Δροσος Γεωργιος

Πύρινες Γλώσσες. Όπως ξέρουμε όλοι οι γήινες καταιγίδες είναι μετεωρολογικά φαινόμενα που περιορίζονται στο κατώτερο στρώμα της γήινης ατμόσφαιρας, την τροπόσφαιρα, η οποία εκτείνεται μέχρι ύψους 11 περίπου χιλιομέτρων πάνω από την γήινη επιφάνεια. Καιρικά όμως φαινόμενα έχουμε και στο Διάστημα, και παρ’ όλο που οι καταιγίδες αυτές δεν μοιάζουν με τις γήινες είναι εν τούτοις εξ ίσου ενδιαφέροντα φαινόμενα που συνδέονται άμεσα με την δραστηριότητα του Ήλιου μας. Κατ’ αρχάς να πούμε ότι ο Ήλιος εκτινάσσει από την επιφάνειά του μια ασταμάτητη ροή φορτισμένων σωματιδίων που αποτελούν τον ηλιακό άνεμο. Συχνά-πυκνά, όμως, παρατηρούνται μεγάλες εκτοξεύσεις ηλιακών υλικών (ηλεκτρικά φορτισμένου πλάσματος). Η εμφάνιση των υλικών αυτών οφείλεται στις δραστηριότητες που συμβαίνουν βαθιά στο εσωτερικό του Ήλιου και οι οποίες επηρεάζουν το μαγνητικό του πεδίο. Εκατοντάδες εκατομμύρια τόνοι πλάσματος εκτοξεύονται από τον Ήλιο με ταχύτητα που κυμαίνεται από 200 έως 2.500 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Όλα αυτά συμβαίνουν σ’ έναν κύκλο της ηλιακής δραστηριότητας που επαναλαμβάνεται κάθε 11 περίπου χρόνια. Στη διάρκεια των εξάρσεων αυτών στην ορατή επιφάνεια του Ήλιου, που ονομάζεται φωτόσφαιρα, εμφανίζονται αυξημένες ποσότητες σκοτεινών κηλίδων που έχουν θερμοκρασία 3.000 βαθμών Κελσίου και γι’ αυτό φαίνονται σκοτεινές σε αντιπαράθεση με την γύρω περιοχή της φωτόσφαιρας που έχει διπλάσια σχεδόν θερμοκρασία. Από τις περιοχές αυτές πηγάζουν και οι ηλιακές εκλάμψεις, δηλαδή η εκρηκτική απελευθέρωση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε όλο το εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Οι ισχυρότερες, μάλιστα, από τις εκλάμψεις αυτές συνοδεύονται κάποιες φορές και από τις στεμματικές εκτινάξεις μάζας, στην διάρκεια των οποίων εκτινάσσονται στο Διάστημα τεράστιες ποσότητες καυτού πλάσματος. Σ’ αυτά τα φαινόμενα άλλωστε οφείλεται και η εμφάνιση των μαγνητικών καταιγίδων που χτυπάνε την Γη μας κατά καιρούς, ενώ η αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου και του γήινου μαγνητικού πεδίου είναι ο λόγος για την εμφάνιση του ωραιότερου από τα παιχνίδια της φύσης όταν σχηματίζονται οι υπέροχες φωτεινές παραστάσεις που αποτελούν το βόρειο και το νότιο Σέλας σε ύψος που κυμαίνεται από 100 έως 1.000 χιλιόμετρα. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_27.html

Οι κβαντομηχανικές σήραγγες επιτρέπουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός; Η κβαντική σήραγγα είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα κβαντομηχανικά φαινόμενα που μας δείχνει την βαθύτερη διαφορά σωματιδίων όπως τα ηλεκτρόνια, σε σχέση με τα μεγαλύτερα μακροσκοπικά αντικείμενα. Ρίξτε μια μπάλα στον τοίχο. Θα αναπηδήσει προς τα πίσω. Όμως, ένα κβαντομηχανικό σωματίδιο μπορεί περιστασιακά να διασχίζει τον κλασικά αδιαπέραστο τοίχο. Αφήστε την μπάλα να κυλήσει σε μια κοιλάδα και θα εγκλωβιστεί για πάντα σ’ αυτή. Αλλά το κβαντομηχανικό σωματίδιο, «μπορεί να διεισδύσει μέσα από το βουνό και να διαφύγει από την κοιλάδα» – όπως χαρακτηριστικά αναφερόταν σε άρθρο πριν από έναν αιώνα στο περιοδικό Nature, σε μια από τις πρώτες περιγραφές του φαινομένου σήραγγας. Οι φυσικοί είδαν γρήγορα ότι η δυνατότητα των σωματιδίων να διέρχονται μέσα από εμπόδια λύνει πολλά μυστήρια. Για παράδειγμα, εξήγησε διάφορους χημικούς δεσμούς, τις ραδιενεργές διασπάσεις και το πως οι πυρήνες υδρογόνου (τα πρωτόνια) στο εσωτερικό του ήλιου μπορούν να υπερνικήσουν την μεταξύ τους ηλεκτροστατική άπωση και να συντηχθούν (συνενωθούν) αρχικά προς πυρήνες του δευτερίου (2H) και στη συνέχεια προς πυρήνες ηλίου (4He), παράγοντας ηλιακό φως. Η δυνατότητα των κβαντικών σωματιδίων να διασχίζουν κλασικά απαγορευμένες περιοχές πεπερασμένης έκτασης και να συνεχίζουν την κίνησή τους από την άλλη μεριά του «φράγματος», αναφέρεται συνήθως ως φαινόμενο σήραγγας. Η ονομασία του φαινομένου προέρχεται από την κλασική εικόνα ενός σφαιριδίου που επιχειρεί να ανέβει σε έναν λόφο έχοντας αρχική ταχύτητα που δεν του επιτρέπει να φτάσει ως την κορυφή και να περάσει στην άλλη του πλευρά. Και στην περίπτωση που αυτό συμβεί, δεν έχουμε άλλη εκλογή (στην κλασική φυσική πάντα) παρά να υποθέσουμε ότι ο λόφος είναι εφοδιασμένος με μια … μυστική σήραγγα η οποία άνοιξε όταν το σφαιρίδιο έφτασε στην είσοδό της και του επέτρεψε να περάσει στην άλλη μεριά! (βλέπε σχήμα 1) Το σφαιρίδιο δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια να περάσει πάνω από τον λόφο. Τα καταφέρνει όμως να βρεθεί στην άλλη του πλευρά χάρις στη «σήραγγα» που υπάρχει στην πλαγιά του. Ο πιθανοκρατικός χαρακτήρας του κβαντικού φαινομένου – το σωματίδιο άλλοτε περνάει και άλλοτε δεν περνάει – αποδίδεται κλασικά με αντίστοιχο τυχαίο άνοιγμα ή κλείσιμο της εισόδου της σήραγγας! Στον μικρόσκοσμο όμως η δυνατότητα διείσδυσης των σωματιδίων σε τέτοιες απαγορευμένες περιοχές είναι απόλυτα φυσιολογική. Αν η έκταση μιας τέτοιας περιοχής είναι πεπερασμένη , η εκθετική απόσβεση που υφίσταται εκεί η κυματοσυνάρτηση του σωματιδίου δεν είναι αρκετή για να μηδενίσει την πιθανότητα να διασχίσει την … έρημο και να βρεθεί εκ νέου σε μια ενεργειακά επιτρεπόμενη περιοχή. Στην περιοχή του φράγματος η κυματοσυνάρτηση υφίσταται μια εκθετική μείωση του πλάτους της που αφήνει όμως μια μικρή πιθανότητα στο σωματίδιο να φτάσει ως την άλλη πλευρά και να συνεχίσει την κίνησή του ως ένα κύμα με αισθητά μειωμένο πλάτος. Περισσότερες λεπτομέρειες για το φαινόμενο σήραγγος μπορείτε να διαβάσετε στην Κβαντομηχανική Ι του Στέφανου Τραχανά. Είναι γνωστό ότι οι φυσικοί καταλαμβάνονται από περιέργεια – χαλαρά στην αρχή, και εντελώς παθολογικά στη συνέχεια. Ωραία λοιπόν, τα σωματίδια περνάνε μέσα από φράγματα. Όμως, πόσο χρόνο χρειάζεται ένα σωματίδιο για να διασχίσει ένα φράγμα; Έχει νόημα ένα τέτοιο ερώτημα; Ένας πρώτος προκαταρκτικός υπολογισμός του χρόνου διέλευσης σήραγγας έγινε από τον L. A. MacColl το 1932 («Note on the Transmission and Reflection of Wave Packets by Potential Barriers»), και 30 χρόνια μετά ο Thomas Hartman δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Tunneling of a Wave Packet» στην οποία έδειχνε πως όταν ένα σωματίδιο διέρχεται κβαντομηχανικά μέσα από ένα αδιαπέραστο κλασικά φράγμα δυναμικού, η διαδρομή του διαρκεί λιγότερο σε σχέση με τον αντίστοιχο χρόνο όταν δεν υπάρχει το φράγμα! Ακόμα πιο εκπληκτικό ήταν το συμπέρασμα ό,τι αυξάνοντας το πλάτος του φράγματος ο χρόνος που χρειάζεται για να το διασχίσει κβαντομηχανικά ένα σωματίδιο σχεδόν δεν αυξάνεται. Αυτό σημαίνει ότι με ένα αρκετά πλατύ φράγμα, τα σωματίδια θα μπορούσαν να μεταπηδούν από τη μία πλευρά στην άλλη με ταχύτητα μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός στο κενό! Δηλαδή, φαινόταν ότι το φαινόμενο σήραγγος επιτρέπει ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, κάτι που απαγορεύει η θεωρία της σχετικότητας! Μετά την δημοσίευση Hartman, οι φυσικοί άρχισαν να προβληματίζονται. Η συζήτηση συνεχίστηκε για δεκαετίες, αφού η ερώτηση για το χρονικό διάστημα διέλευσης της σήραγγας άγγιζε μια από τις πιο αινιγματικές πτυχές της κβαντικής μηχανικής. Σύμφωνα με τον Eli Pollak, θεωρητικό φυσικό στο Ινστιτούτο Επιστημών Weizmann στο Ισραήλ, το ερώτημα αποτελεί μέρος του γενικότερου προβληματισμού σχετικά με το τι είναι χρόνος, πως μετράμε τον χρόνο στην κβαντική μηχανική και ποια είναι η σημασία του. Οι φυσικοί κατέληξαν σε τουλάχιστον 10 εναλλακτικές μαθηματικές εκφράσεις για τον χρόνο του φαινομένου σήραγγας, καθεμία από τις οποίες αντανακλά μια διαφορετική προσέγγιση του φαινομένου. Κανείς όμως δεν έδωσε οριστική απάντηση. Όμως ο προβληματισμός επανήλθε εξαιτίας των πειραμάτων που υποστηρίζουν ότι μετρούν με ακρίβεια την διάρκεια του φαινομένου σήραγγος στο εργαστήριο. Στην εργασία με τίτλο «Measurement of the time spent by a tunnelling atom within the barrier region» που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Ιούλιο στο Nature, οι ερευνητές Steinberg et al χρησιμοποίησαν την λεγόμενη μέθοδο του ρολογιού Larmor για να υπολογίσουν πόσος χρόνος απαιτείται ώστε τα άτομα ρουβιδίου να διαπεράσουν το φράγμα δυναμικού ενός λέιζερ. Η μέθοδος με το ρολόι Larmor φαίνεται να είναι η καλύτερη για την μέτρηση του χρόνου σήραγγας. Και το πείραμα που την χρησιμοποίησε πρώτο τον προσδιόρισε με ακρίβεια, λέει ο Igor Litvinyuk, φυσικός στο Πανεπιστήμιο Griffith της Αυστραλίας, ο οποίος δημοσίευσε πέρυσι μια διαφορετική μέτρηση του χρόνου σήραγγας στο Nature [Attosecond angular streaking and tunnelling time in atomic hydrogen]. Ο Luiz Manzoni, θεωρητικός φυσικός στο Concordia College στη Μινεσότα, συμφωνεί επίσης ότι η μέτρηση του ρολογιού Larmor είναι αξιόπιστη: «Αυτό που μετρά είναι πραγματικά ο χρόνος διέλευσης της σήραγγας». Τα πρόσφατα πειράματα στρέφουν ξανά την προσοχή σε ένα άλυτο ζήτημα του παρελθόντος. Έξι δεκαετίες μετά την δημοσίευση του Hartman, ανεξάρτητα του πόσο σχολαστικά οι φυσικοί έχουν επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει χρονικό διάστημα διέλευσης σήραγγας ή με πόση ακρίβεια το έχουν μετρήσει στο εργαστήριο, διαπιστώνεται ότι η κβαντική σήραγγα εμφανίζει πάντα το φαινόμενο Hartman. Φαίνεται να επιτρέπει τα σωματίδια να κινούνται με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Ποιος χρόνος; Ο χρόνος διέλευσης μιας σήραγγας είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο να υπολογιστεί. Στην μακροσκοπική κλίμακα, ο χρόνος που χρειάζεται ένα αντικείμενο για να πάει από το Α στο Β είναι απλώς η απόσταση διαιρεμένη με την ταχύτητα του αντικειμένου. Αλλά η κβαντική θεωρία μας διδάσκει ότι απαγορεύεται η ακριβής γνώση τόσο της απόστασης όσο και της ταχύτητας. Στην κβαντική θεωρία ένα σωματίδιο έχει ένα εύρος πιθανών θέσεων και ταχυτήτων. Μια από αυτές τις πιθανές επιλογές αποκρυσταλλώνεται κατά τη στιγμή της μέτρησης. Πώς συμβαίνει αυτό, αποτελεί ένα από τα βαθύτερα ερωτήματα. Έως ότου το σωματίδιο χτυπήσει έναν ανιχνευτή, είναι παντού και πουθενά συγκεκριμένα. Γι αυτό μας είναι πολύ δύσκολο να πούμε πόσο χρόνο έκανε το σωματίδιο να διασχίσει ένα φράγμα. «Δεν μπορείτε να πείτε», λέει ο Litvinyuk, «γιατί μπορεί να βρίσκεται σε δύο μέρη ταυτόχρονα.» Για να κατανοήσετε το πρόβλημα στο πλαίσιο της σήραγγας, φανταστείτε ότι οι πιθανές θέσεις ενός σωματιδίου εκφράζονται από μια καμπύλη σαν καμπάνα. Έστω ότι το κέντρο αυτής της καμπανοειδούς καμπύλης, που ονομάζεται κυματο-πακέτο, βρίσκεται στο σημείο Α. Τώρα φανταστείτε το κυματοπακέτο να κινείται, σαν τσουνάμι, προς ένα φράγμα. Οι εξισώσεις της κβαντικής μηχανικής περιγράφουν πως το πακέτο κυμάτων χωρίζεται στα δύο όταν χτυπήσει το εμπόδιο. Το μεγαλύτερο μέρος ανακλάται, επιστρέφοντας προς το Α. Όμως ένα τμήμα του γλιστρά μέσα από το φράγμα (κάτι που απαγορεύεται στην κλασική φυσική) και συνεχίζει προς το Β. Έτσι το σωματίδιο έχει την πιθανότητα να καταγραφεί σε έναν ανιχνευτή εκεί. Αλλά όταν ένα σωματίδιο φτάνει στο σημείο Β, τι μπορεί να ειπωθεί για το ταξίδι του ή για το χρόνο διέλευσης από το φράγμα; Πριν εμφανιστεί ξαφνικά, το σωματίδιο ήταν ένα διπλό κύμα πιθανότητας, ένα ανακλώμενο και ένα διαθλώμενο. Το σωματίδιο και εισήλθε στο φράγμα και δεν εισήλθε σ΄ αυτό. Και η έννοια του «χρόνου σήραγγας» γίνεται ασαφής. Κι όμως οποιοδήποτε σωματίδιο που ξεκινά από το Α και φτάνει στο Β αλληλεπιδρά σίγουρα με το φράγμα, και αυτή η αλληλεπίδραση «έχει κάποια χρονική διάρκεια», σύμφωνα με τον Pollak. Το ερώτημα είναι, πως μπορεί να οριστεί αυτή η διάρκεια; Ο Steinberg, ο οποίος προβληματιζόταν με την ερώτηση σχετικά με «τον χρόνο σήραγγας» από τότε που ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής την δεκαετία του 1990, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα πηγάζει από την περίεργη φύση του χρόνου. Τα αντικείμενα έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως μάζα ή θέση. Αλλά δεν έχουν έναν εγγενή «χρόνο» που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε άμεσα. «Μπορώ να σας ρωτήσω, ποια είναι η θέση της μπάλας;», αλλά δεν έχει νόημα να ρωτήσετε,«Ποιός είναι ο χρόνος της μπάλας; Ο χρόνος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός σωματιδίου». Από την άλλη, παρακολουθούμε τις διάφορες αλλαγές στον κόσμο, όπως τα τικ-τακ των ρολογιών (που στην ουσία είναι μεταβολές θέσης), και τις ονομάζουμε χρονικά διαστήματα. Αλλά στο σενάριο σήραγγας, δεν υπάρχει ρολόι μέσα στο ίδιο το σωματίδιο. Επομένως, ποιες αλλαγές πρέπει να παρακολουθούν οι φυσικοί για να υπολογίσουν την διάρκεια του φαινομένου; Χρόνοι Διέλευσης Σήραγγας Ο Hartman (και οι LeRoy Archibald MacColl πριν από αυτόν) θεώρησε την απλούστερη προσέγγιση για να υπολογίσει πόσο διαρκεί η σήραγγα. Ο Hartman υπολόγισε τη διαφορά στην πιο πιθανή ώρα άφιξης ενός σωματιδίου που ταξιδεύει από το Α στο Β στον ελεύθερο χώρο σε σχέση με ένα σωματίδιο που πρέπει να διασχίσει ένα φράγμα. Το έκανε αυτό εξετάζοντας πως το φράγμα μετατοπίζει τη θέση της κορυφής του κυματοπακέτου. Αλλά αυτή η προσέγγιση έχει ένα πρόβλημα, εκτός από το περίεργο συμπέρασμά της ότι ‘τα εμπόδια επιταχύνουν τα σωματίδια’. Δεν μπορείτε απλά να συγκρίνετε τις αρχικές και τις τελικές κορυφές ενός κυματοπακέτου σωματιδίου. Χρονομετρώντας την διαφορά μεταξύ της πιο πιθανής χρονικής στιγμής αναχώρησης ενός σωματιδίου (όταν η κορυφή της καμπανοειδούς καμπύλης βρίσκεται στο Α) και της πιο πιθανής χρονικής στιγμής άφιξής του (όταν η κορυφή φτάσει στο Β) δεν βρίσκουμε το χρονικό διάστημα πτήσης μεμονωμένων σωματιδίων, γιατί το σωματίδιο που ανιχνεύτηκε στο Β δεν ξεκίνησε απαραίτητα από το σημείο Α. Ήταν οπουδήποτε και παντού στην αρχική κατανομή πιθανότητας, συμπεριλαμβανομένης και της μπροστινής ουράς της, που βρίσκονταν πολύ πιο κοντά στο φράγμα. Κι αυτό του έδωσε την ευκαιρία να φτάσει στο B γρηγορότερα. Δεδομένου ότι οι ακριβείς τροχιές των σωματιδίων είναι άγνωστες, οι ερευνητές αναζήτησαν μια πιο πιθανοκρατική προσέγγιση. Θεώρησαν το γεγονός ότι αφού ένα κυματοπακέτο χτυπήσει ένα φράγμα, σε κάθε χρονική στιγμή υπάρχει κάποια πιθανότητα το σωματίδιο να είναι μέσα στο φράγμα (και κάποια πιθανότητα να μην είναι). Οι φυσικοί στη συνέχεια αθροίζουν τις πιθανότητες σε κάθε χρονική στιγμή για να υπολογίσουν το μέσο χρονικό διάστημα σήραγγας. Όσον αφορά τον τρόπο μέτρησης των πιθανοτήτων, σχεδιάστηκαν διάφορα πειράματα σκέψης ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπου τα «ρολόγια» μπορούσαν να συνδεθούν με τα ίδια τα σωματίδια. Εάν το ρολόι κάθε σωματιδίου χτυπά μόνο όταν βρίσκεται μέσα στο φράγμα και διαβάζετε τα ρολόγια πολλών διαδιδόμενων σωματιδίων, θα εμφανίζεται μια σειρά διαφορετικών χρόνων. Αλλά ο μέσος όρος θα δίνει τον χρόνο διέλευσης της σήραγγας. Εννοείται ότι όλα αυτά ήταν πιο εύκολο να ειπωθούν θεωρητικά παρά να υλοποιηθούν πειραματικά. «Απλά διατύπωσαν τρελές ιδέες για το πως να μετρήσουν το εν λόγω χρονικό διάστημα, νονίζοντας ότι αυτό δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ», δήλωσε ο Ramón Ramos, συν-συγγραφέας της πρόσφατης δημοσίευσης στο Nature. «Όμως η επιστήμη και η τεχνολογία εξελίχθηκε και βρεθήκαμε στην ευχάριστη θέση να πραγματοποιήσουμε αυτό το αυτό το πείραμα». Ενσωματωμένα ρολόγια Παρότι οι φυσικοί πραγματοποιούσαν μετρήσεις χρονικών διαστημάτων διέλευσης σήραγγας από την δεκαετία του 1980 Οι μετρήσεις υπερ-ακριβείας ξεκίνησαν το 2014 από το εργαστήριο της Ursula Keller στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης. Η ερευνητική της ομάδα μέτρησε τον χρόνο σήραγγας χρησιμοποιώντας αυτό που ονομάζεται αττο-ρολόϊ [ultrafast resolution of tunneling delay time]. Στο αττο-ρολόι της Keller, τα ηλεκτρόνια από άτομα ηλίου συναντούν ένα φράγμα, το οποίο περιστρέφεται στη θέση του όπως οι δείκτες ενός ρολογιού. Τα ηλεκτρόνια σήραγγας είναι πιο συχνά όταν το φράγμα έχει συγκεκριμένο προσανατολισμό – ας πούμε 12 το μεσημέρι στο αττο-ρολόϊ. Στη συνέχεια, όταν τα ηλεκτρόνια εξέρχονται από το φράγμα, εκτινάσσονται σε μια κατεύθυνση που εξαρτάται από την ευθυγράμμιση του φράγματος εκείνη τη στιγμή. Για να υπολογίσει τον χρόνο σήραγγας, η ομάδα της Keller μέτρησε την διαφορά μεταξύ 12 το μεσημέρι, όταν ξεκίνησαν τα περισσότερα γεγονότα σήραγγας και της γωνίας των περισσότερων εξερχόμενων ηλεκτρονίων. Έτσι, υπολόγισαν μια διαφορά 50 αττο-δευτερολέπτων, ή 50 δισεκατομμυριοστών του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου. Αργότερα, στην εργασία που δημοσιεύθηκε το 2019 [Attosecond angular streaking and tunnelling time in atomic hydrogen], η ομάδα του Litvinyuk βελτίωσε το πείραμα του αττο-ρολογιού Keller, αλλάζοντας το ήλιο με τα απλούστερα άτομα υδρογόνου. Μέτρησαν έναν ακόμη μικρότερο χρόνο το πολύ δύο αττο-δευτερολέπτων, που στην ουσία δείχνει ότι η διέλευση της σήραγγας πραγματοποιήθηκε σχεδόν ακαριαία. Ωστόσο, ορισμένοι φυσικοί υποστηρίζουν ότι οι μετρήσεις του αττορολογιού δεν δίνουν σωστά αποτελέσματα. Ο Manzoni, ο οποίος δημοσίευσε μια ανάλυση της μέτρησης πέρυσι, δήλωσε ότι η προσέγγιση είναι λανθασμένη, όπως επίσης και ο ορισμός του χρόνου σήραγγος από τον Hartman: ηλεκτρόνια που εξέρχονται από το φράγμα σχεδόν αμέσως, θεωρούνται εκ των υστέρων, ότι είχαν ήδη ξεκινήσει. Εν τω μεταξύ, οι Steinberg, Ramos και οι συνάδελφοί τους στο Τορόντο, David Spierings και Isabelle Racicot, πραγματοποίησαν ένα πείραμα που ήταν πιο πειστικό. Αυτή η εναλλακτική προσέγγιση χρησιμοποιεί το γεγονός ότι πολλά σωματίδια διαθέτουν μια εσωτερική (μαγνητική) ιδιότητα που ονομάζεται σπιν. Το σπιν θεωρείται ως ένα βέλος που μετράται μόνο είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Αλλά πριν από μια μέτρηση, μπορεί να δείχνει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Όπως ανακάλυψε ο Ιρλανδός φυσικός Joseph Larmor το 1897, η γωνία του σπιν περιστρέφεται, ή «μεταπίπτει», όταν το σωματίδιο βρίσκεται σε μαγνητικό πεδίο. Η ομάδα του Τορόντο χρησιμοποίησε αυτή την μετάπτωση να λειτουργήσει όπως οι δείκτες ενός ρολογιού – αυτό που ονομάζεται ρολόι Larmor. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια δέσμη λέιζερ ως φράγμα δυναμικού και ενεργοποίησαν ένα μαγνητικό πεδίο μέσα σε αυτό. Προετοίμασαν άτομα ρουβιδίου με τα σπιν προσανατολισμένα σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και τα οδήγησαν προς το φράγμα. Στη συνέχεια, μέτρησαν το σπιν των ατόμων που έφτασαν στην άλλη πλευρά περνώντας μέσα από το φράγμα. Η μέτρηση του σπιν κάθε ατόμου δίνει πάντα μια μη διαφωτιστική απάντηση: «σπιν πάνω» ή «σπιν κάτω». Αλλά επαναλαμβάνοντας τις μετρήσεις ξανά και ξανά, και οι συλλεγόμενες μετρήσεις θα αποκαλύψουν πόσο μεταβλήθηκε η γωνία των σπιν, κατά μέσο όρο, καθώς τα άτομα βρίσκονταν μέσα στο φράγμα – και επομένως πόσο χρονικό διάστημα διαρκεί το πέρασμά τους από αυτό. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι τα άτομα του ρουβιδίου καθυστέρησαν, κατά μέσο όρο, 0,61 χιλιοστά του δευτερολέπτου μέσα στο φράγμα, σύμφωνα με τα χρονικά διαστήματα του ρολογιού Larmor που είχαν προβλεφθεί θεωρητικά τη δεκαετία του 1980. Αυτός ο χρόνος είναι μικρότερος από τον χρόνο που θα χρειάζονταν τα άτομα να διανύσουν τον αντίστοιχο κενό χώρο. Και σύμφωνα με τους υπολογισμούς αν το φράγμα γίνει πλατύτερο τα άτομα θα φθάνουν από τη μία πλευρά στην άλλη γρηγορότερα από το φως. Ένα μυστήριο, όχι παράδοξο Το 1907, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν συνειδητοποίησε ότι η θεωρία της σχετικότητας απαγορεύει την επικοινωνία με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Φανταστείτε δύο άτομα, την Αλίκη και τον Μπομπ, να απομακρύνονται μεταξύ τους με μεγάλη ταχύτητα. Λόγω της σχετικότητας, τα ρολόγια τους αναφέρουν διαφορετικούς χρόνους. Αν η Αλίκη στείλει ένα σήμα που ταξιδεύει με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός στον Μπομπ, και ο Μπομπ μόλις το λάβει στείλει αμέσως μια επίσης «υπερ-φωτεινή» απάντηση στην Αλίκη, τότε η απάντηση του Μπομπ θα μπορούσε να φτάσει στην Αλίκη προτού αυτή στείλει το αρχικό της μήνυμα! «Το αποτέλεσμα θα προηγούνταν του αιτίου», έγραψε ο Αϊνστάιν. Οι φυσικοί είναι βέβαιοι ότι η σήραγγα δεν καταργεί στην πραγματικότητα την αιτιότητα, αλλά δεν υπάρχει συναίνεση για τους ακριβείς λόγους που συμβαίνει αυτό. Σύμφωνα με τον Steinberg: «υπάρχει ένα μυστήριο εκεί, όχι παράδοξο». Μερικές καλές εικασίες είναι λάθος. Ο Manzoni, όταν άκουσε σχετικά με το θέμα της διέλευσης σήραγγας με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός στις αρχές της δεκαετίας του 2000, συνεργάστηκε με έναν συνάδελφό του για να επαναλάβει τους υπολογισμούς. Σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να καταλήξουν σε ταχύτητες μικρότερες του φωτός στην σήραγγα εάν υπολόγιζαν τα σχετικιστικά φαινόμενα (όπου ο χρόνος επιβραδύνεται για τα ταχέως κινούμενα σωματίδια). «Προς έκπληξή μας, ήταν δυνατόν και τότε να υπάρξουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός στη σήραγγα», λεέι ο Manzoni. «Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα ήταν ακόμη πιο έντονο στην σχετικιστική κβαντική μηχανική.» Οι ερευνητές τονίζουν ότι οι υπερ-φωτεινές ταχύτητες στην σήραγγα δεν είναι πρόβλημα, αρκεί να μην επιτρέπει την επικοινωνία με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Είναι το ίδιο πράγμα με την «αλλόκοτη δράση από απόσταση» που ενοχλούσε τόσο πολύ τον Αϊνστάιν. Η δράση από απόσταση αναφέρεται στην ικανότητα των πολύ απομακρυσμένων σωματιδίων που συμπλέκονται μεταξύ τους κβαντικά, και μια μέτρηση του ενός να καθορίζει αμέσως τις ιδιότητες και των δύο. Αυτή η άμεση σύνδεση μεταξύ απομακρυσμένων σωματιδίων δεν προκαλεί παράδοξα, επειδή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επικοινωνία με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Σε σχέση με το μελάνι που χύθηκε για τις διαφωνίες σχετικά για την αλλόκοτη δράση από απόσταση, πολύ μικρότερη είναι η φασαρία σχετικά με την ‘υπερ-φωτεινή σήραγγα’. «Με τη σήραγγα, δεν ασχολείστε με δύο χωριστά συστήματα, των οποίων οι καταστάσεις συν-πλέκονται με αυτόν τον αλλόκοτο τρόπο», δήλωσε ο Grace Field, ο οποίος μελετά το ζήτημα της σήραγγας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. «Αντιμετωπίζουμε ένα μόνο σύστημα που κινείται στο χώρο. Με αυτόν τον τρόπο φαίνεται σχεδόν πιο παράξενο από την κβαντική σύμπλεξη»» Σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό New Journal of Physics τον Σεπτέμβριο, [The relativistic tunneling flight time may be superluminal, but it does not imply superluminal signaling] ο Pollak και δύο συνάδελφοί του υποστήριξαν ότι η υπερ-φωτεινή σήραγγα δεν επιτρέπει την υπερ-φωτεινή επικοινωνία για έναν στατιστικό λόγο: Παρόλο που δίοδος μέσω ενός πολύ χοντρού φράγματος συμβαίνει πολύ γρήγορα, η πιθανότητα ενός γεγονότος σήραγγας μέσα από ένα τέτοιο εμπόδιο είναι εξαιρετικά μικρή. Είναι προτιμότερη η αποστολή σήματος διαμέσου του ελεύθερου χώρου. Όμως, δεν θα μπορούσαμε να εκτοξεύουμε τεράστιο αριθμό σωματιδίων στο εξαιρετικά παχύ φράγμα με την ελπίδα ότι κάποιο θα καταφέρει να το διαπεράσει με ταχύτητα του φωτός; Δεν θα ήταν αρκετό μόνο ένα σωματίδιο να μεταδώσει το μήνυμά μας και να καταρρίψει τη φυσική; Ο Steinberg, ο οποίος συμφωνεί με τη στατιστική οπτική της κατάστασης, υποστηρίζει ότι ένα σωματίδιο διαμέσου της σήραγγας δεν μπορεί να μεταφέρει πληροφορίες. Ένα σήμα απαιτεί λεπτομέρεια και δομή και κάθε προσπάθεια αποστολής λεπτομερούς σήματος θα αποστέλλεται πάντα πιο γρήγορα μέσω του αέρα παρά διαμέσου ενός αναξιόπιστου φράγματος. Ο Pollak είπε ότι αυτές οι ερωτήσεις αποτελούν αντικείμενο μελλοντικής μελέτης. «Πιστεύω ότι τα πειράματα του Steinberg θα αποτελέσουν ώθηση για περισσότερη θεωρία. Που θα οδηγήσει, δεν ξέρω». Ο προβληματισμός και η έρευνα θα συνεχιστεί παράλληλα με επιπλέον πειράματα, συμπεριλαμβανομένου του επόμενου στη λίστα του Steinberg. Εστιάζοντας το μαγνητικό πεδίο σε διαφορετικές περιοχές του φράγματος, αυτός και η ομάδα του σχεδιάζουν να διερευνήσουν «όχι μόνο πόσο χρόνο χρειάζεται το σωματίδιο για να περάσει από το φράγμα, αλλά και σε ποιες περιοχές του φράγματος κινείται γρηγορότερα. Οι θεωρητικοί υπολογισμοί προβλέπουν ότι τα άτομα του ρουβιδίου περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρονικού διαστήματος διέλευσης του φράγματος κοντά στην είσοδο και την έξοδο του, αλλά πολύ μικρότερο χρόνο στο μέσον του. «Ένα αποτέλεσμα που ήταν έκπληξη και πέραν της φυσικής μας διαίσθησης», είπε ο Ράμος. Μελετώντας τον μέσο χρόνο διέλευσης πολλών σωματιδίων σήραγγας, οι ερευνητές σχηματίζουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του τι συμβαίνει «μέσα στο βουνό» από ό, τι οι πρωτοπόροι της κβαντικής μηχανικής πριν από έναν αιώνα. Σύμφωνα με τον Steinberg, οι εξελίξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι παρά την παράξενη φήμη της κβαντικής μηχανικής, «όταν βλέπετε που καταλήγει ένα σωματίδιο, αυτό σας δίνει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το τι έκανε πριν». https://physicsgg.me/2020/10/28/%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b2%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%87%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%83%ce%ae%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%80/

Άστρα και πλανήτες «μεγαλώνουν σαν αδέλφια» Θεαματικές εικόνες που λήφθηκαν με ένα από τα μεγαλύτερα ραδιοτηλεσκόπια του κόσμου δείχνουν να ανατρέπουν την κρατούσα αντίληψη ότι οι πλανήτες σχηματίζονται μετά τα μητρικά τους άστρα, ανακοίνωσε διεθνής ομάδα ερευνητών. Οι τελευταίες παρατηρήσεις του ALMA, μιας συστοιχίας 66 ραδιοτηλεσκοπίων που λειτουργεί στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, εστιάζουν σε μια περιοχή του αστερισμού του Οφιούχου που περιέχει μεγάλες ποσότητες διαστρικού αερίου, από το οποίο σχηματίζονται νέα άστρα. Οι ερευνητές εστίασαν στο «πρωτο-άστρο» IRS 63, ένα άστρο που άρχισε να σχηματίζεται και να λάμπει πριν από μόλις μισό εκατομμύριο χρόνια (συγκριτικά, ο Ήλιος έχει ηλικία 4,6 δισ. ετών). Το νεογέννητο αστέρι περιβάλλεται από έναν επίπεδο δίσκο αερίου και σκόνης, υλικά από τα οποία έχουν ήδη να σχηματίζονται πλανήτες. Καθώς περιφέρονται γύρω από το άστρο, αυτοί οι «πρωτο-πλανήτες» απορροφούν το υλικό που συναντούν μπροστά τους και σχηματίζουν έτσι ομόκεντρους δακτυλίους μέσα στον δίσκο αερίου και σκόνης. «Οι δακτύλιοι στον δίσκο που περιβάλλει το IRS 63 είναι τόσο νέοι» σχολιάζει ο Ντόμινικ Σεγκούρα-Κοξ του Ινστιτούτου Εξωγήινης Φυσικής «Μαξ Πλανκ» στη Γερμανία, επικεφαλής της διεθνούς μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature. «Παλαιότερα πιστεύαμε ότι τα άστρα ήταν τα πρώτα που περνούσαν στην ενηλικίωση και γίνονταν οι μητέρες των πλανητών που θα σχηματίζονταν αργότερα. Τώρα όμως βλέπουμε ότι τα πρώτο-άστρα και οι πλανήτες μεγαλώνουν και εξελίσσονται μαζί σαν αδέλφια» αναφέρει. Οι πλανήτες που σχηματίζονται σε μικρή απόσταση από το μητρικό πρωτο-άστρο πιθανώς θα έχουν άσχημη κατάληξη, αφού κινδυνεύουν να απορροφηθούν από το άστρο που μεγαλώνει και μεγαλώνει. Οι πλανήτες που σχηματίζονται πιο μακριά πιθανότατα θα έχουν καλύτερη τύχη. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι η ποσότητα σκόνης που κρύβεται σε αποστάσεις από το άστρο μεγαλύτερες από 20 Αστρονομικές Μονάδες (AU, η απόσταση Γης-Ήλιου) αντιστοιχεί στο ήμισυ της μάζας του Δία, ενώ η ποσότητα αερίου ενδέχεται να είναι 100 φορές μεγαλύτερη. Και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει άφθονο υλικό για το σχηματισμό πλανητών. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το υλικό που απαιτείται για το σχηματισμό του πυρήνα ενός πλανήτη αντιστοιχεί μόλις σε 3% της μάζας του Δία. Όπως μάλιστα επισημαίνει ο Δρ Σεγκούρα-Κοξ, ο δίσκος που περιβάλλει το IRS 63 έχει μέγεθος παραπλήσιο με το Ηλιακό Σύστημα, ενώ η μάζα του πρωτο-άστρου είναι λίγο μόνο μικρότερη από του Ήλιου. Με άλλα λόγια, ένα νέο «Ηλιακό Σύστημα» θα μπορούσε να σχηματιστεί γύρω από το πρώτο-άστρο,το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 470 ετών φωτός από τη Γη. Όπως επισημαίνει η ερευνητική ομάδα, τα ευρήματα δείχνουν ότι οι αστρονόμοι πρέπει να εστιάσουν σε νεαρά άστρα προκειμένου να κατανοήσουν το πώς ακριβώς σχηματίζονται οι πλανήτες. Οι μελέτες αυτές θα μπορούσαν τελικά να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν μια νεότερη θεωρία, σύμφωνα με την οποία ο Δίας δεν βρισκόταν πάντα στη σημερινή του θέση, αλλά σχηματίστηκε πολύ πιο μακριά από τον Ήλιο και αργότερα κινήθηκε σε πιο εσωτερική τροχιά. https://physicsgg.me/2020/10/27/%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8e%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%b4/

Το διαστημικό σκάφος OSIRIS-REx της NASA συλλέγει σημαντική ποσότητα αστεροειδούς. Συλλήφθηκε από την κάμερα SamCam του διαστημικού σκάφους στις 22 Οκτωβρίου 2020, αυτή η σειρά τριών εικόνων δείχνει ότι η κεφαλή δειγματοληψίας στο διαστημικό σκάφος OSIRIS-REx της NASA είναι γεμάτη από βράχους και σκόνη που συλλέγονται από την επιφάνεια του αστεροειδούς Bennu. Δείχνουν επίσης ότι μερικά από αυτά τα σωματίδια διαφεύγουν αργά από την κεφαλή του δείγματος. Η ανάλυση από την ομάδα OSIRIS-REx υποδηλώνει ότι κομμάτια υλικού περνούν από μικρά κενά όπου το πτερύγιο mylar του κεφαλιού είναι ελαφρώς ανοιχτό. Το πτερύγιο mylar (το μαύρο εξόγκωμα στα αριστερά μέσα στον δακτύλιο) έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί το συλλεγμένο υλικό κλειδωμένο μέσα και αυτές οι ασφραγμένες περιοχές φαίνεται να προκαλούνται από μεγαλύτερους βράχους που δεν πέρασαν πλήρως από το πτερύγιο. Με βάση τις διαθέσιμες εικόνες, η ομάδα υποψιάζεται ότι υπάρχει άφθονο δείγμα μέσα στο κεφάλι και βρίσκεται σε μια διαδρομή για να αποθηκεύσει το δείγμα το συντομότερο δυνατό. Δύο ημέρες μετά την άφιξη του αστεροειδούς Bennu, η ομάδα αποστολής OSIRIS-REx της NASA έλαβε την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, εικόνες που επιβεβαιώνουν ότι το διαστημικό σκάφος έχει συλλέξει περισσότερο από αρκετό υλικό για να καλύψει μία από τις κύριες απαιτήσεις αποστολής του - αποκτώντας τουλάχιστον 2 ουγγιές (60 γραμμάρια) του επιφανειακού υλικού του αστεροειδούς. Το διαστημικό σκάφος κατέλαβε εικόνες της κεφαλής του συλλέκτη δείγματος καθώς μετακινήθηκε σε διάφορες διαφορετικές θέσεις. Κατά την ανασκόπηση αυτών των εικόνων, η ομάδα OSIRIS-REx παρατήρησε τόσο ότι το κεφάλι φάνηκε να είναι γεμάτο από αστεροειδή σωματίδια, όσο και ότι μερικά από αυτά τα σωματίδια φάνηκαν να διαφεύγουν αργά από τον συλλέκτη δείγματος, που ονομάζεται Touch-And-Go Sample Acquisition Mechanism TAGSAM) κεφάλι. Υποψιάζονται ότι κομμάτια υλικού περνούν από μικρά κενά όπου ένα πτερύγιο mylar - το "καπάκι" του συλλέκτη - είναι ελαφρώς ανοιχτό από μεγαλύτερους βράχους. «Ο Bennu συνεχίζει να μας εκπλήσσει με τη μεγάλη επιστήμη και επίσης να ρίχνει μερικές καμπύλες», δήλωσε ο Thomas Zurbuchen, αναπληρωτής διαχειριστής της NASA για την επιστήμη στα κεντρικά γραφεία του πρακτορείου στην Ουάσινγκτον. «Και παρόλο που ίσως χρειαστεί να κινηθούμε πιο γρήγορα για να αποθηκεύσουμε το δείγμα, δεν είναι κακό πρόβλημα να έχουμε. Είμαστε τόσο ενθουσιασμένοι που βλέπουμε τι φαίνεται να είναι ένα άφθονο δείγμα που θα εμπνεύσει την επιστήμη για δεκαετίες πέρα ​​από αυτήν την ιστορική στιγμή. " Η ομάδα πιστεύει ότι έχει συλλέξει ένα επαρκές δείγμα και βρίσκεται σε πορεία για να αποθηκεύσει το δείγμα το συντομότερο δυνατό. Έφτασαν σε αυτό το συμπέρασμα αφού συγκρίνουν εικόνες της κενής κεφαλής συλλέκτη με 22 Οκτωβρίου εικόνες της κεφαλής TAGSAM μετά το δείγμα συλλογής δείγματος. Οι εικόνες δείχνουν επίσης ότι οποιαδήποτε κίνηση προς το διαστημικό σκάφος και το όργανο TAGSAM μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω απώλεια δείγματος. Για να διατηρήσει το υπόλοιπο υλικό, η ομάδα της αποστολής αποφάσισε να παραιτηθεί από τη δραστηριότητα μέτρησης δειγματοληπτικής μάζας που είχε αρχικά προγραμματιστεί για το Σάββατο, 24 Οκτωβρίου και ακύρωσε μια καύση πέδησης που είχε προγραμματιστεί για την Παρασκευή για να ελαχιστοποιηθεί οποιαδήποτε επιτάχυνση στο διαστημικό σκάφος. Από εδώ, η ομάδα OSIRIS-Rex θα επικεντρωθεί στην αποθήκευση του δείγματος στο Sample Return Capsule (SRC), όπου οποιοδήποτε χαλαρό υλικό θα παραμείνει ασφαλές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του διαστημικού σκάφους πίσω στη Γη. «Εργαζόμαστε για να συμβαδίσουμε με τη δική μας επιτυχία εδώ, και η δουλειά μου είναι να επιστρέψω με ασφάλεια όσο το δυνατόν μεγαλύτερο δείγμα Bennu», δήλωσε ο Dante Lauretta, κύριος ερευνητής OSIRIS-REx στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Tucson, ο οποίος ηγείται της επιστημονική ομάδα και επιστημονικός προγραμματισμός και επεξεργασία δεδομένων της αποστολής "Η απώλεια μάζας με ανησυχεί, γι 'αυτό ενθαρρύνω έντονα την ομάδα να αποθηκεύσει αυτό το πολύτιμο δείγμα το συντομότερο δυνατό." Η κεφαλή TAGSAM πραγματοποίησε το συμβάν δειγματοληψίας σε βέλτιστες συνθήκες. Πρόσφατα διαθέσιμες αναλύσεις δείχνουν ότι η κεφαλή του συλλέκτη ξεπλύθηκε με την επιφάνεια του Bennu όταν έπαιρνε επαφή και όταν η φιάλη αερίου αζώτου πυροβολήθηκε για ανάδευση επιφανειακού υλικού. Διεισδύει επίσης αρκετά εκατοστά στο επιφανειακό υλικό του αστεροειδούς. Όλα τα δεδομένα μέχρι στιγμής υποδηλώνουν ότι η κεφαλή συλλέκτη κρατά πολύ περισσότερες από 2 ουγγιές regolith. Το OSIRIS-REx παραμένει σε καλή υγεία και η ομάδα αποστολής ολοκληρώνει ένα χρονοδιάγραμμα για την αποθήκευση δειγμάτων. Μια ενημέρωση θα παρέχεται μόλις ληφθεί μια απόφαση σχετικά με το χρονοδιάγραμμα και τις διαδικασίες αποθήκευσης δείγματος. Το διαστημικό κέντρο πτήσης Goddard της NASA στο Greenbelt, Maryland, παρέχει συνολική διαχείριση αποστολών, μηχανική συστημάτων και ασφάλεια και αποστολή για την OSIRIS-REx. Η Lockheed Martin Space στο Ντένβερ δημιούργησε το διαστημικό σκάφος και παρέχει πτητικές λειτουργίες. Οι Goddard και KinetX Aerospace of Tempe, Arizona, είναι υπεύθυνοι για την πλοήγηση στο διαστημικό σκάφος OSIRIS-REx. Το OSIRIS-REx είναι η τρίτη αποστολή στο Πρόγραμμα Νέα Σύνορα της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Διαστημικό Κέντρο Πτήσης Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, για τη Διεύθυνση Επιστημονικής Αποστολής του πρακτορείου στην Ουάσινγκτον. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-s-osiris-rex-spacecraft-collects-significant-amount-of-asteroid/

Αυξάνεται η διεθνής απήχηση των ελληνικών επιστημονικών δημοσιεύσεων. Η Ελλάδα βελτιώνει τη θέση της στο διεθνές ερευνητικό στερέωμα. Την περίοδο 2004-2018, οι επιστημονικές δημοσιεύσεις ελληνικών φορέων διακρίνονται για την ποιότητα και την πρωτοτυπία τους, λαμβάνοντας συνεχώς περισσότερες αναφορές σε διεθνές επίπεδο. Οι συνολικοί δείκτες και η θέση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ΟΟΣΑ έχουν ανοδική πορεία, οι επιδόσεις των φορέων βελτιώνονται και η απήχηση του ερευνητικού έργου της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας αυξάνεται, με τον σχετικό δείκτη απήχησης των δημοσιεύσεων να υπερβαίνει για πρώτη φορά τον παγκόσμιο μέσο όρο σε όλα τα κύρια επιστημονικά πεδία. Αυτά προκύπτουν από τα στατιστικά στοιχεία και τους δείκτες που δημοσίευσε το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Ηλεκτρονικού Περιεχομένου (ΕΚΤ) στο πλαίσιο της παραγωγής των εθνικών στατιστικών για τις δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά των επιστημόνων που εργάζονται σε ελληνικούς φορείς. Τα στοιχεία δημοσιεύσεων και αναφορών που χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό των δεικτών αντλήθηκαν από τη διεθνή βάση δεδομένων Web of Science και καλύπτουν την περίοδο 2004-2018. Το 2018 καταγράφονται 11.606 επιστημονικές δημοσιεύσεις ελληνικών φορέων στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά που ευρετηριάζει το σύστημα Web of Science, επιτυγχάνοντας έτσι την υψηλότερη κατ’ έτος επίδοση για όλη την περίοδο 2004-2018. Την ίδια περίοδο, σημαντική είναι η αύξηση των δημοσιεύσεων των ελληνικών φορέων στα διεθνή περιοδικά Ανοικτής Πρόσβασης (2.169 δημοσιεύσεις το 2018) Ο δείκτης απήχησης των δημοσιεύσεων (μέσος όρος αναφορών ανά δημοσίευση) αυξάνεται συνεχώς και μάλιστα με ρυθμούς σημαντικά μεγαλύτερους από τους δείκτες απήχησης των χωρών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Ομοίως, πάνω από τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ διατηρείται το ποσοστό των δημοσιεύσεων που λαμβάνουν αναφορές. Οι σχετικοί δείκτες απήχησης των επιστημονικών δημοσιεύσεων την πενταετία 2014-2018 υπερβαίνουν για πρώτη φορά τον παγκόσμιο μέσο όρο (1,00) σε όλα τα επιστημονικά πεδία – «Φυσικές Επιστήμες», «Μηχανική & Τεχνολογία», «Ιατρική και Επιστήμες Υγείας», «Γεωργικές Επιστήμες», «Κοινωνικές Επιστήμες» και «Ανθρωπιστικές Επιστήμες»- με τιμές που κυμαίνονται από 1,09 έως 1,36. Επίσης, εντείνεται η δικτύωση και η συνεργασία των Ελλήνων επιστημόνων με το εξωτερικό, καθώς οι συνδημοσιεύσεις με επιστήμονες από άλλες χώρες συνεχίζουν να αυξάνονται. Ως προς την απήχηση, την πρωτοτυπία, την ποιότητα και την αναγνωρισιμότητα, οι δημοσιεύσεις ελληνικών φορέων εξακολουθούν να τοποθετούνται δυναμικά στο διεθνές περιβάλλον. Το 2018 καταγράφονται 11.606 επιστημονικές δημοσιεύσεις ελληνικών φορέων στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Ο αριθμός των αναφορών στις δημοσιεύσεις των ελληνικών φορέων συνεχίζει να διατηρεί την αυξητική τάση όλων των προηγούμενων ετών, και την πενταετία 2014-2018 φθάνει τις 454.084 αναφορές. Σημειώνεται ότι αυτός ο αριθμός συνιστά ένα νέο ιστορικά υψηλό επίπεδο. Την πενταετία 2014-2018, οι δημοσιεύσεις από ελληνικούς φορείς λαμβάνουν κατά μέσο όρο 8,10 αναφορές ανά δημοσίευση, ξεπερνώντας τον μέσο όρο αναφορών στην ΕΕ (6,90) και στον ΟΟΣΑ (6,70). Επίσης, το ποσοστό των δημοσιεύσεων των ελληνικών φορέων που λαμβάνουν αναφορές -ένας ακόμα δείκτης που αποτυπώνει την πρωτοτυπία και την ποιότητα του ερευνητικού έργου και την αναγνωρισιμότητα των επιστημόνων συγγραφέων- διαμορφώνεται για την περίοδο 2004-2018 στο 75,6%, ποσοστό πάνω από το ποσοστό της ΕΕ (74,1%) και του ΟΟΣΑ (73,4%). Ως προς τους βιβλιομετρικούς δείκτες που καταγράφουν την ύπαρξη υψηλής απήχησης για τις δημοσιεύσεις, την πενταετία 2014-2018, τόσο ο αριθμός όσο και η κατανομή των δημοσιεύσεων των ελληνικών φορέων με υψηλή απήχηση, καταγράφουν σημαντική βελτίωση. Ειδικότερα, 1.230 δημοσιεύσεις ελληνικών φορέων κατατάχθηκαν παγκοσμίως στο 1% των δημοσιεύσεων με υψηλή απήχηση, 4.406 δημοσιεύσεις στο 5%, 7.637 στο 10%, 16.403 δημοσιεύσεις στο 25% και 29.361 δημοσιεύσεις στο 50%. Η κατανομή των δημοσιεύσεων των ελληνικών φορέων που διαμορφώνεται με βάση το κριτήριο της υψηλής απήχησης είναι 2,2%, 7,8%, 13,6%, 29,2% και 52,2%, αντίστοιχα, με συνέπεια οι ελληνικές επιδόσεις να ξεπερνούν ξανά τον παγκόσμιο μέσο όρο σε όλες τις κατηγορίες (η πρώτη φορά ήταν την πενταετία 2012-2016), ενώ ξεπερνούν και τις αντίστοιχες επιδόσεις της ΕΕ για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία (top 1% και top 10%), Σημαντική είναι επίσης η ηγετική συμμετοχή των Ελλήνων επιστημόνων στις δημοσιεύσεις με υψηλή απήχηση. Σε ποσοστό 22,9% των δημοσιεύσεων με ελληνική συμμετοχή που ανήκουν στο top 1%, ο πρώτος συγγραφέας προέρχεται από ελληνικό φορέα. Στο top 5% το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 33,1%, και στο top 10% σε 39,1%. Οι σημαντικότερες κατηγορίες ελληνικών φορέων, ως προς τον αριθμό δημοσιεύσεων, είναι τα Πανεπιστήμια (που πλέον συμπεριλαμβάνουν και τα ΤΕΙ), τα Ερευνητικά Κέντρα που εποπτεύονται από τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ) και τα Δημόσια Νοσοκομεία. Την πενταετία 2014-2018 η συμμετοχή των Πανεπιστημίων στο σύνολο των δημοσιεύσεων από ελληνικούς φορείς είναι 86,1% (51.198 δημοσιεύσεις), των Ερευνητικών Κέντρων της ΓΓΕΤ 15,6% (9.274 δημοσιεύσεις), και των Δημόσιων Νοσοκομείων 11,9% (7.057 δημοσιεύσεις), ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες φορέων έχουν μερίδια κάτω από 5%. Για το 2018, οι περισσότερες δημοσιεύσεις ελληνικών φορέων ανήκουν στο επιστημονικό πεδίο «Φυσικές Επιστήμες» (Natural Sciences) (47,2%), ενώ δεύτερο κατά σειρά είναι το επιστημονικό πεδίο «Ιατρική και Επιστήμες Υγείας» (Medical & Health Sciences), το οποίο καταλαμβάνει ποσοστό 38,8%. Το επιστημονικό πεδίο «Μηχανική & Τεχνολογία» (Engineering and Technology) έχει την τρίτη θέση με 22,6%, και ακολουθούν τα επιστημονικά πεδία «Κοινωνικές Επιστήμες» (Social Sciences) με μερίδιο 7,4%, «Γεωργικές Επιστήμες» (Agricultural Sciences), με 3,0%, και «Ανθρωπιστικές Επιστήμες» (Humanities), με 1,7%. Την πενταετία 2014-2018, οι σχετικοί δείκτες απήχησης των δημοσιεύσεων ελληνικών φορέων ξεπερνούν τον παγκόσμιο μέσο όρο 1 και στα έξι κύρια επιστημονικά πεδία. Η υψηλότερη απήχηση (σχετικός δείκτης απήχησης: 1,36) καταγράφεται στο πεδίο “Μηχανική & Τεχνολογία”, και ακολουθούν τα πεδία “Ιατρική & Επιστήμες Υγείας” (1,35), “Φυσικές Επιστήμες” (1,34), “Γεωργικές Επιστήμες” (1,19), “Κοινωνικές Επιστήμες” (1,09) και οι “Ανθρωπιστικές Επιστήμες” (1,09). Στη διάρκεια της δεκαπενταετίας 2004-2018, συνεχίζεται η αύξηση στο ποσοστό των δημοσιεύσεων που πραγματοποιούνται με συνεργασία, είτε με ελληνικούς ή είτε με ξένους φορείς. Πιο συγκεκριμένα, μετά το 2008, καταγράφεται αύξηση στις συνεργασίες με τη διεθνή ερευνητική κοινότητα, όπου το ποσοστό των δημοσιεύσεων με διεθνή συνεργασία έχει ανέλθει από 38,2% έχει ανέλθει στο 60,6% το 2018. Αντίθετα, το ποσοστό των δημοσιεύσεων που πραγματοποιούνται χωρίς συνεργασίες, από μόνο έναν ελληνικό φορέα, μειώνεται διαρκώς και διαμορφώνεται στο 19,6% για το 2018. Ο μεγαλύτερος αριθμός συνεργασιών καταγράφεται με τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία. Σε όλα τα επιστημονικά πεδία, ο σχετικός δείκτης απήχησης είναι σημαντικά μεγαλύτερος στις περιπτώσεις των δημοσιεύσεων που έχουν γίνει κατόπιν διεθνούς συνεργασίας. Στην ηλεκτρονική εκτενή έκδοση «Επιστημονικές Δημοσιεύσεις Ελληνικών Φορέων 2004-2018: Βιβλιομετρική ανάλυση δημοσιεύσεων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά – Web of Science», η οποία συνοδεύεται από διαδραστικά διαγράμματα, πέρα από τους καθιερωμένους δείκτες, συμπεριλαμβάνονται για πρώτη φορά δείκτες για τις επιδόσεις των ελληνικών Περιφερειών. Επίσης, περιλαμβάνονται δείκτες για τις επιστημονικές δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά Ανοικτής Πρόσβασης, που αποτυπώνουν τη συμμετοχή και τις επιδόσεις της ελληνικής ερευνητικής κοινότητας στην ελεύθερη διάθεση των αποτελεσμάτων της έρευνας. Τέλος, για πρώτη φορά παρουσιάζονται νέοι δείκτες υψηλής απήχησης, οι οποίοι καθιστούν δυνατή τη σύγκριση των εθνικών δεικτών απήχησης με τις αντίστοιχες μέσες επιδόσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. https://www.kathimerini.gr/life/science/561128026/ayxanetai-i-diethnis-apichisi-ton-ellinikon-epistimonikon-dimosieyseon-2/

Πώς με ένα φακελάκι τσαγιού βρήκαν διαρροή οξυγόνου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Οι Ρώσοι κοσμοναύτες εντόπισαν το πιθανό σημείο διαρροής οξυγόνου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό χρησιμοποιώντας ένα φακελάκι τσαγιού, η πορεία του οποίου σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας προς την πλευρά της ροής του αέρα μέσα στο σταθμό έχει καταγραφεί από τις κάμερες και συνάγεται από τις συνομιλίες των κοσμοναυτών με το κέντρο ελέγχου που βρίσκεται στη Γη. «Νομίζουμε ότι πράγματι εντοπίσαμε το πιθανό σημείο της διαρροής. Αφήσαμε να αιωρείται ένα φακελάκι τσαγιού (στην άκατο «Ζβεζντά»- σ.σ) πριν κλείσει ο θάλαμος μετεπιβίβασης», δήλωσε ο κοσμοναύτης Ανατόλι Ιβανίσιν προσθέτοντας ότι μαζί με τους συναδέλφους του κατάφεραν να καταγράψουν την πορεία που έκανε το φακελάκι. «Έχουμε μερικές φωτογραφίες και βίντεο με την πορεία που ακολούθησε το φακελάκι τσαγιού ή την πορεία που προσπαθούσε να διανύσει, στοιχείο που δείχνει προς ποια κατεύθυνση φυσάει ο αέρας από το πιθανό σημείο διαρροής», δήλωσε ο Ρώσος κοσμοναύτης. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_90.html Λύθηκαν τα προβλήματα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Όλα τα συστήματα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS) λειτουργούν και πάλι κανονικά καθώς οι βλάβες που παρουσιάσθηκαν κατά την διάρκεια της χθεσινής νύχτας αποκαταστάθηκαν πλήρως, ενώ το πλήρωμα είναι ασφαλές και δεν υπάρχει καμία απειλή για την ζωή του, ανακοίνωσε το γραφείο Τύπου της ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας Roskosmos. Την νύχτα της 20ης Οκτωβρίου στο ρωσικό τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού τέθηκαν εκτός λειτουργίας η τουαλέτα και το σύστημα παροχής οξυγόνου Elektron-BM. Οι Ρώσοι κοσμοναύτες ειδοποίησαν αμέσως για τις βλάβες το κέντρο επιχειρήσεων. Οι εμπειρογνώμονες του Κέντρου επιχειρήσεων των διαστημικών πτήσεων έδωσαν οδηγίες στον Ρώσο κοσμοναύτη Σεργκέι Ρίζνικοφ για τις επισκευαστικές εργασίες στο σύστημα παροχής οξυγόνου Elektron-BM ενώ στον Ανατόλι Ιβανίσιν έδωσαν οδηγίες για την επισκευή της τουαλέτας. Το σύστημα παροχής οξυγόνου Elektron-BM είχε τεθεί εκτός λειτουργίας στις 15 Οκτωβρίου και οι κοσμοναύτες κατάφεραν να το επισκευάσουν στις 17 Οκτωβρίου. Η τουαλέτα είχε επίσης τεθεί εκτός λειτουργίας στις 8 και 10 Οκτωβρίου. Αυτή την στιγμή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό υπάρχουν δύο τουαλέτες: μια στο αμερικανικό τμήμα του σταθμού (η οποία είχε τεθεί εκτός λειτουργίας τον Νοέμβριο του 2019) και η δεύτερη στο ρωσικό τμήμα. Μια ακόμη τουαλέτα πρόκειται προστεθεί στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μετά την σύνδεσή του με την πολυλειτουργική άκατο εργαστήριο «Nauka», η εκτόξευση της οποίας προγραμματίζεται να γίνει εντός του 2020. Τουαλέτες υπάρχουν επίσης στο τμήμα του διαστημοπλοίου Soyuz-MC-16. Στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό υπάρχουν αποθέματα οξυγόνου, ενώ στην αμερικανική άκατο Tranquility λειτουργεί αυτόνομο σύστημα παραγωγής οξυγόνου. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_21.html

Η NASA θα ανακοινώσει συνταρακτική ανακάλυψη για τη Σελήνη.Φήμες για ανίχνευση νερού. Η ανακοίνωση θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης στις 26 Οκτωβρίου και θα μεταδοθεί live από τον ιστότοπο της NASA (https://www.nasa.gov/nasalive). Η διαστημική υπηρεσία δήλωσε ότι το εύρημα έγινε από το Στρατοσφαιρικό Παρατηρητήριο για την Υπέρυθρη Αστρονομία (SOFIA), αλλά δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες. Το SOFIA είναι ένα αεροσκάφος Boeing 747 που έχει μετατραπεί σε ιπτάμενο τηλεσκόπιο. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της NASA η ανακάλυψη θα συμβάλλει στις προσπάθειες της NASA «εμπλουτισμού των γνώσεών μας σχετικά με τη Σελήνη, σε συνδυασμό με την εξερεύνηση του βαθέος διαστήματος.». H συμμετοχή της Casey Honniball στην ενημέρωση – της οποίας η έρευνα σχετίζεται με την αναζήτηση νερού στην Σελήνη – δείχνει ότι η ανακοίνωση έχει σχέση με την ανίχνευση μορίων νερού στην ορατή πλευρά της Σελήνης. https://physicsgg.me/2020/10/23/%ce%b7-nasa-%ce%b8%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac/

Η Γη ως μακρινός εξωπλανήτης. Πριν από τρεις δεκαετίες ο αστρονόμος του Cornell, Carl Sagan. είχε προτείνει στους επιστήμονες που καθοδηγούσαν το διαστημικό σκάφος Voyager 1 να τραβήξει μια φωτογραφία της Γης καθώς αυτό θα εγκατέλειπε το ηλιακό μας σύστημα. Το αίτημά του ικανοποιήθηκε στις 6 Ιουνίου 1990, όταν σκάφος απείχε 4 δισεκατομμύρια μίλια από τη Γη και είχε προσπεράσει τον πλανήτη Κρόνο. Σ’ αυτή την ιστορική φωτογραφία ο πλανήτης μας φαίνεται στην φωτογραφία σαν ένα μικρό φωτεινό σημαδάκι, ένα μοναχικό πίξελ που δύσκολα διακρίνεται από τα υπόλοιπα, σαν μια χλωμή μπλε κουκκίδα. Δύο αστρονόμοι, η Lisa Kaltenegger από το Ινστιτούτο Carl Sagan του Cornel και ο Joshua Pepper, από το Πανεπιστήμιο Lehigh, πάνε πολύ πιο μακριά αναδεικνύοντας μια άλλη μοναδική κοσμική προοπτική: Ποιοι εξωπλανήτες (πλανήτες που ανήκουν σε μακρινά ηλιακά συστήματα) διαθέτουν την κατάλληλη οπτική γωνία για να μας εντοπίσουν και να ανιχνεύσουν τα χημικά στοιχεία που αποτελούν τις ενδείξεις ζωής στον πλανήτη μας. Θέτουν το ερώτημά τους ως τίτλο της δημοσίευσής τους “Which Stars Can See Earth as a Transiting Exoplanet?” στο Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. Εκεί αναφέρουν 1.004 άστρα κύριας ακολουθίας (άστρα παρόμοια με τον ήλιο μας) σε απόσταση περίπου 300 ετών φωτός από εμάς, που θα μπορούσαν να περιέχουν πλανήτες παρόμοιους με τη Γη στις δικές τους κατοικήσιμες ζώνες, και ένας παρατηρητής σ’ αυτούς τους εξωπλανήτες, θα διαπίστωνε την ύπαρξη του πλανήτη μας και θα ανίχνευε τα χημικά ίχνη της ζωής στην Γη. Οι περισσότεροι των εξωπλανητών που ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα βρέθηκαν με παρατηρήσεις διέλευσης. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνον όταν, το επίπεδο της τροχιάς του εξωπλανήτη είναι τέτοιο ώστε ο εξωπλανήτης να παρεμβάλλεται περιοδικά ανάμεσα σε μας και το άστρο γύρω από το οποίο περιφέρεται. Πέραν των περιοδικών μειώσεων της λαμπρότητας του άστρου εξαιτίας των εκλείψεων, οι οποίες προσδιορίζουν την περίοδο περιφοράς, οι κατάλληλες φασματοσκοπικές μετρήσεις μπορούν επίσης να αποκαλύψουν και την χημική σύσταση της πιθανής ατμόσφαιρας του εξωπλανήτη. Οι Kaltenegger και Pepper αντέστρεψαν την οπτική γωνία και αναρωτήθηκαν από ποιους εξωπλανήτες θα μπορούσαν οι αντίστοιχοι «εξωγήινοι» παρατηρητές να δουν τη Γη με παρόμοιο τρόπο. Έτσι, δημιούργησαν μια λίστα από τα χιλιάδες πιο κοντινά άστρα χρησιμοποιώντας τον κατάλογο Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) της NASA. Μόνο ένα πολύ μικρό κλάσμα εξωπλανητών θα ευθυγραμμιστεί τυχαία με την οπτική μας γωνία μας, ώστε να μπορούμε να δούμε την διέλευσή τους μπροστά από το άστρο τους. Αλλά τα χιλιάδες άστρα που αναφέρονται στην δημοσίευση, στην γειτονιά του ηλιακού μας συστήματος. θα μπορούσαν να δουν τη Γη μας να διέρχεται μπροστά από τον ήλιο μας … τραβώντας την προσοχή τους. Αν βρούμε έναν εξωπλανήτη και όλα τα στοιχεία δείχνουν πως μπορεί να φιλοξενεί ζωή, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν θα μπορούσε κάποιος που μας παρατηρεί από εκεί να διαπιστώσει το ίδιο και για τη Γη. Εφόσον λοιπόν ψάχνουμε για προηγμένους εξωγήινους πολιτισμούς στο σύμπαν, θα ήταν σημαντικό να ξέρουμε αν και αυτοί θα μπορούσαν να ανακαλύψουν την ύπαρξή του φιλόξενου στη ζωή πλανήτη μας. Κάτι που πιθανώς να τους παρακινούσε να έλθουν σε επαφή μαζί μας στέλνοντας σήματα… Οι Kaltenegger και Pepper μόλις δημιούργησαν τον αστρικό χάρτη που μας λέει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κοιτάξουμε για τέτοια σήματα! Στο βίντεο που ακολουθεί η Lisa Kaltenegger μας εξηγεί την εργασία της: https://physicsgg.me/2020/10/22/%ce%b7-%ce%b3%ce%b7-%cf%89%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82/

Τρόμος: Ο Αρκτικός Ωκεανός έχει αργήσει να παγώσει περισσότερο από ποτέ. Για πρώτη φορά από όταν άρχισαν να καταγράφονται σχετικά στοιχεία, το κυριότερο στρώμα πάγου που καλύπτει τον Αρκτικό Ωκεανό στη Σιβηρία δεν έχει αρχίσει ακόμη να δημιουργείται στα τέλη Οκτωβρίου. Η καθυστέρηση της ετήσιας ψύξης της Θάλασσας Λάπτεφ έχει προκληθεί από την εξωφρενικά παρατεταμένη ζέστη στη βόρεια Ρωσία και την είσοδο νερών από τον Ατλαντικό. Οι εξελίξεις αυτές, σύμφωνα με κλιματολόγους, ενδέχεται να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη την πολική περιοχή. Οι θερμοκρασίες του ωκεανού στην περιοχή πρόσφατα σκαρφάλωσαν στους 5 βαθμούς Κελσίου πάνω από τον μέσο όρο, έπειτα από έναν καύσωνα-ρεκόρ και την ασυνήθιστη πρόωρη υποχώρηση των πάγων του περσινού χειμώνα. Η παγιδευμένη ζέστη χρειάζεται πολύ χρόνο για να διασκορπιστεί στην ατμόσφαιρα, ακόμη και αυτή την εποχή του χρόνου κατά την οποία ο ήλιος φωτίζει την περιοχή για λίγο περισσότερο από μία με δύο ώρες την ημέρα. Γραφήματα του εύρους των πάγων στη θάλασσα Λάπτεφ, τα οποία συνήθως δείχνουν μια υγιή εποχιακή μεταβολή, φέτος εμφανίζονται επίπεδα. Ως αποτέλεσμα, ο αρκτικός κύκλος κυκλώνεται από ανοιχτή θάλασσα σε επίπεδα-ρεκόρ.(Φωτ.) «Η απουσία πάγου μέχρι στιγμής φέτος το φθινόπωρο είναι πρωτόγνωρη για τη σιβηρική αρκτική περιοχή», δήλωσε ο Ζάχαρι Λάμπε, ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, μιλώντας στον Guardian. Όπως λέει, η εξέλιξη συνάδει με τα αναμενόμενα αποτελέσματα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. «Το 2020 είναι άλλη μία χρονιά που συνάδει με τις ραγδαίες αλλαγές στον αρκτικό κύκλο. Χωρίς συστηματική μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, η πιθανότητα να έχουμε το πρώτο μας «καλοκαίρι χωρίς πάγους» θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα», προειδοποίησε. Ο φετινός καύσωνας της Σιβηρίας έγινε τουλάχιστον 600 φορές πιο πιθανός εξαιτίας των βιομηχανικών και αγροτικών εκπομπών, σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα. Οι θερμότερες θερμοκρασίες του αέρα δεν είναι ο μόνος παράγοντας που επιβραδύνει τη δημιουργία πάγου. Η κλιματική αλλαγή ωθεί τα θερμότερα θαλάσσια ρεύματα του Ατλαντικού προς τον αρκτικό, σπώντας την φυσιολογική στρωματοποίηση μεταξύ των θερμότερων βαθύτερων νερών και της ψυχρής επιφάνειας. Αυτό επίσης δυσκολεύει τη δημιουργία πάγου. «Αυτό συνεχίζει μια σειρά από πολύ χαμηλά εύρη. Τα τελευταία 14 χρόνια, από το 2007 έως το 2020, είναι τα 14 χρόνια με το χαμηλότερο εύρος από όταν ξεκίνησε η δορυφορική καταγραφή το 1979», δήλωσε στον Guardian ο Γουόλτ Μάιερ, έμπειρος ερευνητής του αμερικανικού Κέντρου Δεδομένων για το Χιόνι και τους Πάγους. Όπως εξηγεί, μεγάλο μέρος των παλαιότερων πάγων του αρκτικού κύκλου πλέον εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του μόνο τον λεπτότερο, εποχιακό πάγο. Συνολικά, η μέση πυκνότητα είναι η μισή σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1980. Η καθοδική τάση είναι πιθανό να συνεχίσει μέχρι ο αρκτικός κύκλος να δει το πρώτο του καλοκαίρι χωρίς καθόλου πάγους, σύμφωνα με τον Μάιερ. Τα στοιχεία και τα μοντέλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ του 2030 και του 2050. «Το ζήτημα είναι το πότε και όχι το αν θα συμβεί», πρόσθεσε. Αλυσιδωτές αντιδράσεις Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι η καθυστέρηση της ψύξης θα μπορούσε να μεγεθύνει παράγοντες που θα επιταχύνουν τη μείωση του παγοκαλύμματος. Είναι ήδη ευρέως γνωστό ότι ένα μικρότερο φύλλο πάγου συνεπάγεται και μικρότερη λευκή περιοχή που αντανακλά τη θερμότητα του ήλιου πίσω στο διάστημα. Όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος που ο αρκτικός κύκλος θερμαίνεται σε υπερδιπλάσια ταχύτητα σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη. Η Θάλασσα Λάπτεφ είναι γνωστή ως τόπος γέννησης του πάγου, ο οποίος σχηματίζεται στην ακτογραμμή της στις αρχές του χειμώνα, και έπειτα κινείται προς τα δυτικά, μεταφέροντας θρεπτικά συστατικά σε όλο τον αρκτικό κύκλο, πριν αρχίσει να υποχωρεί την άνοιξη στον πορθμό Φραμ μεταξύ Γροιλανδίας και Σβάλμπαρντ. Αν ο πάγος αργήσει να σχηματιστεί στη Θάλασσα Λάπτεφ, θα γίνει λεπτότερος, επομένως και πιο πιθανό να λιώσει πριν καν φτάσει στον πορθμό Φραμ. Αυτό θα μπορούσε να μειώσει τα θρεπτικά συστατικά που φτάνουν στο πλαγκτόν του αρκτικού κύκλου, πράγμα που με τη σειρά του θα μειώσει την ικανότητα της περιοχής να απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Μια πιο ανοιχτή θάλασσα συνεπάγεται και πιο ταραγμένα νερά στα ανώτερα στρώματα του Αρκτικού Ωκεανού, που θα ανεβάζει περισσότερα θερμά νερά από τα βάθη στην επιφάνεια. Ο Δρ. Στέφαν Χέντρικς, επιστήμονας με ειδίκευση στη φυσική του θαλάσσιου πάγου στο Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ, δήλωσε ότι οι τάσεις των θαλάσσιων πάγων είναι δυσοίωνες, αλλά όχι αναπάντεχες: «Είναι περισσότερο εκνευριστικό παρά σοκαριστικό. Είναι κάτι που προβλέπαμε εδώ και πολύ καιρό, όμως έχουν υπάρξει ελάχιστες ουσιαστικές αντιδράσεις εκ μέρους των νομοθετών». https://www.in.gr/2020/10/22/tech/tromos-o-arktikos-okeanos-exei-argisei-na-pagosei-perissotero-apo-pote/

Νέα τεχνική ηλεκτρονικού μικροσκοπίου φέρνει επανάσταση στη μελέτη πρωτεϊνών και άλλων βιομορίων. Το πρώτο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο που σπάει το φράγμα της ατομικής ανάλυσης φέρνει επανάσταση στην μελέτη των πρωτεϊνών και άλλων βιομορίων, υπόσχεται διεθνής ομάδα ερευνητών που παρουσιάζει το επίτευγμα στο Nature. Κανένα συμβατικό μικροσκόπιο δεν μπορεί να διακρίνει άτομα, δεδομένου ότι η διάμετρός τους είναι πολύ μικρότερη από το μήκος κύματος του ορατού φωτός. Μέχρι σήμερα, η κύρια τεχνική για την χαρτογράφηση μεμονωμένων ατόμων μέσα σε μόρια είναι η κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, η οποία αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1950 και μεταξύ άλλων επέτρεψε τον προσδιορισμό της δομής του DNA. Στη μέθοδο αυτή, μια δέσμη ακτίνων Χ διαπερνά το δείγμα και πέφτει σε μια οθόνη πίσω του, σχηματίζοντας ένα αποτύπωμα που επιτρέπει τον υπολογισμό της θέσης των ατόμων. Το πρόβλημα είναι ότι η τεχνική της κρυσταλλογραφίας λειτουργεί μόνο για μόρια που μπορούν να σχηματίσουν κρυστάλλους. Επιπλέον, δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε συνδυασμούς πρωτεϊνών ή σε πολύ μεγάλα μόρια. Στις περιπτώσεις αυτές, η μόνη διαθέσιμη λύση είναι η κρυο-ηλεκτρονική μικροσκοπία (cryo-EM), στην οποία το δείγμα καταψύχεται και βομβαρδίζεται από ηλεκτρόνια. Η εκτροπή των ηλεκτρονίων λόγω αλληλεπίδρασης με το δείγμα δίνει μια εικόνα της δομής του, σε χαμηλότερη όμως ανάλυση σε σχέση με την κρυσταλλογραφία. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Ερευνητές στη Γερμανία και τη Βρετανία αναφέρουν ότι αύξησαν την ανάλυση της τεχνικής στα 1,25 angstrom (0,125 νανόμετρα ή δισεκατομμυριοστά του μέτρου) ώστε να γίνουν ορατά ακόμα και μεμονωμένα άτομα. Η διάμετρος των ατόμων κυμαίνεται από 0,3 έως 3,0 angstrom. Όπως εξηγεί ο δικτυακός τόπος του Science, https://www.sciencemag.org/news/2020/10/cryo-electron-microscopy-breaks-atomic-resolution-barrier-last η θεαματική αύξηση της ανάλυσης κατέστη εφικτή χάρη σε βελτιώσεις της δέσμης ηλεκτρονίων του μικροσκοπίου, των ανιχνευτών αλλά και του λογισμικού που χρησιμοποιείται για την απεικόνιση του στόχου. Η εξέλιξη αναμένεται τώρα να επιταχύνει την αντικατάσταση της κρυσταλλογραφίας από την τεχνολογία cryo-EM στη δομική βιολογία. Προς το παρόν, η τεχνική είναι αποτελεσματική μόνο σε σχετικά άκαμπτες πρωτεΐνες. Ωστόσο οι ερευνητές εργάζονται για την εφαρμογή της σε λιγότερο άκαμπτες πρωτεΐνες αλλά και σε σύμπλοκα πρωτεϊνών που ήταν αδύνατο να χαρτογραφηθούν ολόκληρα μέχρι σήμερα. Οι δύο μελέτες για το τελευταίο επίτευγμα είναι διαθέσιμες εδώ και εδώ https://www.nature.com/articles/s41586-020-2833-4 https://www.nature.com/articles/s41586-020-2829-0 https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_65.html

Το πλήρωμα του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-16 επέστρεψε στην Γη. Τα μέλη του πληρώματος του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους μεταφοράς Soyuz MS-16, το οποίο ξεκλειδώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020 στις 02:32 ώρα Μόσχας από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, επέστρεψαν με ασφάλεια στη Γη στις 05:54:12 ώρα Μόσχας. Όλες οι λειτουργίες κατά την κατάβαση από τροχιά χαμηλής γης και προσγείωση πραγματοποιήθηκαν σε κανονική λειτουργία. Η κατάσταση της υγείας των κοσμοναύτων της Roscosmos Anatoly Ivanishin, Ivan Wagner και του αστροναύτη της NASA Christopher Cassidy είναι καλή. Σήμερα, η Anatoly Ivanishin και ο Ivan Wagner θα παραδοθούν με ειδικό σκάφος στο αεροδρόμιο Chkalovsky (περιοχή της Μόσχας). Για αρκετές εβδομάδες, θα βρίσκονται στο συγκρότημα για προπονητική εκπαίδευση και αποκατάσταση μετά την πτήση των κοσμοναύτων (αστροναύτες) στο Star City. Οι γιατροί θα παρακολουθούν την υγεία των ρωσικών μελών του πληρώματος του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους Soyuz MS-16. Dmitry Rogozin, Γενικός Διευθυντής της Κρατικής Εταιρείας Roscosmos: «Στις 05.54 ώρα της Μόσχας, το κατηφορικό όχημα του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους Soyuz MS-16 προσγειώθηκε στην κανονική λειτουργία. Συγχαρητήρια στο πλήρωμα για την επιστροφή τους στη Γη και στα μέλη της κρατικής επιτροπής για δοκιμές πτήσης επανδρωμένων συγκροτημάτων - για την επιτυχή ολοκλήρωση μιας άλλης επανδρωμένης αποστολής! " Η έναρξη της 63ης μακροπρόθεσμης αποστολής πραγματοποιήθηκε στις 9 Απριλίου 2020 από τον ιστότοπο αριθ. 31 του κοσμοδρόμου Baikonur. Το Soyuz MS-16 έγινε το πρώτο επανδρωμένο διαστημικό σκάφος που πήγε σε τροχιά στο όχημα εκτόξευσης Soyuz-2.1a με πλήρωμα στο πλοίο. Η διάρκεια της πτήσης των Anatoly Ivanishin, Ivan Wagner και Christopher Cassidy ήταν σχεδόν 196 ημέρες. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του πληρώματος, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες πειράματα από διάφορους τομείς της επιστήμης σύμφωνα με το ρωσικό επιστημονικό πρόγραμμα (ιατρική, διαστημική βιολογία, βιοτεχνολογία, φυσικοχημικές διεργασίες κ.λπ.). Η ολοκληρωμένη πτήση έγινε η τρίτη στην καριέρα του κοσμοναύτη Roscosmos Anatoly Ivanishin. Το πρώτο του έργο σε τροχιά χαμηλής γης ως μηχανικός πτήσης του διαστημικού σκάφους Soyuz TMA-22 και μηχανικός πτήσης της 29ης / 30ης κύριας αποστολής στο ISS διήρκεσε 165 ημέρες το 2011-2012. Μετά από αυτήν την πτήση, ο Anatoly Ivanishin απονεμήθηκε τον τίτλο ήρωας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η δεύτερη πτήση διάρκειας 115 ημερών πραγματοποιήθηκε το 2016 ως διοικητής του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-01, μηχανικός πτήσης ISS-48 και διοικητής ISS-49. Τώρα η συνολική διάρκεια της παραμονής του Anatoly Ivanishin σε τροχιά υπερβαίνει τις 476 ημέρες. Για τον Ivan Wagner, τον νεότερο κοσμοναύτη που επισκέφτηκε το ISS, η πτήση του ως μηχανικός πτήσης του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους Soyuz MS-16 και η αποστολή ISS-63 ήταν το ντεμπούτο του. Ο δρόμος για την πραγματοποίηση του ονείρου του τον πήρε σχεδόν 10 χρόνια: στις 12 Οκτωβρίου 2010, με απόφαση της Κεντρικής Διατμηματικής Επιτροπής, του συστήθηκε να εισαχθεί στο σώμα κοσμοναύτων Energia (17ο σετ), στις 15 Νοεμβρίου άρχισε να εκπαιδεύεται ως υποψήφιος για δοκιμασμένες κοσμοναύτες για η βάση του FSBI "NII CTC που πήρε το όνομά του από το Yu.A. Gagarin ", και στις 3 Αυγούστου 2012 έλαβε την πιστοποίηση" test cosmonaut ". Από τον Φεβρουάριο του 2020, μαζί με την Anatoly Ivanishin και τον Christopher Cassidy, άρχισε να εκπαιδεύεται στο κύριο πλήρωμα του ISS-63. Παρά το πολυάσχολο πρόγραμμα εργασίας του, ο κοσμοναύτης Ιβάν Βάγκνερ βρήκε χρόνο να δημοσιεύσει μοναδικές εικόνες στις σελίδες του σε κοινωνικά δίκτυα και βίντεο σχετικά με τη ζωή σε τροχιά κοντά στη γη ως μέρος του έργου Ivan Wagner Journal, χάρη στο οποίο χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν πλησιάσει λίγο περισσότερο στο διάστημα ... Θα θυμούνται επίσης πολυάριθμα βίντεο χαιρετισμούς στο πλήρωμα τις διακοπές και τα εβδομαδιαία διαστημικά μυστήρια ανάγκασαν πολλούς να ανοίξουν ξανά τον άτλαντα του κόσμου και βοήθησαν να μάθουν περισσότερα για τον ασυνήθιστο πλανήτη μας. Το πλήρωμα της 64ης μακροχρόνιας αποστολής, που αποτελείται από τους κοσμοναύτες Roscosmos Sergei Ryzhikov, Sergei Kud-Sverchkov και τον αστροναύτη της NASA Kathleen Rubins, συνεχίζει να εργάζεται επί του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η αποστολή SpaceX Crew-1 έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Νοέμβριο με τους αστροναύτες Michael Hopkins, Victor Glover, Shannon Walker και Soichi Noguchi να ενώνουν το τρέχον πλήρωμα. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_10-22.html

Η μπογιά που υπόσχεται να δροσίσει το σπίτι σας (και τον πλανήτη) Πώς γίνεται μια επιφάνεια που εκτίθεται στον ήλιο να παραμένει ψυχρότερη από το περιβάλλον της; Κι όμως γίνεται, χάρη σε ένα καινοτόμο χρώμα επίχρισης, το οποίο υπόσχεται να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας για κλιματισμό, και να μετριάσει έτσι την κλιματική αλλαγή. Όλα τα σημερινά χρώματα για τοίχους περιέχουν ως κύριο συστατικό το διοξείδιο του τιτανίου, μια κάτασπρη ουσία που χρησιμοποιείται επίσης στα αντηλιακά. Χάρη στο TiO2, οι σημερινές μπογιές ανακλούν έως και το 90% της εισερχόμενης ηλιακής ακτινοβολία, βοηθώντας έτσι να παραμείνουν τα κτίρια δροσερά. Υπάρχουν όμως μεγάλα περιθώρια βελτίωσης, όπως δείχνει η μελέτη του Πανεπιστημίου Περντιού στην Ιντιάνα. Οι ερευνητές αναφέρουν στην επιθεώρηση Cell Reports Physical Science ότι ανέπτυξαν ένα επίχρισμα που περιέχει ανθρακικό ασβέστιο και ανακλά το 95,5% της εισερχόμενης ακτινοβολίας, ακόμα και στο υπεριώδες τμήμα του φάσματος. Ως αποτέλεσμα, μια επιφάνεια βαμμένη με το νέο χρώμα παραμένει έως και 1,7 βαθμούς Κελσίου πιο ψυχρή από το περιβάλλον ακόμα και όταν εκτίθεται απευθείας στον ήλιο, έδειξαν τα πειράματα. Από την ταράτσα στο Σύμπαν Η διαφορά θερμοκρασίας σε σχέση με το περιβάλλον είναι ακόμα υψηλότερη τη νύχτα, έως και 10 βαθμούς Κελσίου, χάρη στην ικανότητα της βαφής να εκπέμπει την υπέρυθρη (θερμική ακτινοβολία) προς τον ουρανό. Με άλλα λόγια, η εκπεμπόμενη θερμότητα δεν παγιδεύεται στην ατμόσφαιρα αλλά χάνεται στο Διάστημα. «Στην πραγματικότητα δεν μεταφέρουμε τη θερμότητα από την επιφάνεια στην ατμόσφαιρα. Την εκπέμπουμε όλη στο Σύμπαν» λέει ο Ζάνγκιου Λι, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Χρειάστηκαν έξι χρόνια πειραματισμών μέχρι να φτάσει το χρώμα σε αυτά τα επίπεδα αποτελεσματικότητας. Οι ερευνητές δοκίμασαν πάνω από 100 συνδυασμούς συστατικών πριν καταλήξουν στο ανθρακικό ασβέστιο, την κάτασπρη ουσία από την οποία αποτελούνται ορισμένα πετρώματα όπως η κιμωλία, καθώς και τα όστρακα των μαλακίων. H μπογιά περιέχει σωματίδια ανθρακικού ασβεστίου σε διάφορα μεγέθη, έτσι ώστε να ανακλά όσο γίνεται περισσότερα μήκη κύματος. Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα, το νέο χρώμα μπορεί θεωρητικά να παραχθεί με χαμηλότερο κόστος από ό,τι άλλες ανακλαστικές βαφές και θα μείωνε τις απαιτήσεις κλιματισμού ενός μονώροφου σπιτιού κατά περίπου ένα δολάριο την ημέρα σε τιμές ΗΠΑ. Η εξοικονόμηση αυτή θα ωφελούσε όχι μόνο τους ενοίκους αλλά και το περιβάλλον, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της ενέργειας που χρησιμοποιείται σήμερα για κλιματισμό προέρχεται από ορυκτά καύσιμα που επιδεινώνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Οι ερευνητές υποστηρίζουν μάλιστα ότι η επιφάνεια της Γης θα γινόταν λιγότερο θερμή αν το νέο χρώμα εφαρμοζόταν σε μεγάλες επιφάνειες όπως οι δρόμοι και οι στέγες. Μένει βέβαια να διαπιστωθεί αν το νέο ανακλαστικό χρώμα είναι αρκετά ανθεκτικό για χρήση σε εξωτερικούς χώρους. Οι ερευνητές είναι πάντως αισιόδοξοι και έχουν ήδη καταθέσει αίτηση για διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Στην φωτογραφία οι ερευνητές χρησιμοποίησαν θερμική κάμερα για να συγκρίνουν τη νέα βαφή με μια συμβατική.

Visitors from Darker Worlds: O Βέρνερ Χέρτζογκ παρουσιάζει ντοκιμαντέρ για τους μετεωρίτες. To τρέιλερ του νέου ντοκιμαντέρ του Βέρνερ Χέρτζογκ «Fireball: Visitors from Darker Worlds» μόλις κυκλοφόρησε. Η ταινία, η οποία θα είναι διαθέσιμη στο Apple TV + στις 13 Νοεμβρίου, διερευνά τη βαθιά επίδραση που έχουν τα ουράνια σώματα, οι διάττοντες αστέρες και οι μετεωρίτες στην ανθρώπινη φαντασία «Κάθε πέτρα που καταφθάνει από σκοτεινότερους κόσμους έχει τη δική της ιστορία, και οι μεγαλύτερες από αυτές έχουν αλλάξει ολόκληρα τοπία» αφηγείται ο Χέρτζογκ στο τρέιλερ. «Δεν γνωρίζουμε τι έρχεται στο μέλλον για εμάς, αλλά αμέτρητοι αριθμοί αυτών των ταξιδευτών από μακριά είναι ακόμη καθ’ οδόν». Στο ντοκιμαντέρ «Fireball: Visitors from Darker Worlds» ο Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός συνεργάζεται και πάλι με τον Βρετανό ηφαιστειολόγο, Κλάιβ Οπενχάιμερ, ο οποίος στο παρελθόν συνεργάστηκε με τον Βέρνερ Χέρτζογκ στα «Encounters at the End of the World» και «Into the Inferno». Ο Κλάιβ Οπενχάιμερ συμμετέχοντας σε συζήτηση στο Deadline series είπε ότι η ιδέα για το ντοκιμαντέρ γεννήθηκε όταν επισκέφθηκε ένα εργαστήριο στη Νότια Κορέα, στο οποίο εκτίθενται μετεωρίτες. «Μου ήρθε στο μυαλό ο Μαύρος Λίθος που είναι τοποθετημένος στο Ιερό Τέμενoς» είπε ο Οπενχάιμερ και το σκέφτηκα ως ένα θέμα που θα ακολουθούσε κατά κάποιο τρόπο, ένα θέμα γεωεπιστήμης που συνδυάζει πολιτιστικά στοιχεία και τη φύση και τις επιστήμες αυτών των φαινομένων… Είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του σεβασμού που οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο και με την πάροδο του χρόνου τηρούν για τα ουράνια φαινόμενα: κομήτες, μετεωρίτες » ανέφερε. https://www.in.gr/2020/10/21/tech/visitors-darker-worlds-o-verner-xertzogk-parousiazei-ntokimanter-gia-tous-meteorites/

H EE προωθεί κανόνες για την τεχνητή νοημοσύνη. Προτάσεις για το βέλτιστο νομοθετικό πλαίσιο που θα διέπει την τεχνητή νοημοσύνη (AI) ενέκρινε την Τρίτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με στόχο να ενισχυθούν η καινοτομία αλλά και τα δεοντολογικά πρότυπα ώστε να οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη στην τεχνολογία. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωσή του, συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων θεσμικών οργάνων που διατυπώνουν συστάσεις για τους κανόνες που θα διέπουν την τεχνητή νοημοσύνη και θα περιλαμβάνουν θέματα δεοντολογίας, αστικής ευθύνης και δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας. Οι συστάσεις αυτές έχουν στόχο να προλειάνουν το έδαφος ώστε η ΕΕ να καταστεί παγκόσμιος ηγέτης στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Δεοντολογικό πλαίσιο Η νομοθετική πρωτοβουλία του Ιμπάν Γκαρσία ντελ Μπλάνκο (Σοσιαλιστές, Ισπανία) καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή -η οποία αναμένεται να δημοσιεύσει την πρότασή της στις αρχές του 2021- να παρουσιάσει ένα νομοθετικό πλαίσιο με δεοντολογικές αρχές και νομικές υποχρεώσεις που θα πρέπει να τηρούνται κατά την ανάπτυξη, την υλοποίηση και τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, ρομποτικής και συναφών τεχνολογιών στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του λογισμικού, των αλγορίθμων και των δεδομένων. Η νομοθετική πρωτοβουλία εγκρίθηκε με 559 ψήφους υπέρ, 44 κατά και 88 αποχές. Kατευθυντήρια αρχή ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας Οι κατευθυντήριες αρχές της μελλοντικής νομοθεσίας πρέπει να είναι: ο ανθρωποκεντρικός και ανθρωπογενής χαρακτήρας της τεχνητής νοημοσύνης, η ασφάλεια, η διαφάνεια και η λογοδοσία, οι δικλείδες ασφαλείας έναντι της μεροληψίας και των διακρίσεων, το δικαίωμα επανόρθωσης, η κοινωνική και η περιβαλλοντική ευθύνη, ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής και η προστασία των δεδομένων. Ειδικότερα, ως προς τις τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης «υψηλού κινδύνου», όπως για παράδειγμα αυτές που διαθέτουν ικανότητες αυτοδιδασκαλίας, αυτές πρέπει να σχεδιάζονται με τρόπο που να εξασφαλίζει τη δυνατότητα παρέμβασης από τον άνθρωπο ανά πάσα στιγμή. Σε περίπτωση που χρησιμοποιείται κάποια λειτουργία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή παραβίαση των δεοντολογικών αρχών και να προκαλέσει κινδύνους, οι ικανότητες αυτοδιδασκαλίας θα πρέπει να απενεργοποιούνται και να αποκαθίσταται ο πλήρης έλεγχος από τον άνθρωπο. Ευθύνη για την πρόκληση ζημίας Μάλιστα, προβλέπεται ότι οι διαχειριστές συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης υψηλού κινδύνου θα καθίστανται υπεύθυνοι για κάθε ζημία που προκαλείται, σύμφωνα με τη νομοθετική πρωτοβουλία του Αξελ Βος (ΕΛΚ, Γερμανία) η οποία ζητεί τη θέσπιση ενός πλαισίου αστικής ευθύνης. Οι κανόνες πρέπει να καλύπτουν κάθε φυσική ή ψηφιακή δραστηριότητα τεχνητής νοημοσύνης που προκαλεί ζημία ή βλάβη στη ζωή, την υγεία, τη σωματική ακεραιότητα ή την περιουσία, ή προκαλεί σημαντική ηθική βλάβη που οδηγεί σε «επαληθεύσιμη οικονομική ζημία». Οι τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης υψηλού κινδύνου δεν είναι ακόμη διαδεδομένες, ωστόσο οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν ότι οι χειριστές σχετικών συστημάτων πρέπει να διαθέτουν ασφάλιση ανάλογη με εκείνη που προβλέπεται για τα μηχανοκίνητα οχήματα. Η νομοθετική πρωτοβουλία εγκρίθηκε με 626 ψήφους υπέρ, 25 ψήφους κατά και 40 αποχές. Δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας Προκειμένου η ΕΕ να αναλάβει ηγετικό ρόλο στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης, η έκθεση του Στεφάν Σεζουρνέ (Renew Europe, Γαλλία) καθιστά σαφές ότι απαιτείται ένα αποτελεσματικό σύστημα για τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας, καθώς και δικλείδες ασφαλείας για την προστασία καινοτόμων προγραμματιστών μέσω του συστήματος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της ΕΕ. Ωστόσο, οι απαιτήσεις αυτές δεν πρέπει να αποβούν εις βάρος των συμφερόντων των ανθρώπων-δημιουργών, ούτε και των δεοντολογικών αρχών της ΕΕ. Οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν ότι είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ των ανθρώπινων δημιουργιών που υποβοηθούνται από την τεχνητή νοημοσύνη και των δημιουργιών που παράγονται αυτόνομα από την τεχνητή νοημοσύνη. Διευκρινίζουν ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν θα πρέπει να έχουν νομική προσωπικότητα, συνεπώς τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας θα ανήκουν αποκλειστικά σε ανθρώπους. Το κείμενο εξετάζει περαιτέρω θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας, συλλογής δεδομένων, εμπορικού απορρήτου, χρήσης αλγορίθμων και παραποιημένων εικόνων και βίντεο (Deepfakes). https://www.in.gr/2020/10/21/tech/h-ee-proothei-kanones-gia-tin-texniti-noimosyni/

Καταμετρώντας όλα τα δέντρα του κόσμου. Πόσα δέντρα θα φανταζόσασταν ότι φύονται στη δυτική Σαχάρα; Η απάντηση μπορεί να σας εκπλήξει: τουλάχιστον 1,8 δισεκατομμύρια, σύμφωνα με μελέτη που ανέλυσε δορυφορικές εικόνες με αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης. Σύντομα, εκτιμούν οι ερευνητές, η νέα τεχνολογία ίσως επιτρέψει την καταμέτρηση όλων των δέντρων της Γης, μια εξέλιξη που θα βελτίωνε τα μοντέλα του παγκόσμιου κλίματος, την κατανόηση των δασικών οικοσυστημάτων, αλλά και τη διαχείριση εκτάσεων σε μεγάλη κλίμακα. Μέχρι σήμερα, η καλύτερη εκτίμηση που έχει δημοσιευτεί για το θέμα έκανε λόγο για περίπου τρία τρισεκατομμύρια δέντρα σε όλο τον πλανήτη. Όμως η εκτίμηση αυτή βασίστηκε σε περιορισμένες δειγματοληψίες και στατιστικές μεθόδους, και σύμφωνα με τη νέα μελέτη ο συνολικός αριθμός δέντρων είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερος. Η μελέτη κάλυψε έκταση 1,3 εκατ. τετραγωνικών χιλιομέτρων στη Δυτική Αφρική (Πηγή: Martin Brandt) Το βασικό εμπόδιο στην καταμέτρηση δέντρων από το Διάστημα είναι η σχετικά μικρή ανάλυση των δορυφορικών εικόνων, στις οποίες κάθε εικονοστοιχείο (pixel) αντιστοιχεί σε έκταση τουλάχιστον 100 τετραγωνικών μέτρων. Σε τέτοιες εικόνες, το μόνο που μπορεί κανείς να μετρήσει με ακρίβεια είναι το ποσοστό δασοκάλυψης. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια μια νέα γενιά εμπορικών δορυφόρων έχει αυξήσει σημαντικά την ανάλυση, και η αμερικανική κυβέρνηση έχει χαλαρώσει τους περιορισμούς όσον αφορά τη δημοσίευση εικόνων υψηλής ακριβείας. Αυτόματη καταμέτρηση Στη νέα μελέτη, η οποία παρουσιάζεται στο Nature, διεθνής ερευνητική ομάδα εξετάζει 11.000 εικόνες από δορυφόρους της NASA, με ανάλυση 0,5 μέτρων ανά εικονοστοιχείο, προκειμένου να καταμετρήσει μεμονωμένα δέντρα και θάμνους με κομοστέγη (φύλλωμα) διαμέτρου 2 μέτρων και άνω. Ήταν ένα γιγάντιο έργο, το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να ολοκληρωθεί χωρίς τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Σε πρώτη φάση, η ερευνητική ομάδα εκπαίδευσε έναν αλγόριθμο μηχανικής μάθησης τροφοδοτώντας τον με χιλιάδες δορυφορικές εικόνες στις οποίες τα περιγράμματα μεμονωμένων δέντρων είχε σημειωθεί με το χέρι. Αφότου έμαθε να αναγνωρίζει δέντρα, ο αλγόριθμος τροφοδοτήθηκε με δορυφορικές εικόνες της δυτικής Σαχάρας και της περιοχής Σαχέλ της Δυτικής Αφρικής. Μπόρεσε έτσι να προσδιορίσει όχι μόνο το πλήθος, αλλά και τη θέση και το μέγεθος των δέντρων σε μια έκταση 1,3 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων. «Μας εξέπληξε το γεγονός ότι υπάρχουν αρκετά είδη δέντρων στην έρημο Σαχάρα, δεδομένου ότι, μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι πίστευαν ότι δεν υπάρχουν καθόλου δέντρα» λέει ο Μάρτιν Μπραντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης και επικεφαλής της μελέτης. Η καταμέτρηση 1,8 δισεκατομμυρίων δέντρων «θα ήταν αδύνατη χωρίς αυτή την τεχνολογία. Πιστεύω μάλιστα ότι η εξέλιξη αυτή σημαίνει την αρχή μιας νέας εποχής για την επιστήμη» καμαρώνει ο καθηγητής. Όπως επισημαίνει, τα δέντρα που φύονται μεμονωμένα, έξω από δάση, δεν περιλαμβάνονται στα σημερινά μοντέλα του παγκόσμιου κλίματος, κάτι που περιορίζει την ακρίβειά τους. Στο μέλλον, η βελτίωση των δορυφορικών εικόνων και των αλγορίθμων μηχανικής μάθησης θα μπορούσε να επιτρέψει όχι μόνο την καταμέτρηση όλων των δέντρων του κόσμου αλλά και τον προσδιορισμό του είδους στο οποίο ανήκει το καθένα. Όπως φαίνεται, ο πλανήτης μόλις έγινε λίγο πιο πράσινος. https://www.in.gr/2020/10/21/tech/katametrontas-ola-ta-dentra-tou-kosmou/

Παγκόσμια πρωτιά: Ελληνική νίκη στη μάχη κατά της ημικρανίας. Για πρώτη φορά παγκοσμίως τοποθετήθηκε σε ασθενή στη χώρα μας «έξυπνη» μικροσυσκευή για τη θεραπεία της ημικρανικής ινιοαυχενικής κεφαλαλγίας από ειδικούς του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Αυτό ανέφερε σήμερα σε συνέντευξη Τύπου ο καθηγητής Νευροχειρουργικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και πρόεδρος της International Neuromodulation Society (Διεθνής Εταιρεία Νευροτροποποίησης) στον Τομέα Νοτιοανατολικής Ευρώπης κ. Δαμιανός Σακάς. Ο κ. Σακάς παρουσίασε την «ευφυή» αυτή μικροσυσκευή που περιέχει αισθητήρες κίνησης του σώματος και ολοκληρωμένα «έξυπνα» κυκλώματα τερματίζοντας τον χρόνιο αφόρητο πόνο. Η συσκευή η οποία έχει έγκριση από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ενώ διαθέτει και CE Mark στην Ευρώπη έχει μέχρι στιγμής τοποθετηθεί σε οκτώ ασθενείς στη χώρα μας από την ομάδα του Ευαγγελισμού με πολύ καλά αποτελέσματα (σημειώνεται ότι το κόστος της διαδικασίας καλύπτεται πλήρως από τον ΕΟΠΥΥ). Οπως σημείωσε ο καθηγητής, η νέα μικροσυσκευή νευροτροποποίησης αποτελεί ένα τεχνολογικό άλμα μετά από μια μακρά περίοδο στασιμότητας στην εξέλιξη των συγκεκριμένων τεχνολογιών που διήρκεσε περίπου δύο δεκαετίες. Η κύρια καινοτομία που τη διαφοροποιεί από ήδη υπάρχουσες συσκευές, είναι ότι διαθέτει αισθητήρες κίνησης και ταχύτητας και μετρητή επιτάχυνσης του σώματος σε συνδυασμό με τεχνολογία ανάλογη με αυτή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των «έξυπνων» κινητών τηλεφώνων (Gaming και Smart Phone Technologies). Με χρήση προηγμένων αισθητήρων, η συσκευή λαμβάνει σήματα από το σώμα του ασθενούς και τα αναλύει με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεται τις διάφορες θέσεις του – αν βρίσκεται σε στατική κατάσταση ή αν κινείται. Στη συνέχεια, επεξεργάζεται τις πληροφορίες με συστήματα «τεχνητής νοημοσύνης» (τεχνητά ολοκληρωμένα νευρωνικά κυκλώματα – artificial integrated neuronal networks) και προσαρμόζει την παρεχόμενη ηλεκτρική διέγερση και την επακόλουθη τροποποίηση του νευρικού συστήματος, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενούς, «παρακάμπτοντας» τον εγκέφαλό του. Ο κ. Σακάς εξήγησε ότι στις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα, η ηλεκτρική διέγερση είναι συνεχής και σταθερή χωρίς να διαφοροποιείται κατά την κίνηση. Έτσι επέρχεται συχνά εθισμός του ασθενούς και η αποτελεσματικότητα της διέγερσης μειώνεται κάτω από το θεραπευτικό επίπεδο. Με τη νέα συσκευή μεταβαλλόμενης και προσαρμοζόμενης ηλεκτρικής διέγερσης επιτυγχάνεται πολύ καλύτερος έλεγχος του πόνου, ιδίως εκείνων των μορφών πόνου που επιδεινώνονται κατά την κίνηση του σώματος. Οι συσκευές χαρακτηρίζονται ως «έξυπνα προσαρμοζόμενα μικροσυστήματα» (smart adaptive microsystems) και έχουν μόλις αρχίσει να τοποθετούνται, σε λίγους ασθενείς διεθνώς, σε χώρες οι οποίες διαθέτουν επιστημονικές ομάδες με αναγνωρισμένη εμπειρία και υποδομή σε θεραπείες υψηλής τεχνογνωσίας. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο καθηγητής «χάρη στην τεχνολογική πρόοδο και την επιστημονική κατάρτιση μπορούμε πλέον να υποστηρίζουμε ότι η πλάστιγγα στον αιώνιο πόλεμο ανάμεσα στον άνθρωπο και τον πόνο έχει γείρει υπέρ μας! Εξελίξεις σαν αυτές που σας παρουσιάζουμε σήμερα δίνουν την ευκαιρία σε εκατομμύρια συνανθρώπους μας να έχουν λόγους να αισιοδοξούν για το μέλλον. Σε τελική ανάλυση και η δική μας δουλειά δεν στοχεύει σε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό: να απαλείψουμε, ει δυνατόν, τον πόνο από τη ζωή». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου παρουσιάστηκαν και τρεις περιπτώσεις ασθενών που έπασχαν από χρόνιο έντονο, αφόρητο κατά την κίνηση πόνο ο οποίος δεν μπορούσε να ελεγχθεί με φάρμακα και θεραπεύθηκαν πλήρως με εμφύτευση του έξυπνου προηγμένου «βηματοδότη» επί της κεφαλής ή επί του νωτιαίου μυελού. Η πρώτη ασθενής ήταν μια 78χρονη γυναίκα που έπασχε κατά τα τελευταία πέντε έτη από χρόνια ημικρανική ινιοαυχενική κεφαλαλγία η οποία γινόταν ιδιαίτερα επώδυνη κατά την προσπάθεια κίνησης, και καθιστούσε αφόρητη την κίνηση του αυχένα και της κεφαλής. Με βάση τα όσα έχουν μέχρι στιγμής ανακοινωθεί στη διεθνή βιβλιογραφία, η περίπτωση αυτή αποτελεί την πρώτη παγκοσμίως θεραπεία αυχενογενούς ημικρανικού τύπου κεφαλαλγίας η οποία επιδεινωνόταν από την κίνηση της ασθενούς και θεραπεύθηκε με ηλεκτρονική διέγερση του νευρικού συστήματος, που ρυθμίζεται από τεχνολογία αισθητήρων κίνησης του αυχένα και της κεφαλής. «Η επιτυχής πρώτη θεραπεία παγκοσμίως ασθενούς με ινιοαυχενική κεφαλαλγία ημικρανικού τύπου, δημιουργεί ελπίδες και ανοίγει προοπτικές για εφαρμογή της μεθόδου και σε άλλες μορφές χρόνιων αφόρητων φαρμακοανθεκτικών πόνων της κεφαλής και του προσώπου» υπογράμμισε ο κ. Σακάς. Η δεύτερη ασθενής, 61 ετών, έπασχε από πολύ έντονο πόνο, μη ελεγχόμενο με φάρμακα, στην οσφυϊκή χώρα και κυρίως στα κάτω άκρα, επί 16 έτη, και είχε υποβληθεί σε δύο αναποτελεσματικές επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας. Η τρίτη ασθενής, 74 ετών, έπασχε επίσης από χρόνιο φαρμακοανθεκτικό πόνο κυρίως στην οσφυϊκή χώρα και στα δύο κάτω άκρα, επί 10 έτη, και είχε επίσης υποβληθεί σε ανεπιτυχή σπονδυλοδεσία. Και στις δύο περιπτώσεις, ο πόνος γινόταν αφόρητος κατά την προσπάθεια των ασθενών να κινηθούν, γεγονός που πρακτικά είχε καταργήσει την κινητικότητα τους. Οι δύο αυτές περιπτώσεις χρόνιας φαρμακοανθεκτικής οσφυοϊσχιαλγίας είναι οι πρώτες ασθενείς που θεραπεύθηκαν στη χώρα μας με χρήση της νέας προηγμένης τεχνολογίας νευροτροποποίησης – μετά από χρόνια ταλαιπωρίας οι γυναίκες αυτές ανέκτησαν την κινητικότητά τους και έχουν πια μια φυσιολογική καθημερινότητα απαλλαγμένη από τον πόνο. Ολοι οι ασθενείς στους οποίους τοποθετείται ο «έξυπνος» βηματοδότης περνούν αρχικώς από μια δοκιμαστική περίοδο προκειμένου να αποδειχθεί αν είναι υποψήφιοι για τη συγκεκριμένη προσέγγιση, περιέγραψε ο κ. Σακάς. «Πριν από την εμφύτευση, κάνουμε ένα τεστ, τοποθετώντας ένα ηλεκτρόδιο και μία εξωτερική συσκευή, την οποία ο ασθενής δοκιμάζει για περίοδο ως τριών εβδομάδων – κατά μέσο όρο 10 ημερών. Αν με τη συσκευή ο πόνος μειώνεται σημαντικά και μόλις την αφαιρέσουμε επανέρχεται, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο ασθενής είναι υποψήφιος για υποβολή στη νέα μέθοδο». Ο καθηγητής προσέθεσε ότι σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις ασθενών (κάτω του 1%) εμφανίζονται κάποιες παρενέργειες, όπως το να μη γίνει καλά ανεκτή η μικροσυσκευή από το δέρμα. Τα προηγμένα χαρακτηριστικά και πλεονεκτήματα της νέας τεχνολογίας είναι τα εξής: Καταγράφει σε συνεχή, άμεσο χρόνο, δεδομένα από την καθημερινή δραστηριότητα του ασθενούς, τις θέσεις που λαμβάνει το σώμα του στη διάρκεια της ημέρας, το επίπεδο ηλεκτρικής διέγερσης που χορηγείται ανά πάσα στιγμή, και παράγει συνολική εικόνα των δεδομένων που είναι διαθέσιμη στον γιατρό όταν εξετάζει τον ασθενή σε μεταγενέστερο χρόνο, γεγονός που επιτρέπει καλύτερη κατανόηση της πορείας του ασθενούς και βελτιστοποίηση της θεραπείας του. Λόγω της πολύ στοχευμένης διέγερσης, η συσκευή απαιτεί μικρότερη κατανάλωση ρεύματος, και έχει καλύτερη απόδοση της μπαταρίας η οποία μπορεί να φορτισθεί πλήρως σε μία ώρα. Επιτρέπει διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας οπουδήποτε στο σώμα, διότι διαθέτει αυξημένη μαγνητική θωράκιση. Ο προγραμματισμός της συσκευής είναι εύκολος με χρήση ενός τάμπλετ. Ο προγραμματιστής μπορεί να διαμορφώσει αναφορές δραστηριότητας του ασθενούς και ελέγχου του πόνου, από τα δεδομένα που καταγράφει από τη μικροσυσκευή. Όλη αυτή η «πανέξυπνη» τεχνολογία κρύβεται σε μια μικροσυσκευή με όγκο και βάρος μικρότερα κατά 55% σε σχέση με τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα συστήματα. Είναι ο μικρότερος πλήρως εμφυτευόμενος διέγερτης κεντρικού νευρικού συστήματος που έχει κατασκευασθεί, επίτευγμα που σημαίνει λιγότερη ταλαιπωρία για τον ασθενή. Αλλες ενδείξεις εφαρμογής της νέας πρωτοποριακής τεχνολογίας περιλαμβάνουν το σύνδρομο αποτυχημένης οσφυϊκής επέμβασης, τον πόνο μετά από πεταλεκτομή, περιπτώσεις με ιστορικό πολλαπλών επεμβάσεων στη σπονδυλική στήλη, την επισκληρίδιο ίνωση (πόνος μετεγχειρητικής ουλής), την περιφερική καυσαλγία, την αραχνοειδίτιδα και το σύνδρομο σύνθετου περιοχικού πόνου. https://www.tovima.gr/2020/10/21/science/pagkosmia-protia-elliniki-niki-sti-maxi-kata-tis-imikranias/

50ή επέτειος από την έναρξη του αυτόματου σεληνιακού σταθμού "Zond-8" Στις 20 Οκτωβρίου 1970 από το κοσμοδρόμιο Baikonur, ένα βαρύ όχημα εκτόξευσης "Proton-K" κυκλοφόρησε με ένα διαστημικό σκάφος (KK) 7K-L1 No. 14 προς τη Σελήνη. Η επιτυχημένη πτήση του διαστημικού σκάφους, μετά την εκτόξευση, η οποία έλαβε το όνομα "Zond-8", ολοκλήρωσε το εγχώριο πρόγραμμα αυτόματων δοκιμών ενός επανδρωμένου flyby ενός φυσικού δορυφόρου της Γης. Το αυτόματο πλοίο 7K-L1 δημιουργήθηκε από ειδικούς του OKB-1 (σήμερα το RSC Energia πήρε το όνομά του από τον SP Korolev) βάσει του διθέσιου διαστημικού σκάφους Soyuz 7K-OK σύμφωνα με το διάταγμα της κυβέρνησης της ΕΣΣΔ με ημερομηνία 25 Οκτωβρίου 1965 σχετικά με την έναρξη της εκπαίδευσης για επανδρωμένο flyby of the moon ως μέρος της εφαρμογής του εθνικού σεληνιακού προγράμματος. Το πρόγραμμα για επανδρωμένο flyby της Σελήνης που χρησιμοποιεί τον πύραυλο Proton-K / 7K-L1 και το διαστημικό σύμπλεγμα προέβλεπε τον πειραματικό έλεγχο όλων των συνιστωσών του συγκροτήματος, συμπεριλαμβανομένης της δοκιμής του βαλλιστικού σχήματος και της τεχνολογίας ελέγχου πτήσης στη διαδρομή Earth-Moon-Earth, δοκιμή των συστημάτων επί του σκάφους και των διαστημικών συγκροτημάτων υπό βαθύς χώρος, συστήματα ραδιοεπικοινωνιών μεγάλης εμβέλειας σε απόσταση έως και 400 χιλιάδων χιλιομέτρων, μέσα έκτακτης ανάγκης διάσωσης του πληρώματος και ελεγχόμενη κατάβαση του διαστημικού σκάφους με υπερφόρτωση όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα με δεύτερη ταχύτητα του διαστήματος. Στις πτήσεις, πραγματοποιήθηκε επίσης μελέτη σχετικά με την επίδραση της κοσμικής ακτινοβολίας σε ζωντανούς οργανισμούς εκτός της προστασίας του μαγνητικού πεδίου της Γης. Για αυτό, οι χελώνες, οι σπόροι φυτών και άλλα βιολογικά αντικείμενα χρησιμοποιήθηκαν ως "επιβάτες" του οχήματος κατάβασης. Η μεταφορά του διαστημικού σκάφους από τροχιά χαμηλής γης στη σεληνιακή τροχιά διασφαλίστηκε με την επανειλημμένη ενεργοποίηση του ανώτερου σταδίου D που αναπτύχθηκε και παρήχθη από την OKB-1. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτών των πτήσεων που υποβλήθηκε στο πρώτο στάδιο των δοκιμών σχεδιασμού πτήσης ως μέρος του τεσσάρων σταδίων "Proton-K". Η περαιτέρω ανάπτυξη του Block D ήταν η οικογένεια προϊόντων DM, τα οποία χρησιμοποιούνται ακόμη για την εκτόξευση διαστημικού σκάφους σε γεωστατικές, ελλειπτικές τροχιές ή τροχιές αναχώρησης. Στις 24 Οκτωβρίου 1970, το Zond-8 πέρασε κοντά στη Σελήνη σε ελάχιστη απόσταση περίπου 1.120 χλμ. Και πραγματοποίησε δύο συνεδρίες φωτογραφίας της Σελήνης και της Γης. Με την επιστροφή του στις 27 Οκτωβρίου, το πλοίο μπήκε στην ατμόσφαιρα για πρώτη φορά μέσω του Βόρειου Πόλου και κατέρρευσε με επιτυχία στον Ινδικό Ωκεανό, από όπου ανατράφηκε και εκκενώθηκε από το ωκεανογραφικό σκάφος "Taman" της υπηρεσίας αναζήτησης και διάσωσης του Ναυτικού της ΕΣΣΔ. Συνολικά, κατά την περίοδο 1967-1970, ξεκίνησαν 12 τυπικά συγκροτήματα Proton-K / 7K-L1. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_10-20.html

Το σκάφος OSIRIS-REx κατάφερε να αγγίξει τον αστεροειδή Bennu για να συλλέξει δείγμα από την επιφάνειά του. Ένα ρομποτικό σκάφος της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), το OSIRIS-REx, κατάφερε για πρώτη φορά να αγγίξει για λίγο έναν αστεροειδή, τον Μπενού, σε απόσταση 321 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας, και να συλλέξει ένα πρώτο δείγμα από την επιφάνεια του, το οποίο θα επιστραφεί στη Γη για μελέτη το Σεπτέμβριο του 2023. Αν οι επιστήμονες της NASA βεβαιωθούν ότι αυτή η πρώτη απόπειρα υπήρξε όντως επιτυχής και συνέλλεξε επαρκή ποσότητα δείγματος, τότε θα δώσουν εντολή στο σκάφος να αρχίσει το ταξίδι επιστροφής του στη Γη τον Μάρτιο του 2021. Αλλιώς θα επιχειρήσουν νέα απόπειρα συλλογής δείγματος τον Ιανουάριο σε διαφορετικό σημείο του αστεροειδούς. Θα χρειαστεί περίπου μια εβδομάδα για να εκτιμηθεί εξ αποστάσεως -κυρίως μέσω της ανάλυσης των φωτογραφιών που θα στείλει το σκάφος- πόσο πολύ δείγμα συλλέχθηκε. Στόχος είναι η συλλογή τουλάχιστον 60 γραμμαρίων και το ιδανικό θα ήταν ένα δείγμα βάρους ενός κιλού. Το σκάφος, που εδώ και καιρό ακολουθούσε κατά πόδας τον αστεροειδή, τον πλησίασε πολύ αργά, ώσπου προσεδαφίστηκε για λίγο σε αυτόν (η επαφή κράτησε μόνο μερικά δευτερόλεπτα), μέσα σε ένα μικρό κρατήρα στο βόρειο ημισφαίριο του Μπενού. Αμέσως εξέτεινε ένα ρομποτικό απορροφητικό βραχίονα μήκους 3,5 μέτρων για τη συλλογή του δείγματος από σκόνη και πέτρες. Για «απίστευτο κατόρθωμα» έκανε λόγο ο επικεφαλής της επιστημονικής διεύθυνσης της NASA Thomas Zurbuchen. Υπενθυμίζεται ότι εδώ και καιρό η Ιαπωνική Διαστημική Υπηρεσία (JAXA) έχει καταφέρει κάτι ανάλογο σε αστεροειδή, όντας πρωτοπόρος σε αυτό το διαστημικό πεδίο. Το OSIRIS-Rex, μεγέθους μικρού λεωφορείου, το οποίο κατασκευάσθηκε από την αμερικανική αεροδιαστημική εταιρεία Lockheed Martin, είχε εκτοξευθεί το 2016, φθάνοντας στον Μπενού – ένα αστεροειδή με διάμετρο περίπου 500 μέτρων- το Δεκέμβριο του 2018, όπου τέθηκε σε τροχιά γύρω του. Όταν επιστρέψει στη Γη το 2023, θα στείλει με τη βοήθεια ενός αλεξιπτώτου μια κάψουλα με το πολύτιμο δείγμα να πέσει στην έρημο της πολιτείας Γιούτα. https://physicsgg.me/2020/10/21/%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-osiris-rex-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%af%ce%be%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%83/

Νέα θεωρία για την προέλευση της Σκοτεινής Ύλης. Η νέα θεωρία των φυσικών Michael J. Baker, Joachim Kopp, και Andrew J. Long δημοσιεύθηκε στο Physical Review Letters https://journals.aps.org/prl/abstract/10.1103/PhysRevLett.125.151102 και περιγράφει το πως οι διαστελλόμενες φυσαλίδες εξαιτίας της μετατροπής φάσης στο αρχέγονο σύμπαν μπορεί να είναι το κλειδί για την κατανόηση της σκοτεινής ύλης. Ο προτεινόμενος μηχανισμός λαμβάνει χώρα σε μια κοσμολογική μετατροπή φάσης. Τέτοιες μετατροπές φάσης συνέβησαν στις πρώτες στιγμές της Μεγάλης Έκρηξης και παρομοιάζονται με τις φυσαλίδες αερίου που σχηματίζονται στο εσωτερικό του νερού κατά την διάρκεια του βρασμού. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη μόνο σωματίδια σκοτεινής ύλης με μάζες μεγαλύτερες από κάποιο όριο επιβιώνουν σ’ αυτές τις φυσαλίδες γιατί παύουν να βρίσκονται σε ισορροπία, ενώ τα σωματίδια χαμηλότερης μάζας που απομένουν έξω από αυτές εξαϋλώνονται γρήγορα στο θερμικό λουτρό. Οι φυσαλίδες διαστέλλονται και συγχωνεύονται έως ότου η μετατροπή φάσης επικρατήσει σε ολόκληρο το σύμπαν. Από την όλη διαδικασία επιβιώνουν μόνο τα σωματίδια που εισήλθαν στις φυσαλίδες και συνιστούν την σκοτεινή ύλη που «παρατηρείται» σήμερα στο σύμπαν. Αν και πολλά πειράματα ψάχνουν για σωματίδια σκοτεινής ύλης, συνήθως ψάχνουν τα επονομαζόμενα WIMPs(=Weakly Interacting Massive Particles), κανένα μέχρι σήμερα δεν είχε επιτυχία, κάτι που παρακινεί τους θεωρητικούς να σκέφτονται τολμηρά, πέρα από τα καθιερωμένα. Το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της νέας ιδέας των ερευνητών Baker, Kopp και Long είναι ότι δουλεύει για σωματίδια σκοτεινής ύλης τα οποία έχουν πολύ μεγαλύτερη μάζα από τους περισσότερους μέχρι σήμερα υποψήφιους, όπως π.χ. τα WIMPs, που αναζητούσαν (και αναζητούν) τα πειράματα. Προτρέπουν έτσι τους πειραματικούς φυσικούς να αναζητήσουν σωματίδια σκοτεινής ύλης με πολύ μεγαλύτερες μάζες. To υπόγειο εργαστήριο φυσικής στο Stawell της Αυστραλίας που βρίσκεται υπό κατασκευή, ένα χιλιόμετρο κάτω από το έδαφος σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο χρυσού, προορίζεται και για την αναζήτηση σκοτεινής ύλης. Δεδομένου ότι η παραπάνω θεωρητική εργασία υλοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, επίσης στην Αυστραλία, είναι σίγουρο πως θα δοκιμάσει την ανίχνευση πιθανών σωματιδίων σκοτεινής ύλης με μεγαλύτερο εύρος μαζών. https://physicsgg.me/2020/10/20/%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%b5/

Το πρώτο μικροδευτερόλεπτο. Στα έγκατα της Γης, οι ερευνητές του αμερικανικού εργαστηρίου σωματιδιακής φυσικής του Μπρουκχέβεν της Νέας Υόρκης, πριν από μερικά χρόνια πέτυχαν να δημιουργήσουν στιγμιαία την θερμοκρασία που επικρατούσε στη διάρκεια των πρώτων μικροδευτερολέπτων της γέννησης του Σύμπαντος. Η μελέτη των δεδομένων του πειράματος μάς αποκάλυψε ότι κάτι λείπει από τα μοντέλα που έχουμε διαμορφώσει για την εξέλιξη του Σύμπαντος και για τα στοιχειώδη σωματίδια και τις αλληλεπιδράσεις τους και ότι κάτι πολύ σημαντικό μας διαφεύγει στην προσπάθειά μας να συμπληρώσουμε τα κενά που έχουμε. Το πείραμα που έγινε τότε αφορούσε την μελέτη της ισχυρής πυρηνικής δύναμης, μιας από τις τέσσερις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις της φύσης, στις οποίες περιλαμβάνονται επίσης η βαρύτητα, η ηλεκτρομαγνητική δύναμη και η ασθενής πυρηνική δύναμη. Η θερμοκρασία που επετεύχθη ήταν δεκάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από την θερμοκρασία που επικρατεί στο εσωτερικό των θερμότερων άστρων στο Σύμπαν. Στην θερμοκρασία αυτή οι ατομικοί πυρήνες διασπώνται σε τέτοιο μεγάλο βαθμό ώστε να δημιουργείται μια «σούπα» των πιο βασικών υποατομικών σωματιδίων που ονομάζεται «πλάσμα κουάρκ-γλοιονίων». Η συμπεριφορά της «σούπας» αυτής μας αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρθηκε η ισχυρή πυρηνική δύναμη στην αρχέγονη εκείνη εποχή πριν από σχεδόν 14 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν το Σύμπαν γεννήθηκε με μια «Μεγάλη Έκρηξη». Φυσικά με τον όρο «Μεγάλη Έκρηξη» μην φανταστείτε κάτι σαν την έκρηξη ενός δυνατού βαρελότου! Η «Μεγάλη Έκρηξη» των κοσμολόγων δεν έχει καμιά σχέση με τις εκρήξεις που γνωρίζει ο καθένας από μας, είτε είναι βαρελότα είτε βόμβες υδρογόνου. Με τον όρο αυτό οι σύγχρονοι επιστήμονες εννοούν μια «απείρως» γρήγορη και απότομη διαστολή του Σύμπαντος από ένα μέγεθος «απείρως» μικρό και κάτω από συνθήκες θερμότητας τεραστίων διαστάσεων. Η γέννηση δηλαδή και η μετέπειτα εξέλιξη του Σύμπαντος είναι κατά κάποιον τρόπο το «ξεδίπλωμα» του χρόνου και του χώρου από μια κατάσταση «άπειρης» πυκνότητας και θερμότητας, σε έναν χώρο ο οποίος δημιουργείται καθώς το Σύμπαν διαστέλλεται. Δεν πρέπει να ξεχνάτε επίσης ότι όταν μιλάμε σήμερα για τις απόψεις των σύγχρονων φυσικών σχετικά με τη δομή της ύλης και την γέννηση του Σύμπαντος αναφερόμαστε σε μοντέλα που περιέχουν απλουστευμένες μαθηματικές περιγραφές της δομής αυτής και ως εκ τούτου δεν αποτελούν μια τέλεια απεικόνισή του αλλά μια χονδροειδή περιγραφή του. Παρ’ όλα αυτά τα σύγχρονα αυτά μοντέλα έχουν την ικανότητα να προβλέπουν ορισμένες ιδιότητες της ύλης και του Σύμπαντος που μπορούν να επαληθευτούν ή όχι από τις αστρονομικές παρατηρήσεις και τα πειράματά μας. Γιατί, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, οι δυνατότητες που έχουν οι τεράστιοι σύγχρονοι ατομικοί επιταχυντές των πυρηνικών φυσικών και η ευκρίνεια με την οποία μπορούμε να παρατηρήσουμε με τα τηλεσκόπιά μας γεγονότα στο Σύμπαν που απέχουν μεταξύ τους δισεκατομμύρια έτη φωτός, μάς έχουν δώσει τα εφόδια εκείνα με τα οποία μπορούμε να μελετήσουμε και να διευρύνουμε ακόμη πιο πολύ τις γνώσεις μας για και τις λεπτομέρειες των πρώτων στιγμών που ακολούθησαν την «εμφάνιση» του Σύμπαντος. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_66.html

Ταξίδι στο διάστημα για το 2ο Λύκειο Ξάνθης – Το πείραμά τους είναι έτοιμο για τη στρατόσφαιρα. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία διαστημικής εξερεύνησης ζουν εδώ και λίγους μήνες μαθητές και εκπαιδευτικοί από το 2ο Λύκειο Ξάνθης, μετά την βράβευσή τους στο 18ο πανελλήνιο διαγωνισμό που προκήρυξε πέρυσι τον Ιανουάριο η Ένωση Ελλήνων Φυσικών (ΕΕΦ) με τίτλο «διαστημικές αποστολές». Οι πέντε μαθητές της Β΄και Γ’ λυκείου (Άννα Κανατά, Γιώργος Κοσμίδης, Αναστάσης Παυλίδης, Θανάσης Προύντζος, Δημήτρης Μάνος) που συμμετείχαν στο διαγωνισμό με τη σύμπραξη δυο καθηγητών τους (Θωμάς Αλεξόπουλος, Φυσικός και Αναστασία Πεχτελίδου, Βιολόγος) και την υποστήριξη του διευθυντή του σχολείου (Γιώργος Αργυρόπουλος, Φυσικός), δε μπορούσαν να φανταστούν ότι, λίγους μήνες αργότερα, όχι μόνο θα κέρδιζαν το πρώτο βραβείο αλλά το πείραμα που παρουσίασαν και οργάνωσαν θα ταξίδευε στο διάστημα. Είναι ίσως η πρώτη φορά που δίνεται η δυνατότητα σε ένα δημόσιο ελληνικό σχολείο να συνεργαστεί με την κορυφαία αμερικανική διαστημική εταιρεία, υλοποιώντας ένα καινοτόμο πείραμα που θα ταξιδεύσει στη στρατόσφαιρα της Γης μέσα σε πύραυλο. Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που το 2ο λύκειο Ξάνθης πετυχαίνει μια σημαντική διάκριση, καθώς πρόκειται για μια δραστήρια σχολική μονάδα της Θράκης, με συμμετοχή κάθε χρόνο σε πλειάδα εκπαιδευτικών προγραμμάτων και δράσεων μέσα από τα οποία οι μαθητές με την υποστήριξη των καθηγητών τους αποκομίζουν πλούσιες εμπειρίες και γνώσεις σε όλους τους τομείς σπουδών. Τόσο ο καθηγητής Θωμάς Αλεξόπουλος όσο και ο λυκειάχης Γιώργος Αργυρόπουλος μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ δεν κρύβουν τη χαρά και την ικανοποίησή τους για τη σημαντική αυτή διάκριση των μαθητών και του σχολείου. «Αν για μας τους εκπαιδευτικούς είναι κάτι πρωτόγνωρο», τονίζει με έμφαση ο κ. Αλεξόπουλος, «φανταστείτε πόσο πρωτόγνωρο είναι για παιδιά. Δε συνομιλείς κάθε μέρα με μια διαστημική εταιρεία, εν προκειμένου την BLUE ORIGIN, προγραμματίζοντας για μήνες πως θα ταξιδέψει ένα πείραμα στο διάστημα. Αυτό όμως κάνουμε από την ημέρα που η εργασία των παιδιών βραβεύτηκε. Είμαστε σε μια μαγική αλλά ταυτόχρονα δύσκολη προπαρασκευαστική διαδικασία να ετοιμάσουμε το πείραμα που θα μπει μέσα στον πύραυλο, θα κατευθυνθεί στη στρατόσφαιρα και θα επιστρέψει με ασφάλεια πίσω στη Γη». «Προγράμματα όπως της ΕΕΦ», συμπληρώνει ο κ. Αργυρόπουλος, «προωθούν τον μετασχηματισμό της γνώσης σε καινοτομία μέσα από την υποστήριξη ερευνητικών δράσεων σε σχολεία. Απώτερος σκοπός τους είναι η ενημέρωση και εξοικείωση των μαθητών, των εκπαιδευτικών αλλά και της τοπικής κοινωνίας με σύγχρονες επιστημονικές τεχνικές, μέσα από βιωματικά εργαστήρια κατασκευών καθώς και η παραγωγή επαναχρησιμοποιούμενου ανοικτού εκπαιδευτικού περιεχομένου στην επιστήμη και την τεχνολογία». Το project του διαγωνισμού της ΕΕΦ Σύμφωνα με το project του πανελλήνιου διαγωνισμού που προκήρυξε η ΕΕΦ και υλοποιήθηκε με την υποστήριξη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, του Οργανισμού Ανοιχτών Τεχνολογιών (ΕΕΛΛΑΚ) και της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας Space EU, μαθητές από ολόκληρη την Ελλάδα κλήθηκαν να υποβάλλουν τις προτάσεις και τα σχέδια τους για μία πειραματική διάταξη που θα ταξίδευε στη στρατόσφαιρα. Η πειραματική διάταξη έπρεπε να έχει συγκεκριμένες διαστάσεις και προδιαγραφές υποστηρίζοντας την πραγματοποίηση ενός καινοτόμου πειράματος που θα βοηθήσει την υλοποίηση διαστημικών ταξιδιών σε άλλους πλανήτες. Η πειραματική διάταξη του 2ου λυκείου Ξάνθης είναι αυτή που βραβεύθηκε και επιλέχθηκε να τοποθετηθεί σε ειδική κάψουλα μαζί με άλλες πειραματικές διατάξεις από άλλες χώρες σε πύραυλο της αμερικανικής διαστημικής εταιρείας BLUE ORIGIN. Ο πύραυλος NEW SHEPARD θα οδηγήσει την κάψουλα με τα πειράματα στη στρατόσφαιρα. Εκεί, θα μείνει για σύντομο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια θα επιστρέψει στη γη. Μαζί με το 2ο λύκειο Ξάνθης, διακρίθηκαν με εξαιρετικές συμμετοχές το 9ο Γυμνάσιο Βόλου και το 1ο Γυμνάσιο Ξάνθης καταλαμβάνοντας τη δεύτερη και την τρίτη θέση του διαγωνισμού. Μετά τη βράβευσή τους στο διαγωνισμό τα παιδιά και οι καθηγητές σύστησαν μια ομάδα εργασίας με την ονομασία TiS (Thrace in Space) και ξεκίνησαν να δουλεύουν μεθοδικά πάνω στην υλοποίηση του πειράματος. Η ομάδα επιδοτήθηκε από την ΕΕΦ με το ποσό των 2.000 ευρώ προκειμένου να αγοραστούν όλα τα απαραίτητα υλικά, τα χημικά και ο εξοπλισμός ώστε να ολοκληρωθεί το πείραμα. Όπως εξηγεί ο κ. Αλεξόπουλος «η όλη προσπάθεια αποτελεί μια πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας. Πρόκειται για μία μοναδική δράση που βασίζεται στη μεταφορά της γνώσης και της ερευνητικής πρακτικής από τη διαστημική έρευνα και τεχνολογία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Καθημερινά, μαζί με τη συνάδελφο και τα παιδιά αφιερώνουμε χρόνο για να προετοιμάσουμε το πείραμα. Έχουμε ταχτική επικοινωνία μέσω skype με τα επιστημονικά στελέχη της διαστημικής εταιρείας στο Τέξας των ΗΠΑ ώστε να προετοιμάσουμε το πείραμα προκειμένου να μπει στον πύραυλο και να ταξιδέψει στη στρατόσφαιρα. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη διαδικασία, καθώς οι όροι και οι προϋποθέσεις που υπάρχουν είναι πολύ αυστηροί και δύσκολοι. Ωστόσο, από την πρώτη στιγμή είχαμε ετοιμότητα κι ένα ολοκληρωμένο σχεδιασμό που τολμώ να πω ότι εξέπληξε τα στελέχη της διαστημικής εταιρείας. Να σημειώσουμε ότι σε όλη αυτή την προσπάθεια έχουμε τη βοήθεια του εργαστήριο Μοριακής Γενετικής & Φαρμακογονιδιωματικής – Τοξικογονιδιωματικής του ΔΠΘ και την ομάδα αυτοκίνησης του ΔΠΘ DRT Democritus Racing Team. Τι αφορά το πείραμα Το πείραμα των παιδιών αφορά τη νιτρική αναγωγάση (NR) και πως αυτή αντιδρά σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Η νιτρική αναγωγάση είναι ένα ένζυμο με τεράστια σημασία, τόσο για το περιβάλλον, όσο και για τον άνθρωπο, καθώς το άζωτο είναι από τα βασικά χημικά στοιχεία της ζωής. Αποτελεί την πρώτη ύλη για την παραγωγή πρωτεϊνών και νουκλεϊκών οξέων, χημικών ενώσεων πάνω στις οποίες στηρίζεται η δημιουργία και η εξέλιξη της ζωής. Η πειραματική διάταξη που θα κατασκευάσουν τα παιδιά θα μπει σε μια μικροκάψουλα κατασκευασμένη από ανθρακονήματα. Η διάταξη θα περιλαμβάνει, επίσης- μεταξύ άλλων- κάποια χημικά και ορισμένους αισθητήρες. Μαζί με άλλες πειραματικές διατάξεις διαφόρων εταιρειών θα εκτοξευθεί στη στρατόσφαιρα με τον πύραυλο NEW SHEPARD της εταιρείας BLUE ORIGIN όπου και θα μείνει για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα σε συνθήκες μικροβαρύτητας, για να επιστρέψει τελικά πίσω στην επιφάνεια της Γης. Στόχος αποτελεί στο ερώτημα πως θα αντιδράσει η νιτρική αναγωγάση (NR) σε αυτές τις πολύ ιδιαίτερες συνθήκες πάνω από την επιφάνεια της γης όπου η ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι πολύ αραιότερη και ταυτόχρονα επικρατούν οι συνθήκες μικροβαρύτητας. Με την επιστροφή της κάψουλας στη Γη, η ομάδα TiS θα λάβει πίσω την πειραματική διάταξη προκείμενου να κάνει τις απαραίτητες μετρήσεις και να εξάγει τα συμπεράσματα του πειράματος. Η μικροκάψουλα με την πειραματική διάταξη των μαθητών θα μεταφερθεί από και προς το Τέξας με μέριμνα και ευθύνη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Μοναδική εμπειρία για ένα σχολείο Ο κ. Αλεξόπουλος επισημαίνει πως όλη αυτή η προετοιμασία του πειράματος είναι «μια δύσκολη δουλειά για ένα σχολείο. Είναι όμως μια εξαιρετική προσπάθεια και μοναδική εμπειρία μέσα από την οποία μαθητές, εκπαιδευτικοί και ολόκληρη η σχολική μονάδα αποκτάμε μια πανεπιστημιακή τεχνογνωσία που είναι πολύτιμη για το μέλλον. Αρχικά, η εκτόξευση του πυραύλου ήταν προγραμματισμένη για το Δεκέμβριο του 2020, αλλά λόγω του κορονοϊού και των ειδικών συνθηκών που έχουν δημιουργηθεί η εταιρεία την έχει αναβάλει για το πρώτο τρίμηνο του επόμενου χρόνου». «Πάντως εκείνο που πρέπει να υπογραμμίσουμε», συνεχίζει ο κ. Αλεξόπουλος, «είναι ότι όλος αυτός ο σχεδιασμός για την παρουσίαση της ιδέας και τη συμμετοχή στο διαγωνισμό έγινε πέρυσι εν μέσω πανδημίας. Ωστόσο, η εξ αποστάσεως ομαδική δουλειά ήταν αυτή που βοήθησε όλους μας σε μεγάλο βαθμό να προσπεράσουμε τα εμπόδια της επικοινωνίας τον καιρό της καραντίνας της COVID-19. Η κινητοποίηση των παιδιών μας έδωσε κίνητρο να γίνουμε δημιουργικοί και να αντλήσουμε δύναμη στην πρωτόγνωρη κατάσταση που ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε. Από την πλευρά μας, ως εκπαιδευτικοί, θέλουμε από καρδιάς να ευχαριστήσουμε τους μαθητές μας για την ειλικρινή προσοχή, επιμέλεια καθώς και την αφοσίωση που έδειξαν καθ’ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της πρότασης, παρόλο το φόρτο εργασίας που υπήρξε. Με μία μεγάλη δαπάνη προσωπικού χρόνου πετύχαμε όλοι μαζί μία μεγάλη νίκη!». https://www.in.gr/2020/10/11/tech/taksidi-sto-diastima-gia-2o-lykeio-ksanthis-peirama-tous-einai-etoimo-gia-ti-stratosfaira/

Οι ΗΠΑ επενδύουν στον αντιδραστήρα του Μπιλ Γκέιτς Με στόχο να αυξήσει την ασφάλεια και να μειώσει το κόστος της πυρηνικής ενέργειας, η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει την κατασκευή νέων, ριζικά ανασχεδιασμένων αντιδραστήρων, ένας από τους οποίους προωθείται από εταιρεία του Μπιλ Γκέιτς. Όπως αναφέρει το περιοδικό Science, το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας ενέκρινε σε πρώτη φάση δύο σχέδια πυρηνικών αντιδραστήρων, στα οποία θα επενδύσει από 400 εκατ. μέχρι 4 δισ. δολάρια την επόμενη επταετία. Τα ομοσπονδιακά κονδύλια θα καλύψουν το ήμισυ του κόστους κατασκευής, ενώ το υπόλοιπο θα καλυφθεί από τις εταιρείες που υπέβαλαν τις προτάσεις. Σε αντίθεση με τους σημερινούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, οι οποίοι ψύχονται με νερό, οι δύο νέοι αντιδραστήρες χρησιμοποιούν είτε υγρό νάτριο είτε αέριο ήλιο υπό πίεση. Ασφαλέστερα, φθηνότερα Η πρώτη από τις δύο προτάσεις που εγκρίθηκαν αφορά τον αντιδραστήρα Natrium, τον οποίο αναπτύσσουν η GE Hitachi και η TerraPower Inc., εταιρεία με ιδρυτή και βασικό επενδυτή τον Μπιλ Γκέιτς. Ένα βασικό πλεονέκτημα του σχεδίου είναι ότι το λιωμένο νάτριο έχει πολύ υψηλότερο σημείο βρασμού από ό,τι το νερό, και έτσι το σύστημα δεν χρειάζεται να λειτουργεί υπό πίεση. Θεωρητικά, αυτό εξαλείφει τον κίνδυνο έκρηξης, απλοποιεί το σύστημα και μειώνει δραστικά το κόστος. Μέσα στον σχεδιαζόμενο αντιδραστήρα, το υγρό νάτριο απορροφά τη θερμότητα που παράγεται από την πυρηνική αντίδραση και τη μεταφέρει σε μια δεξαμενή τηγμένου άλατος. Η παραγόμενη ενέργεια μπορεί είτε να διοχετεύεται άμεσα σε σύστημα που παράγει ατμό και κινεί τελικά τις ηλεκτρογεννήτριες, είτε να παραμένει αποθηκευμένη στη δεξαμενή άλατος μέχρι να χρειαστεί στο δίκτυο ηλεκτροδότησης. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με τους σημερινούς αντιδραστήρες, ο Natrium θα μπορεί να αυξομειώνει την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, και να λειτουργεί έτσι συμπληρωματικά με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, των οποίων η παραγωγή παρουσιάζει διακυμάνσεις. Εντελώς διαφορετική προσέγγιση ακολουθεί η δεύτερη πρόταση που εγκρίθηκε, το σχέδιο Xe-100 της αμερικανικής X-Energy. Σε αυτή την περίπτωση, ως ψυκτικό μέσο δεν χρησιμοποιείται νερό ή νάτριο αλλά αέριο ήλιο σε θερμοκρασία 750 βαθμών Κελσίου. Επιπλέον, ο Xe-100 δεν θα χρησιμοποιεί συμβατικά πυρηνικά καύσιμα σε σχήμα ράβδων, οι οποίες μπορούν να λιώσουν σε περίπτωση ατυχήματος, όπως συνέβη στο Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα. Αντίθετα, θα χρησιμοποιεί χιλιάδες κεραμικά σφαιρίδια που περιέχουν ουράνιο. Τα σφαιρίδια εκτιμάται ότι είναι αδύνατο να λιώσουν σε περίπτωση ατυχήματος, και θα απορρίπτονται αυτόματα από τη βάση του αντιδραστήρα στο τέλος της διάρκειας ζωής τους. Και τα δύο σχέδια προωθούνται ως απλούστερα, φθηνότερα και ασφαλέστερα από τα σημερινά, παρουσιάζουν όμως και δυνητικά προβλήματα. Τα σημερινά πυρηνικά καύσιμα περιέχουν σχάσιμο ουράνιο-235 σε ποσοστό μόλις 3,5%, κυρίως για να ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος χρήσης τους σε πυρηνικά όπλα. Οι δύο νέοι αντιδραστήρες θα απαιτούσαν καύσιμα σε βαθμό εμπλουτισμού 20%, τα οποία σήμερα δεν παράγονται στις ΗΠΑ. Σύμφωνα πάντως με τις δύο εταιρείες, η παραγωγή τους δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη ή επικίνδυνη. Εκτός από τις προτάσεις των TerraPower και X-Energy, το υπουργείο Ενέργειας αναμένεται να εγκρίνει φέτος χρηματοδότηση για ακόμα δύο έως πέντε αντιδραστήρες νέας τεχνολογίας. Όμως το κατά πόσον οι νέες τεχνολογίες θα χρησιμοποιηθούν ευρέως στην πράξη θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις της επόμενης αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά και από τις διακυμάνσεις του κόστους των ανταγωνιστικών μορφών ενέργειας. https://www.in.gr/2020/10/19/tech/oi-ipa-ependyoun-ston-antidrastira-tou-mpil-gkeits/

Κ.Κριμιζή. Παρακολουθησα την συζητηση σας με τον τον εκπροσωπο του Ιδρυματος Ευγενίδου και θα ηθελα να σας θεσω καποια ερωτηματα και η δικη σας γνωση καθως και η μακροχρονη θητεια σας στην ΝΑΣΑ θα μπορουσε αποφασιστικα να τα απαντήσει! Κατά την διαρκεια της συζητησης αναφερθηκατε στο ταξιδι προς τον Αρη και η συζητηση περιστραφηκε στο μακρυ διαστημα πτησης σχεδον 8 μηνων διαστημα σχεδον απαγορευτικό για μια επιτυχημενη προσπαθεια του ανθρωπινου πολιτισμου για πετυχημενη αποικιση του Αρη. Όμως κ. Κριμιζη η δικια μου απορεια είναι γιατι δεν εγινε καμια αναφορα στην προσπαθεια να φτιαχθουν ταχυτερα διαστημοπλεια ετσι ώστε η χρονικη περιοδος πτησης να είναι συμβατη με τις ανθρωπινες προδιαγραφές και δυνατότητες! Γραφοντας στο αστρονομικο site / σχεδον 13 χρονια και αναπτυσσωντας πανω από διακοσια θεματα στις Αστρο-ειδήσεις /forum/viewforum.php?f=47 διαβαζα ένα θεμα στην Διαστημική Εξερεύνηση που αποτελει και την κορωνιδα των δημοσιευσεων μου στο site για τους κινητηρες Μαγνητοπλασματος Μεταβλητης Ειδικης Ωσης-(VASIMR)-Variable Specific Impulse Magnetoplasma Rocket. Οι κινητηρες Μαγνητοπλασματος Μεταβλητης Ειδικης Ωσης(VASIMR)-Variable Specific Impulse Magnetoplasma Rocket-ειναι οι κινητηρες που μπορουν να δωσουν την ταχυτητα των 300 Km/sec(1/1000 ταχ. φωτος). Σε σχετικο αρθρο βρηκα ακομα το ποσοστο βαρους των καυσιμων σε διαφορους κινητηρες.Σημαντικοτατο γιατι δινει το τι μπορεις να φορτωσεις για το ταξιδι σου. 1.Χημικοι-55% βαρος καυσιμων. 2.Θερμοπυρηνικοι-33% βαρος καυσιμων. 3.Ιοντικοι-22% βαρος καυσιμων. 4.Μαγνητοπλασματοδυναμικοι-6,7% εως 31% αναλογα την ωση που θα ζητηθει να παραγουν. 5.Παλμοεπαγωγικοι-14% βαρος καυσιμων. 6.VASIMR-(Μαγνητοπλασματος Μεταβλητης Ειδικης Ωσης)-2,4% εως 46% αναλογα την ωση. Στον πινακα αυτόν υπολογισα τον χρονο προσεγγισης των πλανητων του ηλιακου μας συστηματος με την ταχυτητα 11,6Km/sec και με μια υποθετικη ταχυτητα 300Km/sec δηλαδη το 1/1000 της ταχυτητας του φωτος. Αποσταση απο την Γη (σε εκατ.χιλ*) Ελαχιστη Μεγιστη 1.Ερμης=89.100.000.*(88,90ημ=3,44ημ)-94.100.000*(93,89ημ=3,63ημ) 2.Αφροδιτη=41.400.000.*(41,31ημ=1,60ημ)-257.000.000 (256,43ημ=9,92ημ) 3.Αρης=55.700.000.*(55,58ημ=2,15ημ)-399.000.000* (398,11ημ=15,39ημ) 4.Διας=628.760.000.*(627,35ημ=24,26ημ)-970.000.000* (967,83ημ=37,42ημ) 5.Κρονος=1.274.000.000*(1271,15ημ=49,15ημ) 2.587.000.000*(2581,22ημ=99,81ημ) 6.Ουρανος=2.587.000.000*(2581,22ημ=99,81ημ) 3.156.000.000*(3148,95ημ=121,76ημ) 7.Ποσειδων=4.313.000.000*(4303,36ημ=166,40ημ) 4.683.000.000*(4672,53ημ=180.67ημ) 8.Πλουτων=4.290.000.000*(4280,41ημ=165,51ημ) 7.520.000.000*(7503ημ=290,12ημ) Δεν γνωριζω κ.Κριμιζη αν η ΝΑΣΑ εχει προχωρησει σε ερευνες για τους νεους κινητηρες ή η δυστοκία της μετα το τελος των Διαστημικων Λεωφορειων να μπορεσει να δημιουργησει φορεα εκτοξευσης για τροχια χαμηλου υψους με αποτελεσμα 9 χρονια να στηρίζεται στα Soyuz και μολις τωρα να καταφερει να στειλει με Ιδιωτικη Εταιρεια αστροναυτες στον Διεθνη Διαστημικο Σταθμο εχουν σταματησει τετοιες ερευνες.Η δικη σας γνωση για τα συμβαινοντα στην ΝΑΣΑ θα ηταν πολυτιμη γιατι πιστευω ότι η μεν δεκαετια του 20 θα είναι η Δεκαετια της Σεληνης ενώ η δεκαετία του 30 θα είναι η δεκαετία του Αρη. Μεχρι τοτε με την αναπτυξη των νεων κινητηρων θα είναι πιο ευκολη η προσβαση στο Αρη και θα μπορει πραγματι να συμβει με απολυτη επιτυχια. Αναμενω τις γνωσεις σας και τις πληροφορίες σας για το θεμα Ευχαριστω. Κυριε Κριμιζη Συγνωμη δεν σας συστηθηκα. Δροσος Γεωργιος-Προισταμενος στο Γενικο Λογιστηριο του Κρατους. Οικονομολογος-Εραστης της Διαστημικης Εξερευνησης. Κ. Δρόσο, Διάβασα το εμαιλ σας και κοίταξα και την ιστοσελίδα σας. Όπως είπαμε στο τηλέφωνο, η ΝΑΣΑ έχει εξετάσει και συνεχίζει να εξετάζει όλα τα συστήματα προώθησης στο διάστημα. Αυτό που είπα στη συζήτηση στο Ευγενίδιο για το ταξίδι στον Άρη ισχύει, με την εξαίρεση πυρηνικού κινητήρα που έχει αποκλεισθεί προς το παρόν για πολιτικούς/περιβαλλοντολογικούς λόγους. Αν θέλετε να κοιτάξετε την βιβλιογραφία, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα https://science.nasa.gov/search?search_api_views_text=Propulsion. Εγώ δεν ειδικεύομαι στο θέμα και δεν έχω το χρόνο να το συζητήσω επειδή έχω πολλές ερωτήσεις για οτιδήποτε διαστημικό και στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Παρακαλώ να μην επιδιώξετε συζήτηση επί του θέματος διότι δεν είναι δυνατόν να ανταποκριθώ. Ευχαριστώ Σ. Κριμιζής Πληροφορίες και στοιχεία επικοινωνίας Επόπτης Γραφείου Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας Σωρανού Εφεσίου 4, 115 27 Αθήνα Τηλ. 210 6597 123 [/b]

Η Space X του Έλον Μασκ σχεδιάζει για το 2024 την πρώτη μη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη. Ηδιαστημική εταιρεία Space X έχει θέσει ως εφικτό στόχο την εκτόξευση της πρώτης μη επανδρωμένης αποστολής στον Άρη το 2024, όπως δήλωσε ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλός της, Έλον Μασκ. Μιλώντας στο συνέδριο της Διεθνούς Εταιρείας του Άρη, ο φιλόδοξος Μασκ ανέφερε: «Νομίζω πως έχουμε καλές πιθανότητες να προφτάσουμε το δεύτερο παράθυρο μετάβασης στον Άρη». Αυτό το «παράθυρο» εμφανίζεται κάθε 26 μήνες, όταν οι τροχιές της Γης και του «κόκκινου πλανήτη» πλησιάζουν, οπότε το διαπλανητικό ταξίδι γίνεται πιο σύντομο. Φέτος το καλοκαίρι, οι ΗΠΑ, η Κίνα και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εκμεταλλεύθηκαν αυτήν τη συγκυρία για να στείλουν διαστημικά σκάφη στον γειτονικό πλανήτη. Το επόμενο «παράθυρο» ανοίγει το 2022, ενώ το μεθεπόμενο το 2024 και είναι αυτό που θέλει να αξιοποιήσει η Space X. Η σχεδιαζόμενη αποστολή θα γίνει με τον υπό κατασκευή μεγάλο επαναχρησιμοποιούμενο πύραυλο Starship, ύψους 120 μέτρων και διαμέτρου εννέα μέτρων, ο οποίος θα διαθέτει και μεγάλη διαστημική άκατο. Το ίδιο διαστημικό όχημα σχεδιάζεται για αποστολές στη Σελήνη από το 2022, καθώς και για ταξίδια γύρω από τη Γη. Ο Μασκ έχει δηλώσει ότι οι άνθρωποι πρέπει να αποκτήσουν μόνιμη παρουσία στον Άρη ως δικλίδα ασφαλείας στην περίπτωση που η Γη γίνει ακατοίκητη, π.χ. λόγω πυρηνικού πολέμου ή πτώσης αστεροειδούς. Όμως, η Space X δεν προτίθεται να αναλάβει η ίδια την κατασκευή μίας αρειανής βάσης, απλώς θα περιοριστεί στον ρόλο της ως μεταφορικής εταιρείας για ανθρώπους και εμπορεύματα από και προς τον γειτονικό πλανήτη. Εάν το χρονοδιάγραμμα όντως τηρηθεί (ο Μασκ φημίζεται για τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του), τότε η πρώτη εκτόξευση της Space X για τον Άρη το 2024 θα γίνει το ίδιο έτος που οι αστροναύτες της NASA θα πάνε ξανά στη Σελήνη στο πλαίσιο του νέου προγράμματος «Άρτεμις», διαδόχου του προγράμματος«Απόλλων». Η Space X σκοπεύει, επίσης, να κάνει ταξίδια για διαστημικούς τουρίστες με το Starship γύρω από τη Σελήνη, ξεκινώντας από το 2023, σύμφωνα με το Space.com. Ακόμη, η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία έχει επιλέξει τη Space X ως μία από τις τρεις εταιρείες που θα αναπτύξουν σεληνιακές ακάτους για το πρόγραμμα «Άρτεμις». https://www.tanea.gr/2020/10/17/science-technology/i-space-x-tou-elon-mask-sxediazei-gia-to-2024-tin-proti-mi-epandromeni-apostoli-ston-ari/

Η NASA επιλέγει διαισθητικά μηχανήματα για να προσγειώσει το ωφέλιμο φορτίο μέτρησης νερού στη Σελήνη. Η NASA έχει απονείμει Intuitive Machines του Χιούστον περίπου 47 εκατομμύρια δολάρια για να παραδώσει ένα τρυπάνι σε συνδυασμό με ένα φασματόμετρο μάζας στη Σελήνη έως τον Δεκέμβριο του 2022 στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του εμπορικού σεληνιακού ωφέλιμου φορτίου. Η παράδοση του πειράματος εξόρυξης πάγου Polar Resources γνωστή ως PRIME-1 θα βοηθήσει τη NASA να αναζητήσει πάγο στο Νότιο Πόλο της Σελήνης και, για πρώτη φορά, να συλλέξει πάγο από κάτω από την επιφάνεια. «Συνεχίζουμε να επιλέγουμε γρήγορα τους προμηθευτές από την ομάδα των προμηθευτών CLPS για να προσγειώσουμε ωφέλιμα φορτία στην επιφάνεια του σεληνιακού, το οποίο αποτελεί παράδειγμα της δουλειάς μας για να ενσωματώσουμε την ευφυΐα της εμπορικής βιομηχανίας στις προσπάθειές μας στο Φεγγάρι», δήλωσε ο Αναπληρωτής Διαχειριστής Επιστημών της NASA Thomas Zurbuchen. "Οι πληροφορίες που θα κερδίσουμε από το PRIME-1 και άλλα επιστημονικά όργανα και τεχνολογικές επιδείξεις που στέλνουμε στην σεληνιακή επιφάνεια θα ενημερώσουν τις αποστολές μας Artemis με αστροναύτες και θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε μια βιώσιμη σεληνιακή παρουσία." Το PRIME-1 θα προσγειωθεί στη Σελήνη και θα τρυπήσει έως και 3 πόδια (περίπου 1 μέτρο) κάτω από την επιφάνεια. Θα μετρήσει με ένα φασματόμετρο μάζας πόσο πάγο στο δείγμα χάνεται στην εξάχνωση καθώς ο πάγος μετατρέπεται από ένα στερεό σε ατμό στο κενό του σεληνιακού περιβάλλοντος. Οι εκδόσεις του τρυπανιού PRIME-1 και του Mass Spectrometer Observing Lunar Operations, ή MSolo, θα πετάξουν επίσης στο VIPER, ένα κινητό ρομπότ που θα ψάξει επίσης για πάγο στο σεληνιακό Νότιο Πόλο το 2023. Η NASA θα προσγειώσει την πρώτη γυναίκα και τον επόμενο άνδρα τον Νότιο Πόλο της Σελήνης τον επόμενο χρόνο. «Το PRIME-1 θα μας δώσει τεράστια εικόνα για τους πόρους στη Σελήνη και πώς να τους εξαγάγουμε», δήλωσε ο Jim Reuter, αναπληρωτής διαχειριστής της Διεύθυνσης Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA (STMD) στην Washington. "Η αποστολή αυτού του ωφέλιμου φορτίου στη Σελήνη είναι ένα καταπληκτικό παράδειγμα των επιστημονικών και τεχνολογικών μας κοινοτήτων που έρχονται μαζί με τους εμπορικούς μας εταίρους για να αναπτύξουν πρωτοποριακές τεχνολογίες για την επίτευξη ενός φάσματος στόχων στην σεληνιακή επιφάνεια." Το πρόγραμμα Game Changing Development του STMD χρηματοδοτεί το PRIME-1. Η Honeybee Robotics της Πασαντένα της Καλιφόρνια, αναπτύσσει το τρυπάνι εξόρυξης πάγου. Το Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα, σε συνεργασία με το INFICON των Συρακουσών της Νέας Υόρκης, αναπτύσσει το φασματόμετρο μάζας. Τα δεδομένα από το PRIME-1 θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν τους επιτόπιους πόρους στη Σελήνη. Το PRIME-1 συμβάλλει στην αναζήτηση της NASA για νερό στους πόλους της Σελήνης, υποστηρίζοντας τα σχέδια του οργανισμού να δημιουργήσει μια βιώσιμη ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Η έγκαιρη χρήση του τρυπανιού και του MSolo του PRIME-1 συμβάλλει στην αύξηση της πιθανότητας αξιόπιστης λειτουργίας αυτών των ωφέλιμων φορτίων στην πλατφόρμα κινητής τηλεφωνίας του VIPER τον επόμενο χρόνο. Μέσω της πρωτοβουλίας CLPS, η NASA αξιοποιεί τους εμπορικούς της εταίρους για να προσγειώσει γρήγορα επιστημονικά όργανα και τεχνολογικές επιδείξεις στη Σελήνη με τις πρώτες πτήσεις που θα ξεκινήσουν τον επόμενο χρόνο. Ένα βασικό μέρος του προγράμματος Artemis της NASA, οι πτήσεις CLPS θα υποστηρίξουν μια σειρά από ρομποτικές σεληνιακές δραστηριότητες πριν από την ανθρώπινη επιστροφή στη Σελήνη καθώς και καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-selects-intuitive-machines-to-land-water-measuring-payload-on-the-moon/