Δροσος Γεωργιος

ΤΟΙ 849 b: Πρώτος εντοπισμός εκτεθειμένου πυρήνα πλανήτη, σε απόσταση 730 ετών φωτός. Τον εκτεθειμένο πυρήνα ενός πλανήτη εντόπισαν για πρώτη φορά επιστήμονες του University of Warwick. Πρόκειται για έναν εξαιρετικά ασυνήθιστο πλανήτη ο οποίος εντοπίστηκε σε μια ζώνη όπου σπάνια βρίσκονται τόσο μεγάλα αντικείμενα (Neptunian Desert), και ενδεχομένως να πρόκειται για έναν «ανεπιτυχή» αέριο γίγαντα ή έναν που έχασε την ατμόσφαιρά του. Η ανακάλυψη αυτή, τονίζουν οι επιστήμονες, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για να εξεταστεί το εσωτερικό ενός άλλου πλανήτη. Ο συγκεκριμένος πυρήνας βρέθηκε σε τροχιά γύρω από ένα μακρινό άστρο και έχει περίπου ίδιο μέγεθος με τον Ποσειδώνα. Θεωρείται πως είναι ένας αέριος γίγαντας που είτε έχασε την ατμόσφαιρά του είτε δεν κατάφερε να σχηματίσει μία. Η σχετική έρευνα παρουσιάστηκε στο Nature και, όπως τονίζουν οι επιστήμονες, εκτιμάται πως πρόκειται για την πρώτη φορά που εντοπίζεται εκτεθειμένος πυρήνας ενός πλανήτη. Ο ΤΟΙ 849 b κινείται σε πολύ μικρή απόσταση γύρω από ένα άστρο σε απόσταση 730 ετών φωτός από τη Γη. Μία περιστροφή γύρω από αυτό - ένα «έτος» του διαρκεί μόλις 18 ώρες, και η θερμοκρασία στην επιφάνεια κινείται σε ασύλληπτα υψηλές θερμοκρασίες. Εντοπίστηκε μέσω της μελέτης δεδομένων από το TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) της NASA. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η μάζα του είναι 2-3 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ποσειδώνα- ωστόσο η πυκνότητά του είναι εντυπωσιακή, καθώς όλο το υλικό που αποτελεί αυτή τη μάζα περιέχεται σε ένα αντικείμενο στο μέγεθος του Ποσειδώνα. Όπως αναφέρει το National Geographic, το άστρο είναι σαν τον ήλιο μας, και ο πλανήτης έχει τη μεγαλύτερη μάζα σε βραχώδη πλανήτη που έχει παρατηρηθεί ποτέ, καθώς το υλικό αντιστοιχεί σε 40 φορές αυτό της Γης. Η διάμετρός του είναι περίπου 3,4 φορές αυτή της Γης, ή 85% του Ποσειδώνα. Όπως τονίζουν οι ερευνητές, πρόκειται για ένα πλανήτη με ασυνήθιστα μεγάλη μάζα, και, αν και δεν κατέχει τα πρωτεία μεταξύ αυτών που έχουν εντοπιστεί, έχει τα πρωτεία σε αυτό το μέγεθος- κάτι που δείχνει ότι ο πλανήτης αυτός έχει περίεργη ιστορία. «Θα περιμέναμε ένας πλανήτης με τόσο μεγάλη μάζα να έχει συγκεντρώσει τεράστιες ποσότητες υδρογόνου και ηλίου όταν σχηματίστηκε, αναπτυσσόμενος σε κάτι σαν τον Δία. Το ότι δεν βλέπουμε αυτά τα αέρια μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως πρόκειται για έναν πλανητικό πυρήνα που έχει εκτεθεί. Είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτουμε έναν ακέραιο εκτεθειμένο πυρήνα ενός αερίου γίγαντα γύρω από ένα άστρο» είπε ο Dr. Ντέιβιντ Άρμστρονγκ, του Τμήματος Φυσικής του πανεπιστημίου, lead author της εν λόγω έρευνας. Όσον αφορά στον λόγο που είναι ορατός ο πυρήνας του πλανήτη, υπάρχουν δύο θεωρίες: Η μία είναι πως κάποτε ήταν σαν τον Δία, μα έχασε όλα τα αέρια μέσω διαφόρων μεθόδων και η άλλη πως ίσως να είναι ένας «ανεπιτυχής» αέριος γίγαντας, που δεν κατάφερε να σχηματίσει ατμόσφαιρα. «Με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, ο ΤΟΙ 849 είτε ήταν ένας αέριος γίγαντας είτε είναι ένας “ανεπιτυχής” αέριος γίγαντας. Είναι μια πρωτιά, που μας λέει ότι τέτοιοι πλανήτες υπάρχουν και μπορούν να εντοπιστούν. Έχουμε την ευκαιρία να κοιτάξουμε στον πυρήνα ενός πλανήτη με τρόπο που δεν μπορούμε να το κάνουμε στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Υπάρχουν ακόμα μεγάλα ανοιχτά ερωτήματα για τη φύση του πυρήνα του Δία, για παράδειγμα, οπότε περίεργοι και ασυνήθιστοι εξωπλανήτες σαν αυτόν μας παρέχουν ένα παράθυρο στον σχηματισμό των πλανητών, που δεν έχουμε άλλον τρόπο να διερευνήσουμε. Αν και δεν έχουμε ακόμα πληροφορίες για τη χημική του σύνθεση, μπορούμε να συνεχίσουμε με άλλα τηλεσκόπια. Επειδή ο ΤΟΙ 849 b είναι τόσο κοντά στο άστρο του, οποιαδήποτε ατμόσφαιρα γύρω από τον πλανήτη πρέπει να αναπληρώνεται συνέχεια από τον πυρήνα. Οπότε αν μπορούμε να μετρήσουμε αυτή την ατμόσφαιρα, τότε μπορούμε να έχουμε μια ματιά στη σύνθεση του ίδιου του πυρήνα» είπε σχετικά ο Άρμστρονγκ. https://www.naftemporiki.gr/story/1615371/toi-849-b-protos-entopismos-ektetheimenou-purina-planiti-se-apostasi-730-eton-fotos

Νέο πανίσχυρο μικροσκόπιο φωτογραφίζει ηλεκτρόνια μέσα στα στερεά σώματα. Την πρώτη πραγματική φωτογράφιση των ηλεκτρονίων μέσα σε στερεά σώματα, χάρη σε ένα νέο πολύ ισχυρό μικροσκόπιο, πέτυχαν επιστήμονες από τη Γερμανία και την Κίνα με επικεφαλής έναν Έλληνα φυσικό της διασποράς. Η τεχνική, που είναι εντελώς νέα και χρησιμοποιεί ακτίνες λέιζερ, επιτρέπει για πρώτη φορά να δούμε τα ηλεκτρόνια σε φωτογραφίες. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ελευθέριο Γουλιελμάκη του Εργαστηρίου Ακραίας Φωτονικής του Πανεπιστημίου του Ρόστοκ και του Ινστιτούτου Κβαντικής Οπτικής Μαξ Πλανκ στο Γκάρτσινγκ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature». Το επίτευγμα αναμένεται σταδιακά να επηρεάσει διάφορους τομείς, όπως οι επιστήμες των υλικών, της χημείας, των υπολογιστών, των ηλεκτρονικών κ.ά. Τα μικροσκόπια του ορατού φωτός μάς επιτρέπουν να δούμε μικροσκοπικά αντικείμενα, όπως τα ζωντανά κύτταρα και το εσωτερικό τους. Όμως, δεν μπορούν να διακρίνουν τα ηλεκτρόνια μέσα στα άτομα της στερεής ύλης. Η αιτία είναι ότι το ορατό φως μπορεί να διακρίνει μόνο αντικείμενα ανάλογα σε μέγεθος με το δικό του μήκος κύματος, το οποίο είναι λίγες εκατοντάδες νανόμετρα (εκατομμυριοστά του μέτρου). Όμως, για να γίνουν ορατά τα ηλεκτρόνια, τα μικροσκόπια πρέπει να έχουν δύναμη μεγέθυνσης μεγαλύτερη κατά μερικές χιλιάδες φορές. Η ερευνητική ομάδα του δρος Γουλιελμάκη, σε συνεργασία με επιστήμονες του Ινστιτούτου Φυσικής της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών στο Πεκίνο, ανέπτυξαν έναν νέο τύπο μικροσκοπίου, το Πικοσκόπιο Φωτός (Light Picoscope), το οποίο ξεπερνά τους έως τώρα περιορισμούς. Το μικροσκόπιο χρησιμοποιεί ισχυρούς παλμούς λέιζερ για να ακτινοβολήσει λεπτά φιλμ κρυσταλλικών υλικών. Οι παλμοί λέιζερ εξαναγκάζουν μερικά ηλεκτρόνια να επιταχύνουν την κίνησή τους και να συγκρούονται με τα υπόλοιπα, εκπέμποντας έτσι αόρατη ακτινοβολία στο υπεριώδες μέρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, η οποία καταγράφηκε με ειδικούς ανιχνευτές. Αναλύοντας τις ιδιότητες αυτής της ακτινοβολίας, οι ερευνητές κατάφεραν να συνθέσουν εικόνες των ηλεκτρονίων, οι οποίες απεικονίζουν τον τρόπο που αυτά κατανέμονται μέσα στα άτομα. «Αυτή η διακριτική ικανότητα αρκεί για να φωτογραφίσουμε τα ηλεκτρόνια με υψηλή ανάλυση», δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Γουλιελμάκης. Ουσιαστικά, οι ισχυροί παλμοί λέιζερ υποχρεώνουν τα ηλεκτρόνια να γίνουν οι φωτογράφοι του χώρου γύρω τους. Οι εν λόγω φωτογραφίες έχουν ανάλυση λίγων δεκάδων πικομέτρων (περίπου 26), δηλαδή μερικών δισεκατομμυριοστών του χιλιοστού. Τα πειράματα της ομάδας ανοίγουν τον δρόμο για την ανάπτυξη μίας νέας κατηγορίας μικροσκοπίων που βασίζονται στα λέιζερ. «Στόχος μας είναι να εξοπλίσουμε τους επιστήμονές της χημείας και των υλικών με ένα νέο εργαλείο, που θα τους επιτρέπει να παρατηρούν τον μικρόκοσμο με πρωτοφανή ακρίβεια και έτσι να κατανοήσουν βαθιά τις χημικές και τις ηλεκτρονικές ιδιότητες των υλικών», ανέφερε ο δρ Γουλιελμάκης. «Η λεπτομερή κατανόηση των υλικών αποτελεί θεμέλιο λίθο για την πρόοδο της ηλεκτρονικής επιστήμης, της επιστήμης των υπολογιστών και των επιστημών υγείας. Αυτή η βαθιά κατανόηση, με τη σειρά της, θα επιτρέψει τη δημιουργία νέων υλικών που θα υπηρετούν τον άνθρωπο και που θα σέβονται το περιβάλλον», πρόσθεσε. Ήδη, οι ερευνητές εργάζονται για τη βελτίωση της τεχνολογίας τους, καθώς σχεδιάζουν να μελετήσουν τα ηλεκτρόνια σε τρεις διαστάσεις και σε μία ευρεία γκάμα υλικών. Επίσης, η ομάδα στοχεύει τώρα να επεκτείνει την τεχνική, ώστε να επιτρέψει την καταγραφή βίντεο που θα απεικονίζει την κίνηση ηλεκτρονίων στα υλικά. «Πρόκειται για έναν πολυπόθητο στόχο της μοντέρνας επιστήμης», καταλήγει ο κ. Γουλιελμάκης. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4119624354/2020/07/03/-

Οι Χάφελε και Κίτιγκ επιβεβαιώνουν τον Αϊνστάιν. Βρισκόμαστε στο 1971. Οι Χάφελε (Joseph C. Hafele) κι ο Κίτιγκ (Richard E. Keating) έχουν προμηθευτεί τρία ατομικά ρολόγια, τα καλύτερα που φτιάχτηκαν ποτέ. Με το που συγχρονίζονται μεταξύ τους, παραμένουν συγχρονισμένα με εκπληκτική ακρίβεια. Δεν αποκλίνουν πιο πολύ από ένα δισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου μέσα σε εκατομμύρια χρόνια. Είναι πράγματι πολύ αξιόπιστα. Οι Χάφελε και Κίτιγκ λοιπόν είχαν τρία τέτοια. Συγχρονισμένα. Και τα πήγαν σ’ ένα αεροδρόμιο. Κράτησαν το ένα στο έδαφος, στην αίθουσα του αεροδρομίου, και στην κυριολεξία έκλεισαν θέση για τα άλλα δυο σε δυο εμπορικά αεροσκάφη. Και μόνο που φαντάζομαι την αντίδραση των άλλων επιβατών, χαμογελώ … Τέλος πάντων, και τα δυο αεροσκάφη απογειώθηκαν. Το ένα πέταξε ανατολικά, το άλλο δυτικά, γύρω απ’ τη Γη, και τελικά προσγειώθηκαν ξανά στο αεροδρόμιο απ’ όπου αναχώρησαν, για να ξαναβρούν το συγχρονισμένο τους ταίρι. Μιας και η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της προς ανατολάς, το να πετάς ανατολικά ή δυτικά συνεπάγεται μια μικρή διαφορά στις συνολικές σχετικές ταχύτητες των αεροσκαφών και των αεροδρομίων. Αν λοιπόν η φύση συμπεριφερόταν όπως πιστεύουμε διαισθητικά ότι συμπεριφέρεται, τα τρία ατομικά ρολόγια θα έπρεπε να παραμείνουν συγχρονισμένα ό,τι κι αν έκαναν τα αεροσκάφη. Ένα δευτερόλεπτο είναι ένα δευτερόλεπτο για το συμπαντικό ρολόι που ο Θεός έχει στο κομοδίνο του, κι έτσι σε κάθε δευτερόλεπτο θα έπρεπε να περνά ένα δευτερόλεπτο. Όλα τα ρολόγια που έχετε δει και χρησιμοποιήσει στη ζωή σας, είτε ήταν μηχανικά είτε όχι, σίγουρα συμφωνούν επ’ αυτού. Και εδώ το θέμα λήγει. Μόνο που όχι … δεν λήγει. Η φύση δεν πολυνοιάζεται για το τι πιστεύουμε διαισθητικά, και τυχαίνει η διαίσθησή μας να κάνει λάθος. Τα συνηθισμένα μας απλώς δεν είναι αρκετά ακριβή ώστε να μας το δείξουν. Η διαίσθησή μας μπορεί να σφάλλει, όμως ο Αϊνστάιν δεν έσφαλλε. Με το που τα δυο αεροσκάφη προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο, ο Χάφελε κι ο Κίτιγκ διαπίστωσαν ότι τα τρία ρολόγια δεν ήταν συγχρονισμένα πλέον. Το ρολόι του αεροσκάφους που πέταξε ανατολικά πήγαινε 59 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου πίσω σε σχέση με εκείνο που έμεινε στο αεροδρόμιο. Το προς δυσμάς πήγαινε 273 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μπροστά. Θα χρειάζονταν πάνω από 300 εκατομμύρια χρόνια για να συμβεί αυτή η ασυμφωνία φυσιολογικά, αν τα τρία ρολόγια είχαν παραμείνει το ένα πλάι στο άλλο. Σύμφωνα με τους Χάφελε και Κίτιγκ, υπήρχαν δυο λόγοι για τούτη την ασυμφωνία. Ο πρώτος έχει σχέση με τις ταχύτητες που έχουμε∙ με την ειδική σχετικότητα. Όπως είχε μαντέψει ο Αϊνστάιν, οι σχετικές ταχύτητες των τριών ρολογιών θα έπρεπε πράγματι να επιφέρουν απειροελάχιστα αλλά μετρήσιμα φαινόμενα διαστολής του χρόνου. Ο άλλος λόγος ωστόσο δεν έχει καμία σχέση με ταχύτητες, αλλά με τη βαρύτητα, με τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Όπως μια βαριά μπάλα που κυλά σ’ ένα ελαστικό σεντόνι καμπυλώνει το ύφασμα περισσότερο κοντά της απ’ ότι μακριά της, έτσι και η επίδραση της Γης στον χωρόχρονο, είπε ο Αϊνστάιν, θα πρέπει να είναι πιο έντονη κοντά στην επιφάνειά της απ’ ότι μακρύτερα στον ουρανό, όπου πετούν τα αεροπλάνα, και επομένως θα επηρεάζει το πώς κυλά ο χρόνος σε διαφορετικά ύψη. Αυτά τα δυο αποτελέσματα, ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, υπολογίστηκαν προτού οι Χάφελε κι ο Κίτιγκ κάνουν το πείραμά τους. Και συμφωνούσαν. Συνολικά οι θεωρίες του Αϊνστάιν προέβλεπαν πως, σε σύγκριση με το ρολόι στη Γη, εκείνο που πέταγε ανατολικά θα πρέπει στο τέλος να πήγαινε 60 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου πίσω, ενώ εκείνο που πέταγε δυτικά θα πρέπει τελικά να πήγαινε 275 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μπροστά. Το πείραμα τον δικαίωσε. (…) https://physicsgg.me/2016/07/02/%ce%bf%ce%b9-%cf%87%ce%ac%cf%86%ce%b5%ce%bb%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%ba-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b2%ce%b5%ce%b2%ce%b1%ce%b9%cf%8e%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%bf/

ΒΕΑΜ : Η ερευνητική ομάδα φοιτητών του ΑΠΘ που καινοτομεί στη διαστημική τεχνολογία. Επιτυχίες εκτός ελληνικών συνόρων γνωρίζει ήδη, στις πρώτες δοκιμασίες μετά τη σύστασή της, η ομάδα ΒEAM (Beyond Earth Aristotle Missions) του ΑΠΘ, η οποία ασχολείται με προγράμματα καινοτομίας και έρευνας στην τεχνολογία της διαστημικής και τις σύγχρονες εφαρμογές της. «Δοκιμάσαμε τις δυνάμεις μας με τη δημιουργία της ομάδας και συμμετείχαμε σε διαγωνισμούς, με πρώτο τον διαγωνισμό BEXUS/REXU, που διοργανώνεται με τη συνεργασία τριών διαστημικών υπηρεσιών –της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος ESA, της γερμανικής DLR, και της SNSB, της Σουηδικής Υπηρεσίας Διαστήματος. Ενταχθήκαμε πρώτοι από την Ελλάδα», δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» η Μελίνα Κούκου, αρχηγός της φοιτητικής ομάδας διαστημικής. Η BEAM είναι μια φοιτητική ομάδα που «στήθηκε» μόλις πριν από δύο χρόνια και η πρώτη της συμμετοχή στον BEXUS/REXU δεν ήταν μια απλή διαδικασία: «Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός στον οποίο επιλέχθηκε να συμμετέχει η BEAM ψάχνει την καινοτομία στις διαστημικές τεχνολογίες που ενδεχομένως θα μπορέσουν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν γενικότερα», ανέφερε η κ.Κούκου. «Σε ένα μπαλόνι ή πύραυλο με στόχο την καινοτομία» Οι ομάδες που συμμετέχουν στον διαγωνισμό BEXUS/REXU χρησιμοποιούν δύο πλατφόρμες για να δοκιμάσουν το σύστημα (σ.σ διάταξη) που θα έχουν ετοιμάσει. Η πρώτη πλατφόρμα είναι ένα στρατοσφαιρικό μπαλόνι και, όπως εξήγησε η αρχηγός της ομάδας του ΑΠΘ, «σε μια πτήση 5 ωρών μπορεί κανείς να εντάξει τα πειράματά του σε υψόμετρο 35 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης». Η δεύτερη πλατφόρμα είναι ένας πύραυλος που εκτελεί παραβολική τροχιά. Στις πλατφόρμες κάθε ομάδα μπορεί να εκτελέσει πειράματα διαστημικής σε συγκεκριμένες συνθήκες που, στην περίπτωση του πυραύλου, είναι συνθήκες μικροβαρύτητας. Η ΒEAM του ΑΠΘ, μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο από τη σύστασή της στα τέλη του 2019, πέτυχε να εκτοξευτεί η διάταξη που είχε προτείνει στις συγκεκριμένες τρεις διαστημικές υπηρεσίες. Πρόκειται για «μια τηλεπικοινωνιακή διάταξη/κεραία που μπορεί και διπλώνει ώστε να εξοικονομείται, ενδεχομένως, χώρος στις εκτοξεύσεις», όπως διευκρίνισε η κ. Κούκου, εκφράζοντας την άποψη πως «σε ό,τι αφορά το Διάστημα τα τελευταία χρόνια όλα αλλάζουν». «Είμαστε πια στην εποχή του επονομαζόμενου New Space, που «ζητά» από τους επιστήμονες και τους τεχνικούς μικρό όγκο, μικρό βάρος και εύκολες εκτοξεύσεις», σημείωσε η κ. Κούκου που μαζί με τους συναδέλφους της τώρα εργάζεται για τη συμμετοχή της ομάδας όχι σε ένα, αλλά σε δύο διαφορετικά πρότζεκτ. «Θα συμμετέχουμε και στον ίδιο διαγωνισμό με μια νέα διάταξη αυτή τη φορά, αλλά και σε έναν ακόμη, μια προσπάθεια της Ελβετικής Υπηρεσίας Διαστήματος (σ.σ Swiss Space Center), τον διαγωνισμό με την ονομασία IGLUNA*», απάντησε ερωτηθείσα για τα τρέχοντα σχέδια της ομάδας. https://www.in.gr/2020/07/02/tech/veam-ereynitiki-omada-foititon-tou-apth-pou-kainotomei-sti-diastimiki-texnologia/

Δέκα χρόνια ήλιου σε μια ώρα: Μαγευτική ταινία από τη NASΑ, απεικονίζει τον ηλιακό κύκλο. Τον Ιούνιο το SDO (Solar Dynamics Observatory) της NASA έκλεισε δέκα χρόνια ασταμάτητης παρατήρησης του ήλιου: Από την τροχιά του γύρω από τη Γη, έχει συγκεντρώσει 425 εκατομμύρια εικόνες υψηλής ανάλυσης, συγκεντρώνοντας 20 εκατομμύρια gigabytes δεδομένων μέσα στα τελευταία 10 χρόνια. Οι πληροφορίες αυτές άνοιξαν τον δρόμο για αμέτρητες νέες ανακαλύψεις σχετικά με τον τρόπο που λειτουργεί το άστρο μας και το πώς επηρεάζει το ηλιακό σύστημα. Χάρη στην τριάδα των οργάνων του το SDO καταγράφει μια εικόνα του ήλιου κάθε 0,75 δευτερόλεπτα. Το Atmospheric Imaging Assembly (ΑΙΑ) και μόνο του καταγράφει εικόνες κάθε 12 δευτερόλεπτα, σε 10 διαφορετική μήκη κύματος φωτός. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο μιας ώρας το οποίο αποτελεί time lapse μιας δεκαετίας παρατήρησης, σε μήκος κύματος 17,1 νανομέτρων- ένα ακραίο υπεριώδες μήκος κύματος, που δείχνει το εξώτερο ατμοσφαιρικό στρώμα του ήλιου, το στέμμα. Με μία φωτό κάθε ώρα, η ταινία «συμπυκνώνει» μια δεκαετία του ήλιου σε 61 λεπτά, δείχνοντας την άνοδο και την πτώση της δραστηριότητας που λαμβάνει χώρα στον 11ετή ηλιακό κύκλο και αξιοσημείωτα γεγονότα, όπως διελεύσεις πλανητών και εκρήξεις/ εκλάμψεις. Τη μουσική, με τίτλο «Solar Observer» συνέθεσε ο μουσικός Λαρς Λέονχαρντ. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες στιγμές που «ξέφυγαν» από το SDO: Τα σκοτεινά frames στο βίντεο προκαλούνται από τη Γη ή από τη Σελήνη, καθώς παρεμβάλλονταν μεταξύ του σκάφους και του ήλιου. Ένα μεγαλύτερο «blackout» το 2016 προκλήθηκε από ένα προσωρινό πρόβλημα στο ΑΙΑ, που επιλύθηκε μετά από μια εβδομάδα, ενώ υπάρχουν και εικόνες με τον ήλιο να είναι εκτός κέντρου, οι οποίες κατεγράφησαν όταν το SDO ρύθμιζε τα όργανά του. https://www.naftemporiki.gr/story/1615226/deka-xronia-iliou-se-mia-ora-mageutiki-tainia-apo-ti-nasa-apeikonizei-ton-iliako-kuklo

H εξαφάνιση ενός γιγαντιαίου άστρου. Την απουσία εντός ασταθούς γιγαντιαίου άστρου σε έναν γαλαξία- νάνο αντιλήφθηκαν αστρονόμοι, χρησιμοποιώντας το Very Large Telescope (VLT) του European Southern Observatory. Επιστήμονες θεωρούν πως αυτό μπορεί να υποδεικνύει ότι το άστρο έγινε λιγότερο φωτεινό και εν μέρει καλυμμένο από σκόνη. Μια εναλλακτική εξήγηση είναι ότι κατέρρευσε σε μαύρη τρύπα χωρίς να παράξει σουπερνόβα. «Εάν ισχύει, θα είναι ο πρώτος απευθείας εντοπισμός ενός τέτοιο τερατώδους άστρου που “πεθαίνει” με αυτόν τον τρόπο» είπε ο επικεφαλής των ερευνητών, Άντριου Άλαν, διδακτορικός στο Trinity College Dublin στην Ιρλανδία. Μεταξύ του 2001 και του 2011, διάφορες ομάδες αστρονόμων μελέτησαν το μυστηριώδες γιγαντιαίο άστρο, στον γαλαξία Kinman Dwarf, και οι παρατηρήσεις τους υπέδειξαν πως ήταν σε ύστερο στάδιο της εξέλιξής του. Ο Άλαν και οι συνεργάτες του στην Ιρλανδία, τη Χιλή και τις ΗΠΑ ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το πώς τα πολύ μεγάλα άστρα «πεθαίνουν», και αυτό στον Kinman Dwarf φαινόταν ιδανικό. Ωστόσο, όταν έστρεψαν προς αυτό το VLT, το 2019, δεν ήταν σε θέση να βρουν τα χαρακτηριστικά του ίχνη: «Αντ’αυτού, εκπλαγήκαμε όταν είδαμε πως το άστρο είχε εξαφανιστεί» σημείωσε ο ίδιος, που ηγήθηκε έρευνας η οποία δημοσιεύτηκε στο Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. https://academic.oup.com/mnras/article/496/2/1902/5863970 Σε απόσταση περίπου 75 εκατομμυρίων ετών φωτός μακριά, στον αστερισμό του Υδροχόου, ο γαλαξίας Kinman Dwarf είναι πολύ μακριά για να μπορούν οι αστρονόμοι να βλέπουν τα μεμονωμένα του άστρα, μα μπορούν να εντοπίζουν τις «υπογραφές» κάποιων από αυτά. Από το 2001 ως το 2011, το φως από τον γαλαξία έδειχνε στοιχεία πως «φιλοξενούσε» ένα «luminous blue variable» (λαμπερό μπλε μεταβλητό) άστρο περίπου 2,5 εκατομμύρια φορές πιο φωτεινό από τον ήλιο μας. Τα άστρα αυτού του τύπου είναι ασταθή, δείχνοντας δραματικές μεταβολές στα φάσματα και τη φωτεινότητά τους. Ακόμα και με αυτές τις αλλαγές, τα άστρα αυτά αφήνουν πίσω τους ίχνη που μπορούν να εντοπιστούν, μα ήταν απόντα από τα δεδομένα που η ομάδα συνέλεξε το 2019, προκαλώντας ερωτηματικά σχετικά με το τι συνέβη στο άστρο. «Θα ήταν πολύ ασυνήθιστο για ένα τόσο μεγάλο άστρο να εξαφανιστεί χωρίς να παράξει μια φωτεινή έκρηξη σουπερνόβα» είπε ο Άλαν.«Μπορεί να βρήκαμε ένα από τα πιο μεγάλα άστρα του τοπικού σύμπαντος να χάνεται αθόρυβα μέσα στη νύχτα» είπε ο Χοσέ Γκροχ, άλλος ένας εκ των ερευνητών. Παλιά δεδομένα υπέδειξαν πως το άστρο θα μπορούσε να περνά μια περίοδο ισχυρών εκλάμψεων που τελείωσε κάποια στιγμή μετά το 2011. Αυτά τα άστρα βιώνουν τέτοιες εκλάμψεις κατά τη διάρκεια της «ζωής» τους, προκαλώντας έξαρση της απώλειας μάζας τους και δραματική αύξηση της φωτεινότητάς τους.Με βάση τις παρατηρήσεις και τα μοντέλα τους, οι αστρονόμοι έχουν υποδείξει δύο εξηγήσεις για την εξαφάνιση του άστρου και την έλλειψη ενός σουπερνόβα, σε σχέση με αυτή την πιθανή έκλαμψη. Η έκλαμψη μπορεί να οδήγησε στη μετατροπή του σε ένα λιγότερο φωτεινό άστρο, εν μέρει κρυμμένο από τη σκόνη. Εναλλακτικά, μπορεί να κατέρρευσε σε μαύρη τρύπα χωρίς να παράξει έκρηξη σουπερνόβα. Αυτό θα ήταν σπάνιο, καθώς αυτά που γνωρίζουμε σχετικά με το πώς «πεθαίνουν» τα μεγάλα άστρα είναι πως τα περισσότερα καταλήγουν σε σουπερνόβα. https://physicsgg.me/2020/07/01/h-%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%86%ce%ac%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b3%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%85/

Η μαθηματική κατανόηση της φύσης. Ο Vladimir Igorevich Arnold, https://en.wikipedia.org/wiki/Vladimir_Arnold από τους κορυφαίους σοβιετικούς μαθηματικούς, γεννήθηκε το 1937 στην Οδησσό, φοίτησε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας υπό την επίβλεψη του A.N. Kolmogorov και στο ίδιο πανεπιστήμιο έγινε καθηγητής το 1965. Οι περιοχές των μαθηματικών και της μαθηματικής φυσικής στις οποίες εργάστηκε είναι πολλές και ποικίλες και συμπεριλαμβάνουν τα δυναμικά συστήματα και τη θεωρία του χάους, τις διαφορικές εξισώσεις, τη γεωμετρία (αλγεβρική και συμπλεκτική), την τοπολογία, την υδροδυναμική, την κλασική και την ουράνια μηχανική. Το επιστημονικό του έργο αριθμεί πάνω από 300 εργασίες και 20 βιβλία, και σε αυτό διακρίνεται η σαφής θέση του ότι τα μαθηματικά οφείλουν να έχουν σχέση με τον πραγματικό κόσμο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Γαλλία και πέθανε στο Παρίσι το 2010. Ο Vladimir Arnold, παρότι σπουδαίος θεωρητικός μαθηματικός, είχε πάντοτε, σε αντίθεση με κάποιους ομότεχνούς του, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την σύνδεση των μαθηματικών με το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον, συχνά χρησιμοποιώντας πολύ διαφωτιστικές εικόνες. Είναι γνωστό στην κοινότητα των μαθηματικών ότι ο Arnold δεν συμπαθούσε την αφηρημένη προσέγγιση του αντικειμένου που ακολουθούσε η σχολή των Bourbaki στη Γαλλία. Το βιβλίο «Η μαθηματική κατανόηση της φύσης» απευθύνεται σε μαθηματικούς, φυσικούς και στους λάτρεις της μαθηματικής σκέψης. Συνίσταται από μια συλλογή 39 μικρών κειμένων που δίνει στον αναγνώστη μια μοναδική ευκαιρία να έρθει σε επαφή με την επιστημονική σκέψη του Arnold, ενός από τους πιο ευρηματικούς ερευνητές της σύγχρονης εποχής. Η θεματολογία των κειμένων εκτείνεται από την αστρονομία, τους αντικατοπτρισμούς και την κίνηση των παγετώνων μέχρι τη γεωμετρία των κατόπτρων, την θεωρία του Euler για την ευστάθεια ή αστάθεια των περιστροφών στερεού σώματος, τα αδιαβατικά αναλλοίωτα, το πρόβλημα Buffon και την σχέση του με την ολοκληρωτική γεωμετρία, ή με φαινομενικά απλά ερωτήματα όπως, «ποια δύναμη ωθεί ένα ποδήλατο προς τα μπρος», «ποια είναι η γωνιακή ταχύτητα του ωροδείκτη ρολογιού στην Αγία Πετρούπολη με το καντράν του να δείχνει προς τα πάνω» και πολλά άλλα. Οι εξηγήσεις του Arnold είναι ταυτόχρονα εμβριθείς και απλές, γεγονός που κάνει το βιβλίο ενδιαφέρον και προσιτό σε ένα ευρύτατο αναγνωστικό κοινό. Τα πρωτότυπα σχήματα φτιαγμένα από το χέρι του συγγραφέα βοηθούν τον αναγνώστη να κατανοήσει βαθύτερα και να εκτιμήσει την αντίληψη του Arnold σχετικά με τη διασύνδεση μαθηματικών και θετικών επιστημών. «Η μαθηματική κατανόηση της φύσης – 39 σύντομα δοκίμια μαθηματικών φαινομένων» https://korfiatisbooks.gr/eshop/product/i-mathimatiki-katanoisi-tis-fysis/ Μετάφραση: Ανδρομάχη Σπανού – Επιστημονική επιμέλεια: Γιώργος Λ. Ευαγγελόπουλος, Αντώνιος Δ. Μελάς, Ελευθέριος Ν Οικονόμου – Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2020 https://physicsgg.me/2020/07/01/%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%8c%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%8d%cf%83%ce%b7%cf%82/

Ανακαλύφθηκε ένας νέος τύπος τετρακουάρκ. To LHCb παρατήρησε για πρώτη φορά ένα εξωτικό σωματίδιο που αποτελείται από 4 γοητευτικά κουάρκ. Σύμφωνα με την δημοσίευση της ομάδας LHCb [Observation of structure in the J/ψ-pair mass spectrum] https://arxiv.org/abs/2006.16957 μάλλον πρόκειται για το πρώτο ανακαλυφθέν σωματίδιο μιας νέας κατηγορίας σωματιδίων. Η ανακάλυψη αυτή θα βοηθήσει τους φυσικούς να κατανοήσουν καλύτερα τους πολύπλοκους τρόπους με τους οποίους συνδέονται τα κουάρκ μεταξύ τους, σχηματίζοντας σωματίδια όπως τα πρωτόνια και τα νετρόνια που περιέχονται στους ατομικούς πυρήνες. Όταν δυο ή τρία κουάρκ συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζουν τα σωματίδια που ονομάζονται αδρόνια. Εδώ και δεκαετίες οι θεωρητικοί φυσικοί έχουν προβλέψει την ύπαρξη τετρα-κουάρκ και πεντα-κουάρκ. Τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώθηκε πειραματικά η ύπαρξη πολλών τέτοιων εξωτικών αδρονίων. Τα σωματίδια από ασυνήθιστους συνδυασμούς κουάρκ αποτελούν ένα ιδανικό «εργαστήριο» για την μελέτη της ισχυρής αλληλεπίδρασης, μιας από τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης. Για πρώτη φορά ανακαλύφθηκε τετρακουάρκ που αποτελείται από τέσσερα βαριά κουάρκ ίδιου τύπου, συγκεκριμένα από δύο γοητευτικά κουάρκ και δύο γοητευτικά αντικουάρκ. Όπως και στις προηγούμενες ανακαλύψεις τετρακουάρκ, δεν είναι απόλυτα σαφές αν το νέο σωματίδιο είναι ένα «αληθινό τετρακουάρκ», δηλαδή ένα σύστημα τεσσάρων κουάρκ στενά συνδεδεμένων μεταξύ τους ή ένα ζεύγος σωματιδίων από δυο κουάρκ το καθένα, ασθενώς συνδεδεμένα μεταξύ τους, κάτι σαν την δομή των μορίων. Σε κάθε περίπτωση, το νέο τετρακουάρκ θα βοηθήσει τους θεωρητικούς να διερευνήσουν μοντέλα κβαντικής χρωμοδυναμικής, την θεωρία της ισχυρής αλληλεπίδρασης. https://physicsgg.me/2020/07/01/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%86%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%bd%ce%ad%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bf/

Ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές του φορτηγού πλοίου Progress MS-15 σε θάλαμο κενού. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, οι ειδικοί του διαστημικού σκάφους RSC Energia και Yuzhniy ολοκλήρωσαν τις δοκιμές διαρροής του οχήματος μεταφοράς φορτίου Progress MS-15 (TGC) στον θάλαμο κενού του συγκροτήματος εγκατάστασης και δοκιμών του ιστότοπου 254. Ο πνευματικός κύκλος δοκιμών κενού μεγάλης διαστημικής τεχνολογίας που χρησιμοποιεί ένα μέσο ηλίου-αέρα σε όγκο δοκιμών είναι η πιο αντικειμενική μέθοδος παρακολούθησης αυστηρών απαιτήσεων για τη στεγανότητα των διαμερισμάτων και των συστημάτων επί του πλοίου σε συνθήκες εδάφους. Η εκτόξευση του εκσυγχρονισμένου οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a με το Progress MS-15 TGC έχει προγραμματιστεί για τις 23 Ιουλίου 2020 από την πλατφόρμα αρ. 31 του κοσμοδρομίου Baikonur. Το αυτόματο φορτηγό πλοίο Progress MS-15 θα παρέχει στο πλήρωμα της 63ης αποστολής καύσιμα, νερό και φυσικό αέριο, καθώς και εξοπλισμό γραφείου και εξοπλισμό υποστήριξης ζωής στο πλαίσιο του προγράμματος της 76ης αποστολής εφοδιασμού ISS. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_06-30.html Η NASA επενδύει 51 εκατομμύρια δολάρια σε καινοτόμες ιδέες από τις μικρές επιχειρήσεις των ΗΠΑ. Η NASA επέλεξε 409 προτάσεις τεχνολογίας για την πρώτη φάση χρηματοδότησης από το πρόγραμμα Small Business Innovation Research (SBIR) και Small Business Technology Transfer (STTR) του οργανισμού. Τα συμβόλαια θα προσφέρουν περίπου 51 εκατομμύρια δολάρια σε 312 μικρές επιχειρήσεις σε 44 πολιτείες και στην Ουάσινγκτον, D.C. «Η NASA εξαρτάται από τις μικρές επιχειρήσεις της Αμερικής για καινοτόμο ανάπτυξη τεχνολογίας που μας βοηθά να επιτύχουμε το ευρύ φάσμα των αποστολών μας», δήλωσε ο Jim Reuter, αναπληρωτής διαχειριστής της Διεύθυνσης Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA στην Ουάσινγκτον. «Είτε προσγειώνουμε αστροναύτες της Άρτεμις στη Σελήνη, στέλνουμε αναβάτες στον Άρη ή αναπτύσσουμε αεροσκάφη επόμενης γενιάς οι μικροί μας επιχειρηματικοί εταίροι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο». Περισσότερες από 100 από τις επιλεγμένες εταιρείες θα είναι πρώτοι παραλήπτες συμβάσεων NASA SBIR ή STTR. Επιπλέον, το 27% των μικρών επιχειρήσεων προέρχονται από ομάδες που δεν εκπροσωπούνται, συμπεριλαμβανομένων των μειονοτικών και των γυναικών. Οι εταιρείες θα λάβουν έως και 125.000 $ για καθεμία από τις επιλογές της Φάσης Ι. Τα βραβεία SBIR γίνονται μόνο σε μια μικρή επιχείρηση, ενώ τα βραβεία STTR γίνονται σε μια μικρή επιχείρηση σε συνεργασία με ένα μη κερδοσκοπικό ερευνητικό ίδρυμα. Η NASA επέλεξε 409 προτάσεις τεχνολογίας για την πρώτη φάση χρηματοδότησης από το πρόγραμμα Small Business Innovation Research (SBIR) και Small Business Technology Transfer (STTR) του οργανισμού. Οι επιλεγμένες προτάσεις αντιπροσωπεύουν μια σειρά τεχνολογιών που αποσκοπούν να ωφελήσουν την εξερεύνηση του ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Artemis της NASA, καθώς και της επιστήμης, της τεχνολογίας και της αεροναυτικής. Πολλές από τις καινοτομίες έχουν επίσης πιθανές εφαρμογές στη Γη. Τα παρακάτω είναι μεταξύ των επιλογών. Η Opterus Research and Development στο Fort Collins, Κολοράντο, επιλέχθηκε για ένα βραβείο SBIR για την ανάπτυξη ηλιακών συστοιχιών υψηλής ισχύος για την παροχή ισχύος στη Σελήνη, στον Άρη και στο διαστημικό σκάφος. Η Architecture Technology Corporation στο Eden Prairie, Μινεσότα, επιλέχθηκε για μια σύμβαση SBIR για την προώθηση ενός ασφαλούς και αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας για αστικά συστήματα μεταφοράς στον ουρανό. Το σύστημα θα μπορούσε να βοηθήσει τις πόλεις να σχεδιάσουν εμπορικές υπηρεσίες αεροπορικών ταξί. Το CU Aerospace in Champaign, Illinois, επιλέχθηκε για ένα βραβείο SBIR για την ανάπτυξη ενός συμπαγούς αποστειρωτή για χρήση σε υλικά διαστημικών σκαφών και σε ολόκληρη την ιατρική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού ατομικής προστασίας. Η Paragon Space Development Corporation στο Tucson της Αριζόνα, επιλέχθηκε για ένα βραβείο SBIR για να ωριμάσει ένα σύστημα συλλογής και καθαρισμού νερού που βρέθηκε στη Σελήνη. Η έρευνα και η ανάπτυξη θα μπορούσαν να ενημερώσουν πώς να παράγουν προϊόντα με τοπικά υλικά στο διάστημα. Η Aegis Technology στη Santa Ana της Καλιφόρνια, επιλέχθηκε για ένα βραβείο STTR σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Cornell για την ανάπτυξη μπαταριών ιόντων λιθίου χαμηλού κόστους με πιο επιθυμητή απόδοση, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης διάρκειας ζωής. Οι μπαταρίες θα μπορούσαν να ωφελήσουν την υβριδική ηλεκτρική ή ηλεκτροπαραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Τα βραβεία της πρώτης φάσης γίνονται σε μικρές επιχειρήσεις για να αποδείξουν την αξία και την εφικτότητα των καινοτομιών τους. Οι συμβάσεις SBIR φάσης Ι διαρκούν έξι μήνες και οι συμβάσεις STTR φάσης Ι διαρκούν 13 μήνες. Με βάση την πρόοδό τους κατά τη Φάση Ι, οι εταιρείες μπορούν να υποβάλουν προτάσεις σε επόμενες ευκαιρίες SBIR / STTR και να λάβουν πρόσθετη χρηματοδότηση. «Το βραβείο Φάσης Ι είναι μόνο το πρώτο βήμα για να βοηθήσουμε αυτές τις μικρές επιχειρήσεις να φέρουν τις τεχνολογίες και τις ιδέες τους στην αγορά», δήλωσε η Εκτελεστική Πρόγραμμα της NASA SBIR / STTR Jenn Gustetic. «Γνωρίζουμε ότι αυτές οι εταιρείες δεν χρειάζονται μόνο χρηματοδότηση, αλλά και επιχειρηματική καθοδήγηση και εμπειρογνωμοσύνη στον κλάδο για να τους βοηθήσουν να αναπτύξουν καλύτερα προϊόντα και να αναπτυχθούν. Το πρόγραμμά μας στοχεύει να βοηθήσει καθένα από αυτά στο ταξίδι τους στην εμπορευματοποίηση. " Η δομή του προγράμματος SBIR / STTR της NASA επιτρέπει στον οργανισμό να επενδύει συνεχώς σε μικρές επιχειρήσεις καθώς οι τεχνολογίες τους φτάνουν σε διαφορετικά στάδια ωριμότητας. Οι συμβάσεις της Φάσης II υποστηρίζουν το πρωτότυπο. Το πρόγραμμα ενισχύει επίσης την ταχεία ανάπτυξη και ένταξη στην εμπορική αγορά και τις αποστολές της NASA μέσω ευκαιριών μετά τη Φάση II. Η NASA σκοπεύει να επιλέξει και να αναθέσει διαδοχικές συμβάσεις Φάσης II πολλών εκατομμυρίων δολαρίων σε ορισμένες εταιρείες με προηγούμενες συμβάσεις Φάσης II. Αυτά τα επερχόμενα βραβεία θα ωριμάσουν περαιτέρω μια σειρά τεχνολογιών που σχετίζονται με την αειφόρο εξερεύνηση της Σελήνης, το πρόγραμμα Artemis και τους ευρύτερους στόχους της Αμερικής σε Σελήνη προς τον Άρη. Το πρόγραμμα SBIR / STTR της NASA αποτελεί μέρος της Διεύθυνσης Διαστημικής Αποστολής της Υπηρεσίας και διαχειρίζεται το Κέντρο Έρευνας Ames της NASA στην Silicon Valley της Καλιφόρνιας. Το πρόγραμμα ενθαρρύνει τις μικρές επιχειρήσεις να αναπτύξουν καινοτόμες ιδέες που ανταποκρίνονται στις ειδικές ανάγκες έρευνας και ανάπτυξης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με τη δυνατότητα εμπορευματοποίησης. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-invests-51-million-in-innovative-ideas-from-us-small-businesses

Αποθήκευση δεδομένων με 2D υλικά αντί τσιπ πυριτίου. Επιστήμονες ανέπτυξαν έναν τρόπο αποθήκευσης δεδομένων μέσω της τοποθέτησης λεπτών στρωμάτων μετάλλου, πάχους ατόμου, το ένα πάνω από το άλλο- μια προσέγγιση που θα μπορούσε να επιτρέψει τη συγκέντρωση περισσότερων δεδομένων σε μικρότερο χώρο από τα τσιπ πυριτίου, χρησιμοποιώντας επίσης λιγότερη ενέργεια. Της έρευνας ηγήθηκε ο Άαρον Λίντενμπεργκ, αναπληρωτής καθηγητής Επιστήμης Υλικών και Μηχανολογίας στο Stanford University και στο SLAC National Accelerator Laboratory και θεωρείται πως μπορεί να αποτελέσει σημαντική αναβάθμιση σε σχέση με την αποθήκευση που επιτυγχάνουν οι σημερινοί υπολογιστές, με τεχνολογίες που βασίζονται στο πυρίτιο όπως τα flash chips. Στα πειράματα, που περιγράφονται στο Nature Physics, συμμετείχαν οι Σιάνγκ Ζανγκ (UC Berkeley), Σιαοφένγκ Κιάν (Texas A&M) και Τόμας Ντέβερο (Stanford/SLAC). Το επίτευγμα αυτό βασίζεται σε μια νεοανακαλυφθείσα κατηγορία μετάλλων που σχηματίζουν απίστευτα λεπτά στρώματα- σε αυτή την περίπτωση πάχους μόλις τριών ατόμων. Οι ερευνητές στοίβαξαν αυτά τα στρώματα, φτιαγμένα από ένα μέταλλο γνωστό ως διτελλουρίδη βολφραμίου, σαν μια τράπουλα σε νανοκλίμακα. Εισάγοντας μια μικρή δόση ηλεκτρισμού στη στοίβα, έκαναν κάθε στρώμα μονού αριθμού να μετατοπιστεί λίγο σε σχέση με τα ζυγού αριθμού πάνω και κάτω. Η μετατόπιση ήταν μόνιμη (μη ευμετάβλητη) μέχρι που άλλη μια δόση ηλεκτρισμού έκανε τα στρώματα να ευθυγραμμιστούν ξανά. «Η διαρρύθμιση των στρωμάτων καθίσταται μια μέθοδος κωδικοποίησης πληροφοριών» είπε ο Λίντενμπεργκ, δημιουργώντας τα 1 και 0 που αποθηκεύουν δυαδικά δεδομένα. Για την ανάγνωση των ψηφιακών δεδομένων μεταξύ αυτών των μετατοπιζόμενων στρωμάτων ατόμων, οι ερευνητές εκμεταλλεύονται μια κβαντική ιδιότητα γνωστή ως καμπύλη Berry, που λειτουργεί ως μαγνητικό πεδίο για τη χειραγώγηση των ηλεκτρονίων στο υλικό, προκειμένου να γίνεται η ανάγνωση της διαρρύθμισης χωρίς να διαταράσσεται η «τράπουλα». https://www.naftemporiki.gr/story/1614664/apothikeusi-dedomenon-me-2d-ulika-anti-tsip-puritiou

Η νέα Διοίκηση Επιχειρήσεων Διαστήματος των ΗΠΑ θα ονομάζεται... Σποκ. Η νέα αμερικανική διαστημική δύναμη ανακοίνωσε σήμερα τη δομή της λειτουργίας της, προκαλώντας έκπληξη με την επιλογή του ονόματος της επιχειρησιακής διοίκησής της, το οποίο παραπέμπει ευθέως στο διάσημο franchise επιστημονικής φαντασίας , Σταρ Τρεκ. Συγκεκριμένα, η Διοίκηση Επιχειρήσεων Διαστήματος των ΗΠΑ θα λάβει το όνομα της από τον ίσως δημοφιλέστερο χαρακτήρα της θρυλικής σειράς της δεκαετίας του '60, τον μισό άνθρωπο - μισό Βουλκάνιο Σποκ, τον οποίο υποδύθηκε με τόση επιτυχία ο Λέοναρντ Νίμοϊ, με τα αρχικά της να παραπέμπουν ευθέως στον πρώτο αξιωματικό του αστρόπλοιου Έντερπραϊζ (Space Operations Command - SP.O.C). Στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης πολλοί ήταν εκείνοι που χαιρέτισαν το «όνομα» της νέας δύναμης, καθώς παραπέμπει σε έναν από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες της επιστημονικής φαντασίας της μικρής και της μεγάλης οθόνης, ο οποίος αγαπήθηκε τόσο για την ιδιαίτερη εμφάνιση του, με τα μυτερά αυτιά και το «μονοκόμματο» κούρεμα του, όσο και για θρυλική απόλυτη λογική του, η οποία συχνά τον έφερνε σε απολαυστικές αντιπαραθέσεις με τους περισσότερο «συναισθηματικούς» ανθρώπους συναδέλφους του. Η Δύναμη Διαστήματος θα έχει επίσης μια διοίκηση που θα ασχολείται με την εκπαίδευση των στελεχών της, την STARCOM (Διοίκηση Εκπαίδευσης και Ετοιμότητας Διαστήματος), ενώ οι επιχειρησιακές μονάδες θα αποκαλούνται «δέλτα». Η SpOC θα εδρεύει στην αεροπορική βάση του Πίτερσον, στο Κολοράντο. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο αμερικανικός στρατός «κλείνει το μάτι» στη διάσημη τηλεοπτική σειρά: το λογότυπο της νέας Δύναμης Διαστήματος, ένα βέλος πάνω από έναν πλανήτη με φόντο τα αστέρια θυμίζει έντονα εκείνο του Αστροστόλου, του διαστημικού στόλου της Γης στο τηλεοπτικό και κινηματογραφικό σύμπαν του Σταρ Τρεκ. Στην φωτογραφία ο θρυλικός κατά το ήμισυ εξωγήινος από τον πλανήτη Βούλκαν άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην επιστημονική φαντασία και την ποπ κουλτούρα. https://www.kathimerini.gr/1085319/article/epikairothta/episthmh/h-nea-dioikhsh-epixeirhsewn-diasthmatos-twn-hpa-8a-onomazetai-spok

Η χημεία ανοίγει τον δρόμο για βελτιωμένα ηλεκτρονικά υλικά. Το νιτρίδιο του ινδίου είναι ένα πολλά υποσχόμενο υλικό για χρήση σε ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά δύσκολο στην παραγωγή. Επιστήμονες του Linkoping University (LiU) ανέπτυξαν ένα νέο μόριο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία υψηλής ποιότητας νιτριδίου του ινδίου, καθιστώντας δυνατή τη χρήση του, για παράδειγμα, σε ηλεκτρονικά υψηλών συχνοτήτων. «Εφόσον τα ηλεκτρόνια κινούνται στο νιτρίδιο του ινδίου εξαιρετικά εύκολα, είναι δυνατόν να αποστείλουμε ηλεκτρόνια πίσω και εμπρός στο υλικό σε πολύ υψηλές ταχύτητες, και να δημιουργήσουμε σήματα με εξαιρετικά υψηλές συχνότητες. Αυτό σημαίνει πως το νιτρίδιο του ινδίου μπορεί να χρησιμοποιείται σε υψηλής συχνότητας ηλεκτρονικά, όπου μπορεί να παρέχει, για παράδειγμα, νέες συχνότητες για ασύρματη μεταφορά δεδομένων» είπε ο Χένρικ Πέντερσεν, καθηγητής ανόργανης χημείας στο LiU, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας, που δημοσιεύτηκε στο Chemistry of Materials. Το νιτρίδιο του ινδίου αποτελείται από άζωτο και ένα μέταλλο, το ίνδιο. Πρόκεται για ημιαγωγό και ως εκ τούτου μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε τρανζίστορ, πάνω στα οποία βασίζονται όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές. Το πρόβλημα είναι πως είναι δύσκολη η παραγωγή λεπτών ταινιών νιτριδίου του ινδίου. Λεπτές ταινίες παρόμοιων ημιαγωγών υλικών παράγονται συχνά με μια καθιερωμένη μέθοδο γνωστή ως χημική εναπόθεση ατμών, ή CVD (chemical vapour deposition), όπου χρησιμοποιούνται θερμοκρασίες μεταξύ 800 και 1000 βαθμών Κελσίου. Ωστόσο το νιτρίδιο του ινδίου διασπάται σε ίνδιο και άζωτο όταν θερμαίνεται πάνω από 600 βαθμούς Κελσίου. Επί της προκειμένης οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια εκδοχή της CVD γνωστή ως εναπόθεση ατομικού στρώματος, γνωστή ως ALD (atomic layer deposition), όπου χρησιμοποιούνται χαμηλότερες θερμοκρασίες. Έχουν αναπτύξει ένα νέο μόριο, γνωστό ως τριαζενίδη του ινδίου. Κανείς δεν είχε δουλέψει με τέτοια στο παρελθόν, και οι επιστήμονες του LiU διαπίστωσαν ότι αποτελεί εξαιρετικό αρχικό υλικό για την κατασκευή λεπτών φιλμ. Τα περισσότερα υλικά που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρονικά πρέπει να παράγονται επιτρέποντας σε μια λεπτή ταινία να αναπτυχθεί σε μια επιφάνεια που ελέγχει την κρυσταλλική δομή του ηλεκτρονικού υλικού. Η διαδικασία είναι γνωστή ως επιταξιακή ανάπτυξη. Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως είναι δυνατή η επίτευξή της στο νιτρίδιο του ινδίου εάν χρησιμοποιείται ως υπόστρωμα καρβίδιο του πυριτίου, κάτι που δεν ήταν γνωστό ως τώρα. Επιπλέον, το νιτρίδιο του ινδίου που παράγεται έτσι είναι εξαιρετικά καθαρό. Κατά τον Πέντερσεν, το μόριο αυτό καθιστά δυνατή τη χρήση νιτριδίο του ινδίου σε ηλεκτρονικές συσκευές, καθώς είναι δυνατή η παραγωγή του με τρόπο που θα διασφαλίζει την καθαρότητά του προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως αληθινό ηλεκτρονικό υλικό. Επίσης, διαπιστώθηκε και κάτι άλλο: Υπάρχουν δύο και όχι μόνο μία θερμοκρασίες όπου η διαδικασία είναι σταθερή. https://www.naftemporiki.gr/story/1614655/i-ximeia-anoigei-ton-dromo-gia-beltiomena-ilektronika-ulika

Ο νέος επιταχυντής PIP-II στο Fermilab To ερευνητικό πρόγραμμα Proton Improvement Plan-II (PIP-II) στο Fermilab περιλαμβάνει την κατασκευή ενός επιταχυντή σωματιδίων μήκους 215 μέτρων που θα επιταχύνει πρωτόνια μέχρι το 84% της ταχύτητας του φωτός. Ο νέος επιταχυντής σωματιδίων θα έχει την δυνατότητα δημιουργίας δευτερογενούς δέσμης με την πιο μεγάλη ροή νετρίνων υψηλής ενέργειας: https://physicsgg.me/2020/07/01/%ce%bf-%ce%bd%ce%ad%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%ae%cf%82-pip-ii-%cf%83%cf%84%ce%bf-fermilab-%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf/

Τα προηγμένα μαθηματικά που θεραπεύουν τις ασθένειες. Θα έλθει σύντομα η ημέρα που θα προβλέπεται με ακρίβεια ο κίνδυνος εμφάνισης μιας ασθένειας, ο ρυθμός εξέλιξής της στον χρόνο, καθώς και εξατομικευμένοι τρόποι θεραπείας της. «Στο άμεσο μέλλον θα διαθέτουμε για κάθε νόσο μεγάλες βάσεις δεδομένων, στις οποίες θα εισάγονται τα στοιχεία ενός νέου ασθενούς, θα κατηγοριοποιούνται και θα λαμβάνει οδηγίες με βάση όλη την πρότερη γνώση και εμπειρία, όλες τις πληροφορίες που έχουν καταγραφεί για εκατομμύρια περιπτώσεις σχετικά με την εξέλιξη της νόσου, την αποτελεσματικότητα των θεραπευτικών αγωγών, τις αλλαγές στον τρόπο ζωής κ.ά. Αυτός ο τεράστιος όγκος δεδομένων θα είναι πολύτιμος, αληθινό χρυσωρυχείο, για κάθε επόμενο ασθενή. Προς τα εκεί κατευθυνόμαστε, δεν είναι απλό, αλλά είναι απολύτως εφικτό», περιγράφει στην «Κ» ο καθηγητής Παναγιώτης Βλάμος, πρόεδρος του Τμήματος Πληροφορικής και διευθυντής του Εργαστηρίου Βιοπληροφορικής και Ανθρώπινης Ηλεκτροφυσιολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Στο εργαστήριό του, το οποίο συνεργάζεται με περισσότερα από 40 ερευνητικά κέντρα στον κόσμο, επιτελείται ένα εντυπωσιακό έργο. Αναπτύσσονται προηγμένα μαθηματικά και υπολογιστικά μοντέλα που εξάγουν υψηλής ποιότητας και ακρίβειας αποτελέσματα για την εξελικτική πορεία και την ορθότερη διαχείριση ασθενειών. Αλλωστε αυτή η υψηλή τεχνογνωσία έφερε λαμπρές συνεργασίες, όπως με το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins για τη δημιουργία της Ελληνικής Πρωτοβουλίας Ενάντια στη Νόσο Αλτσχάιμερ και του πρώτου στην Ελλάδα Κέντρου Αριστείας Ιατρικής Ακριβείας για την Ανοια και τη Νόσο Αλτσχάιμερ στο Ιδρυμα Τεχνολογίας και Ερευνας (ΙΤΕ), αλλά και διεθνείς διακρίσεις, όπως ένα αμερικανικό βραβείο για τη συμβολή του εργαστηρίου στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Συγκεκριμένα, ο κ. Βλάμος και η 9μελής ομάδα του δημιούργησαν μια εφαρμογή με την οποία μπορούν να εντοπιστούν μέσα στην ίδια επιδημιολογική ομάδα ασθενών COVID-19 εκείνοι που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο. «Φαινομενικά όλοι δείχνουν να αντιμετωπίζουν τον ίδιο κίνδυνο, αλλά αν αναλυθούν τα κλινικά δεδομένα τους, αποκαλύπτονται οι διαφοροποιήσεις. Είναι ένα σύστημα υποστήριξης του γιατρού ώστε να λάβει αποφάσεις για εκείνους που κινδυνεύουν περισσότερο. Το παρουσιάσαμε διαδικτυακά σε μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του Texas Medical Center και βραβευτήκαμε από τη συμμετέχουσα εταιρεία βιοτεχνολογίας Hope Biosciences, επιπλέον για τον λόγο ότι διαθέσαμε ανοιχτά τη μεθοδολογία έρευνας, ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν ελεύθερα και άλλοι ερευνητές. Παράλληλα, προχωράει η έρευνα για τη δημιουργία πατέντας-πλατφόρμας, η οποία θα συνδυάζει βιοδείκτες με φαρμακευτικές ουσίες», εξηγεί ο κ. Βλάμος, ο οποίος οδηγεί με σεμνότητα τη συζήτηση αλλού, «δεν έχουν μεγάλη σημασία τα βραβεία, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα των προσπαθειών μας». Ομως τι ακριβώς κάνει το εργαστήριο; «Αναλύει με μαθηματικά μοντέλα, όχι στατιστικά ή πιθανοθεωρητικά, αλλά ντετερμινιστικά, δηλαδή μοντέλα που εξάγουν ακριβή αποτελέσματα, ένα μεγάλο πλήθος δεδομένων που προκύπτουν από τη μελέτη βιοδεικτών, οι οποίοι κατά βάση βρίσκονται εκτός των ορίων καλής λειτουργίας του οργανισμού. Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι υπάρχουν συμπτώματα νόσων. Ορισμένοι βιοδείκτες μπορεί να είναι για χρόνια εκτός φυσιολογικών ορίων και τα συμπτώματα να εμφανιστούν πολύ μετά, όταν είναι ήδη αργά. Υπάρχουν ασθένειες, όπως ορισμένες μορφές καρκίνου, που επηρεάζονται από λίγους βιοδείκτες, οι οποίοι εξελίσσονται γρήγορα. Οι νευροεκφυλιστικές ασθένειες συνδέονται με δεκάδες βιοδείκτες που εξελίσσονται πολύ αργά και επηρεάζουν πολυπαραμετρικά την πορεία της νόσου. Η ιατρική ακριβείας θα οδηγεί σε προληπτικές εξετάσεις σε μεγάλο εύρος βιοδεικτών, οι οποίοι θα μελετώνται ως σύνολο, σε βάθος χρόνου. Είναι επεξεργασίες εξαιρετικά πολύπλοκες, καθώς αφορούν έναν τεράστιο αριθμό δεδομένων. Για παράδειγμα, η παρακολούθηση της εξέλιξης 50 βιοδεικτών για ένα εξάμηνο δίνει τρισεκατομμύρια τιμές. Ο παράγοντας χρόνος αυξάνει εντυπωσιακά την πολυπλοκότητα, που αντιμετωπίζεται με υπολογιστικά εργαλεία βιοπληροφορικής, δηλαδή omics (μοριακές τεχνικές), μηχανική μάθηση, τεχνητή νοημοσύνη, ανάλυση μεγάλων δεδομένων κ.ά. Ομως το αποτέλεσμα είναι απίστευτο, μια εξαιρετικά ακριβής εικόνα της πορείας του βιολογικού μηχανισμού. Η διαφορά με τη συμβατική προσέγγιση είναι τεράστια, σαν να βλέπεις ταινία αντί για μεμονωμένες φωτογραφίες», σημειώνει ο κ. Βλάμος και εξηγεί: «Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν είμαστε γιατροί, επεξεργαζόμαστε κλινικά δεδομένα, εξάγουμε ποιοτικά αποτελέσματα και προσφέρουμε στον γιατρό συστήματα υποστήριξης απόφασης, δηλαδή έγκυρη πληροφορία ώστε να λάβει εκείνος την απόφαση». – Πότε άρχισαν όλα; – Η βιοπληροφορική ως ερευνητικός κλάδος εμφανίστηκε ξεκάθαρα το 2004, εμείς δημοσιεύσαμε εργασίες από το 2005, έχοντας υψηλές ερευνητικές προσδοκίες. Υπήρχε ο «χώρος» για να δημιουργήσουμε από την αρχή μια ισχυρή μεθοδολογία έρευνας με την επεξεργασία μεγάλων δεδομένων που πιστεύαμε ότι θα είναι το μέλλον. Η βάση της προσπάθειάς μας συνέδεε και συνδέει τρεις ετερογενείς πόλους, την ιατρική ακριβείας, δηλαδή την εξατομικευμένη ιατρική, τα ισχυρά μαθηματικά μοντέλα και υπολογιστικά εργαλεία και την πρόσβαση σε υψηλή υπολογιστική ισχύ, η σύνδεση των οποίων φάνταζε αδιανόητη το 2005. Ωστόσο, με βάση την αναπάντεχη ανάπτυξη και των τριών παραπάνω πόλων, μπορούμε πλέον να δημιουργήσουμε μια βάση δεδομένων, με επεξεργάσιμα κλινικά στοιχεία για ένα εκατομμύριο χρήστες. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Οτι, για παράδειγμα, το Κέντρο Αριστείας Ιατρικής Ακριβείας για την Ανοια και τη νόσο Αλτσχάιμερ θα μπορεί να έχει απογραφικά όλα τα προφίλ των ανθρώπων που κινδυνεύουν από Αλτσχάιμερ στην Ελλάδα! Συνεργασίες Οπως αναφέρει ο κ. Βλάμος, ο ίδιος και η ομάδα του συνεργάζονται κυρίως με κέντρα του εξωτερικού «γιατί δίνουν πολύ μεγάλη ώθηση στις ερευνητικές εργασίες μας. Ωστόσο, η τεχνογνωσία επιστρέφει και μένει στην Ελλάδα». Είναι πρώτη φορά «που ερευνητές λαμβάνουν τις κύριες αποφάσεις. Ο Κώστας Λυκέτσος, διεθνούς φήμης καθηγητής - ερευνητής στο Johns Hopkins, η Βασιλική Μαχαιράκη από το ίδιο πανεπιστήμιο και ο δρ Ιωάννης Ταρνανάς με διεθνή ερευνητική καριέρα εισάγουν την καινοτομία στην Ελλάδα με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Περισσότεροι από 30 ερευνητές έχουν πλαισιώσει την προσπάθεια, με την αρωγή ενός εξαιρετικού ερευνητικού κέντρου, του ΙΤΕ. Η Ελλάδα, με τον επιτυχή τρόπο που διαχειρίστηκε την κρίση του κορωνοϊού, έδειξε ότι είναι μια χώρα ευέλικτη, η οποία μπορεί να διαχειριστεί καταστάσεις. Ωστόσο, χρειάζονται ποιοτικές παρεμβάσεις» Στην φωτογραφία ο πρόεδρος του Τμήματος Πληροφορικής και διευθυντής του Εργαστηρίου Βιοπληροφορικής και Ανθρώπινης Ηλεκτροφυσιολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Παναγιώτης Βλάμος. To εργαστήριο απέσπασε αμερικανικό βραβείο για τη συμβολή του στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού. https://www.kathimerini.gr/1084956/article/epikairothta/episthmh/ta-prohgmena-ma8hmatika-poy-8erapeyoyn-tis-as8eneies

Αναβλήθηκε πάλι εκτόξευση πυραύλου της γαλλικής Arianespace με 53 δορυφόρους. Προγραμματισμένη εκτόξευση πυραύλου με 53 δορυφόρους από την υπηρεσία Arianespace, αναβλήθηκε για ακόμα μια φορά, εξαιτίας δυσμενών καιρικών συνθηκών. Αναβλήθηκε εκ νέου η εκτόξευση του πυραύλου Vega, που είναι προγραμματισμένος να μεταφέρει σε τροχιά 53 μικρούς δορυφόρους, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η διαστημική υπηρεσία Arianespace, που είναι υπεύθυνη για την εκτόξευση. «Καθώς οι άνεμοι στα μεγάλα υψόμετρα πάνω από το Διαστημικό Κέντρο της Γουιάνας παραμένουν μη ευνοϊκοί, η Arianespace αποφάσισε να μην ξεκινήσει τις τελικές χρονολογικές επιχειρήσεις για την πτήση VV16 το Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020» αναφέρεται στην ανακοίνωση. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/891410_anavlithike-pali-ektoxeysi-pyrayloy-tis-gallikis-arianespace-me-53 Βρετανία - «Καμπανάκι» ειδικών: «Αγοράσαμε τους λάθος δορυφόρους» Σύμφωνα με τους ειδικούς, δε βγάζει νόημα το πλάνο της βρετανικής κυβέρνησης να επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια σε εταιρεία δορυφόρων, καθώς δεν κατασκευάζει τον τύπο που χρειάζεται η χώρα μετά το Brexit. Η επένδυση στην OneWeb αποσκοπεί στο μετριασμό των συνεπειών του γεγονότος ότι η χώρα θα χάσει την πρόσβαση στο σύστημα δορυφορικής πλοήγησης Galileo της ΕΕ. Αλλά, η εν λόγω εταιρεία- της οποίας η Βρετανία θα κατέχει το 20% έπειτα από την επένδυση- αυτή τη στιγμή λειτουργεί ένα εντελώς διαφορετικό δορυφορικό δίκτυο από εκείνο που χρειάζεται συνήθως για τέτοια συστήματα πλοήγησης. «Το βασικό είναι ότι ναι, αγοράσαμε τους λάθος δορυφόρους», δηλώνει με σαφήνεια ο δρ. Μπλέντιν Μπόουεν, ειδικός διαστημικής πολιτικής στο πανεπιστήμιο του Λέστερ. «Η ΟneWeb λειτουργεί βασικά με την ίδια ιδέα με τη Starlink του Έλον Μασκ: ένας καταιγισμός δορυφόρων σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, που χρησιμοποιούνται για να συνδέονται οι άνθρωποι με το ίντερνετ», εξήγησε. «Οι ταλαντούχοι λομπίστες της OneWeb έπεισαν την κυβέρνηση ότι μπορούμε να ανασχεδιάσουμε απολύτως κάποιους από τους δορυφόρους, για να προσθέσουμε ένα φορτίο πλοήγησης. Μια μη αποδεδειγμένη τεχνολογία σε κάτι που είναι σχεδιασμένο να κάνει κάτι άλλο Είναι ένα τεχνολογικό και επιχειρηματικό ρίσκο», εκτιμά ο ίδιος. «Αυτή η κατάσταση δεν βγάζει νόημα για μένα», λέει από την πλευρά του Τζιλς Θορν, ερευνητής- αναλυτής. Κάθε μεγάλο σύστημα χωροθέτησης που χρησιμοποιείται αυτή τη στιγμή- το αμερικανικό GPS, το ρωσικό Glonass, το BeiDou της Κίνας και το Galileo, το πρότζεκτ της ΕΕ- είναι σε μέση τροχιά, περίπου 20.000 χιλιόμετρα από τη Γη. Όμως, οι δορυφόροι της OneWeb, 74 από τους οποίους έχουν ήδη εκτοξευθεί, είναι σε χαμηλή τροχιά, περίπου στα 1.200 χιλιόμετρα. «Αν θέλεις να αντικαταστήσεις το GPS για τα εξοπλιστικά συστήματα- όπου χρειάζεσαι κρυπτογραφημένα, ασφαλή σήματα με ακρίβεια εκατοστού- δεν είμαι σίγουρος ότι μπορείς να το κάνεις αυτό με δορυφόρους τόσο μικρούς όπως αυτοί της OneWeb», επισημαίνει ο Μπόουεν. Αντί αντικείμενο να είναι η ποιότητα που προσφέρει, η επένδυση έγινε για να ταιριάξει σε μια «εθνικιστική ατζέντα», εκτίμησε ο Θορν, καθώς η OneWeb είναι θεωρητικά μια βρετανική επιχείρηση. «Ας τους αντιμετωπίσουμε καλή τη πίστει, αν θέλουν ένα βρετανικό σύστημα, μια προβολή της δύναμης της Βρετανίας, τότε πιθανότατα είναι πιο γρήγορο και πιο φτηνό να μην το κάνουν ξεκινώντας από το μηδέν», συμπλήρωσε. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/891243_vretania-kampanaki-eidikon-agorasame-toys-lathos-doryforoys Το 2023 οι πρώτοι δύο τουρίστες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό! - Ξεκίνησαν οι αλλαγές στα Σογιούζ. Έπεσαν οι υπογραφές στο πρώτο συμβόλαιο όλων των εποχών που εξασφαλίζει τουριστική βόλτα στο διάστημα.Η ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos και η εταιρία Space Adventures, που συνεργάζονται στον διαστημικό τουρισμό από το 2001, όταν ο πρώτος τουρίστας του Διαστήματος Ντένις Τίτο μπήκε σε τροχιά, έχουν έκτοτε στείλει συνολικά επτά τουρίστες στο Διάστημα. Τώρα καινοτομούν για ακόμα μία φορά υπογράφοντας το πρώτο συμβόλαιο για τουριστική βόλτα, κάτι που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2023. «Η SC Energia και η US company Space Adventures Inc. υπέγραψαν συμβόλαιο να πραγματοποιήσουν μια μικρή αποστολή για δύο συμμετέχοντες σε διαστημική πτήση στο ρωσικό τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού το 2023 με το Soyuz-MS» δήλωσε η Energia σε ανακοίνωσή της. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, «ένας από τους συμμετέχοντες στη διαστημική πτήση θα πραγματοποιήσει έναν περίπατο στο Διάστημα με επαγγελματία Ρώσο κοσμοναύτη». Η ανακοίνωση έρχεται μετά την υπογραφή τον Φεβρουάριο από την κοινοπραξία συμβολαίου για την οργάνωση πτήσης δύο τουριστών του Διαστήματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πριν από το τέλος του 2021. Οι τουρίστες θα μεταφερθούν εκεί με το ρωσικό Soyuz MS-20 και θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία να γιορτάσουν την Πρωτοχρονιά σε τροχιά. Σύμφωνα με το Roscosmos, η υπηρεσία έχει ήδη ξεκινήσει να προσαρμόζει το διαστημόπλοιο Soyuz για τουριστικά ταξίδια, ώστε να μπορεί να πιλοταριστεί από έναν αστροναύτη και να μην χρειάζεται τριμελές πλήρωμα, για να υπάρχουν θέσεις και για τους τουρίστες. Εν τω μεταξύ, δύο αστροναύτες της NASA ξεκίνησαν διαστημικό περίπατο διάρκειας περίπου επτά ωρών έξω από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), για να αντικαταστήσουν 48 μπαταρίες με 24 πιο ισχυρές λιθίου, στο σύστημα μετατροπής της ηλιακής ενέργειας σε ηλεκτρική, το οποίο τροφοδοτεί το εργαστήριο. Όταν ολοκληρωθούν τον Ιούλιο του 2020 οι εργασίες (που ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2017), το σύστημα θα μπορεί να τροφοδοτεί με απόλυτη επάρκεια το εργαστήριο του ISS για τουλάχιστον μία δεκαετία! https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/891518_2023-oi-protoi-dyo-toyristes-ston-diethni-diastimiko-stathmo-xekinisan-oi

Μοναδικό άστρο μοιάζει να έχει… φτερά νυχτερίδας. Ένα μοναδικό άστρο αποτύπωσε το θρυλικό διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Πρόκειται για ένα άστρο που περιτριγυρίζεται από ένα δίσκο σκόνης και αερίων δημιουργώντας έτσι την εικόνα ότι το άστρο έχει… φτερά νυχτερίδας. Το νεαρό αυτό αστέρι, ηλικίας μόλις… δύο εκατομμυρίων ετώνμ ονομάζεται HBC 672 και απέχει από τη Γη 1.400 έτη φωτός. Το Hubble «φωτογράφισε» το HBC 672 το 2018, αλλά μόλις πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η έρευνα για το εύρημά του. Οι επιστήμονες πιστεύουν πως η κίνηση, που μοιάζει με τίναγμα φτερών, προκαλείται από έναν πλανήτη, ο οποίος «τραβάει» τον δίσκο των αερίων και σκόνης και τον χτυπάει. «Η σκιά κινείται. Χτυπάει, σαν τα φτερά ενός πουλιού», δήλωσε ο αστρονόμος Κλάους Ποντοπίνταν του Ινστιτούτου Επιστημών Διαστημικών Τηλεσκοπίων. https://www.in.gr/2020/06/28/tech/monadiko-astro-moiazei-na-exei-ftera-nyxteridas/

Αεροταξί, ηλεκτροκίνητα οχήματα κι ένας Ελληνας πίσω από μοναδικές πατέντες. Η πληροφορία μού ήρθε με δελτίο τύπου μέσω email. Η γερμανική νεοφυής εταιρεία αεροπλοΐας “Lilium”, συγκεντρώνοντας άλλα 35 εκατομμύρια δολάρια από τον Baillie Gifford & Co., τον μεγαλύτερο επενδυτή στην Tesla Inc., ανέβασε μέχρι σήμερα τις συνολικές επενδύσεις της σε περισσότερα από 375 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό την τοποθετεί αυτομάτως στη λίστα με τους «μονόκερους» (unicorns) στον κόσμο, δηλαδή τις πετυχημένες νεοφυείς, κυρίως τεχνολογικές εταιρείες (start-ups) που έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν σε αξία το ένα δισεκατομμύριο δολάρια και δεν έχουν εισαχθεί ακόμη σε κάποιο χρηματιστήριο. Μετά την Celonis, η οποία συμπεριλήφθηκε στην παραπάνω λίστα το 2018 (η αξία της αποτιμήθηκε σε 2,5 δισεκατομμύρια $ στο τέλος του 2019), η “Lilium” είναι η δεύτερη start up (και μια από τις εκατοντάδες) που αναδύθηκε από το Πολυτεχνείο του Μονάχου (Technische Universität München, TUM) και εντάχθηκε στο συγκεκριμένο κλαμπ των ελίτ εταιρειών. Το ηλεκτροκίνητο αεροταξί που αποτελεί το προϊόν της και το οποίο αναμένεται να βγει στην αγορά μέχρι το 2025, την τοποθέτησε επίσης, στη λίστα με τις πιο καινοτόμες start ups της Ευρώπης για το 2020. Η “Lilium” ιδρύθηκε το 2015 από αποφοίτους του TUM και τράβηξε εξαρχής την προσοχή μεγάλων επενδυτών, όπως του Niklas Zennström, συνιδρυτή της Skype και του κινεζικού ιντερνετικού «γίγαντα» Tencent, ο οποίος το 2017 προχώρησε σε μια επένδυση 90 εκατομμυρίων $, ενώ τον περασμένο Μάρτιο η εταιρεία ανακοίνωσε ότι ο τελευταίος γύρος χρηματοδότησης της απέφερε 40 εκατομμύρια $ επιπλέον. Και αν σας φαίνεται να είναι τυχαίο όλο αυτό σας διαβεβαιώνω πως δεν είναι καθόλου, αφού «η διασύνδεση της έρευνας με την επιχειρηματικότητα και τον κλάδο των επιχειρήσεων (business sector) υπήρξε η βασική έμπνευση και ο στόχος των ιδρυτών του Πολυτεχνείου το 1868 και εξακολουθεί να είναι», όπως μού εξηγεί από το Μόναχο μέσω Skype ο Δρ. Αλέξανδρος Ε. Παπαδερός, ο οποίος αποτελεί ακόμη μια περίπτωση Έλληνα, που διαπρέπει στο εξωτερικό. Πρόκειται για τον “science manager” που κινεί τον παραπάνω επιτυχημένο μηχανισμό από τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή του Γραφείου Έρευνας και Καινοτομίας του Πολυτεχνείου του Μονάχου (TUM Office for Research and Innovation, TUM ForTe) και του Υπεύθυνου Καινοτομίας. «Το Πανεπιστήμιο της Επιχειρηματικότητας» «Η Lilium είναι μια από τις 75 περίπου εταιρείες «τεχνοβλαστούς» που κατά μέσο όρο από το 2012 αναδύονται σε ετήσια βάση από το Πολυτεχνείο του Μονάχου, το οποίο δικαίως αποκαλείται και ως «Το Πανεπιστήμιο της επιχειρηματικότητας» στη Γερμανία. Από το 1990 περίπου 1000 start–ups έχουν δημιουργηθεί μέσα σε αυτό, ενώ κάθε χρόνο συνάπτονται κατά μέσο όρο 1200 συμβάσεις συνεργασίας με επιχειρήσεις και άλλα ακαδημαϊκά ιδρύματα και κατατίθενται περίπου 60 αιτήσεις για διπλώματα ευρεσιτεχνίας», συμπληρώνει ο Δρ. Αλέξανδρος Ε. Παπαδερός, δείχνοντάς μου παράλληλα κάτι ακόμη πιο «φρέσκο», τη φωτογραφία του aCAR, ενός ηλεκτροκίνητου “all arounder”, το οποίο αποτελεί δημιούργημα μιας ακόμη “spin-off” του TUM, δίνοντάς μου και την είδηση: «Το όχημα διατίθεται ήδη στην αγορά. Το “a” σημαίνει πως σχεδιάστηκε αρχικά για την Αφρική. Πρόκειται για ένα ηλεκτροκίνητο όχημα εκτός δρόμου που θα εξυπηρετήσει της ανάγκες του πληθυσμού πολλών αφρικανικών υποσαχάριων περιοχών που δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Έχει χωρητικότητα φορτίου ενός τόνου και εμβέλεια 80 χλμ. Η μπαταρία ισχύος 20 KWh εκτός από πηγή ενέργειας έχει πολλές χρήσεις, ενώ στην οροφή του οχήματος υπάρχουν ηλιακές μονάδες που συγκεντρώνουν την ηλιακή ενέργεια όλη τη μέρα», εξηγεί ο κ. Παπαδερός, συμπληρώνοντας πως για το aCAR εκδήλωσε ενδιαφέρον ακόμη και το Ίδρυμα Bill Gates. Ένα επιτυχημένο λειτουργικό μοντέλο Προσπαθώ να μάθω όσα μπορώ για το λειτουργικό μοντέλο του τμήματος στο οποίο ηγείται ο Δρ. Αλέξανδρος Ε. Παπαδερός, ο οποίος μού εξηγεί απλά πως το Πολυτεχνείο του Μονάχου χρηματοδοτεί βασική έρευνα προσανατολισμένη στη γνώση, καθώς και εφαρμοσμένη έρευνα που εστιάζει σε συγκεκριμένα προβλήματα. Και οι δύο αυτές ερευνητικές κατευθύνσεις αλληλοσυμπληρώνονται και διαμορφώνουν τη μεταφορά γνώσης και τεχνολογίας στην κοινωνία σε συνεργασία με τη οικονομία. «Σε πολλούς τομείς, η βασική έρευνα που διεξάγεται στο TUM οδηγεί στο επόμενο βήμα, την εφαρμοσμένη έρευνα και συχνά σε συνεργασία με επιχειρήσεις. Σε αυτή την διαδικασία, τα συμφέροντα των εφευρετών και των ερευνητών προστατεύονται με βάση την Πολιτική Διανοητικής Ιδιοκτησίας του TUM». Η λειτουργική μονάδα – TUM ForTe, δηλαδή το Γραφείο Έρευνας και Καινοτομίας το οποίο διευθύνει, είναι το πρώτο σημείο επαφής και ο κεντρικός φορέας συντονισμού για οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας μεταξύ των επιχειρήσεων και του ερευνητικού τομέα, η οποία παρέχει στους επιστήμονες και τους ερευνητές επαγγελματικές και ολοκληρωμένες συμβουλές σχετικά με τη χρηματοδότηση της έρευνας και τη μεταφορά τεχνολογίας. «Από τη δεκαετία του ΄90 θέσαμε ως στόχο και την τρίτη αποστολή, πέρα από την έρευνα και την εκπαίδευση, δηλαδή τη διασύνδεσή της γνώσης με την οικονομία και την κοινωνία γενικότερα και αρχίσαμε να «χτίζουμε» σιγά-σιγά πάνω σε αυτό. Από το 2000 αναπτύχθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο η επιχειρηματική κουλτούρα, η οποία διαχρονικά υποστηρίχθηκε από κατάλληλες στρατηγικές και από υποδομές», σχολιάζει ο κ. Παπαδερός, ο οποίος συμπληρώνει, πως χωρίς ομοσπονδιακή και κρατική χρηματοδότηση, αλλά και χωρίς χρηματοδότηση από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από τον επιχειρηματικό τομέα, πολλά από τα ερευνητικά προγράμματα του Πολυτεχνείου δεν θα ήταν δυνατά, καθώς το TUM απορροφά ένα σημαντικό ποσό κονδυλίων. Από την έρευνα στην πατέντα μια… κουλτούρα δρόμος Ένας τεράστιος όγκος του ερευνητικού έργου που παράγεται σήμερα στην Ελλάδα δυστυχώς βρίσκεται σκονισμένος στα συρτάρια των πανεπιστημίων και των ερευνητικών κέντρων αντί να μετατρέπεται σε νέα προϊόντα και θέσεις εργασίας. Παρότι το ταλέντο και οι ιδέες ήταν πάντα πλούσια στα πανεπιστήμιά μας, προσφέροντάς μας ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, τελικά δεν έχουμε καταφέρει να τα εκμεταλλευτούμε όσο θα μπορούσαμε. Κατά καιρούς έχουν τεθεί σε εφαρμογή διάφορα φιλόδοξα προγράμματα στήριξης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας με αφετηρία τα ερευνητικά ιδρύματα, αλλά φαίνεται πως αυτό δεν αρκεί. Αλήθεια τόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από την έρευνα στην πατέντα και στην εφαρμογή της; «Είναι ζήτημα κουλτούρας και mindset (στάση του νου), η οποία δεν υπάρχει αυτονόητα στα πανεπιστήμια και στην κοινωνία ευρύτερα. Όπως κάθε πανεπιστήμιο, έτσι και τα ελληνικά πανεπιστήμια θα πρέπει να αποφασίσουν, αν θα εστιάζουν περισσότερο στην εκπαίδευση, στην παραγωγή και μετάδοση καινούργιας γνώσης, ή και στη διασύνδεση της παραγόμενης γνώσης με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Εδώ θα είναι χρήσιμο να δούμε τον ρόλο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας (πατέντες). Θα σας πω κάτι που ίσως να μη γνωρίζετε. Το 80% της τεχνικής πληροφορίας ανά τον κόσμο βρίσκεται μέσα στις πατέντες. Οι περισσότεροι ερευνητές ψάχνουν να βρουν το state of the art (Επιστημονική/Τεχνολογική αιχμή) μέσα στις επιστημονικές δημοσιεύσεις και όχι στις βάσεις δεδομένων των διπλωματών ευρεσιτεχνίας και αυτό είναι λάθος. Οι δημιουργοί της “Lilium” δεν θα είχαν φτάσει ποτέ στο ηλεκτροκίνητο αεροταξί αν δεν είχαν ψάξει να βρουν τι υπάρχει ήδη ως τεχνολογική εξέλιξη μέσα στις πατέντες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός της προσέλκυσης τόσων επενδυτών. Η εταιρεία προσφέρει μαζί με το ταλέντο των δημιουργών της, το μοναδικό, το καινοτόμο, αυτό που δεν θα το βρεις πουθενά ως state of the art», λέει ο Δρ. Παπαδερός, ο οποίος θεωρεί πως η υποστήριξη της καινοτομίας στα πανεπιστήμια και η διασύνδεσή της με την επιχειρηματικότητα αποτελούν και έναν ελκυστικό τρόπο για να αναστραφεί το brain drain: «Θα πρέπει κάθε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα να δίνει την ευκαιρία στους έμπειρους ερευνητές και στα νέα παιδιά, που θέλουν να ασχοληθούν με την έρευνα να το κάνουν με τα κατάλληλα εφόδια και τις προοπτικές στην Ελλάδα, προς όφελος όλων μας. Σκεφτείτε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν δημιουργηθεί στις εταιρείες-τεχνοβλαστούς του Πολυτεχνείου μας περίπου 15.000 θέσεις εργασίες, πολλές από αυτές για high level (υψηλού επιπέδου) ερευνητές!», καταλήγει ο Έλληνας ερευνητής, προσθέτοντας πως η ανάπτυξη των μηχανισμών που προωθούν την καινοτομία και την εκμετάλλευσή της, είναι η λύση σε πολλές ελληνικές παθογένειες, όπως είναι η αναχρονιστική νοοτροπία, η κακή ψυχολογία, η συχνή εναλλαγή προσώπων σε θεσμικούς ρόλους και η απομάκρυνση των experts. Οι ιδέες, οι επιστημονικές δεξιότητες και τα “λαμπρά” μυαλά περισσεύουν μέσα στα ελληνικά ερευνητικά εργαστήρια. Δυστυχώς η Ελλάδα έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμη για να αντιληφθεί (εάν το αντιληφθεί ποτέ) πως η ιδέα που γεννιέται μέσα σε αυτά τα εργαστήρια μπορεί να εξελιχθεί, να αποκτήσει αξία και να φέρει πίσω πολλά χρήματα και φυσικά να αποτελέσει κίνητρο για το brain gain. Ποιος είναι ο Έλληνας science manager Ο Δρ. Αλέξανδρος Ε. Παπαδερός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή της συμπρωτεύουσας. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Ruhr στο Μπόχουμ της Γερμανίας και εργάστηκε ως ερευνητής στο KFA-National Research Center στο Jülich και στο GSF-National Research Center for Environment and Health (GSF-Εθνικό Κέντρο Ερευνών για το Περιβάλλον και την Υγεία) στο Neuherberg κοντά στο Μόναχο. Πριν ενταχθεί στο δυναμικό του Πολυτεχνείου του Μονάχου εργάστηκε ως επιστημονικός σύμβουλος στη Stadtsparkasse München (μια περιφερειακή τράπεζα). Ο Έλληνας επιστήμονας ξεκίνησε να εργάζεται στο Πολυτεχνείο το 2001 ως ο πρώτος Σύμβουλος Εφευρέσεων στην ιστορία του Ιδρύματος. Διαθέτει σχεδόν 20 χρόνια εμπειρίας στην προστασία και στην οικονομική αξιοποίηση ερευνητικών αποτελεσμάτων και στη συνεργασία μεταξύ ακαδημαϊκού και επιχειρηματικού και βιομηχανικού πεδίου. Το ιστορικό του περιλαμβάνει πολυάριθμες περιπτώσεις οικονομικής αξιοποίησης δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, διαπραγμάτευση και σύναψη συμβάσεων ερευνητικής συνεργασίας με ακαδημαϊκούς και βιομηχανικούς εταίρους, καθώς και την υποστήριξη της δημιουργίας νεοφυών επιχειρήσεων. Μεταξύ άλλων, είναι μέλος της Επιτροπής Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας της Βαυαρική Ένωση Βιομηχανίας (Bavarian Industry Association, vbw) και συχνός ομιλητής σε εργαστήρια και σεμινάρια για θέματα μεταφοράς τεχνολογίας και στην Ελλάδα. Ο κ. Παπαδερός επισκέπτεται τακτικά τη χώρα μας και έρχεται σε επαφή με ελληνικά πανεπιστήμια γιατί: «Όπως και κάθε Έλληνας του εξωτερικού, επιθυμεί να βοηθήσει τη χώρα του, αν τού ζητηθεί βεβαίως, και να καταθέσει τη γνώση και την εμπειρία του σε ένα σχέδιο που θα βοηθήσει ιδιαιτέρως τη νεολαία να καλλιεργήσει μια σωστή επιχειρηματική, εστιασμένη στην καινοτομία, κουλτούρα». https://www.in.gr/2020/06/29/tech/aerotaksi-ilektrokinita-oximata-kai-ellada-stin-proti-grammi-tis-protoporias/

Η NASA σχεδιάζει για περισσότερους SLS Rocket Boosters για την έναρξη του Artemis Moon Missions ) Οι ομάδες του εξερευνητικού συστήματος εδάφους επεξεργάζονται τα ενισχυτικά τμήματα του Artemis I και ετοιμάζονται να τα συσσωρεύσουν με εμπρός και πίσω συγκροτήματα στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα. Τα τμήματα ενίσχυσης πυραύλων Space Launch System (SLS) έφτασαν στις 15 Ιουνίου με τρένα που ταξιδεύουν από τη Γιούτα κοντά στην εγκατάσταση του Northrop Grumman όπου κατασκευάστηκαν. Η Northrop Grumman έχει ήδη δημιουργήσει τα ενισχυτικά τμήματα για την αποστολή Artemis II και βρίσκεται στη διαδικασία κατασκευής των πυραυλικών κινητήρων για το Artemis III. Οι δίδυμοι ενισχυτές πυραύλων SLS δίδουν περισσότερο από το 75 τοις εκατό της ισχύος να εκτοξεύσει τον πύραυλο στις αποστολές Artemis στη Σελήνη. Η NASA έχει κάνει τα επόμενα βήματα για την κατασκευή ενισχυτών πυραύλων Space Launch System (SLS) για να υποστηρίξει έως και έξι επιπλέον πτήσεις, για συνολικά έως εννέα αποστολές Artemis. Το πρακτορείο συνεχίζει να συνεργάζεται με τον Northrop Grumman της Brigham City, Utah, τον τρέχοντα επικεφαλής ανάδοχο για τους ενισχυτές πυραύλων που θα ξεκινήσουν τις τρεις πρώτες αποστολές Artemis, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής που θα προσγειώσει την πρώτη γυναίκα και τον επόμενο άνδρα στη Σελήνη το 2024 Σύμφωνα με αυτήν τη σύμβαση επιστολής, με δυνητική αξία 49,5 εκατομμυρίων δολαρίων, η NASA θα παράσχει αρχική χρηματοδότηση και εξουσιοδότηση στη Northrop Grumman να παραγγείλει αντικείμενα μεγάλης διάρκειας για να υποστηρίξει την κατασκευή των δύο ενισχυτών για τις επόμενες έξι πτήσεις SLS. Η Northrop Grumman θα είναι σε θέση να πραγματοποιήσει αγορές καθώς οι λεπτομέρειες της πλήρους σύμβασης θα οριστικοποιηθούν εντός του επόμενου έτους. Το πλήρες συμβόλαιο παραγωγής και λειτουργίας Boosters αναμένεται να υποστηρίξει την ενίσχυση της παραγωγής και των λειτουργιών για πτήσεις SLS 4-9. Η περίοδος εκτέλεσης για τη σύμβαση επιστολής είναι 150 ημέρες. Το καθορισμένο συμβόλαιο θα παραταθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2030. "Αυτό το αρχικό βήμα διασφαλίζει ότι η NASA μπορεί να κατασκευάσει τα ενισχυτικά που απαιτούνται για μελλοντικούς πυραύλους συστήματος εκτόξευσης διαστήματος που θα χρειαστούν για να εξερευνήσουν οι αποστολές Artemis τη Σελήνη", δήλωσε ο John Honeycutt, Πρόγραμμα SLS Διευθυντής στο διαστημικό κέντρο πτήσης Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. «Το συμβόλαιο επιστολών μας επιτρέπει να αγοράζουμε υλικά μακράς διαρκείας για την κατασκευή ενισχυτών για την τέταρτη πτήση.» Οι δίδυμοι συμπαγείς ενισχυτές πυραύλων, οι οποίοι είναι τοποθετημένοι στο πλάι της βασικής σκηνής SLS, θα παράγουν περισσότερο από το 75% τοις εκατό του ώθηση για κάθε εκκίνηση SLS. Οι ενισχυτές βασίστηκαν στο σχεδιασμό των ενισχυτών πυραύλων διαστημικού λεωφορείου, αλλά περιλαμβάνουν ένα πέμπτο τμήμα για την παραγωγή της επιπλέον ισχύος που απαιτείται για την αποστολή του μεγαλύτερου πυραύλου SLS στο διάστημα. και σημειώνουμε μεγάλη πρόοδο παράγοντας ενισχυτές για τις αποστολές Artemis II και III », δήλωσε ο Bruce Tiller, διευθυντής του γραφείου SLS Boosters στο Marshall. «Η NASA έχει δεσμευτεί να δημιουργήσει μια βιώσιμη παρουσία στη Σελήνη και αυτή η δράση επιτρέπει στη NASA να έχει έτοιμους ενισχυτές όταν χρειάζεται για μελλοντικές αποστολές.» Ο Northrop Grumman έχει παραδώσει τα 10 συμπαγή τμήματα ενισχυτή πυραύλων στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα. Εκεί θα στοιβάζονται με άλλα ενισχυτικά εξαρτήματα εξοπλισμένα στο Kennedy και έτοιμα για κυκλοφορία. Η μετάδοση ολοκληρώνεται για τα τμήματα κινητήρων πυραύλων στερεού για το Artemis II και βρίσκεται σε εξέλιξη για την αποστολή σεληνιακής προσγείωσης του πληρώματος Artemis III. Πρόσφατα, η NASA διεξήγαγε δραστηριότητες προμήθειας SLS για να αποκτήσει επιπλέον κινητήρες RS-25 και βασικά στάδια για μελλοντικές πτήσεις SLS. Το Interim Cryogenic Propulion Stage για τη δεύτερη αποστολή της Artemis, καθώς και ο εκτοξευτής του οχήματος εκτόξευσης και ο προσαρμογέας Stage Orion βρίσκονται στην αρχική φάση της κατασκευής στην Αλαμπάμα. Ο πύραυλος SLS, το διαστημόπλοιο Orion, το Gateway και το Human Landing System αποτελούν μέρος της ραχοκοκαλιάς της NASA για εξερεύνηση σε βάθος διαστήματος. Το πρόγραμμα Artemis είναι το επόμενο βήμα στην εξερεύνηση του ανθρώπινου διαστήματος. Είναι μέρος της ευρύτερης προσέγγισης εξερεύνησης της Σελήνης προς τον Άρη της Αμερικής, στην οποία οι αστροναύτες θα εξερευνήσουν τη Σελήνη και την εμπειρία που αποκτήθηκε εκεί για να επιτρέψουν το επόμενο γιγαντιαίο άλμα της ανθρωπότητας, στέλνοντας ανθρώπους στον Άρη. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-plans-for-more-sls-rocket-boosters-to-launch-artemis-moon-missions

425 εκατομμύρια εικόνες και η NASA μας δείχνει τον Ήλιο όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί. Ένα μοναδικό βίντεο με 425 εκατομμύρια εικόνες υψηλής ανάλυσης της NASA παρουσίασε η NASA. Στο μοναδικό timelapse της NASA φαίνεται ο ήλιος σε όλες τις δυνατές του εκφάνσεις. Στο βίντεο φαίνεται κάθε δραστηριότητα του ήλιου όπως ηλιακές εκρήξεις και διελεύσεις άλλων πλανητών. Σύμφωνα με την NASA όλα αυτά τα δεδομένα θα χρησιμεύσουν στην ανακάλυψη νέων πληροφοριών σχετικά με την επιρροή του ήλιου στο σύμπαν. NASA has released a 10-year timelapse of the sun by capturing 425 million high-resolution images https://cnn.it/2ZcHn0y https://edition.cnn.com/videos/us/2020/06/25/nasa-sun-timelapse-newsource-orig-vpx.cnn?utm_source=twCNN&utm_content=2020-06-27T05%3A31%3A02&utm_term=video&utm_medium=social https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/891409_425-ekatommyria-eikones-kai-i-nasa-mas-deihnei-ton-ilio-opos-den-ton

Τα νέα ρεκόρ «μέγα-κεραυνών»: Μήκος 710 χλμ, διάρκεια 17 δευτερολέπτων. Η 28η Ιουνίου 2020 είναι η παγκόσμια ημέρα προστασίας από τους κεραυνούς. Χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο από αυτούς, ενώ τα δυσμενή γεγονότα που σχετίζονται με τους κεραυνούς υπολογίζονται ότι είναι πάνω από 200.000 ετησίως. Ο Διεθνής Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO), με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας προστασίας από τους κεραυνούς, έδωσε στη δημοσιότητα τα νέα ρεκόρ των «μέγα-κεραυνών». Σύμφωνα λοιπόν με αυτά, ο μεγαλύτερος κεραυνός που έχει παρατηρηθεί καταγράφηκε στη Νότια Βραζιλία και είχε συνολικό μήκος περίπου 710 χιλιομέτρων, απόσταση ίση με αυτή μεταξύ της Ορεστιάδας στον Έβρο και του Ρεθύμνου στην Κρήτη! Ο μεγαλύτερος σε διάρκεια κεραυνός καταγράφηκε στην Βόρεια Αργεντινή και κράτησε περίπου 17 δευτερόλεπτα! Παράλληλα ο WMO μας υπενθύμισε και κάποια θανατηφόρα ρεκόρ: Το 1975 ένας μόνο κεραυνός στη Ζιμπάμπουε σκότωσε 21 ανθρώπους που προσπαθούσαν να βρουν καταφύγιο σε καλύβα, ενώ το 1994 κεραυνός που χτύπησε δεξαμενές πετρελαίου στην Dronka της Αιγύπτου είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 469 ανθρώπων. Προσοχή λοιπόν στις καταιγίδες και στους κεραυνούς. Μαθαίνουμε τους μύθους και τις πραγματικότητες και ακολουθούμε τις οδηγίες προστασίας! Κι αν αυτά είναι δύσκολο να τα θυμόμαστε ας ακολουθούμε τον κανόνα 30-30! Αν ο χρόνος μεταξύ αστραπής και βροντής είναι λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα ψάχνουμε καταφύγιο και μένουμε εκεί. Και πάντα περιμένουμε 30 λεπτά μετά την τελευταία αστραπή για να ξεκινήσουμε υπαίθριες δραστηριότητες. Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών συμβάλλοντας στην πρόληψη των ατυχημάτων που σχετίζονται με κεραυνούς αλλά και στην ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας στο αντικείμενο, εγκατέστησε και λειτουργεί από το 2005 το σύστημα εντοπισμού κεραυνών «ΖΕΥΣ». Το ερευνητικό πρόγραμμα «ΤΑΛΟΣ» που χρηματοδοτήθηκε από τη Δράση Αριστεία ΙΙ της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Tεχνολογίας, είχε ως στόχο, μεταξύ άλλων, την ανάπτυξη συστημάτων πρόγνωσης της κεραυνικής δραστηριότητας, τη μελέτη της κλιματολογίας των κεραυνών στον Ελληνικό χώρο καθώς και την καταγραφή θυμάτων και προβλημάτων που προκλήθηκαν από κεραυνούς. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4119521184/2020/06/28/710-17

Κβαντική διεμπλοκή σε δορυφόρο. Σε ένα σημαντικό βήμα προς τη δημιουργία ενός κβαντικού συστήματος τηλεπικοινωνιών παγκόσμιας εμβέλειας, ερευνητές ήταν σε θέση να προκαλέσουν και να ανιχνεύσουν κβαντική διεμπλοκή (quantum entanglement) σε έναν δορυφόρο «νάνο», κατηγορίας CubeSat, βάρους κάτω των 2,6 κιλών, σε τροχιά γύρω από τη Γη. To University of Strathclyde συμμετείχε σε ένα διεθνές εγχείρημα, στο πλαίσιο του οποίου επιδείχθηκε πως μια «μίνι» πηγή κβαντικής διεμπλοκής μπορεί να λειτουργεί επιτυχώς στο διάστημα, σε έναν χαμηλού κόστους δορυφόρο CubeSat, που είναι μικρότερος από κουτί παπουτσιών. To φαινόμενο της κβαντικής διεμπλοκής είναι εκ των ων ουκ άνετ σε πολλές εφαρμογές κβαντικών επικοινωνιών. Πρόκειται για ένα αινιγματικό φαινόμενο όπου δύο σωματίδια παραμένουν συνδεδεμένα, διαμοιραζόμενα φυσικά χαρακτηριστικά (έχοντας την ίδια κατάσταση, την ίδια στιγμή), ανεξαρτήτως του πόσο μακριά είναι το ένα από το άλλο. Ωστόσο η δημιουργία ενός παγκοσμίου δικτύου διανομής διεμπλοκής δεν είναι δυνατή με οπτικές ίνες λόγω των οπτικών απωλειών που λαμβάνουν χώρα σε μεγάλες αποστάσεις. Ο εξοπλισμός μικρών δορυφόρων στο διάστημα με κβαντικά όργανα είναι ένας τρόπος οικονομικής αντιμετώπισης αυτής της πρόκλησης- και η σχετική έρευνα δημοσιεύτηκε στο Optica. «Η έρευνα αυτή δοκίμασε επόμενης γενιάς τεχνολογίες κβαντικής επικοινωνίας για χρήση στο διάστημα. Με τα αποτελέσματα να έχουν επιβεβαιωθεί, η επιτυχία της είναι καλός οιωνός για επερχόμενες αποστολές, για τις οποίες αναπτύσσουμε την επόμενη, βελτιωμένη έκδοση αυτών των οργάνων» είπε ο Ντάνιελ Όι, λέκτορας στο Τμήμα Φυσικής του πανεπιστημίου. Ως πρώτο βήμα, οι ερευνητές έπρεπε να δείξουν πως μια «μίνι» πηγή φωτονίων για κβαντική διεμπλοκή μπορούσε να μένει ακέραια κατά την εκτόξευση και να λειτουργεί σωστά στο διάστημα, μέσα σε έναν δορυφόρο που παρέχει ελάχιστη ενέργεια. Για να επιτευχθεί αυτό, εξέτασαν εξαντλητικά κάθε τμήμα της πηγής ζεύγους φωτονίων που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή κβαντικής διεμπλοκής, για να βρουν εάν θα μπορούσε να σμικρυνθεί περαιτέρω ή να γίνει ανθεκτικότερη. Η νέα πηγή ζεύγους φωτονίων αποτελείται από μία διόδο μπλε λέιζερ που λάμπει σε μη γραμμικούς κρυστάλλους για τη δημιουργία ζευγών φωτονίων. Η επίτευξη διεμπλοκής υψηλής ποιότητας απαιτούσε έναν πλήρη επανασχεδιασμό των πυλώνων που ευθυγράμμιζαν τους κρυστάλλους. Οι ερευνητές πραγματοποίησαν δοκιμές για να επιβεβαιωθεί η αντοχή σε συνθήκες διαστήματος και αλλαγές θερμότητας, και εγκατέστησαν το νέο όργανο στον SpooQy-1, έναν δορυφόρο που είχε τεθεί σε τροχιά από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό τον Ιούνιο του 2019. Το όργανο πέτυχε την επιτυχή παραγωγή ζευγών φωτονίων σε διεμπλοκή σε θερμοκρασίες 16-21,5 βαθμών Κελσίου. Οι ερευνητές τώρα συνεργάζονται με τη RAL Space στο Ηνωμένο Βασίλειο για τον σχεδιασμό και την κατασκευή ενός κβαντικού νανοδορυφόρου παρόμοιου με τον SpooQy-1, με τις δυνατότητες που απαιτούνται για την εκπομπή φωτονίων σε διεμπλοκή από το διάστημα σε δέκτη στο έδαφος. Αυτός προορίζεται για δοκιμή στο πλαίσιο αποστολής το 2022. https://www.naftemporiki.gr/story/1613297/kbantiki-diemploki-se-doruforo

Πρωτόγνωρη αποστολή στον Άρη σχεδιάζει η NASA. Μία ακόμη αποστολή προς τον Κόκκινο Πλανήτη θα ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι της από το ακρωτήριο Κανάβεραλ, στις 20 Ιουλίου. Αυτή τη φορά, η NASA φιλοδοξεί να κατακτήσει όχι μόνον την επιφάνεια, αλλά και τους αιθέρες του Αρη, επιχειρώντας, για πρώτη φορά στην ιστορία της διαστημικής εξερεύνησης, να πετάξει ένα ελικόπτερο στην αραιή ατμόσφαιρα του Αρη. Αν η έκβαση του εγχειρήματος είναι θετική, το μικρό ελικόπτερο Ingenuity (Eφευρετικότητα) θα ανοίξει νέους δρόμους για τα μελλοντικά ρομπότ-εξερευνητές του σύμπαντος, ώστε να μας παρέχουν και μια «αφ’ υψηλού» άποψη άλλων ουράνιων σωμάτων. «Στην πραγματικότητα, ζούμε στιγμές ανάλογες με αυτές των αδελφών Ράιτ, των πατέρων της αεροπορίας, αλλά σε έναν άλλον πλανήτη», εξηγεί η Μίμι Ονγκ, υπεύθυνη του προγράμματος του αρειανού ελικοπτέρου. Το ελικόπτερο θα μεταφερθεί στον Αρη μαζί με το ρομποτικό όχημα Perseverance (Επιμονή), το πέμπτο που στέλνει η NASA στον πλανήτη. Μέχρι το 1997, όλα τα διαστημόπλοια της NASA που έφτασαν στην επιφάνειά του ήταν στατικά. Το 1997, όμως, η αποστολή Pathfinder έφερε την επανάσταση: ένα ρομπότ με τροχούς, που μπορούσε να κινηθεί πάνω στην κακοτράχαλη επιφάνεια του πλανήτη. Το Sojourner, όπως ονομαζόταν, ακολούθησαν δύο άλλα ρομποτικά οχήματα, το Spirit και το Opportunity, που πάτησαν την επιφάνεια του Αρη το 2004, ενώ το Curiosity, που είχε μέγεθος αυτοκινήτου, έφτασε στον προορισμό του το 2012. Oμως τα οχήματα που κινούνταν στην επιφάνεια του Κόκκινού Πλανήτη και μελετούσαν τα παράξενα πετρώματα, δεν αρκούσαν στους επιστήμονες. Το ελικόπτερο Ingenuity είναι στην πραγματικότητα το ιπτάμενο ανάλογο του Sojourner. Ταυτόχρονα, είναι το πρωτότυπο μιας νέας τεχνολογίας, που ενδεχομένως μελλοντικά να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα στη διαστημική εξερεύνηση. Το σώμα του έχει μέγεθος μπάλας σόφτμπολ και από αυτό ξεπετιούνται τέσσερα πόδια. Διαθέτει δύο ζευγάρια έλικες, συνολικού μήκους περίπου 1,2 μ., που κινούνται σε αντίθετες διευθύνσεις. Το ύψος του δεν ξεπερνά τα 46 εκατοστά και το βάρος του τα δύο κιλά. Η πτήση του είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα, επειδή η ατμόσφαιρα του Αρη διαθέτει περίπου το 1% της πυκνότητας της γήινης ατμόσφαιρας. Επί του παρόντος, το Ingenuity παραμένει αγκιστρωμένο στην «κοιλιά» του Perseverance, που πλέον βρίσκεται στη φάση των τελικών ελέγχων. Δύο μήνες μετά την προσεδάφιση του ρομποτικού οχήματος στον Αρη, που αναμένεται στις 18 Φεβρουαρίου 2021, θα αρχίσουν τα διάφορα τεστ του πτητικού μέσου. Το ρομποτικό όχημα θα αποδεσμεύσει το ελικόπτερο σε επίπεδη επιφάνεια και θα απομακρυνθεί αφήνοντάς το να ξεκινήσει την αποστολή του. Για την προσεδάφιση των δύο διαστημικών ρομπότ, η ΝASA έχει επιλέξει τον κρατήρα Τζεζέρο, που σε πολλές σλαβικές γλώσσες σημαίνει κρατήρας. Σύμφωνα με τις αναλύσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, στο σημείο υπάρχουν πετρώματα ηλικίας 4 δισεκατομμυρίων ετών. Επειτα από καλή επόπτευση της περιοχής, το Perseverance θα συλλέξει δείγματα από την επιφάνεια του πλανήτη και θα αναζητήσει ίχνη ευνοϊκών για την ανάπτυξη της ζωής συνθηκών, όπως και αρχέγονα μικρόβια. Εκπληκτικό εγχείρημα «Το διαστημικό όχημα θα εξετάσει ενδελεχώς ό,τι διατηρείται στις διαστρωματώσεις των πετρωμάτων της επιφάνειας του Αρη, όπου πιθανώς να υποκρύπτονται τα δομικά στοιχεία της ζωής», επισημαίνει η Λόρι Γκλέιζ, επικεφαλής του τμήματος πλανητικών επιστημών της NASA. Επίσης, όλα τα δείγματα που θα συγκεντρώσει, θα τα αποθηκεύσει μέχρι να τα παραδώσει στην επόμενη αποστολή στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη, η οποία θα εκτοξευθεί το 2026, και μετά την επίσκεψη στον Αρη θα επιστρέψει στον δικό μας πλανήτη κατάφορτη με πολύτιμα δείγματα. «Πρόκειται για την πρώτη φορά που θα γίνει κάτι τέτοιο», εξηγεί η Γκλέιζ. «Αν και οι ειδικοί έχουν ήδη μελετήσει δείγματα μετεωριτών με αρειανή προέλευση δεν είναι το ίδιο να έχεις “αγνό” δείγμα ορυκτού και εδάφους από τον Αρη. Σήμερα, βρισκόμαστε πλέον σε ένα σημείο που είναι δυνατό να εγκαινιάσουμε αυτό το εκπληκτικό εγχείρημα», τονίζει. Το ρομποτικό εξάτροχο όχημα Perseverance είναι σχεδιασμένο για να αντιμετωπίζει με επιτυχία τις αντίξοες συνθήκες στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Μοιάζει αρκετά με το Curiosity, αλλά διαθέτει πολλές νέες δυνατότητες, επισημαίνει ο επικεφαλής του προγράμματος, Ματ Ουάλας. Ανάμεσα στα άλλα είναι εξοπλισμένο με έναν ισχυρό ηλεκτρονικό υπολογιστή, που θα το βοηθήσει να πλοηγηθεί στην επιφάνεια αποφεύγοντας τις επικίνδυνες περιοχές. Η NASA αισιοδοξεί πως αυτή η σύνθετη αποστολή θα ανοίξει τον δρόμο για τις επανδρωμένες αποστολές στον Αρη. Ενώ ήδη σχεδιάζει την επιστροφή των αστροναυτών στη Σελήνη μέχρι το 2024, η διαστημική υπηρεσία φιλοδοξεί ότι θα οικοδομήσει μία σεληνιακή βάση, γνωστή ως Gateway, που θα αποτελέσει το εφαλτήριο για τα μελλοντικά ανθρώπινα ταξίδια στον Αρη. Η εκτόξευση των Perseverance και Ingenuity αποτελεί και για έναν ακόμη λόγο μεγάλη πρόκληση για τη NASA. Αν δεν επιτύχει στις 20 Ιουλίου, θα πρέπει να αναβληθεί για τουλάχιστον δύο χρόνια. Γη και Αρης βρίσκονται στην ίδια πλευρά του Ηλίου κάθε 26 μήνες. Η αναβολή της αποστολής θα κοστίσει στην υπηρεσία 500 εκατομμύρια δολάρια. https://physicsgg.me/2020/06/29/%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%81%ce%b7-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%cf%81%ce%b7-%cf%83%cf%87%ce%b5%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b6/

Ο Δημήτρης Νανόπουλος στο Astronio. https://physicsgg.me/2020/06/27/%ce%bf-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-astronio/

Άπειρη ενέργεια μέσω μαύρης τρύπας: Επιβεβαιώθηκε η θεωρία. Επιστήμονες προσπαθούσαν εδώ και πενήντα χρόνια να επιβεβαιώσουν τη θεωρία πως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μια μαύρη τρύπα για την παραγωγή ενέργειας από έναν εξωγήινο πολιτισμό. Εργαστήριο στη Γλασκώβη τα κατάφερε, πειραματικά. Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι δυνατό να απορροφήσουμε ενέργεια από μια μαύρη τρύπα, διαδρώντας με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Με βάση ένα πείραμα του Ρότζερ Πένροουζ από το 1969, υπάρχει μια περιοχή στις μαύρες τρύπες πριν από τον ορίζοντα γεγονότων, δηλαδή το σημείο από όπου δεν υπάρχει διαφυγή από τη μαγνητική έλξη της μαύρης οπής, που καλείται εργόσφαιρα. Θεωρητικά, εάν ένα σώμα χωριστεί στα δύο, με το ένα τμήμα του να παραμένει στην εργόσφαιρα και το άλλο να μπαίνει στον ορίζοντα γεγονότων, θα μπορούσε να παραχθεί ενέργεια από την περιστροφή της μαύρης τρύπας. Ο Σοβιετικός φυσικός Γιάκοφ Ζελίντοβιτς προσπάθησε να δοκιμάσει τη θεωρία βομβαρδίζοντας έναν περιστρεφόμενο μεταλλικό κύλινδρο με δέσμες φωτός, χωρίς επιτυχία. Μισό αιώνα αργότερα, η μελέτη που δημοσιεύτηκε από την ομάδα επιστημών από τη Σκωτία στην επιστημονική επιθεώρηση «Nature Physics» περιγράφει την εκπομπή ηχητικών κυμάτων σε ένα δίσκο Styrofoam, παρατηρώντας αύξηση της ενέργειας. «Τα στρεβλωμένα ηχητικά κύματα αλλάζουν συχνότητα όταν η μέτρηση γίνεται από την πλευρά της περιστρεφόμενης επιφάνειας», εξήγησε η φυσικός και αστρονόμος, Μάριον Κρομπ, η οποία είναι επικεφαλής της έρευνας, για να προσθέσει: «Αυτό που ακούσαμε κατά το πείραμά μας ήταν απρόσμενο... Αυτά τα κύματα αρνητικής συχνότητας είναι ικανά να πάρουν κάποια ενέργεια από τον περιστρεφόμενο δίσκο και να γίνουν πιο δυνατά στη διαδικασία». Οι επιστήμονες ελπίζουν τώρα ότι η συγκεκριμένη ανακάλυψη θα βοηθήσει στη δημιουργία νέων τεχνολογιών, που θα μπορούν να κάνουν χρήση του συγκεκριμένου φαινομένου. «Πιστεύουμε ότι θα ανοίξει πολλά νέα μονοπάτια στην επιστημονική εξερεύνηση», πρόσθεσε -από την πλευρά του- ο φυσικός, Ντανιέλ Φάτσιο. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/891255_apeiri-energeia-meso-mayris-trypas-epivevaiothike-i-theoria

«Μαύρος Ιππότης»: Το «εξωγήινης προέλευσης» αντικείμενο που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη εδώ και 50 χρόνια. Ο «Μαύρος Ιππότης» είναι ένα αντικείμενο που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας τα τελευταία 50 χρόνια, εξάπτοντας τη φαντασία των υποστηρικτών των θεωριών συνωμοσίας. Οι συνωμοσιολόγοι θεωρούν ότι ο εν λόγω δορυφόρος έχει ηλικία 13.000 ετών και – φυσικά – είναι «εξωγήινης προέλευσης». Η ιστορία του «Μαύρου Ιππότη» έχει τις ρίζες της στο μακρινό 1954, όταν εφημερίδες δημοσίευσαν αφιερώματα για τον εν αποστρατεία επισμηναγού Donald Keyhoe, που ενδιαφερόταν παράλληλα για θέματα εξωγήινου πολιτισμού και UFO. Σύμφωνα με τον Keyhoe η αεροπορία των ΗΠΑ είχε εντοπίσει στην τροχιά της γης δύο δορυφoρους, παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή κανείς δεν είχε την τεχνολογία να θέσει σε τροχιά τεχνητούς δορυφόρους. Τον Φεβρουάριου του 1960 δημοσίευμα του περιοδικού TIME έκανε λόγο για άγνωστο αντικείμενο το οποίο αρχικά θεωρείτο Σοβιετικός δορυφόρος κατασκοπείας. Πολλά έχουν ειπωθεί για την προέλευση του εν λόγω αντικείμενο, προσδίδοντάς του μυθικές διαστάσεις και εντάσσοντάς στο στη λίστα των παγκόσμιων αφηγήσεων που εξάπτουν την φαντασία και έλκουν την προσοχή των συνωμοσιολόγων, όπως για παράδειγμα το Τέρας του Λοχνες.Κάποιες από τις θεωρίες που σχετίζονται με τον «Μαύρο Ιππότη» αναφέρουν ότι εκπέμπει μηνύματα μέσω ραδιοκυμάτων, ενώ άλλες θέλουν τον… Νίκολα Τέσλα να έχει λάβει μηνύματα από τον δορυφόρο το μακρινό 1899. Ευτυχώς, εκτός από την συνωμοσιολογία υπάρχει και η επιστήμη. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο εν λόγω «δορυφόρος» μάλλον αποτελείται από μια συστάδα συντριμμιών, κληροδότημα της εποχής του αγώνα των υπερδυνάμεων για την κατάκτηση του διαστήματος, χωρίς να αποκλείουν το ενδεχόμενο να πρόκειται απλώς για μια οφθαλμαπάτη. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/891456_mayros-ippotis-exogiinis-proeleysis-antikeimeno-poy-vrisketai-se-trohia