσμούς. Ο Moritz Malischewski, ένας χημικός από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, κατάφερε κάτω από ορισμένες συνθήκες να συνδέσει μεταξύ τους 6 άτομα άνθρακα, σχηματίζοντας ένα περίεργο σύμπλοκο (βλέπε σχήμα) που το ονόμασε δικατιόν εξαμεθυλοβενζολίου( : C6(CH3)62+ Τα έξι άτομα άνθρακα καταλαμβάνουν τις κορυφές μιας κανονικής πενταγωνικής πυραμίδας. Σε ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε το 1973, Γερμανοί χημικοί κατάφεραν να συνθέσουν αυτό το περίεργο πυραμιδοειδές μόριο σε χαμηλές θερμοκρασίες και υπερ-όξινο περιβάλλον χρησιμοποιώντας το επονομαζόμενο μαγικό οξύ (FSO3H·SbF5). Κανείς όμως μέχρι σήμερα δεν είχε επιβεβαιώσει την σύνθεση αυτή. Ο Malischewski μετά από έξι μήνες πειραματισμού παρήγαγε μερικά χιλιοστά του γραμμαρίου του αλλόκοτου συμπλόκου σε κρυσταλλική μορφή. Έτσι, διαμέσου της περίθλασης των ακτίνων Χ κατάφερε να αποκαλύψει το σχήμα της κανονικής πενταγωνικής πυραμίδας. Κβαντομηχανικοί υπολογισμοί απέδειξαν ότι είναι δυνατοί τέτοιου είδους δεσμοί μεταξύ 6 ατόμων άνθρακα, αλλά σε κανονικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας το μόριο αυτό καταρρέει αμέσως, συνεπώς είναι μάλλον απίθανο να έχει κάποια πρακτική εφαρμογή, όπως κατασκευή νέων τύπων νανοσωλήνων άνθρακα. http://physicsgg.me/2017/01/12/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%cf%8c%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b4%ce%b5%cf%83%ce%b7%cf%82-6-%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%bc%cf%89/

Ο πιο πιθανή αιτία του ατυχήματος TGK "Πρόοδος MS-04" Στις 11 Ιανουαρίου 2017, η επιτροπή έκτακτης ανάγκης, υπό την προεδρία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Διαστήματος του Γενικου Διευθυντή του Corporation Igor Komarov εξέτασαν τα αποτελέσματα του έργου των ειδικών, οι οποίοι μελέτησαν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που δημιουργήθηκε κατά την εκτόξευση την πρώτη Δεκέμβρη του 2016 του TGC «Πρόοδος-04 MS" από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Το ατύχημα ήταν ο μη-τυπικος μηχανικός διαχωρισμός του τρίτου σταδίου του οχήματος εκτόξευσης (LV) απο το όχημα φορτίου (THC).Η πτώση του διαστημικου πυραυλου με τα θραύσματα να πεφτουν σε μια απομακρυσμένη ορεινή δασώδη περιοχή περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά του Κιζίλ (Τούβα Δημοκρατίας), χωρίς να προκαλούν σημαντική βλάβη των χερσαίων υποδομών. Θραύσματα του τρίτου σταδίου και THC έχουν φτάσει στην επιφάνεια της Γης και δεν αποτελούν απειλή για το περιβάλλον και τον πληθυσμό. Τα μέλη της επιτροπής έκτακτης ανάγκης αναφερουν τα εξής: Η πιο πιθανή αιτία του ατυχήματος - το άνοιγμα της δεξαμενής "O" στο τρίτο στάδιο, ως αποτέλεσμα της έκθεσης με τα στοιχεία που έχουν προκύψει στην καταστροφή του 11D55 κινητήρα ηταν να προκληθεί πυρκαγιά και περαιτέρω καταστροφή της αντλίας με το οξειδωτικό. Η αιτία της φωτιας στην αντλία με το οξειδωτικό θα μπορούσε να είναι η πιθανή διείσδυση ξένων σωμάτων μέσα στην κοιλότητα της αντλίας ή πιθανή τεχνολογία συναρμολόγησης κινητήρων παραβίαση 11D55 (κενό διαφορά μεταξύ της βίδας και της θήκης, μεταξύ των πλωτων δαχτυλίδιων και η ανισορροπία τις φτερωτής του ρότορα και μια πιθανή run-out). Το ελάττωμα που έχει βιομηχανικό χαρακτήρα, εκδηλώθηκε κατά την πτήση. http://www.roscosmos.ru/23117/ 110 χρόνια από τη γέννηση του Σεργκέι Πάβλοβιτς Korolev. Σήμερα η 12η Ιανουαρίου, σηματοδοτεί την 110η επέτειο από τη γέννηση του εξαιρετικου σχεδιαστή πυραύλων και διαστημικής τεχνολογίας, του ιδρυτή και πρώτου διευθυντής του OKB-1 (τώρα RSC «Energia»), Σεργκέι Πάβλοβιτς Korolev. Ο Korolev γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1907 στο πόλη της Zhytomyr (Ουκρανία). Αποφοίτησε από την Οδησσό απο την επαγγελματική σχολή 1, σπούδασε στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Κιέβου, στη Μόσχα στην Ανώτατη Τεχνική Σχολή NE Bauman. Στη συνέχεια - εργαστηκε ως μηχανικός και στο ρόλο του σχεδιαστή. Ο επιστήμονας παγκόσμιας φήμης, ο ιδρυτής στον πρακτικό χώρο εφερε στην ζωή την ιδέα του Tsiolkovsky.Ο Korolev θα παραμείνει πάντα ο πρώτος και κύριος σχεδιαστής. Γύρισε μετα τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο και κατευθύνθηκε στη μεταπολεμική Σοβιετική Ένωση με εργασίες για τη δημιουργία της ασπίδας πυρηνικών πυραύλων, τον πρώτο βαλλιστικο πυραύλο και των συστημάτων που βασίζονται σε αυτά. Για λογαριασμό του Korolev εγινε το πρώτο όχημα εκτόξευσης R-7, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος του κόσμου, η πρώτη ανθρώπινη πτήση στο διάστημα, οι πρώτοι επιστημονικοι δορυφόροι, αυτόματοι σταθμοί για τη μελέτη της Σελήνης, του Άρη, της Αφροδίτης, κ.λπ.Ο Σεργκέι Πάβλοβιτς οδήγησε την ανάπτυξη των δορυφόρων επικοινωνίας »Molniya-1" και fotonablyudeniya "Zenith" το επανδρωμένο διαστημόπλοιο «Βοστόκ» και «Voskhod". Όταν ξεκίνησε στη Σοβιετική Ενωση το σεληνιακό πρόγραμμα, ειχε αρχίσει να αναπτύσει το επανδρωμένο διαστημόπλοιο «Σογιούζ», τα φορτηγά πλοία, δεξαμενόπλοια, ρυμουλκά και πολλά άλλα. Με πρωτοβουλία του Korolev διεξήχθη ερευνητικό έργο για επανδρωμένες αποστολές σε γήινη τροχιά και στο βαθύ διάστημα, συμπεριλαμβανομένων του Άρη. Το πρόθεμα "πρώτη" συνοδεύει τα περισσότερα έργα του Korolev και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Συνδύασε τις ιδιότητες του ιδεολογου και την πρακτική του μεγάλου διοργανωτή και ταλαντούχου σχεδιαστή. Φωτεινό ταλέντο, καταπληκτική απόδοση και αγάπη για τη ζωή, την ικανότητα να αναλάμβανει κινδύνους και να υπερασπιζεται την άποψη του ο Σεργκέι Πάβλοβιτς εγινε ο ήρωα της εποχής του. Στέκεται στο πηδάλιο της OKB-1 που δημιουργήθηκε από τον ίδιο για 20 χρόνια.Με βάση την «Korolyevskiy εταιρείας" OKB-1 στη χώρα έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό πύραυλο και διαστημική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένων των εκατό επιχειρήσεων. Στα πιο φιλόδοξα διαστημικά έργα διακρίνουμε την ηχώ των σύγχρονων ιδεών Korolev. Ήταν σε θέση να κοιτάξει πέρα από τον ορίζοντα και στην αυγή της εξερεύνησης του διαστήματος εχει χαραξει μια διαδρομή κατά μήκος της οποίας το διαστημικό πρόγραμμα κινείται σήμερα. Συγγραφέας και συν-συγγραφέας πάνω από 250 επιστημονικων εργασίων, άρθρα και εφευρέσεις. Δύο φορές Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας (1956, 1961). Ο νικητής του Βραβείου Λένιν (1957). Του εχει απονεμηθεί το Τάγμα "Σήμα της Τιμής» (1945), ο Λένιν (1956), τα μετάλλια "Για Valiant Εργασίας στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο του 1941-1945.» (1945), "Στη μνήμη της 800ης επετείου της Μόσχας" (1948), χρυσό μετάλλιο .Ε. Tsiolkovsky Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ (1958). Μνημεία, προτομές, πλάκες, ανάγλυφα και άλλα αντικείμενα Korolev διαιωνίζουν τη μνήμη που είναι εγκατεστημένη σε μια σειρά από πόλεις της Ρωσίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το όνομά του έχει δοθεί στην επιστήμονικη πόλη Korolev στην περιοχή της Μόσχας (πρώην Καλίνινγκραντ), Η RSC «Energia», Σαμαρά μέλος Aerospace University, θαλάσσια ερευνητικά σκάφη, ένας κρατήρας στη Σελήνη, ένας αριθμός Minor Planet 1855 Korolev, ένας αριθμός 5 αστέρων 000001 στον αστερισμό του Αιγόκερω "Designer Korolev" , οι κορυφές των οροσειρών, οι δρόμοι σε διαφορετικές πόλεις, μουσεία, κλπ Ιδρύθηκε υποτροφία βραβείο και μετάλλιο. http://www.energia.ru/ru/news/news-2017/news_01-12.html

Η Σελήνη σχηματίσθηκε πριν από 4,51 δισεκ. χρόνια. Η Σελήνη σχηματίσθηκε πριν από 4,51 δισεκατομμύρια χρόνια, μόλις 60 εκατομμύρια χρόνια μετά τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος. Η νέα εκτίμηση -που κάνει το φεγγάρι γηραιότερο από ό,τι θεωρείτο έως τώρα- βασίσθηκε σε μια νέα ανάλυση των σεληνιακών πετρωμάτων που είχαν φέρει στη Γη το 1971 οι αμερικανοί αστροναύτες ‘Αλαν Σέπαρντ και Έντγκαρ Μίτσελ της αποστολής «Απόλλων 14». Η ηλικία της Σελήνης παραμένει θέμα επιστημονικής διαμάχης εδώ και αρκετά χρόνια. Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι το φεγγάρι σχηματίσθηκε 100 εκατ. έτη μετά τη δημιουργία του ηλιακού συστήματος και των πλανητών, ενώ άλλοι μετά από 150 έως 200 εκατ. έτη. Η νέα εκτίμηση όμως τοποθετεί τη δημιουργία της Σελήνης πιο πίσω στο χρόνο. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Μέλανι Μπαρμπόνι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος ‘Αντζελες (UCLA), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», χρησιμοποίησαν μια νέα ακριβέστερη μέθοδο χρονολόγησης των σεληνιακών πετρωμάτων. Η νέα «ετυμηγορία» δίνει ηλικία 4,51 δισ. ετών, με περιθώριο σφάλματος μόνο συν/πλην δέκα εκατ. ετών. Εκτός από την ηλικία του φεγγαριού, υπό συζήτηση είναι και το πώς ακριβώς δημιουργήθηκε. Η κύρια θεωρία είναι ότι αυτό συνέβη, όταν ένα ουράνιο σώμα, η Θεία, μεγάλο όσο ο ‘Αρης, έπεσε πάνω στη Γη και από τα υλικά που εκτινάχθηκαν στο διάστημα, τελικά σχηματίσθηκε η Σελήνη. Εναλλακτικά, μπορεί να μην υπήρξε μόνο μια πρόσκρουση πάνω στον πλανήτη μας αλλά πολλές διαδοχικές σε διάστημα εκατομμυρίων ετών, από τις οποίες με περίπου παρόμοιο τρόπο δημιουργήθηκε τελικά το φεγγάρι. http://physicsgg.me/2017/01/12/%ce%b7-%cf%83%ce%b5%ce%bb%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%b1-451-%ce%b4%ce%b9%cf%83%ce%b5%ce%ba-%ce%ad%cf%84%ce%b7/

Πριν 230 χρόνια ο William Herschel ανακάλυψε τον Ουρανό! Στις 11 του Γενάρη 1787 από τον William Herschel, 6 χρόνια μετά την ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανού, ανακαλυπτει δύο δορυφορους τον Τιτάνια και Oberon.Ο Ουρανός - ο έβδομος πλανήτης από τον Ήλιο, σε απόσταση περίπου 2.900.000.000 χιλιόμετρα ανακαλύφθηκε από τον William Herschel στις 13, Μαρτίου, 1781. Ο Ουρανός έχει 27 γνωστούς δορυφόρους. Τα ονόματα αυτών των δορυφόρων τα έδωσε ο γιος του John Herschel το 1852. Τους ονομασε για να τιμήσει τα πνεύματα του αέρα από τα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», ο βασιλιάς των ξωτικών - Oberon και η βασίλισσα των νεράιδων - Titania. Οι λόγοι για την επιλογή αυτή φαίνεται να έγκειται στο γεγονός ότι ο Ουρανός είναι ο θεός του ουρανού και του αέρα, η οποία συνοδεύεται από τα πνεύματα του αέρα. Έτσι, ο Ουρανός έγινε μοναδικός στο ότι είναι ο μόνος πλανήτης του οποίου οι δορυφόροι τα όνομάτα του από τους ειναι χαρακτήρες από θεατρικά έργα και ποιήματα. Ο Τιτάνια και Oberon έχουν διάμετρο 1.580 χιλιόμετρα το 1520 και βρίσκονται σε αποστάσεις 435,8 και 583.600 χιλιόμετρα από τον Ουρανό. Προς τα έξω, φαίνονται σαν δύο σταγόνες νερό. Oberon βρίσκεται στην άκρη του δορυφορικού συστήματος Ουρανός και έχει μια σύγχρονη τροχιά με τον πλανήτη, δηλαδή, μία περιστροφή γύρω από τον Ουρανό διαρκεί όσο χρόνο απαιτείται για μία περιστροφή γύρω από τον άξονα του Oberon (περίπου 13,5 Γη ημέρες). Ο Oberon έχει μια επιφάνεια βράχου-πάγου, η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό με κρατήρες. Στην επιφάνεια της Τιτάνια, εκτός από πολλούς κρατήρες, υπάρχει ένα ολόκληρο πλέγμα των τεκτονικών ρηγμάτων μεγάλης κλίμακας, καθώς και ενδείξεις για την ύπαρξη της ηφαιστειακής δραστηριότητας και των ηφαιστειακών εκρήξεων στο μακρινό παρελθόν. Στον Τιτάνα, υπάρχει ένα τεράστιο μήκος φαράγγι περίπου 1500 χιλιόμετρα. Ο μεγαλύτερος κρατήρας ανακαλύφθηκε στον Τιτάνα - Γερτρούδη, ο ίδιος περίπου 326 χιλιόμετρα σε διάμετρο (περίπου 20% της διαμέτρου του συνόλου του δορυφόρου)! Οι δορυφόροι του Ουρανου κυκλοφορούν στην κυκλικές τροχιές και βρίσκονται στο ισημερινό επίπεδο του πλανήτη, και στην ίδια κατεύθυνση με την οποία περιστρέφεται ο κεντρικός φορέας. Και όπως ο Ουρανός εχει ανάδρομη περιστροφή, την κίνηση των δορυφόρων, αλλά και το αντίστροφο. Οι τροχιές της εχουν απότομη κλίση προς το επίπεδο της εκλειπτικής. Ως εκ τούτου, κινούνται η "επάνω", η "κάτω". Παρατηρώντας μια τέτοια περίεργη κίνηση των δορυφόρων, οι αστρονόμοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ουρανός περιστρέφεται αναποδα. http://www.roscosmos.ru/23115/

Τηλεσκόπιο στην Κίνα για την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από την «αυγή» του σύμπαντος. Μία διάταξη για τον εντοπισμό βαρυτικών κυμάτων από την εποχή που το σύμπαν είχε «ηλικία» μόλις 400.000 ετών, σχεδιάζει να κατασκευάσει το Κινεζικό Ινστιτούτο Υψηλών Ενεργειών, το οποίο υπάγεται στην Ακαδημία Επιστημών της χώρας. Το τηλεσκόπιο ονομάζεται Ngari 1, καθώς κατασκευάζεται στο πλαίσιο του πρότζεκτ Ngari, και αναμένεται να είναι έτοιμο σε πέντε χρόνια. Θα κατασκευασθεί σε ένα οροπέδιο στο Θιβέτ, 5.000 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Όταν ολοκληρωθεί θα είναι η πρώτη διάταξη ανίχνευσης «αρχέγονων» βαρυτικών κυμάτων στο Βόρειο Ημισφαίριο. Όπως προέβλεψε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν μέσω της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, τα βαρυτικά κύματα είναι διαταραχές που διαδίδονται στο χωροχρονικό συνεχές. Η ύπαρξή τους αποδείχθηκε μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο, δηλαδή 100 χρόνια μετά τη διατύπωση της Γενικής Σχετικότητας, από το πείραμα LIGO στις ΗΠΑ. Βαρυτικά κύματα όπως αυτά που ανίχνευσε το LIGO προέρχονται από την κίνηση των σωμάτων στον χώρο. Επειδή τέτοιες διαταραχές είναι εξαιρετικά ασθενείς, το LIGO ανίχνευσε τα κύματα από δύο υλικά σώματα πολύ μεγάλης μάζας, που κινούνται με τεράστιες επιταχύνσεις – για την ακρίβεια, από τη συγχώνευση δύο μελανών οπών, με μάζες 36 και 29 φορές μεγαλύτερες από τη μάζα του Ήλιου, σε απόσταση περίπου 1,3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Το Ngari 1 όμως θα βάλει στο «στόχαστρο» μία άλλη κατηγορία βαρυτικών κυμάτων: τις διαταραχές που προκλήθηκαν στο σύμπαν 400.000 μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Τότε, σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, το σύμπαν πέρασε την «εποχή του πληθωρισμού», δηλαδή γνώρισε μια περίοδο βίαιης και απότομης διαστολής, η οποία άφησε «ίχνη» στον χωροχρόνο, δημιουργώντας ανάλογες «ρυτιδώσεις». Η ανίχνευση αρχέγονων βαρυτικών κυμάτων θα επιβεβαιώσει πειραματικά την «εποχή του πληθωρισμού», προσφέροντας επίσης νέα στοιχεία για το «νεαρό» σύμπαν. Έτσι, τον Μάρτιο του 2014, προκάλεσε πάταγο στην επιστημονική κοινότητα η ανακοίνωση των ερευνητών του πειράματος BICEP2 στις ΗΠΑ, για την έμμεση ανίχνευση τέτοιων διαταραχών από την αυγή της κοσμικής δημιουργίας. Ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, αποδείχθηκε πως οι ενδείξεις που είχαν βρει δεν αφορούσαν βαρυτικά κύματα από την «εποχή του πληθωρισμού», αλλά προέρχονται από τη διαστρική σκόνη. Το τηλεσκόπιο Ngari 1 χρησιμοποιεί διαφορετική μεθοδολογία από το BICEP2, αφού θα επιχειρήσει να ανιχνεύσει άμεσα «ρυτιδώσεις» στον χωροχρόνο από την απαρχή του σύμπαντος. Σύμφωνα με τους επιστημονικούς του υπεύθυνους θα έχει πρωτόγνωρη ευαισθησία, με συνέπεια πιθανόν να δώσει απαντήσεις και σε άλλα σημαντικά επιστημονικά ερωτήματα, που αφορούν τη σκοτεινή ύλη και στη σκοτεινή ενέργεια. http://www.naftemporiki.gr/story/1192692/tileskopio-stin-kina-gia-tin-anixneusi-barutikon-kumaton-apo-tin-augi-tou-sumpantos

Η επίλυση ενός χρυσού μυστηρίου. Στην ερώτηση «γιατί ο χρυσός έχει κίτρινο χρώμα» η απάντηση είναι: «Διότι ισχύει η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν». To λαμπερό χρώμα του χρυσού είναι το αποτέλεσμα ισχυρών σχετικιστικών φαινομένων. Τα σχετικιστικά φαινόμενα είναι που περιπλέκουν τους θεωρητικούς υπολογισμούς σχετικά με την κατανομή των ηλεκτρονίων γύρω από τον πυρήνα. Οι θεωρητικοί φυσικοί αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες να διαλευκάνουν μια διαφορά ανάμεσα στις θεωρητικές προβλέψεις και τις πειραματικές παρατηρήσεις σχετικά με το άτομο του χρυσού. Σε μια νέα δημοσίευση ο Peter Schwerdtfeger και οι συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι έλυσαν το πρόβλημα, υπολογίζοντας με εκπληκτική ακρίβεια την συνεισφορά των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των ηλεκτρονίων, ενσωματώνοντας στους υπολογισμούς τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ηλεκτρονίων ανά πεντάδες. [«Relativistic Coupled Cluster Calculations with Variational Quantum Electrodynamics Resolve the Discrepancy between Experiment and Theory Concerning the Electron Affinity and Ionization Potential of Gold», L. F. Pašteka, E. Eliav, A. Borschevsky, U. Kaldor, and P. Schwerdtfeger] https://journals.aps.org/prl/abstract/10.1103/PhysRevLett.118.023002 O υπολογισμός των ιδιοτήτων της κατανομής των ηλεκτρονίων γύρω από τον πυρήνα ενός ατόμου δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά για τα άτομα με μεγάλο ατομικό αριθμό, των οποίων το ισχυρό δυναμικό Coulomb έχει ως αποτέλεσμα σχετικιστικές ενέργειες για τα ηλεκτρόνια. Στην περίπτωση του χρυσού τα σχετικιστικά φαινόμενα προκαλούν ένα μικρότερο του αναμενομένου χάσμα μεταξύ των τροχιακών 6s and 5d, εξαιτίας του οποίου ο χρυσός απορροφά τις μπλε συχνότητες και αντανακλά μια κιτρινωπή απόχρωση. Όμως άλλες ιδιότητες του χρυσού είναι πιο δύσκολο να εξηγηθούν. Οι τιμές που υπολογίζονται θεωρητικά για την ενέργεια ιονισμού (η ενέργεια που απαιτείται για την απόσπαση ενός ηλεκτρονίου) και την ηλεκτρονική συγγένεια (η ενέργεια που απαιτείται για την προσθήκη ενός ηλεκτρονίου), βρίσκονται συστηματικά κάτω από τις πειραματικές κατά δεκάδες μιλι-ηλεκτρονιοβόλτ (meV =10-3 eV). Οι Schwerdtfeger et al κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τους λεπτομερέστερους θεωρητικούς υπολογισμούς μέχρι σήμερα για τον χρυσό. Το θεωρητικό μοντέλο τους υπολογίζει τα σχετικιστικά φαινόμενα στις συνεισφορές των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των ηλεκτρονίων και στην κβαντική ηλεκτροδυναμική. Οι προηγούμενες μελέτες σχετικά με τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των 79 ηλεκτρονίων στον χρυσό, εξέταζαν μόνο τις αλληλεπιδράσεων των ηλεκτρονίων ανά τριάδες. Στην τωρινή μελέτη οι υπολογισμοί επεκτείνονται σε αλληλεπιδράσεις τετράδων και πεντάδων. Με τον τρόπο αυτό η θεωρία προσέγγισε τις πειραματικές τιμές της ενέργειας ιονισμού και της ηλεκτρονικής συγγένειας σε μόλις μερικά meV – μια βελτίωση κατά έναν συντελεστή 10, σε σχέση με τα παλαιότερα αποτελέσματα. Η μεθοδολογία αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε ακόμα βαρύτερα στοιχεία. http://physicsgg.me/2017/01/11/%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85/

Αστεροειδής 2017 AG13. Τη Δευτέρα, την ώρα που περιμένατε το χιόνι, κοιμόσασταν ή κάνατε κάτι άλλο, η Γη παραλίγο να συγκρουστεί με ένα μικρό αστεροειδή. Ο Αστεροειδής 2017 AG13, όπως έχει ονομαστεί, έχει περίπου το μέγεθος μιας πολυώροφης πολυκατοικίας και πέρασε ξυστά δίπλα από τη Γη, χωρίς να την ακουμπήσει. Όλως περιέργως, οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι έρχεται κατά πάνω μας κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Ταξιδεύοντας με μία ταχύτητα που έφτανε περίπου τα 57.600 χιλιόμετρα την ώρα, ο αστεροειδής απείχε από τη Γη 160.000 χιλιόμετρα. Αυτό μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μία απόσταση δύο φορές πιο κοντινή από αυτή της Γης και της σελήνης. Ο AG13 έγινε αντιληπτός το περασμένο Σαββατοκύριακο από αστρονόμους του Παρατηρητηρίου Slooh, που διοργάνωσε την τελευταία στιγμή ένα live broadcast για να παρατηρήσουν το ιπτάμενο αντικείμενο. Επομένως, υπήρχε μόνο μία διορία δύο ημερών για να μας ενημερώσουν. Σκεφτείτε ότι στην ταινία Αρμαγεδών οι επιστήμονες της NASA είχαν προειδηποιήσει 18 ημέρες πριν. Αν και αυτή η διαστημική πέτρα δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να καταστρέψει τον πλανήτη ή για να απαιτήσει τις υπηρεσίες του Bruce Willis, κατά πάσα πιθανότητα θα προκαλούσε μεγάλη ζημιά στην περιοχή που θα χτυπούσε. Το 2013, η ρωσική πόλη Chelyabinsk χτυπήθηκε από μία πύρινη σφαίρα, θρυμματίζοντας παράθυρα και προκαλώντας χιλιάδες μικροτραυματισμούς. Γιατί, λοιπόν, ο AG13 δεν έγινε αντιληπτός; Γιατί ο αστεροειδής είχε το μισό μέγεθος από αυτούς που εντοπίζει συνήθως το τηλεσκόπιο της NASA Near Earth Object Camera (NEOCam), το οποίο είναι σχεδιασμένο για να αναζητά στον ουρανό καταστροφικές απειλές από αστεροειδείς. Το πρόγραμμα NEOCam λειτουργεί με σχετικά περιορισμένη χρηματοδότηση, αφού η ΝASA προτιμά να δώσει προτεραιότητα στην αναζήτηση αστεροειδών στο Δία. Αν η διαρκής απειλή των αστεροειδών σε απασχολεί, μπορείς να τσεκάρεις εδώ την επίσημη στρατηγική του Λευκού Οίκου για τον εντοπισμό και την απώθησή τους. Σύμφωνα με αυτό το έγγραφο «στην ιδανική περίπτωση, το NEO θα μπορέσει να απωθηθεί ή να διαλυθεί πριν φτάσει στη Γη» αλλά «μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις στις οποίες οι καταστροφές του ΝΕΟ δεν θα μπορούν να αποφευχθούν διότι δεν θα υπάρχει αρκετός χρόνος μεταξύ του εντοπισμού και της πρόληψης». Δυστυχώς, η χρηματοδότηση είναι τόσο μικρή που αστεροειδείς όπως ο AG13 θα εξακολουθούν να μη γίνονται αντιληπτοί από τη NASA. Αυτό, θα μπορούσε δυνητικά να προκαλέσει μεγάλες καταστροφές σε πόλεις. Ό,τι αφορά σε αστεροειδείς μεγέθους Αρμαγεδώνα, εντάξει, θα τους δούμε να έρχονται, αλλά το ερώτημα είναι πόσο καλά θα μπορέσουμε να αντιδράσουμε. http://www.pronews.gr/portal/20170111/genika/diastima/49/tin-deytera-paraligo-na-pesei-asteroeidis-ston-planiti-kai-den-pire

Υπάρχει ένα σημείο πάνω από την Νότια Αμερική που απαγορεύεται να πετάνε δορυφόροι. Η πιο κοντινή ζώνη ακτινοβολίας στη Γη βρίσκεται πάνω από τη Νότια Αμερική. Ονομάζεται «Ανωμαλία του Νότιου Ατλαντικού» και εκπέμπει υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, ικανά για να καταστρέψουν τους δορυφόρους που τυχόν περνάνε από επάνω. Συνήθως οι επικίνδυνες ζώνες ακτινοβολίας βρίσκονται περίπου 50.000 χιλιόμετρα πάνω από την Γη. Στο σημείο όμως αυτό στην Νότια Αμερική, η επικίνδυνη ζώνη ακτινοβολίας βρίσκεται μόλις στα 180 χιλιόμετρα! Η ακτινοβολία στο σημείο αυτό είναι ικανή να διαλύσει κάθε είδους ηλεκτρονικό σύστημα! Από ένα απλό λάπτοπ έως και το σύστημα πλοήγησης ενός δορυφόρου. Στην «Ανωμαλία του Νότιου Ατλαντικού» μάλιστα πριν μερικά χρόνια, καταστράφηκε ένα από τα πιο ισχυρά τηλεσκόπια της Ιαπωνίας. Βέβαια, το ευχάριστο είναι ότι τα 180 χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, που βρίκεται η επικίνδυνη ακτινοβολία, δεν είναι ικανή απόσταση για να βλάψει τους ανθρώπους στο έδαφος. http://www.pronews.gr/portal/20170111/genika/diastima/49/yparhei-ena-simeio-pano-apo-tin-notia-ameriki-poy-apagoreyetai-na-petane

Α.Κατζουράκης: Ο Έλληνας ερευνητής που ανακάλυψε την πραγματική ηλικία των ρετροϊών. Οι ρετροϊοί έχουν ηλικία τουλάχιστον 450 εκατομμυρίων ετών σύμφωνα με μια νέα μελέτη επιστημόνων στη Βρετανία με επικεφαλής Έλληνα ερευνητή. Σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση η συγκεκριμένη ομάδα ιών είναι 5 φορές αρχαιότερη από ότι πίστευαν οι επιστήμονες μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τον αναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Άρη Κατζουράκη. Ως εξελικτικός βιολόγος και παλαιο-ιολόγος, ο ερευνητής του τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, εργάζεται τα τελευταία έξι χρόνια ως “κυνηγός γενετικών απολιθωμάτων”, όπως λέγονται οι επιστήμονες που μελετούν τις περιοχές του ανενεργού ανθρώπινου DNA. Η νέα εκτίμηση δείχνει ότι οι εν λόγω ιοί είναι αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πιο «γέροι» από ό,τι θεωρείτο έως τώρα. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι πανάρχαιοι ρετροϊοί έχουν θαλάσσια προέλευση, ακολουθώντας τους ζωικούς φορείς τους, όταν οι τελευταίοι έκαναν το εξελικτικό άλμα από το νερό στην ξηρά. Τα νέα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Nature Communications, θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του συνεχώς εξελισσόμενου πολέμου ανάμεσα στους ιούς και στα ζώα (μεταξύ των οποίων ο άνθρωπος). «Πολύ λίγα πράγματα έχουν γίνει γνωστά για την αρχαία καταγωγή των ρετροϊών, εν μέρει λόγω της απουσίας γεωλογικών απολιθωμάτων. Οι ρετροϊοί είναι ευρέως εξαπλωμένοι μεταξύ των σπονδυλωτών ζώων και μπορούν επίσης να μεταδοθούν από το ένα ζώο στο άλλο, προκαλώντας νέες ασθένειες, όπως ο HIV. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι είναι ικανοί να κάνουν άλματα ανάμεσα σε μακρινούς συγγενείς, όπως τα πουλιά και τα θηλαστικά. Όμως μέχρι σήμερα, πιστευόταν ότι οι ρετροϊοί είναι σχετικά πρόσφατοι, πιθανώς ηλικίας 100 εκατομμυρίων ετών. Η νέα μας έρευνα καταδεικνύει ότι οι ρετροϊοί έχουν ηλικία τουλάχιστον 450 εκατομμυρίων ετών, αν όχι περισσότερο, και πρέπει να εμφανίσθηκαν στην πρώιμη Παλαιοζωική εποχή μαζί με τα σπονδυλωτά, αν όχι πριν από αυτά. Επιπροσθέτως, πρέπει να ήταν παρόντες στο σώμα των σπονδυλωτών προγόνων μας, προτού αποικήσουν την ξηρά και τους συνόδευσαν καθ’ όλη την μετάβαση από τη θάλασσα στη στεριά, αλλά και καθ’ όλη την εξελικτική διαδρομή τους μέχρι σήμερα» δήλωσε ο κ. Κατζουράκης. Οι ρετροϊοί είναι μια οικογένεια σημαντικών ιών που περιλαμβάνει και τον ιό HIV του AIDS. Οι ρετροϊοί έχουν μεγάλη ιατρική σημασία, καθώς μπορούν να προκαλέσουν καρκίνους και ανοσοανεπάρκειες σε διάφορα ζώα. Το πρώτο συνθετικό του ονόματός τους (ρετρο-) οφείλεται στο ότι είναι φτιαγμένοι από RNA, το οποίο μπορούν να μετατρέψουν σε DNA και να το εισάγουν στο γονιδίωμα του οργανισμού που προσβάλλουν. Πρόκειται για την ακριβώς αντίθετη διαδικασία από αυτό που συμβαίνει σε ένα κύτταρο, όπου το DNA μετατρέπεται σε RNA. Πηγή: ellines.com

Συνδρομή του CERN σε αμερικανικό πείραμα για το «σωματίδιο - φάντασμα» Από τις εγκαταστάσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών (CERN), στα σύνορα Ελβετίας και Γαλλίας, «περνά» ένα πείραμα-σταθμός που προετοιμάζεται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, για τη μελέτη των νετρίνων. Το πείραμα ονομάζεται DUNE (Deep Underground Neutrino Experiment) και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσπάθειες που βρίσκονται στα σκαριά, για την εξέταση των ιδιοτήτων των νετρίνων. Αναμένεται να ξεκινήσει το 2022, αφού πρώτα ολοκληρωθούν με επιτυχία στο CERN οι δοκιμές της τεχνολογίας στην οποία θα βασισθούν οι δύο πιο κρίσιμες διατάξεις του πειράματος, δηλαδή οι ανιχνευτές των σωματιδίων. Τα νετρίνα αλληλεπιδρούν πολύ σπάνια με την ύλη, αφού για παράδειγμα ένα τέτοιο σωματίδιο μπορεί να διαπεράσει ανεπηρέαστο ολόκληρη τη Γη. Έτσι, έχουν αποκτήσει το παρατσούκλι «σωματίδιο-φάντασμα» από την επιστημονική κοινότητα. Την ίδια στιγμή, αποτελούν το δεύτερο σε αφθονία θεμελιώδες σωματίδιο στο σύμπαν, ενώ έχουν απειροελάχιστη μάζα και μηδενικό φορτίο. Διακρίνονται σε τρία είδη (ταυ, μιονίου και ηλεκτρονίου), γνωστά και ως «γεύσεις», που δεν παραμένουν σταθερές. Έτσι, αν μία δέσμη σωματιδίων διασχίσει μια απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία, τότε ένα ποσοστό τους θα μετασχηματισθεί («ταλαντωθεί») πριν φθάσει στον τελικό προορισμό, αλλάζοντας στην πορεία «γεύση». Ωστόσο, ακόμη και σήμερα κρύβουν αινίγματα για τους επιστήμονες, όπως για παράδειγμα ποιος είναι ο μηχανισμός πίσω από την «ταλάντωση». Αν και οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι πιθανόν να ανοίξουν επίσης τον δρόμο για να εξιχνιασθούν αρκετά μυστήρια της φυσικής, όπως για παράδειγμα γιατί η ύλη κυριάρχησε της αντιύλης στο πρώιμο σύμπαν, η πειραματική μελέτη τους κάθε άλλο παρά εύκολη είναι, λόγω της «φευγαλέας» φύσης τους. Στο πλαίσιο του DUNE, δέσμες νετρίνων από το εργαστήριο Fermilab, έξω από το Σικάγο, θα καλύπτουν μια απόσταση μήκους 1.300 χιλιομέτρων, για να καταλήξουν στις εγκαταστάσεις του Sanford Lab στη Νότια Ντακότα. Οι επιστήμονες θα καταγράφουν τις ιδιότητες των σωματιδίων στην «αφετηρία» και το τέλος της πορείας τους, ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τη συμπεριφορά τους, όπως για παράδειγμα την αλλαγή «γεύσης». Γι’ αυτό τον σκοπό, τόσο στο Fermilab όσο και στο Sanford Lab θα εγκατασταθούν δύο ανιχνευτές νετρίνων που θα βασίζονται σε μία καινούρια τεχνολογία. Έτσι, το CERN έχει αναλάβει να δοκιμάσει αυτή την τεχνολογία ανίχνευσης, για να διαπιστώσει αν όντως θα προσδώσει στις δύο διατάξεις μεγαλύτερη ευαισθησία στην καταγραφή των νετρίνων. Σε πρώτη φάση, στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών θα κατασκευασθεί ένα απλούστερο πρωτότυπο, που το 2017 θα δώσει τη θέση του σε μία μεγαλύτερη διάταξη, που θα «αντιγράφει» πλήρως τη συγκεκριμένη τεχνολογία. Όταν ολοκληρωθούν οι δοκιμές της, τότε το Sanford Lab θα ξεκινήσει την κατασκευή των ανιχνευτών που θα εγκατασταθούν στις δύο εγκαταστάσεις, για να δρομολογηθεί η έναρξη του πειράματος. http://www.naftemporiki.gr/story/1192179/sundromi-tou-cern-se-amerikaniko-peirama-gia-to-somatidio-fantasma

"Terminator" στο Διαστημα! Οι Ρώσοι κοσμοναύτες Φιοντόρ Γιουρτσίχιν και Sergey RJaZANSKIJj εκπαιδευονται στο Γιούρι Γκαγκάριν Κέντρο Εκπαίδευσης κοσμοναύτων για το "Terminator" το νέο γεωφυσικό πείραμα. Ο διευθυντής της νέας έρευνας σχετικά με το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό - Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής ειναι ο ακαδημαϊκός EK Fedorov. Ο κύριος σκοπός του πειράματος, κατά την οποία έχει προγραμματιστεί η διεξαγωγή μετρήσεων στη γειτονιά του ηλιακού τερματισμού (η γραμμή svetorazdela μεταξύ ημέρας και νύχτας), είναι η μελέτη των στρωματικών δομών (εκπομπές ατμοσφαιρικών στρωμάτων και φωτεινό νέφος) για τα ύψη της άνω μεσόσφαιρας - κάτω θερμόσφαιρας. Οι κοσμοναύτες στη μελέτη του φωτεινού νέφους θα πρέπει να το φωτογραφίσουν ταυτόχρονα σε τέσσερα μήκη κύματος που βρίσκονται στο ορατό και εγγύς υπέρυθρο περιοχές του φάσματος. Το "Terminator" θα είναι ένα βήμα στον σχηματισμό ενός παγκόσμιου συστήματος ελέγχου της ροής κυμάτων, που εκτείνεται από την κάτω στην άνω ατμόσφαιρα. Το πείραμα θα αναπτύξει την επιστημονική και μεθοδολογική βάση για μια νέα γενιά των τεχνολογιών παρακολούθησης χώρου και να τις μετατρέπει σε χρήσιμες πληροφορίες για τη διαμόρφωση των κλιματικών μοντέλων και την πρόβλεψη της κατάστασης του φυσικού περιβάλλοντος. http://www.roscosmos.ru/23110/

Δημιουργήθηκε η Σελήνη από πολλαπλές προσκρούσεις σωμάτων με τη Γη; Ισραηλινοί επιστήμονες αναβίωσαν μια παλαιότερη θεωρία, σύμφωνα με την οποία η Σελήνη σχηματίσθηκε όχι μετά από μία και μοναδική πρόσκρουση ενός μεγάλου ουράνιου σώματος στη Γη πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά μετά από απανωτές προσκρούσεις περισσότερων σωμάτων. Σύμφωνα με το εναλλακτικό μοντέλο των πολλαπλών προσκρούσεων, αρκετά ουράνια σώματα, κάποια μεγάλα όσο ο ‘Αρης, έπεσαν κάποτε πάνω στον πλανήτη μας. Από τις προσκρούσεις αυτές, δημιουργήθηκαν αρκετά μικρά φεγγάρια, τα οποία τελικά συνενώθηκαν για να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο, τη σημερινή Σελήνη. Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Επιστημών Weizmann, με επικεφαλής τη δρα Ραλούκα Ρούφου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστημών «Nature Geoscience», http://www.nature.com/ngeo/journal/vaop/ncurrent/full/ngeo2866.html πραγματοποίησαν σε ηλεκτρονικό υπολογιστή πάνω από 1.000 προσομοιώσεις (σενάρια) για το πώς μπορεί να δημιουργήθηκε η Σελήνη. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σενάριο των πολλαπλών συγκρούσεων εξηγεί καλύτερα τη γεωλογική σύνθεση της Σελήνης και την ομοιότητά της με τη Γη, σε σχέση με το μοντέλο της μοναδικής πρόσκρουσης. Το νέο μοντέλο υποθέτει ότι, σε διάστημα 100 εκατομμυρίων ετών, υπήρξαν περίπου 20 προσκρούσεις στη Γη σωμάτων διαφόρων μεγεθών. Από τις διαδοχικές προσκρούσεις, γύρω από τον πλανήτη μας σχηματίσθηκαν δακτύλιοι υλικών παρόμοιοι με του Κρόνου. Με το πέρασμα του χρόνου, αυτά τα υλικά σχημάτισαν μικρά φεγγάρια, ώπου τελικά με τη σειρά τους δημιούργησαν τη Σελήνη. Η όλη διαδικασία μοιάζει αρκετά με την κυρίαρχη θεωρία, τη λεγόμενη και «Υπόθεση της Γιγάντιας Πρόσκρουσης», που προτάθηκε αρχικά στη δεκαετία του ’70. Σύμφωνα με αυτή, ένα σώμα πλανητικού μεγέθους, η Θεία, χτύπησε τη Γη, εκτινάσσοντας τεράστιες ποσότητες υλικών στο διάστημα (70 δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων τόνους πετρωμάτων), τα οποία τελικά συνενώθηκαν για να σχηματίσουν τη Σελήνη. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες προτείνουν παραλλαγές της θεωρίας των πολλαπλών προσκρούσεων. Κάτι παρεμφερές είχε αρχικά προταθεί το 1989, αλλά δεν είχε τύχει ευρείας αποδοχής. Κάτι που ίσως ούτε τώρα θα συμβεί, αν και η νέα μελέτη περιλαμβάνει περισσότερους υπολογισμούς και φαίνεται πιο πειστική. Το ηλιακό μας σύστημα εκτιμάται ότι δημιουργήθηκε πριν από 4,57 δισεκατομμύρια χρόνια και περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια αργότερα πιστεύεται ότι σχηματίσθηκε η Σελήνη. http://physicsgg.me/2017/01/10/%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%b7-%cf%83%ce%b5%ce%bb%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bb%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%ad%cf%82/

Ο πλανήτης σας όπως φαίνεται από τον Άρη. Κοίτα! Από εδώ βλέπω το σπίτι σου! Το πιο ισχυρό τηλεσκόπιο που λειτουργεί σε τροχιά γύρω από τον Άρη φωτογράφησε τη Γη και τη Σελήνη από απόσταση 205 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η σπάνια εικόνα συνδυάζει δύο επιμέρους λήψεις από τον δορυφόρο MRO της NASA. Τα σχετικά μεγέθη του πλανήτη και του δορυφόρου του ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ωστόσο η φωτεινότητα των δύο σωμάτων ρυθμίστηκε ξεχωριστά για να αναδειχθούν οι λεπτομέρειες. Το φεγγάρι είναι πολύ πιο σκούρο από τη Γη και σχεδόν δεν θα διακρινόταν αν εμφανιζόταν στην ίδια κλίμακα φωτεινότητας. Οι δύο εικόνες βοήθησαν τους μηχανικούς της NASA να καλιμπράρουν την κάμερα HiRISE του δορυφόρου, δεδομένου ότι η ανακλαστικότητα της Σελήνης, και συγκεκριμένα η ανακλαστικότητα της πλευράς που κοιτάζει μόνιμα στη Γη, είναι καλά γνωστή. Το κοκκινωπό χαρακτηριστικό που διακρίνεται σχεδόν στο κέντρο της Γης είναι η Αυστραλία. Οι εικόνες λήφθηκαν στις 20 Νοεμβρίου, όταν ο Άρης απείχε από τη Γη περίπου 205 εκατομμύρια χιλιόμετρα. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500124112