alepohori

Δε γινεται να 'μαι τοσο γκαντεμης Ευχαριστουμε για τη πληροφορια Στη θέση σου θα τους έλεγα ότι είμαι αστρονόμος από την Ελλάδα, κάνω μελέτες κλπ, και θα ζητούσα άδεια να μπω μέσα να βγάλω φωτογραφίες του εσωτερικού του.

Εύγε Τόλη! Πολύ ενδιαφέρον! Συγχαρητήρια και καλή συνέχεια!

Είδε κανείς χώρισμα Encke ή είναι πολύ κλειστοί οι δακτύλιοι ακόμα; Σε στιγμές καλού seeing (οι πλανήτες δεν μασάνε από φωτορύπανση, το καλύτερο Άρη τον έχω δει από Λυκαβηττό) με μεγάλες μεγεθύνσεις και μεγάλο τηλεσκόπιο μπορεί να φαίνεται.

Πολύ καλή επίδοση! Μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες! Και εις περισσότερα!

Τάσο πράγματι, σκοπεύω να μείνω στο 8. Είμαι της ταλαιπωρίας εγώ! Και ώσπου να εξαντληθούν οι 14,5άρηδες της ουρανομετρίας....ουουουουου, όρεξη να 'χουμε να ψάχνουμε.

Ο Τοκιna???Είναι εξαιρετικοτατος φακος!!!Με το καλο!! Ευχαριστώ πολύ! Η ολονύχτια φωτογράφιση του ουρανού με υπερευρυγώνιο σε piggyback για λήψη μετεώρων, εκτός από γρήγορο φακό, θέλει και μεγάλη χωρητικότητα μνήμης. Διότι οι λήψεις πρέπει να είναι πολλές και μικρές, διότι αν είναι μεγαλύτερες, το αποτέλεσμα του ουρανού λόγω του f2.8 θα είναι μάλλον ανεπιθύμητο.

Ναι. f/3.3 και σε κάθε αλλαγή στόχου κάνεις και collimation. Υπερβολές. Πόσες εξορμήσεις το χρόνο κάνεις με ένα 8άρι και πόσες με ένα τέτοιο. Και μη μου πείτε για μόνιμη εγκατάσταση. Δε βλέπω θόλο. Και όχι, δε ζηλεύω! Στον πυρετό της διαμέτρου έχω ανοσία.

Πες το ψέμματα!

"Spring is Fireball Season" Εκεί που θα κάνετε μαραθώνιους Messier, ας έχετε την SLR σας να κάνει τον δικό της μαραθώνιο με γρήγορο (f/2.8 ) υπερευρυγώνιο πάνω. Αύριο ευελπιστώ να γίνω και εγώ κάτοχος ενός 11-16/2.8

Εγώ πάντως από όσα SCT κι αν έχω κοιτάξει, 8", 9.25", 10", κανένα δε προσέγγιζε την εικόνα πλανητών, σμηνών, διπλών που έπαιρνα από το νευτώνειό μου. Και το πώς μπορεί να γίνει σύγκριση ενός τέρατος νευτωνείου με ένα SCT, μόνο η εν λόγω εταιρεία μπορεί να μας το πει. Περισσότερο για κίνηση πανικού μού μοιάζει, παρά για διαφήμιση.

Στέφανε σωστή η προσεγγισή σου, αλλά η προσαρμογή των ωραρίων θα έχει άλλα εμπόδια. Θεωρώ πιο δύσκολη αυτή τη προσαρμογή από την αλλαγή της ώρας 2 φορές το χρόνο. Εξάλλου, τα ωράρια είναι πολύ ευαίσθητο θέμα και πολύ περισσότερο όταν τείνουν να γίνουν "τιραμόλα", αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Να πας 1η Αυγούστου στο Nordkapp, να στήσεις τρίποδο και μηχανή στην γωνία του φράχτη, να τραβήξεις timelapse τον Ήλιο να ξύνει την θάλασσα με το άνω χείλος του, να αρχίσει να ανεβαίνει πάλι και να λες στον διπλανό σου "καληνύχτα" και να γελάει. ΥΓ. και να προσέχεις μη χάσεις την κάρτα μνήμης σε κάνα parking

Γιώργο πώς πήγες στο Βασιλίσκο, με go-to; mag 10.5v, SB15.2 και δίπλα σε άστρο mag 1.35!!! Πολύ εντυπωσιακός πρέπει να είναι. Μπράβο Γιώργο!

Φίλε michael497 τι τηλεσκόπιο έχεις; Νευτώνειο; Αν ναι, επειδή βλέπω την ηλικία σου και διαβάζω για κάτι Pentax XW και Nagler, τα οποία είναι άριστα προσοφθάλμια, αλλά πανάκριβα, θα σου έλεγα ότι πιο σημαντικό απ' όλα είναι η σωστή ευθυγράμμιση των οπτικών του τηλεσκοπίου σου. Προσπάθησε με την βοήθεια κάποιου μεγαλύτερου να τα ευθυγραμμίσεις σωστά, ώστε να μπορείς να εκμεταλλευτείς πλήρως τις δυνατότητές του και αργότερα, κοιτάς για προσοφθάλμια. Άλλα προέχουν τώρα.

Bill, thanks! Αλλά είναι κυρίως θέμα τακτικής, υπομονής, σωματικής κατάστασης. Δε νομίζω ότι είναι θέμα όρασης. Αλλά είπαμε, δεν είναι απλό. Πρέπει να το θέλουμε.

Κώστα δε νομίζω ότι με dob θα μπορούσα να δω τόσο αμυδρά. Θα κουραζόμουν τόσο που θα ήταν αδύνατο.

Μπορεί να ξοδεύω νύχτες ολάκερες για έναν ρημαδογαλαξία, ας μην ανοίγω κάθε φορά νέο θέμα. Η ξενάγηση του Κώστα (Heal) ήρθε να συμπληρώσει την πολύ ανεβασμένη διάθεσή μου από χθες το βράδυ, από το δικό μου χθεσινό ταξίδι που μόνο η ανατέλουσα Σελήνη μπορούσε και κατάφερε να διακόψει. 5 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη "μάχη" με το πρώτο μου αμυδρό αντικείμενο βαθέως ουρανού, και ακόμα ανακαλύπτω σημεία που μπορούν να βελτιώσουν την απόδοση του ματιού. ΟΚ, μπορούν να φαίνονται πολύ περίεργα και ίσως αστεία σε αρκετούς όλα αυτά τα κολπάκια που κατά καιρούς περιγράφω προκειμένου να φτάσουμε στα όρια της όρασής μας. Δεν είναι απλή υπόθεση, απαιτεί αφοσίωση, αυτοσυγκέντρωση, συνεχή μάχη για το "αδύνατο", αλλά κυρίως, θέληση. Είναι κάτι που ή το έχουμε μέσα μας, ή όχι. Αν δε το έχουμε, φαίνεται από την αρχή. Μπορεί να το έχουμε και να μη το ξέρουμε όμως. Εγώ προσπαθώ να "τσιγκλίσω" όσους περισσότερους φίλους μπορώ. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω μέσα από το βήμα αυτό. Αρκετά με τα λόγια. Είχα φτάσει από νωρίς χθες στο Άνω Αλεποχώρι, διότι ο χρόνος μου μέχρι την σεληνιακή όχληση ήταν περιορισμένος. Ο καταζητούμενος; Ο CGCG99-16. Μέγεθος 14.5ν, SB11.8. Ο εντοπισμός του πεδίου πανεύκολος, ακόμα και με dob ( ): Νοτιοδυτικά του 11 Κόμης της Βερενίκης. Έπρεπε να τα δώσω όλα για την επιτυχή θέαση: Καφές, μπισκότα σοκολάτας, δροσερό νερό, όλα έτοιμα πάνω στο τραπέζι για τη μεγάλη μάχη. Το μάτι μου ήταν ανοιχτό μόνο πάνω από το προσοφθάλμιο: Ακόμα και για την ανάγνωση του χάρτη με το αμυδρό κόκκινο φως χρησιμοποιούσα το αριστερό, έχοντας καλά καλυμμένο το δεξί με το χέρι μου. Φυσικά έκανα συνεχή, αδιάκοπα περάσματα πάνω από το πεδίο γυρίζοντας το χειριστήριο Ορθής Αναφοράς. Δεν έπρεπε να σκέφτομαι τίποτ' άλλο, μόνο να συγκεντρωθώ σε ό,τι έβλεπα. Μπορούσα να διακρίνω εξαιρετικά αμυδρά άστρα που υπήρχαν στη περιοχή του πεδίου... Όσο περνούσε η ώρα και το μάτι προσαρμοζόταν όλο και περισσότερο στο απόλυτο και μόνιμο σκότος, τα αστέρια αυτά φαίνονταν πιο εύκολα. Έπρεπε να διατηρήσω την προσαρμογή αυτή σταθερή: Μακριά από κάθε πηγή φωτισμού το μάτι. Ταυτόχρονα όμως έπρεπε πού και πού να κινούμαι: Να υπάρχει ανα διαστήματα κίνηση του σώματος, των ποδιών, του κεφαλιού, να κυκλοφορεί το αίμα. Ακόμα και το μάτι έπρεπε να στρέφεται γυμνό στον ουρανό, να επανεστιάζει σε ένα άστρο, να ξεκουράζεται. Πέραν την αντικειμενικής δυσκολίας του υπό αναζήτηση γαλαξία, υπήρχε και ένας άλλος παράγοντας που καθιστούσε την θέαση πολύ δύσκολη: Το πολύ κλειστό πεδίο του γαλαξία δεν είχε το παραμικρό άστρο!!! Τίποτα, παιδιά!! Μαύρη μαυρίλα. Δείτε φωτό του DSS Αυτό δυσκολεύει πολύ, το μάτι δε μπορεί να εστιάσει πουθενά με πλάγια όραση. Χρειαζόταν κάθε τόσο να πηγαίνω σε πολύ αμυδρά παρακείμενα άστρα (όχι πολύ μακρινά), να εστιάζει το μάτι και σταθερά να σαρώσει πάλι την σωστή περιοχή. Δε ξέρω μετά από πόση ώρα είχα την πρώτη στιγμιαία έκλαμψη του γαλαξία! Τα συναισθήματα τότε δύσκολα μπορούν να περιγραφούν. Φυσικά, ήθελα και έπρεπε να τον ξαναδώ. Ίδια διαδικασία: Σάρωση στον RA, χαλαρό μάτι, απόλυτα προσαρμοσμένο, κίνηση σώματος, ξεκούραση του ματιού.... 4 φορές επιβεβαίωσα. Εντάξει, τι να λέμε!!!

Κάνωπος, Σταυρός του Νότου, Αργώ, η Tροπίδος, 30 Dorado, Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, 47 Tucanae, ω Κενταύρου, Κένταυρος Α, Jewel Box, Σάκος Ανθράκων…Τι περίεργα ονόματα…….. «Γιατί ο Ήλιος πάει έτσι;» «Πού είναι το φεγγάρι; Γιατί πάει από κει;» «Γιατί όλα είναι ανάποδα;» Πόσο άγνωστος κόσμος… Ποιον αστρικό κόσμο απολαμβάνουμε εμείς οι «όρθιοι», οι «πάνω»; Κάποιον διαφορετικό; Το μεγαλείο του έναστρου θεού είναι αυτό ακριβώς: Τόσο μεγάλο που είναι ανεξάντλητο… Όσο δεν είναι οι λέξεις να το περιγράψουν. Εσύ Κώστα όμως τα κατάφερες! Ευχαριστούμε!!!