Περισσότερο για να μοιραστώ μαζί σας τις απορίες μου... Θεωρώ ότι έχω κάνει επιτυχημένη παρατήρηση όταν αναχωρώ από το βουνό και είμαι ευτυχισμένος για αυτά (ή αυτό) που είδα. Όταν αυτή η χαρά με συνοδεύει πολλές μέρες ή βδομάδες ακόμα, στην καθημερινή μου ζωή, στη δουλειά, στο σπίτι, στη βόλτα, παντού. Όταν νιώθω ότι δύσκολα θα βρεθεί κάτι να μου χαλάσει αυτή τη διάθεση. Αυτό σημαίνει να γίνεται η παρατήρηση τρόπος ζωής, να την έχουμε μέσα μας και να υπερνικά τα σωματικά μας όρια, προκαλώντας μας να ανακαλύψουμε τα νέα. Η παρατήρηση του περασμένου Σαββάτου όμως δεν ήταν τέτοια. Με άφησε εντελώς ανικανοποίητο, όσο και αν το πάλεψα να δω έστω και ένα αντικείμενο πόθου! Με γέμισε ταυτόχρονα όμως και ... δε ξέρω πώς να το πω ... απορία;; αμφιβολία;; Θα μου πείτε κι εσείς τυχόν εμπειρίες σας. Είχα να βγω 4 μήνες και σχεδόν δε μπορούσα να πιστέψω τον φαινομενικά πολύ διαυγή ουρανό που απλωνόταν πάνω μου. Το πρόγραμμα είχε πολύ φιλόδοξους στόχους στους Δίδυμους, στο Λύγκα, στη Κεφαλή Όφεως, στο Λέοντα, στη Κόμη της Βερενίκης.... Φεύ!!!! Στους Δίδυμους "κατάφερα" τον NGC2290. Μέγεθος 13.2ν, SB12.9. Παρά το σχετικά λαμπρό μέγεθος, με παίδεψε πάνω από μια ώρα. Ο εντοπισμός του πεδίου απαιτούσε μέτρηση γωνιακής απόστασης από τον θ Gem. Μετρήθηκε λοιπόν 40'. Στη συνέχεια επιστρατεύθηκε η γνώση του πραγματικού πεδίου 2 προσοφθαλμίων: Του Konig 12mm και του Nagler 7mm. Και εξηγώ: Το πραγματικό πεδίο του Konig 12, είναι 36' 20". Που σημαίνει ότι το μισό είναι περίπου 18'. Τα 18' είναι πολύ κοντά στα 20', τα οποία ηταν η μισή γωνιακή απόσταση των 40' που χώριζαν το θ Gem με το πεδίο του στόχου μας. Χρησιμοποιώντας λοιπόν το μισό πεδίο του Konig σαν διαβήτη και βάζοντας τον θ στο κέντρο του πεδίου, έκανα 2 γωνιοάλματα μισού πεδίου για να φτάσω στο σωστό σημείο. Εκεί φόρτωσα αμέσως τον 7mm, αποστήθισα την εικόνα που είδα για να έχω σημείο αναφοράς, και άρχισα τις συνεχείς σαρώσεις στον άξονα Ορθής Αναφοράς. Βέβαια, την όλη αυτή διαδικασία και την εναλλαγή Konig-Nagler πρέπει να την έκανα πάνω από 10 φορές, καθώς έπρεπε να ήμουν σίγουρος για την ορθότητα του πεδίου, ώστε να αφιερωθώ στον εντοπισμό του στόχου. Μετά λοιπόν από 1 ώρα και βάλε, και χωρίς να απασχολώ το μάτι μου, ούτε κάν για να δω τον χάρτη (τον χάρτη τον έβλεπα με το αριστερό μάτι, έχοντας το "καλό" δεξί κλειστό), ο γαλαξίας έκανε τον θεαματική εμφάνισή του!!! Έπρεπε όμως να δω και τον γείτονά του, τον NGC2289. Αυτόν σίγουρα τον προσπαθούσα πάνω από 2 ώρες. Είχε μέγεθος 13.2ν και SB12.8. Διόλου δύσκολα νούμερα, αλλά οι Δίδυμοι είχαν χαμηλώσει αρκετά και με δεδομένες τις άθλιες συνθήκες διαύγειας (η μόνη ερμηνεία που μπορώ να δώσω), κατέστη αδύνατη η θέασή του. Είχα κουραστεί πολύ. Σε αυτό σενέβαλε και η έλλειψη καφέ και νερού (ξέχασα να πάρω ) Για χαλάρωση λοιπόν, είπα να βάλω κάτι εύκολο: Λύγκας και NGC2683: 9.8ν με SB12.8. Αλλά το καλό είναι αλλού: 9.3X2.1' διαστάσεις!!! Edge-on! Φανταστικός γαλαξίας!! Προτείνεται για ξεκούραση! Πίσω στα βαθειά του Λύγκα. Ο NGC2719 βρίσκεται βόρεια του 2683. Τι να πω... 13.1ν και SB11.9 και πάλι τον είδα με το ζόρι. Πολύ δύσκολος, όχι όσο ο 2290, αλλά και πάλι ήταν για γερά νεύρα. Και μ' αρέσει που αφιέρωσα και σχεδόν μια ώρα για τον NGC2719A, μεγέθους 13.9ν.. Ας γελάσω... Είχε περάσει η ώρα και η Κόμη της Βερενίκης διέσχιζε τον μεσημβρινό μου (μεσουρανούσε)! CGCG99-16, δε λέω μέγεθος, δείτε το μόνοι σας! Τίποτα φυσικά. Άφαντος. Όμως αυτή η τελευταία προσπάθεια, μου επιφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη: Το υπέροχο διπλό 24 Com. Κάποιοι μπορεί να το ξέρατε. Εγώ όχι. Albireo του χειμώνα ίσως;;; Μα φυσικά!! Καθαρούς (και διαυγείς) ουρανούς!