Δροσος Γεωργιος

Ποιος θα κατασκευάσει το πρώτο διαστημόπλοιο που θα φέρει στη Γη δείγματα από τον Άρη. Η Airbus επελέγη από τον ΕΟΔ (Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος) ως ο βασικός συμβασιούχος για την κατασκευή του Earth Return Orbiter (ERO) του Mars Sample Return- το πρώτο διαστημόπλοιο που θα φέρει πίσω στη Γη δείγματα από τον Άρη. Το Mars Sample Return (MSR) είναι ένα κοινό εγχείρημα της NASA και του ΕΟΔ, και το επόμενο βήμα στην εξερεύνηση του Άρη. Το ERO και το Sample Fetch Rover (SFR) είναι τα δύο κύρια ευρωπαϊκά στοιχεία του MSR και πρόκειται να σχεδιαστούν και να κατασκευαστούν από την Airbus. Η τρίτη ευρωπαϊκή συμβολή στο πρόγραμμα MSR είναι ο βραχίονας STA (Sample Transfer Arm) που θα μεταφέρει τα δείγματα από το SFR στο Mars Ascent Vehicle (MAV). Η συνολική αξία του συμβολαίου για το ERO είναι 491 εκατ. ευρώ. Στο πλαίσιο της πενταετούς αποστολής, το διαστημόπλοιο θα πάει στον Άρη, θα λειτουργήσει ως αναμεταδότης για τις αποστολές στην επιφάνεια, θα συναντήσει τα δείγματα που θα τεθούν σε τροχιά και θα τα φέρει με ασφάλεια πίσω στη Γη. Πριν την εκτόξευση από την επιφάνεια του Άρη, τα δείγματα θα έχουν τοποθετηθεί σε ειδικά δοχεία και θα έχουν συλλεγεί από το SFR. Για το ERO, η Airbus θα χρησιμοποιήσει την τεχνογνωσία της πάνω στις αυτόνομες συναντήσεις και προσδέσεις, που έχει προκύψει από το επιτυχημένο ΑΤV (Automated Transfer Vehicle) και πρόσφατες εξελίξεις από το JUICE, την πρώτη ευρωπαϊκή αποστολή στον Δία. «Φέρνουμε την πλήρη ισχύ της εμπειρίας που αποκτήσαμε από τα Rosetta, Mars Express, Venus Express, Gaia, ATV, BepiColombo και JUICE για να διασφαλίσουμε ότι αυτή η αποστολή θα επιτύχει. Η επιστροφή δειγμάτων πίσω στη Γη από τον Άρη θα είναι ένα ασυνήθιστο κατόρθωμα, φέρνοντας τη διαπλανητική επιστήμη σε ένα νέο επίπεδο» είπε ο ο Ζαν Μαρκ Νασρ, επικεφαλής των Airbus Space Systems. Το 6 τόνων και 6 μέτρων διαστημόπλοιο προορίζεται να εκτοξευτεί με πύραυλο Ariane 6 το 2026 και θα είναι εξοπλισμένο με ηλιακούς συλλέκτες 144 τετραγωνικών μέτρων, με άνοιγμα άνω των 40 μέτρων – μεταξύ των μεγαλύτερων που έχουν φτιαχτεί ποτέ- και αναμένεται να χρειαστεί έναν χρόνο για να φτάσει στον Άρη. Θα χρησιμοποιεί ένα υβριδικό σύστημα προώθησης, που θα συνδυάζει ηλεκτρική και χημική προώθηση. Όταν φτάσει εκεί, θα παρέχει υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών στις αποστολές NASA Perserverance Rover και Sample Retriecal Lander (SRL), δύο σημαντικούς πυλώνες του εγχειρήματος MSR. Στο δεύτερο σκέλος της αποστολής του, το ERO θα πρέπει να εντοπίσει, να συναντήσει και να πιάσει ένα αντικείμενο μεγέθους μπάλας μπάσκετ: Το OS (Orbiting Sample) όπου θα βρίσκονται τα φιαλίδια με τα δείγματα- κάτι που θα πρέπει να γίνει σε απόσταση 50 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το κέντρο ελέγχου στη Γη. Όταν το πιάσει, το OS θα σφραγιστεί σε ένα ειδικό σύστημα απομόνωσης και θα τοποθετηθεί στο EEV (Earth Entry Vehicle), που στην ουσία θα είναι ένα τρίτο σύστημα απομόνωσης, για να διασφαλιστεί πως τα δείγματα θα φτάσουν ακέραια στην επιφάνεια της Γης. Το ERO θα χρειαστεί άλλον έναν χρόνο για να γυρίσει πίσω στον πλανήτη μας, όπου θα βάλει το EEV σε μια πορεία με προορισμό ένα προκαθορισμένο σημείο προσεδάφισης, πριν το ίδιο εισέλθει σε σταθερή τροχιά γύρω από τον ήλιο. Μετά την προσεδάφιση, τα δείγματα θα μεταφερθούν σε ειδικές εγκαταστάσεις και θα τεθούν σε καραντίνα, προκειμένου να ακολουθήσει εκτενής μελέτη τους. Το πρόγραμμα Mars Sample Return αποτελείται από τρεις ξεχωριστές αποστολές, που, από κοινού, θα φέρουν σε πέρας τον στόχο της επιστροφής στη Γη δειγμάτων από τον Άρη πριν τα τέλη του 2031. Το όχημα Perserverance (Mars 2020) της NASA εκτοξεύτηκε τον Ιούλιο του 2020 για να προσεδαφιστεί στον Άρη τον Φεβρουάριο του 2021, όπου θα συλλέξει δείγματα και θα τα βάλει σε ειδικά δοχεία, τα οποία θα αφήσει σε σημεία για να περισυλλεγούν από την αποστολή SRL και το ευρωπαϊκό Sample Fetch Rover. H αποστολή SRL, της οποίας ηγείται η NASA, θα εκτοξευτεί το 2026. Το ERO του ΕΟΔ θα εκτοξευτεί επίσης το 2026. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_48.html

Το διαστημικό σκάφος OSIRIS-REx προσγειώνεται στον αστεροειδή Bennu. Tην ερχόμενη Τρίτη το μη επανδρωμένο σκάφος OSIRIS-REx θα επιχειρήσει ένα ιστορικό κατόρθωμα για την NASA: θα συλλέξει δείγμα, μάζας 60 γραμμαρίων, από την επιφάνεια του αστεροειδούς Bennu. H επιχείρηση θα μεταδοθεί live από to κανάλι της ΝΑSA ΕΔΩ: www.nasa.gov/nasalive (Οι λεπτομέρειες για τις ώρες μετάδοσης ΕΔΩ: https://www.nasa.gov/press-release/nasa-to-broadcast-osiris-rex-asteroid-sample-collection-activities). Αν όλα πάνε καλά, το σκάφος θα αναχωρήσει από τον αστεροειδή το Μάρτιο του 2021 και το δείγμα θα επιστρέψει στη Γη μέσα σε μια κάψουλα τον Σεπτέμβριο του 2023. Η μελέτη του δείγματος αφενός θα βοηθήσει τους επιστήμονες να μάθουν περισσότερα για τις πρώτες μέρες του ηλιακού μας συστήματος και αφετέρου θα δώσει πληροφορίες, χρήσιμες σε όσους ενδιαφέρονται κάποια μέρα να εξορύξουν μέταλλα στο διάστημα. Το σκάφος OSIRIS-REx της NASA εκτοξεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2016 από τη Γη και μετά από ταξίδι περίπου δύο δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, στο τέλος του 2018 έφτασε στον μικρό αστεροειδή Bennu και άρχισε να τον εξερευνά από απόσταση. Την επόμενη εβδομάδα θα κάνει το μεγάλο βήμα επιχειρώντας την συλλογή δείγματος από την επιφάνειά του. Δείτε το σχετικό βίντεο της NASA: … και το αντίστοιχο του Scientific American: (Υπενθυμίζεται ότι το ιαπωνικό διαστημικό σκάφος Hayabusa 2 κατάφερε το 2019 να συλλέξει δείγμα από την επιφάνεια του αστεροειδούς Ryugu. Το Hayabusa 2 προς τις αρχές Δεκεμβρίου 2020 θα φτάσει στη Γη και θα αφήσει στην ατμόσφαιρα μια μικρή κάψουλα που θα περιέχει τα δείγματα, η οποία αναμένεται να πέσει με αλεξίπτωτο στην Αυστραλία). https://physicsgg.me/2020/10/16/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-osiris-rex-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b3%ce%b5%ce%b9%cf%8e%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9/ Κοινοποιήστε:

Η αποκάλυψη ενός σκοτεινού μυστικού του Γαλαξία μας. Στις 5 Οκτωβρίου του 2020 ο Reinhard Genzel και η Andrea Ghez τιμήθηκαν με το ήμισυ του βραβείου Νόμπελ Φυσικής “για την ανακάλυψη ενός υπερμεγέθους συμπαγούς αντικειμένου στο κέντρο του γαλαξία μας». Οι Genzel και Ghez έδειξαν ότι, αν και δεν μπορούμε να δούμε μια μαύρη τρύπα, είναι δυνατόν να αντιληφθούμε την ύπαρξή της και να προσδιορίσουμε τις ιδιότητές της παρατηρώντας πως η τερατώδης βαρύτητά της καθορίζει τις τροχιές των άστρων που κινούνται γύρω της. Ο Reinhard Genzel και η Andrea Ghez διευθύνουν ερευνητικές ομάδες φυσικών οι οποίοι ερευνούν το κέντρο του Γαλαξία μας. Ο Γαλαξίας μας έχει σχήμα πεπλατυσμένου δίσκου με διάμετρο 100000 ετών φωτός και αποτελείται από αέρια, σκόνη και μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια άστρα – ένα από αυτά τα άστρα είναι ο Ήλιος μας.Από το δικό μας οπτικό πεδίο στη Γη, τεράστια διαστρικά νέφη και σκόνη κρύβουν το μεγαλύτερο μέρος του ορατού φωτός που προέρχεται από το κέντρο του Γαλαξία μας. Τα υπέρυθρα τηλεσκόπια και η ραδιοαστρονομία επέτρεψαν τους αστρονόμους να δουν μέσα από τον δίσκο του γαλαξία τα άστρα που βρίσκονται στο κέντρο του. Παρατηρώντας τις τροχιές αυτών των άστρων οι Genzel και Ghez έχουν έχουν βρει πολύ ισχυρές αποδείξεις ότι στο κέντρο του Γαλαξία μας υπάρχει ένα αόρατο αντικείμενο με τεράστια μάζα. Η μόνη δυνατή ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για μαύρη τρύπα. Εστίαση στο κέντρο Για περισσότερα από πενήντα χρόνια, οι φυσικοί υποπτεύονταν ότι στο κέντρο του γαλαξία μας μπορεί να υπάρχει μια μαύρη τρύπα. Αφότου τα κβάζαρ ανακαλύφθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι φυσικοί υποστήριξαν ότι τεράστιες μαύρες τρύπες μπορεί να βρίσκονται μέσα στους περισσότερους μεγάλους γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας γαλαξία. Όμως κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, προς το παρόν, πως σχηματίστηκαν οι γαλαξίες και οι τεράστιες μαύρες τρύπες τους, με μάζες από μερικά εκατομμύρια έως πολλά δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες. Πριν από εκατό χρόνια ο Αμερικανός αστρονόμος Harlow Shapley ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε το κέντρο του Γαλαξία, προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Τοξότη Α*. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960, κατέστη σαφές ότι η ραδιοπηγή Τοξότης A * καταλαμβάνει το κέντρο του Γαλαξία, γύρω από το οποίο περιφέρονται όλα τα άστρα του Γαλαξία μας. Φτάσαμε στην δεκαετία του 1990 η εξέλιξη της τεχνολογίας και τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια επέτρεψαν την πιο συστηματική μελέτη του Τοξότη Α*. Έτσι, ο Reinhard Genzel και η Andrea Ghez ξεκίνησαν ερευνητικά προγράμματα για να δουν μέσα από τα διαστρικά νέφη την καρδιά του Γαλαξία μας, ανέπτυξαν νέες τεχνικές και βελτίωσαν τις ήδη υπάρχουσες, εξασφαλίζοντας τις προϋποθέσεις για λεπτομερέστερη διερεύνηση της καρδιάς του Γαλαξία μας. Ο Γερμανός αστρονόμος Reinhard Genzel και η ομάδα του αρχικά χρησιμοποίησαν το NTT, το Νέας Τεχνολογίας Τηλεσκόπιο που βρίσκεται στο βουνό La Silla στη Χιλή. Τελικά συνέχισαν τις παρατηρήσεις στο VLT, το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο στο όρος Paranal (επίσης στη Χιλή). Με τέσσερα γιγαντιαία τηλεσκόπια, δύο φορές το μέγεθος του NT, το VLT έχει τους μεγαλύτερους μονολιθικούς καθρέφτες στον κόσμο, ο καθένας με διάμετρο μεγαλύτερη από 8 μέτρα. Στις ΗΠΑ, η Andrea Ghez και η ερευνητική της ομάδα χρησιμοποιούν το Παρατηρητήριο Keck, που βρίσκεται στη Χαβάη, στο όρος Mauna Kea. Οι καθρέφτες του τηλεσκοπίου έχουν διάμετρο περίπου 10 μέτρα και είναι σήμερα μεταξύ των μεγαλύτερων στον κόσμο. Κάθε καθρέφτης είναι σαν μια κηρήθρα, που αποτελείται από 36 εξαγωνικά τμήματα που μπορούν να ελέγχονται χωριστά, έτσι ώστε να εστιάζουν καλύτερα το φως των άστρων. Τα άστρα δείχνουν τον δρόμο Όμως στα μεγάλα τηλεσκόπια υπάρχουν όρια στην διακριτική τους ικανότητα, κι ένας λόγος γιαυτό είναι επειδή ζούμε στον πυθμένα μιας ατμοσφαιρικής «θάλασσας» με βάθος 100 χιλιόμετρα. Μεγάλες φυσαλίδες αέρα πάνω από το τηλεσκόπιο οι οποίες είναι πιο θερμές ή ψυχρότερες από το περιβάλλον τους ενεργούν σαν φακοί που διασκεδάζουν τις ακτίνες φωτός που εισέρχονται στον καθρέπτη του τηλεσκοπίου. Αυτός είναι ο λόγος που τα άστρα τρεμοφέγγουν και οι εικόνες τους είναι θολές. Η έλευση της προσαρμοστικής οπτικής ήταν κρίσιμη στην βελτίωση των παρατηρήσεων. Τα τηλεσκόπια εξοπλίστηκαν με έναν λεπτό επιπλέον καθρέφτη που αντισταθμίζει την διαταραχή εξαιτίας του αέρα και διορθώνει την παραμορφωμένη εικόνα. Για σχεδόν τριάντα χρόνια, ο Reinhard Genzel και η Andrea Ghez παρακολουθούσαν τα άστρα τους στο μακρινό «αστρονομικό μπάχαλο» που επικρατεί στο κέντρο του γαλαξία μας. Συνεχίζουν να αναπτύσσουν και να βελτιώνουν την τεχνολογία, με πιο ευαίσθητους ψηφιακούς αισθητήρες φωτός και καλύτερα προσαρμοστικά οπτικά, ώστε η ανάλυση εικόνας να βελτιωθεί περισσότερο από χίλιες φορές. Τώρα είναι σε θέση να προσδιορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις θέσεις των άστρων, παρακολουθώντας τα από νύχτα σε νύχτα. Οι ερευνητές παρακολουθούν περίπου τριάντα άστρα, τα πιο φωτεινά στο κέντρο του Γαλαξία μας. Τα άστρα κινούνται γρήγορα μέσα σε μια ακτίνα ενός μήνα φωτός από το κέντρο, εκτελώντας έναν δραστήριο χορό σαν ένα σμήνος μελισσών. Τα άστρα που βρίσκονται έξω από αυτή την περιοχή ακολουθούν τις ελλειπτικές τους τροχιές με πιο ομαλό τρόπο. Ένα άστρο, που ονομάζεται S2 ή S-O2, ολοκληρώνει μια τροχιά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία σε λιγότερο από 16 χρόνια. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε να μπορέσουν οι αστρονόμοι να χαρτογραφήσουν ολόκληρη την τροχιά του. Συγκριτικά, ο Ήλιος μας, χρειάζεται περισσότερα από 200 εκατομμύρια χρόνια για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιφορά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία. Ας σημειωθεί ότι οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στη Γη πριν από 230 εκατομμύρια χρόνια. Tα άστρα κοντά στο κέντρο του Γαλαξία. Οι τροχιές των άστρων είναι οι πιο πειστικές ενδείξεις ότι μια τεράστια μαύρη τρύπα κρύβεται στον Τοξότη Α*. Αυτή η μαύρη τρύπα έχει μάζα περίπου 4 εκατομμύρια ηλιακές μάζες Η αλληλουχία θεωρίας και παρατηρήσεων Η συμφωνία μεταξύ των μετρήσεων των δύο ομάδων ήταν εξαιρετική και οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας πρέπει να είναι ισοδύναμη με περίπου 4 εκατομμύρια ηλιακές μάζες που καταλαμβάνει μια περιοχή όσο μέγεθος του ηλιακού μας συστήματος. Σύντομα θα κοιτάξουμε απευθείας στην άβυσσο του Τοξότη A *. Όπως ακριβώς έγινε μόλις πριν από ένα χρόνο από το δίκτυο τηλεσκοπίων Event Horizon που απεικόνισε το περιβάλλον της επίσης τεράστιας μαύρης τρύπας στο κέντρο του γαλαξία Messier 87 (M87), – σε απόσταση 55 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. H μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας είναι μικρότερη – έχει μέγεθος όσο το ηλιακό μας σύστημα. Ο μαύρος πυρήνας του M87 είναι γιγαντιαίος, πάνω από χίλιες φορές βαρύτερος από αυτόν του Τοξότη Α Οι συγκρούσεις των μαύρων τρυπών που προκάλεσαν τα βαρυτικά κύματα που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα είχαν πάρα πολύ μικρότερες μάζες. Όπως οι μαύρες τρύπες, έτσι και τα βαρυτικά κύματα πριν ανιχνευθούν από το LIGO το 2015 (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, 2017) υπήρχαν μόνο ως θεωρητικοί υπολογισμοί της γενικής θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Αυτό που δεν ξέρουμε Ο Roger Penrose έδειξε ότι οι μαύρες τρύπες είναι άμεση συνέπεια της γενικής θεωρίας της σχετικότητας αλλά, στην απείρως ισχυρή βαρύτητα της μοναδικότητας (singularity), αυτή η θεωρία παύει να ισχύει. Η θεωρητική φυσική εδώ και πάρα πολλά χρόνια αγωνίζεται να διατυπώσει μια νέα θεωρία, την κβαντική βαρύτητα, η οποία συνδέει τους δύο πυλώνες της φυσικής, την θεωρία της σχετικότητας και την κβαντική μηχανική, οι οποίες συναντώνται στο ακραίο εσωτερικό των μαύρων οπών. Ταυτόχρονα, οι παρατηρήσεις πλησιάζουν όλο και πιο κοντά τις μαύρες τρύπες. Η πρωτοποριακή έρευνα του Reinhard Genzel και της Andrea Ghez άνοιξε το δρόμο για νέους ελέγχους της γενικής θεωρίας της σχετικότητας και των αλλόκοτων προβλέψεών της. Πιθανότατα, αυτές οι μετρήσεις θα είναι επίσης σε θέση να αναδείξουν ενδείξεις για νέες θεωρητικές ιδέες. Το σύμπαν έχει πολλά μυστικά και εκπλήξεις που πρέπει να ανακαλυφθούν, αφού η επιστήμη της Φυσικής μας απέδειξε ότι η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο τρελή ανθρώπινη φαντασία. https://physicsgg.me/2020/10/16/%ce%b7-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%88%ce%b7-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%cf%84/

Το σπινιάρισμα του τέρατος. Σχετικά με την ιδιοπεριστροφή (σπιν) των μαύρων τρυπών και της τεράστιας μαύρης τρύπας στο κέντρο του Γαλαξία μας. H τερατώδης μαύρη τρύπα, Τοξότης Α* (ή Sgr Α*) που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας περιγράφεται πλήρως, όπως όλες οι μαύρες τρύπες, από τρεις μόνο παραμέτρους: την μάζα, το ηλεκτρικό φορτίο και την ιδιοστροφορμή της. Η μάζα της έχει προσδιοριστεί με σχετική ακρίβεια και ισούται με 4.1000.000 (=4,1 εκατομμύρια) ηλιακές μάζες. Αν λάβουμε υπόψιν ότι η μάζα του ήλιου μας είναι 2.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000 kg (ή 2∙1030kg), καταλαβαίνουμε ότι ο χαρακτηρισμός της ως τέρας είναι μάλλον επιεικής. Για το ηλεκτρικό φορτίο και την ιδιοστροφορμή της δεν υπάρχουν ακόμα συγκεκριμένες αποδεκτές τιμές. Οι αστρονόμοι Giacomo Fragione και Avi Loeb στην πρόσφατη δημοσίευσή τους με τίτλο «An upper limit on the spin of SgrA∗ based on stellar orbits in its vicinity» διερεύνησαν την ιδιοπεριστροφορμή της μελετώντας τις τροχιές άστρων που βρίσκονται κοντά στο γαλαξιακό κέντρο. Η ιδιοστροφορμή (σπιν) μιας μαύρης τρύπας υπολογίζεται από την εξίσωση: S=\frac{GM_{BH}^2}{c} \chi όπου G η σταθερά της παγκόσμιας έλξης, M_{BH} η μάζα της μαύρης τρύπας και c η ταχύτητα του φωτός στο κενό. Η παράμετρος \chi παίρνει τιμές από 0 έως 1 και η τιμή \chi=0 σημαίνει ότι η μαύρη τρύπα δεν περιστρέφεται, ενώ η τιμή \chi=1 αντιστοιχεί στην μέγιστη δυνατή περιστροφή της. Οι Fragione και Loeb υπολόγισαν ότι \chi \lesssim 0,1 . Επομένως η ιδιοστροφορμή της μαύρης τρύπας στο κέντρο του Γαλαξία μας θα είναι μικρότερη ή ίση από 1,5∙1054 kg∙m2∙s–1. Aνοίγοντας ένα σχολικό βιβλίο συγκρίνουμε με γνωστές ιδιοστροφορμές άλλων αντικειμένων: Περιστροφή της Γης 5,8 x 1033 kg m2/s Τροχός αυτοκινήτου (u=90km/h) 102 kg m2/s Δίσκος πικ-απ (33 στροφές ανά min) 6 x 10-3 kg m2/s Τροχιακή κίνηση ηλεκτρονίου 1,05 x 10-35 kg m2/s Σπιν ηλεκτρονίου 0,53 x 10-34 kg m2/s Τι σημαίνει όμως ιδιοπεριστροφή μιας μαύρης τρύπας; Οι συνέπειες της περιστροφής μιας μαύρης τρύπας ήταν άγνωστες ως τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Οι φυσικές της ιδιότητες εμπεριέχονται στα μαθηματικά της λύσης Kerr. O Brandon Carter, μαθητής του Dennis Sciama στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, ανακάλυψε ότι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδιότητες της περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας ήταν ο στροβιλισμός που δημιουργεί η τρύπα στο γύρω χώρο της. H περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα συμπαρασύρει το χώρο που βρίσκεται γύρω της (την χοανοειδή επιφάνεια) και τον αναγκάζει να περιστραφεί – σαν κυκλώνας – με ταχύτητα που είναι ανάλογη του μήκους των βελών στο διάγραμμα. Μακριά από το κέντρο ενός κυκλώνα ο αέρας περιστρέφεται αργά. Αντίστοιχα μακριά από τον ορίζοντα μιας τρύπας ο χώρος περιστρέφεται αργά. Κοντά στο κέντρο του κυκλώνα ο αέρας περιστρέφεται γρήγορα, ομοίως κοντά στον ορίζοντα της τρύπας ο χώρος περιστρέφεται γρήγορα. Ακριβώς στην επιφάνεια του ορίζοντα ο χώρος «εγκλειδώνεται» πάνω του: Περιστρέφεται με την ίδια ακριβώς ταχύτητα που περιστρέφεται ο άξονας. Αυτή η περιδίνηση του χώρου επηρεάζει αναπόφευκτα τις κινήσεις των σωμάτων που πέφτουν μέσα στην τρύπα. Το σχήμα δείχνει τις τροχιές δυο τέτοιων σωματιδίων, όπως καταγράφονται στο σύστημα αναφοράς ενός στατικού εξωτερικού παρατηρητή – δηλαδή, στο σύστημα ενός παρατηρητή που δεν διασχίζει τον ορίζοντα και δεν πέφτει μέσα στην τρύπα. Το πρώτο σωματίδιο πέφτει ομαλά μέσα στην τρύπα. Αν η τρύπα δεν περιστρεφόταν, στην αρχή το σωματίδιο θα κινούνταν ακτινικά προς τα μέσα, επιταχυνόμενο συνεχώς, όπως και η επιφάνεια ενός καταρρέοντος άστρου. Στη συνέχεια όμως, σύμφωνα με τον στατικό εξωτερικό παρατηρητή, το σωματίδιο θα επιβραδυνόταν και η κίνησή του θα «πάγωνε» ακριβώς πάνω στον ορίζοντα. Η περιστροφή της τρύπας τροποποιεί τα πράγματα ως εξής: υποχρεώνει τον χώρο να στροβιλίζεται, με αποτέλεσμα το σωματίδιο, καθώς πλησιάζει τον ορίζοντα, να παρασύρεται σε περιστροφή γύρω από την τρύπα και να ακολουθεί πιστά την κίνηση του ορίζοντα. Επομένως το σωματίδιο «παγώνει» πάνω στον περιστρεφόμενο ορίζοντα γεγονότων, και σύμφωνα με τον στατικό εξωτερικό παρατηρητή, περιφέρεται διαρκώς μαζί με τον ορίζοντα στην ίδια κατεύθυνση που περιστρέφεται η τρύπα. Παρότι οι εξωτερικοί παρατηρητές βλέπουν τα σωματίδια του παραπάνω σχήματος να «παγώνουν» πάνω στον περιστρεφόμενο ορίζοντα και να μένουν εκεί για πάντα, το ίδιο το σωματίδιο αντιλαμβάνεται κάτι τελείως διαφορετικό. Καθώς πλησιάζει τον ορίζοντα, η βαρυτική διαστολή του χρόνου αναγκάζει τον χρόνο του να ρέει όλο και πιο αργά, συγκριτικά με τον χρόνο του στατικού, εξωτερικού συστήματος αναφοράς. Όταν για το εξωτερικό σύστημα θα έχει περάσει άπειρος χρόνος, το σωματίδιο θα θεωρεί ότι έχει περάσει μόνο ένα πεπερασμένο, πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Μέσα σ’ αυτό το πεπερασμένο χρονικό διάστημα, το σωματίδιο θα έχει φτάσει στον ορίζοντα της τρύπας και, στις αμέσως επόμενες στιγμές του δικού του χρόνου, θα βουτήξει κάτω από τον ορίζοντα, προς το κέντρο της. Το δεύτερο σωματίδιο του παραπάνω σχήματος πέφτει προς την τρύπα ακολουθώντας σπειροειδή τροχιά που ελίσσεται με φορά αντίθετη από εκείνη της περιστροφής της τρύπας. Όμως, καθώς το σωματίδιο πλησιάζει στον ορίζοντα, ο στροβιλισμός του χώρου το παρασύρει και αντιστρέφει τη φορά της περιστροφικής του κίνησης. Όπως το πρώτο σωματίδιο, αναγκάζεται κι αυτό να ακολουθήσει «κατά βήμα», σύμφωνα με τους εξωτερικούς παρατηρητές, την περιστροφή του ορίζοντα. Η περιστροφή μιας μαύρης τρύπας γύρω από τον εαυτό της, εκτός από το ότι προκαλεί στροβιλισμό του περιβάλλοντος χώρου, παραμορφώνει και τον ορίζοντα της τρύπας – με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που η περιστροφή της Γης παραμορφώνει την επιφάνειά της. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις εξωθούν τον ισημερινό της Γης, καθιστώντας την ισημερινή ακτίνα της μεγαλύτερη από την πολική κατά 22 χιλιόμετρα. Ομοίως, οι φυγόκεντρες δυνάμεις εξογκώνουν τον ορίζοντα της μαύρης τρύπας στον ισημερινό. Αν η μαύρη τρύπα περιστρεφόταν εξαιρετικά γρήγορα, οι φυγόκεντρες δυνάμεις θα διέλυαν τον ορίζοντά της, κατά τον ίδιο περίπου τρόπο που υποχρεώνουν το νερό ενός περιστρεφόμενου κουβά γύρω από τον κατακόρυφο άξονά του να χυθεί έξω από αυτόν. Υπάρχει λοιπόν κάποια μέγιστη ταχύτητα περιστροφής, την οποία αν υπερβεί μια τρύπα θα διαλυθεί – θυμηθείτε την τιμή της παραμέτρου \chi=1 που αναφέρθηκε πιο πάνω. Για μια μαύρη τρύπα μάζας ίσης με αυτή του Ήλιου, η μέγιστη ταχύτητα περιστροφής ισούται με 1 στροφή ανά 0,000062 δευτερόλεπτα≈16000 στροφές ανά δευτερόλεπτο. Εφόσον η περίμετρος της συγκεκριμένης μαύρης τρύπας είναι περίπου 18,5 χιλιόμετρα, αυτός ο ρυθμός αντιστοιχεί σε γραμμική ταχύτητα (στην περίμετρό της) ίση με 299.792 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτα, όση η ταχύτητα του φωτός (όχι συμπτωματικά!). Για την τερατώδη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία, μάζας 4,1 εκατομμύρια ηλιακές μάζες, η μέγιστη ταχύτητα περιστροφής θα είναι 0,004 στροφές ανά δευτερόλεπτο. Θα κλείσουμε το θέμα με μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: το 1969 ο Roger Penrose (Νομπέλ Φυσικής 2020) πραγματοποίησε μια εξαιρετική ανακάλυψη (Gravitational collapse: the role of general relativity). Βρήκε ότι μια περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα αποθηκεύει περιστροφική κινητική ενέργεια στο στροβιλισμό του χώρου γύρω της. Επειδή ο στροβιλισμός του χώρου πραγματοποιείται έξω από τον ορίζοντα της τρύπας, η περιστροφική του ενέργεια διατίθεται προς κατανάλωση! Η ανακάλυψη του Penrose ήταν εξαιρετική, επειδή (όπως έδειξε αργότερα ο Δημήτρης Χριστοδούλου – Reversible and Irreversible transformations in Black-Hole Physics) η περιστροφική ενέργεια της τρύπας ήταν τεράστια. Αν η μαύρη τρύπα περιστρέφεται με την μέγιστη δυνατή ταχύτητα, ο συντελεστής αποθήκευσης και απελευθέρωσης ενέργειας θα είναι 48 φορές μεγαλύτερος από τον συντελεστή απόδοσης της πλήρους πυρηνικής καύσης του Ήλιου. Στην φωτογραφία οι τροχιές των άστρων S κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας. https://physicsgg.me/2020/10/18/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/

247 ζεπτοδευτερόλεπτα το νέο ρεκόρ στο πιο σύντομο χρονικό διάστημα που έχει μετρηθεί. Την πιο σύντομη -μέχρι στιγμής- διάρκεια του χρόνου κατάφεραν να μετρήσουν επιστήμονες από τη Γερμανία, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στη μέτρηση των μικρών χρονικών διαστημάτων. Πρόκειται ειδικότερα, για τον χρόνο που χρειάζεται ένα σωματίδιο του φωτός (σ.σ. φωτόνιο) για να διασχίσει ένα μόριο υδρογόνου. Δηλαδή, περίπου 247 zeptoseconds. Αυτό πλέον, είναι και το μικρότερο χρονικό διάστημα, το οποίο έχει μετρηθεί μέχρι σήμερα στην παγκόσμια επιστημονική ιστορία. Ένα zeptosecond ισούται με το ένα τρισεκατομμυριοστό του ενός δισεκατομμυριοστού του ενός δευτερολέπτου ή αλλιώς 10−21 sec) δευτερόλεπτα ή πιο απλά, ο αριθμός 0 ακολουθούμενος μετά την υποδιαστολή από 20 μηδενικά και το 1. Για πρώτη φορά, το 2016 οι επιστήμονες είχαν εισέλθει στην απειροελάχιστα μικρή χρονική επικράτεια των zeptoseconds, ενώ μερικά χρόνια νωρίτερα, το 1999, είχε δοθεί το βραβείο Νόμπελ για τη μέτρηση χρονικών διαστημάτων της τάξης των femtoseconds, δηλαδή εκατομμυριοστών του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου 10−15 δευτερόλεπτα) με τη βοήθεια βραχέων παλμών λέιζερ. Για να δημιουργηθούν και να διασπαστούν οι χημικοί δεσμοί ανάμεσα στα άτομα, χρειάζονται κάποια femtoseconds, αλλά για να ταξιδέψει το φως διαμέσου ενός μορίου υδρογόνου, ο χρόνος είναι πολύ μικρότερος, μόνο μερικά zeptoseconds. Τώρα, για πρώτη φορά, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Γκαίτε στη Φρανκφούρτη και του επιταχυντή σωματιδίων DESY στο Αμβούργο, με επικεφαλής τον καθηγητή φυσικής Ράινχαρντ Ντέρνερ, μέτρησαν -με τη βοήθεια ακτίνων Χ και του υπερυψηλής ακριβείας μικροσκοπίου COLTRIMS- μια διαδικασία, η οποία είναι κατά αρκετές τάξεις μεγέθους πιο σύντομης διάρκειας σε σχέση με τα femtoseconds. Η σχετική δημοσίευση έγινε στο περιοδικό Science: «Zeptosecond birth time delay in molecular photoionization» https://physicsgg.me/2020/10/18/247-%ce%b6%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%bf%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%b1/

Εξωγήινη χωματερή: Κίνδυνος από την αυξανόμενη… κίνηση στο διάστημα. Ακούγεται απίστευτο, κι όμως είναι αληθινό: Δορυφόροι και σκουπίδια σε τροχιά γύρω από τη γη, εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για το μέλλον της ανθρωπότητας Ήδη από το 1978, ο επιστήμονας της NASA, Ντόναλντ Κέσλερ προειδοποιούσε για μια πιθανώς καταστροφική αλυσιδωτή αντίδραση που θα μπορούσε να λάβει χώρα στο… διάστημα. Η θεωρία, που είναι πλέον γνωστή ως «Σύνδρομο Κέσλερ» υπέθετε ότι το διάστημα πάνω από τη γη θα μπορούσε να γεμίσει κάποια στιγμή τόσο πολύ με αντικείμενα, να μολυνθεί σε τέτοιο βαθμό από δορυφόρους και τα υπολείμματα διαστημικών εξερευνήσεων του παρελθόντος, ώστε οι μελλοντικές προσπάθειες για διαστημικά ταξίδια να γίνουν ακόμη πιο δύσκολες – αν όχι αδύνατες. Την περασμένη εβδομάδα, ο CEO της Rocket Lab, μιας Start–up εκτοξεύσεων, ανέφερε ότι η εταιρεία ήδη αρχίζει να βιώνει τις επιπτώσεις της αυξανόμενης… κίνησης στο διάστημα. Ο Πίτερ Μπεκ της Rocket Lav τονίζει ότι ο αριθμός των αντικειμένων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο διάστημα – ένας αριθμός που αυξάνεται ραγδαία εν μέρει εξαιτίας του δορυφόρου-«αστερισμού» της SpaceX, Starlink – δυσχεραίνει την εύρεση καθαρών μονοπατιών για τους πυραύλους που επιχειρούν να εκτοξεύσουν νέους δορυφόρους. «Αυτό έχει τεράστιες επιπτώσεις για τις εκτοξεύσεις», δήλωσε μιλώντας στο CNN Business. Οι πύραυλοι «είναι αναγκασμένοι να προσπαθήσουν να βρουν το δρόμο τους ανάμεσα σε αυτούς τους αστερισμούς». Μέρος του προβλήματος είναι το γεγονός ότι το διάστημα εξακολουθεί να μην… υπόκειται σε ρυθμίσεις. Η τελευταία διεθνής συμφωνία με ευρεία αποδοχή δεν έχει επικαιροποιηθεί εδώ και πέντε δεκαετίες, με αποτέλεσμα η βιομηχανία διαστημικών μεταφορών να έχει αφεθεί να ελέγχει τον εαυτό της. Η Rocket Lab έχει ξεκινήσει προσπάθειες για δημιουργία ελαφριών πυραύλων, ικανών να μεταφέρουν ομάδες μικρών δορυφόρων στο διάστημα, σε εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση. Από το 2018, η Rocket Lab έχει εκτοξεύσει 12 επιτυχείς αποστολές και συνολικά 55 δορυφόρους στο διάστημα για μια ποικιλία ερευνητικών και εμπορικών στόχων. Ο Μπεκ εξηγεί ότι τα ζητήματα… κίνησης σε τροχιά επιδεινώθηκαν σημαντικά στη διάρκεια των 12 τελευταίων μηνών, όταν η SpaceX δημιούργησε τον «αστερισμό» Starlink, μεγεθύνοντάς τον με 700 ακόμη δορυφόρους internet. Ήδη είναι μακράν ο μεγαλύτερος αστερισμός δορυφόρων, ενώ η εταιρεία σχεδιάζει να τον μεγεθύνει και άλλο, φτάνοντας συνολικά τους 12.000 με 40.000 δορυφόρους. Πρόκειται για πενταπλάσιο αριθμό σε σχέση με όσους δορυφόρους έχει στείλει ο άνθρωπος στο διάστημα από την αρχή των διαστημικών ταξιδιών στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Δεν είναι ξεκάθαρο αν η κίνηση των ίδιων των δορυφόρων της ήταν αυτό που προκάλεσε δυσκολίες και στην ίδια την SpaceX, η οποία αρνήθηκε να σχολιάσει το ζήτημα στο CNN. . Η προειδοποίηση του Κέσλερ ανέφερε ότι αν η κίνηση γίνει υπερβολικά πυκνή, ακόμη και μία μόνο σύγκρουση μεταξύ δύο αντικειμένων θα ήταν ικανή να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση που ουσιαστικά θα μετέτρεπε το διάστημα γύρω από τη γη σε εξωγήινη χωματερή. Ένα κομμάτι υπολειμμάτων θα μπορούσε να προσκρούσει σε έναν δορυφόρο και η ισχύς θα μπορούσε να δημιουργήσει εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες καινούργια κομμάτια. Αυτά με τη σειρά τους θα χτυπούσαν άλλα αντικείμενα σε τροχιά, μέχρι που η τροχιά που βρίσκεται πιο κοντά στη γη θα κατέληγε κορεσμένη από έναν αυξανόμενο αριθμό ανεξέλεγκτων βλημάτων. Και οποιοδήποτε από αυτά θα μπορούσε να χτυπήσει έναν δορυφόρο, έναν πύραυλο σε εκτόξευση ή ακόμη και έναν διαστημικό σταθμό που κατοικείται από ανθρώπους. Το Σύνδρομο Κέσλερ έχει εμπνεύσει ήδη τουλάχιστον μία διάσημη ταινία. Το ερώτημα είναι αν θα παραμείνει προϊόν μυθοπλασίας. Ορισμένοι ειδικοί προειδοποιούν ότι οι περιοχές κατώτερης τροχιάς γύρω από τη γη έχουν ήδη φτάσει σε κρίσιμα επίπεδα κίνησης. Ο Μορίμπα Τζαχ, καθηγητής αστροδυναμικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν και κορυφαίος ειδικός στην κίνηση στο διάστημα, τονίζει ότι το μεγαλύτερο μέρος της τροχιάς γύρω από τη γη σε ύψος κάτω των 750 μιλίων, τρέπεται σε ζώνη κινδύνου. Ο Τζαχ δημιούργησε μια βάση δεδομένων για να βοηθήσει στην επιτήρηση πιθανών συγκρούσεων στο διάστημα, και έναν διαδικτυακό πίνακα που χρησιμοποιεί τελείες για να δείξει πόσα αντικείμενα αναμένεται να περάσουν σε απόσταση έξι μιλίων το ένα από το άλλο κάθε 20 λεπτά. Στη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς, οι τελείες έγιναν τόσο πυκνές που είναι αδύνατο να τις μετρήσει κανείς. Ο Τζαχ ελπίζει ότι περισσότεροι χειριστές δορυφόρων και εταιρείες πυραύλων, συμπεριλαμβανομένης της SpaceX και του Rocket Lab θα μοιράζονται την τοποθεσία των δορυφόρων και των πυραύλων τους σε πραγματικό χρόνο, προκειμένου οι προβλέψεις του να είναι πιο ακριβείς. Καμία από τις δύο εταιρείες δεν το έχει κάνει μέχρι στιγμής. Αν και δεν έχει συμβεί καμία σύγκρουση φέτος, προειδοποιεί ο Τζαχ, πλέον θα μπορούσε να είναι απλώς θέμα χρόνου. Ακόμη και αν η SpaceX, που δηλώνει αποφασισμένη να κρατήσει τους δορυφόρους της σε λιγότερο συνωστισμένα σημεία του διαστήματος και τους έχει εξοπλίσει με συστήματα αποφυγής συγκρούσεων, καταφέρει να κρατήσει καθαρό τον χώρο της στο διάστημα, πολλές ακόμη εταιρείες περιμένουν να οικοδομήσουν τους δικούς τους τεράστιους αστερισμούς. Το πρόβλημα επιδεινώνεται από αμέτρητα σκουπίδια που αυτή τη στιγμή τριγυρνούν στο διάστημα. Ανάμεσά τους αχρηστευμένα μέρη πυραύλων, «νεκροί» δορυφόροι και σκουπίδια από προηγούμενες συγκρούσεις και αντι-δορυφορικά τεστ. Αυτά τα σκουπίδια είναι πρακτικά αδύνατον να καθαριστούν σε μεγάλη έκταση. Και θα πάρει χρόνια – αν όχι αιώνες – μέχρι να πέσουν εκτός τροχιάς από μόνα τους. Οι πιθανότητες να αποφύγουμε την καταστροφή μειώνονται όλο και περισσότερο με κάθε νέα εκτόξευση πυραύλου, προσθέτει ο Τζαχ. Παραμένει αισιόδοξος ότι μπορούμε να αποφύγουμε το Σύνδρομο Κέσλερ, ακόμη και με το πλήθος δορυφόρων σε τροχιά – φτάνει οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που δραστηριοποιούνται στο διάστημα να συμμορφωθούν σε ορισμένους κανόνες και καλές πρακτικές. «Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, η απάντηση είναι ότι δεν θα το αποφύγουμε», τονίζει. Ο Μπεκ τονίζει ότι, αν και η αύξηση των δορυφόρων έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη δουλειά του, εγχειρήματα όπως αυτό της SpaceX έχουν πολλά πλεονεκτήματα, αφού υπόσχονται να κάνουν το internet προσβάσιμο σε δισεκατομμύρια ακόμη ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Όπως ανησυχεί εξαιτίας της απερισκεψίας που δείχνουν πολλές από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο διάστημα. «Είναι ένας αγώνας δρόμου σε τροχιά, και δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για το περιβάλλον που αφήνουμε πίσω μας», τονίζει. «Όποιος οδηγεί πλέον όχημα εκτόξευσης είναι υποχρεωμένος να έχει πλήρη συνείδηση των ευθυνών του». Αστυνομία διαστήματος. Μέχρι στιγμής ο αμερικανικός στρατός αποτελεί την de–facto παγκόσμια… τροχαία του διαστήματος, αφού διαχειρίζεται εκτεταμένες βάσεις δεδομένων για τους ενεργούς δορυφόρους αλλά και τα διαστημικά σκουπίδια. Όμως δεν θέλει να συνεχίσει να κάνει αυτή τη δουλειά. Η NASA και αξιωματούχοι του στρατού ασκούν πιέσεις στην αμερικανική κυβέρνηση να μεταβιβάσει αυτά τα καθήκοντα στην Υπηρεσία Εμπορίου, η οποία θα μπορούσε να εργαστεί για να καθιερώσει ένα πιο συνεκτικό σύστημα επιτήρησης και διαχείρισης στο πλαίσιο μιας διεθνούς συνεργασίας. Ο επικεφαλής της NASA, Τζιμ Μπρίντενσταϊν πίεσε τους γερουσιαστές σε ακρόαση της περασμένης εβδομάδας να χρηματοδοτήσουν αυτή την προσπάθεια, επισημαίνοντας ότι ακόμη και ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός έχει αναγκαστεί να αποφύγει σκουπίδια σε τροχιά τρεις φορές στη διάρκεια της φετινής χρονιάς – αριθμός που δεν έχει προηγούμενο. «Προσφέρουμε σε όλο τον πλανήτη ενημέρωση για την κατάσταση στο διάστημα και διαχείριση της διαστημικής κυκλοφορίας δωρεάν», τόνισε στη διάρκεια της ακρόασης. «Πρέπει να πάρουμε αυτά τα στοιχεία, να τα συνδυάσουμε με διεθνή και εμπορικά στοιχεία και να δημιουργήσουμε μια ενιαία απεικόνιση του διαστήματος, την οποία θα μπορούμε να μοιραστούμε με τον πλανήτη. Και – παρεμπιπτόντως – ο πλανήτης πρέπει να μας στηρίξει σε αυτή την προσπάθεια». Ο Μπεκ ανησυχεί και για το γεγονός ότι ο παγκόσμιος έλεγχος του πλανήτη έχει μείνει πίσω σε σχέση με την τρέχουσα τεχνολογία. Η συμφωνία για το διάστημα, η οποία έχει συναφθεί το 1967, πραγματοποιήθηκε σε μια εποχή όταν μόνο δύο κυβερνήσεις από όλο τον κόσμο ταξίδευαν στο διάστημα. Τώρα που όλο και περισσότερες χώρες και εταιρείες δραστηριοποιούνται εκεί, οι ελεγκτές είναι αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο: Δεν θέλουν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον χωρίς νόμους, όμως ούτε και να επιβάλουν νέους κανόνες, από φόβο ότι άλλες χώρες θα καταφέρουν να τις ξεπεράσουν στην κυριαρχία του διαστήματος. Πρόσφατες προσπάθειες επικαιροποίησης των κανόνων για τη διεθνή σκηνή έχουν αποτύχει πλήρως. «Είμαστε υπέρ του εκδημοκρατισμού του διαστήματος», υποστηρίζει ο Μπεκ. «Όμως αυτό πρέπει να γίνει με έναν τρόπο που θα δείχνει υπευθυνότητα απέναντι στην επόμενη γενιά». https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_9.html

Με 14,1 εκατομμύρια δολάρια χρηματοδοτεί η NASA τη Nokia για να στήσει δίκτυο κινητής τηλεφωνίας στο... φεγγάρι. Με 14,1 εκατομμύρια δολάρια θα χρηματοδοτήσει η NASA την εταιρεία Nokia για να δημιουργήσει ένα δίκτυο επικοινωνιών κινητής τηλεφωνίας τέταρτης γενιάς (4G) στη Σελήνη. Το σχέδιο εντάσσεται στο ευρύτερο πρόγραμμα Tipping Point της NASA για τη χρηματοδότηση νέων διαστημικών τεχνολογιών που θα διευκολύνουν τη ζωή και την εργασία στο φεγγάρι. Η NASA έχει ως στόχο να στείλει ξανά αστροναύτες στη Σελήνη το 2024 και να δημιουργήσει μία αρχική σεληνιακή βάση έως το 2028. Γι' αυτό, ανακοίνωσε νέα συμβόλαια ύψους 370 εκατομμυρίων δολαρίων σε 14 εταιρείες, κάθε μία από τις οποίες θα αναλάβει να φτιάξει τις αναγκαίες συσκευές και υποδομές για τη σεληνιακή επιφάνεια (διαμονή, ενέργεια, επικοινωνίες, μεταφορές κ.ά.). Η Nokia Β. Αμερικής -θυγατρική της φινλανδικής Nokia- ανέλαβε το κομμάτι των επικοινωνιών για τη δημιουργία ενός δικτύου κινητών επικοινωνιών που θα επιτρέπει την επικοινωνία ανάμεσα στις σεληνιακές ακάτους, στα σεληνιακά ρόβερ, στις σεληνιακές κατοικίες που θα χτιστούν και στους αστροναύτες. Το δίκτυο θα επεκταθεί στη συνέχεια στα διαστημικά σκάφη γύρω από το φεγγάρι. «Με τη χρηματοδότηση της NASA, η Nokia θα μελετήσει πώς η γήινη τεχνολογία μπορεί να τροποποιηθεί για το σεληνιακό περιβάλλον, έτσι ώστε να υποστηρίξει αξιόπιστες και γρήγορες επικοινωνίες», δήλωσε ο Τζιμ Ρόιτερ της Διεύθυνσης Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/925205_me-141-ekatommyria-dolaria-hrimatodotei-i-nasa-ti-nokia-gia-na-stisei

Artemis Accords: Στις 8 οι χώρες που υπέγραψαν το σύμφωνο της NASA για τη Σελήνη. Έπειτα από πρωτοβουλία της NASA, οκτώ χώρες υπέγραψαν, το νέο πλαίσιο το οποίο θα διέπει τις μελλοντικές αποστολές αστροναυτών στη Σελήνη και το οποίο ονομάστηκε «Συμφωνίες Άρτεμις». Οι οκτώ χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Αυστραλία, Καναδάς, Ιταλία, Ιαπωνία, Λουξεμβούργο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) δεσμεύονται για ειρηνικές δραστηριότητες στο φεγγάρι. Τι προβλέπουν οι συμφωνίες Τόσο τα συνυπογράφοντα κράτη, όσο και οι ιδιωτικές διαστημικές εταιρείες τους, θα αποκαλύπτουν ανοικτά τα σχέδια τους για μελλοντικές αποστολές στο δορυφόρο της Γης και, όταν κάνουν εξορύξεις, θα συμμορφώνονται με τη διεθνή Συνθήκη για το Εξωατμοσφαιρικό Διάστημα (Outer Space Treaty) του 1967. Επίσης θα αλληλοβοηθιούνται στη Σελήνη αν παραστεί επείγουσα ανάγκη, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να ελαχιστοποιήσουν τα διαστημικά «σκουπίδια», ενώ θα φροντίσουν για τη διαλειτουργικότητα των μηχανών και συσκευών που θα μεταφερθούν στη Σελήνη (ώστε όλοι να μπορούν να χρησιμοποιούν τα πάντα χωρίς αποκλεισμούς). ​Ακόμη θα καταγράφουν όλα τα αντικείμενα που θα εγκαθιστούν στην επιφάνεια της Σελήνης, καθώς επίσης θα δημοσιοποιούν όλα τα νέα επιστημονικά δεδομένα από τις έρευνες στο φεγγάρι και θα σεβαστούν τη διαστημική «κληρονομιά», όπως τις τοποθεσίες προσελήνωσης των αποστολών «Απόλλων». «Είμαστε μια ανθρώπινη φυλή και συνεργαζόμαστε. Οι Συμφωνίες μας βοηθούν να εργαστούμε όλοι προς κοινό όφελος», δήλωσε ο Σαράχ Αλ Αμλίρι, πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου των Εμιράτων. ​Οι Συμφωνίες Άρτεμις θα ακολουθηθούν από διμερείς διακρατικές συμφωνίες που θα υπογράψει κάθε χώρα με τις ΗΠΑ και, μεταξύ άλλων, θα προσδιορίζουν τη συμβολή κάθε μίας στο διαστημικό πρόγραμμα «Άρτεμις» Ο επικεφαλής της NASA Τζιμ Μπριντενστάιν ανέφερε ότι και άλλες χώρες αναμένεται να υπογράψουν τις Συμφωνίες φέτος και εξέφρασε την ελπίδα ότι τελικά θα το κάνουν όλες. ​«Ως NASA πάντα προσπαθούμε να είμαστε πολύ διαφανείς για τα σχέδια και τις πολιτικές μας και θεωρούμε ότι είναι καλό για όλες τις χώρες να είναι διαφανείς για τα σχέδια τους», ανέφερε σε συνέντευξη Τύπου. Το χρονοδιάγραμμα H NASA σχεδιάζει να στείλει ξανά αστροναύτες στο φεγγάρι το 2024 και, αργότερα, να δημιουργήσει σεληνιακή βάση. Επίσης θα δημιουργήσει ένα διαστημικό σταθμό (Gateway) σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Η NASA δεν προσέγγισε την ανταγωνίστρια Κίνα (που έχει ήδη δύο ρομποτικές αποστολές στη Σελήνη) για να υπογράψει τις Συμφωνίες Άρτεμις, επειδή η νομοθεσία των ΗΠΑ απαγορεύει τέτοιες διαπραγματεύσεις με την Κίνα. Η Ρωσία, όπως δήλωσε ο επικεφαλής της διαστημικής υπηρεσίας της Roscosmos Ντμίτρι Ρογκόζιν, είναι απίθανο να συμμετάσχει στο υπό δημιουργία σεληνιακό τροχιακό σταθμό Gateway. Είναι επίσης άγνωστο αν θα υπογράψει τις Συμφωνίες Άρτεμις. https://www.youtube.com/watch?v=zwIMGS-ilwc https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/924528_nasa-aytoi-einai-oi-epomenoi-astronaytes-stin-selini-hronodiagramma-vinteo

H Blue Origin του Τζεφ Μπέζος δοκίμασε τεχνολογία για τη Σελήνη. Την επιτυχή ολοκλήρωση της 13ης αποστολής του πυραύλου New Shepard στο διάστημα και πάλι πίσω ανακοίνωσε η Blue Origin του ιδρυτή της Amazon, Τζεφ Μπέζος- η οποία αποτελούσε την 7η πτήση του συγκεκριμένου σκάφους, σε ένα νέο ρεκόρ της εταιρείας. Ο πύραυλος είχε 12 φορτία, μεταξύ των οποίων το Deorbit, Descent and Landing Sensor Demonstration, για λογαριασμό της NASA- με αντικείμενο την προσεδάφιση στη Σελήνη. Το συγκεκριμένο σύστημα, όπως ανακοινώθηκε, ήταν το πρώτο που τοποθετήθηκε στο εξωτερικό ενός πυραύλου New Shepard και δοκίμασε τεχνολογία που προορίζεται για προσεδάφιση υψηλής ακριβείας- κάτι που προορίζεται για μακροπρόθεσμες εξερευνήσεις της Σελήνης, καθώς και για αποστολές στον Άρη. «Η χρήση του New Shepard για μια προσομοίωση της προσεδάφισης στη Σελήνη είναι ένας συναρπαστικός προπομπός αυτών που θα φέρει το πρόγραμμα “Άρτεμις” στην Αμερική» είπε ο Μπομπ Σμιθ, διευθύνων σύμβουλος της Blue Origin. Ο εν λόγω πύραυλος, όπως προαναφέρθηκε, πέταξε και επέστρεψε για 7η φορά- το προηγούμενο ρεκόρ το είχε πύραυλος που είχε κάνει 5 πτήσεις πριν αποσυρθεί. Η αποστολή είχε διάρκεια 10 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα και η μέγιστη ταχύτητα ανόδου ήταν 3.592 χλμ/ ώρα. Το New Shepard προορίζεται να μεταφέρει επιβάτες σε ύψος περίπου 100 χλμ πάνω από τη Γη, σε μια κάψουλα, όπου θα μπορούν να βιώσουν την έλλειψη βαρύτητας. Στη συνέχεια η κάψουλα θα αποχωρίζεται από τον πύραυλο και θα επιστρέφουν και τα δύο σκάφη πίσω στη Γη. Στη συγκεκριμένη δοκιμή η κάψουλα έπεσε ομαλά με αλεξίπτωτο, ενώ ο πύραυλος προσγειώθηκε κανονικά. https://www.naftemporiki.gr/story/1646367/puraulos-tis-blue-origin-tou-tzef-mpezos-dokimase-texnologia-gia-ti-selini

Φρέσκο πόσιμο νερό από ούρα στη Σελήνη και τον Άρη. Τα ούρα ανακυκλώνονται. Διαβάζοντας κανείς την πρόταση αυτή, πρώτη σκέψη του ίσως δεν είναι πως πρόκειται για μία επιστημονική μέθοδο, χάρη στην οποία ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος. Προχωρώντας στο ότι η διαδικασία της ανακύκλωσης παράγει πόσιμο νερό, ίσως κάποιος να είναι διστακτικός στην προοπτική να καταναλώσει το νερό αυτό. Πολλά βήματα παραπέρα, μαθαίνοντας πως τα ανακυκλωμένα ούρα μπορούν να εξασφαλίσουν την παραμονή των ανθρώπων στο διάστημα, ο οποιοσδήποτε θα αναρωτηθεί αν πρόκειται για σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως πρόκειται για μία σημαντικότατη ελληνική επιτυχία στη έρευνα του Διαστήματος, την οποία υπογράφουν επιστήμονες του Τμήματος Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι είχαν καθοριστική συμβολή στον σχεδιασμό της αποστολής του καινοτόμου συστήματος Ηλεκτροχημικής Οξείδωσης της Αμμωνίας (ΗΟΑ) στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ΔΔΣ), στο πλαίσιο έργου χρηματοδοτούμενου από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος. Το σύστημα Ηλεκτροχημικής Οξείδωσης της Αμμωνίας από τη συλλογή υγρών ανθρωπογενών λυμάτων, το οποίο μεταφέρθηκε στον Διαστημικό Σταθμό, έχει σκοπό την ανάκτηση νερού και την παραγωγή αέριου αζώτου από τα ανθρώπινα ούρα σε αποστολές μεγάλης διάρκειας στη Σελήνη και τον ‘Αρη. Αποτελεί μέρος των τεχνολογιών που μεταφέρθηκαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με την αποστολή του μη επανδρωμένου σκάφους ανεφοδιασμού Northrop Grumman Cygnus (Κύκνος), που εκτοξεύτηκε την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2020. Το σκάφος προσέγγισε τον Διαστημικό Σταθμό τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020, μεταφέροντας περίπου 4 τόνους εφόδια, πειραματικό εξοπλισμό και τεχνολογίες επίδειξης. Πώς όμως γίνεται η …διαστημική ανακύκλωση ούρων Η Ομάδα Δυναμικής Πολυφασικών Συστημάτων του Εργαστηρίου Χημικής και Περιβαλλοντικής Τεχνολογίας, με επικεφαλής τον καθηγητή του Τμήματος Χημείας του ΑΠΘ Θοδωρή Καραπάντσιο, και το Εργαστήριο Αναλυτικής Χημείας, με επικεφαλής τους καθηγητές του Τμήματος Χημείας του ΑΠΘ Γεώργιο Ζαχαριάδη και Αριστείδη Ανθεμίδη, συνέβαλαν σημαντικά στον σχεδιασμό της αποστολής του συστήματος ΗΟΑ, καθώς ανέπτυξαν μεθοδολογία για την ακριβή on-line μέτρηση της συγκέντρωσης αμμωνιακών ιόντων στα ανθρωπογενή λύματα σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Οι συνθήκες έλλειψης βαρύτητας κάθε άλλο παρά ευνοούν τη διαδικασία της ανάκτησης νερού, αρκεί να σκεφτεί κανείς πως σε ένα δοχείο στη Γη τα υγρά και τα αέρια διαχωρίζονται με τη βαρύτητα. «Όποια γνώση υπήρχε στο έδαφος για την ανάκτηση νερού από τα ανθρωπογενή λύματα, είναι πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί στο διάστημα σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας», εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Καραπάντσιος, ο οποίος είναι και εθνικός εκπρόσωπος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος. Για να ξεπεράσει τις δυσκολίες αυτές η ομάδα του ΑΠΘ μελέτησε επί δύο χρόνια 34 διαφορετικές- εμπορικά διαθέσιμες αλλά και πρωτότυπες πειραματικές- τεχνολογίες μέτρησης των αμμωνιακών ιόντων σε συνθήκες διαστήματος. Αξιοποιώντας κάποιες από αυτές και προσαρμόζοντάς τες στις συνθήκες του διαστήματος, η μεθοδολογία που προτάθηκε τελικά, η οποία επιτρέπει την ακριβή και χωρίς προβλήματα αυτοματοποιημένη μέτρηση των αμμωνιακών ιόντων on-line στον ΔΔΣ, αποτελεί ένα υβριδικό σύστημα που συνδυάζει τεχνολογία εκλεκτικών ηλεκτροδίων με αναλυτές ροής διαδοχικής έγχυσης σε συνδυασμό με φθορομετρικό αισθητήρα. Τα αμμωνιακά ιόντα προκύπτουν από την ουρία ως απόβλητο προϊόν του ανθρώπινου μεταβολισμού. Σύμφωνα με τα κριτήρια ποιότητας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος για το πόσιμο νερό σε διαστημικές αποστολές, η συγκέντρωση των αμμωνιακών ιόντων δεν μπορεί να ξεπερνά το 0.5 ppm (μέρη βάρους στο εκατομμύριο). Για να μπορέσει να επαναχρησιμοποιηθεί το νερό των λυμάτων, πρέπει απαραίτητα να απομακρύνονται τα αμμωνιακά ιόντα, αφού προηγουμένως προσδιοριστεί συστηματικά και με ακρίβεια η συγκέντρωσή τους στα λύματα. «Υπήρχε έλλειψη εμπειρίας και τεχνολογίας για τον διαχωρισμό στο διάστημα, ενώ τέθηκαν μεγάλοι περιορισμοί σε ό,τι αφορά την κατανάλωση ενέργειας, ή την μη παραγωγή τοξικών προϊόντων και όλα αυτά έκαναν πολύ σύνθετο το εγχείρημα», σημείωσε ο κ. Καραπάντσιος. Για τη μελέτη και επαλήθευση της συγκεκριμένης τεχνολογίας που πρότεινε η ομάδα του ΑΠΘ αναλύθηκαν προσομοιωμένα δείγματα λυμάτων του ΔΔΣ αλλά και πραγματικά λύματα από τον σταθμό Concordia του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στην Ανταρκτική. Έτσι η πρόταση ικανοποίησε όλα τα κριτήρια που τέθηκαν από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος αναφορικά με τον όγκο και το βάρος της διάταξης, τον όγκο των δειγμάτων, τη συχνότητα των μετρήσεων, τη διάρκεια της ανάλυσης καθώς και τον όγκο των αντιδραστηρίων και των παραγόμενων παραπροϊόντων της ανάλυσης. Τι θα γίνει στο μέλλον Ερωτηθείς για το μέλλον της τεχνολογίας που αναπτύχθηκε ο κ. Καραπάντσιος απάντησε: «Αποτελεί πραγματικά μια καινούρια νοοτροπία το να ανακυκλώνουμε τα ούρα. Είχαμε συνειδητοποιήσει ότι μπορούσαμε να ανακυκλώσουμε αναπνεύσιμα, συμπληρώματα από κλιματισμό. Στο μέλλον θα είναι δυνατή και ανακύκλωση κοπράνων. Όμως σήμερα φτάνουμε μέχρι τα ούρα, όπως και τα νερά από πλύσεις μπάνιου, τα γκρίζα νερά. Άρα εκεί βρισκόμαστε, είναι μια καινούρια γενιά τεχνολογίας που καθαρίζει και ανακτά το νερό από τα ανθρωπογενή λύματα». Ο κ. Καραπάντσιος στάθηκε ιδιαίτερα στην σημασία της συνεργασίας με τους συναδέλφους του, εξηγώντας πως «είμαστε ικανοί να συνεργαζόμαστε και να παράγουμε συνεργατικά και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί οι σημερινές τεχνολογίες απαιτούν τη συνεργασία, δεν αρκεί… ένας κούκος». Η μεθοδολογία μπορεί στο μέλλον να παρέχει πόσιμο νερό και σε απομακρυσμένες και άνυδρες περιοχές στη Γη. Η τεχνολογία αυτή αναπτύχθηκε από την εταιρία NanoRacks LLC στις ΗΠΑ σε συνεργασία με τη NASA και το Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_15.html

Την πρώτη αραβική αποστολή για την εξερεύνηση της Σελήνης σχεδιάζουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Τα σχέδιά τους για την πρώτη αραβική αποστολή στη Σελήνη παρουσίασαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Όπως αναφέρει το Emirates News Agency, ο σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ, αντιπρόεδρος και πρωθυπουργός των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και κυβερνήτης του Ντουμπάι ανακοίνωσε την Emirates Lunar Mission- την πρώτη αποστολή των ΗΑΕ και αραβική αποστολή γενικότερα για την εξερεύνηση της Σελήνης. Η Emirates Lunar Mission εντάσσεται στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής του MBRSC (Mohammed bin Rashid Space Centre) για το 2021-2031, που περιλαμβάνει την ανάπτυξη και εκτόξευση του πρώτου σεληνιακού οχήματος των Εμιράτων, υπό την ονομασία «Rashid». Το όχημα αυτό, όπως τονίστηκε, θα σχεδιαστεί και κατασκευαστεί στα ΗΑΕ «100%» από μηχανικούς, ειδικούς και ερευνητές των ΗΑΕ. Εάν η αποστολή είναι επιτυχής, τα ΗΑΕ θα γίνουν η πρώτη αραβική χώρα και η επόμενη χώρα στον κόσμο που καταφέρνει να προσεληνωθεί μετά τις ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα (προσελήνωση είχε επιχειρήσει και το Ισραήλ, μα το σκάφος Beresheet συνετρίβη στην επιφάνεια της Σελήνης). Όπως αναφέρθηκε, το MBRSC θα συνεργαστεί με έναν διεθνή φορέα για βοήθεια στην προσελήνωση του Rashid Lunar Rover. «Εξερευνώντας τη Σελήνη, ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο στην ολοένα και αυξανόμενη λίστα επιτευγμάτων των ΗΑΕ στο διάστημα και παραπέρα» είπε ο σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ. «Επιλέξαμε να ονομάσουμε το όχημα “Rashid” από τον δημιουργό της σύγχρονης αναγέννησης του Ντουμπάι και έναν από τους ιδρυτές των ΗΑΕ» πρόσθεσε, αναφερόμενος στον σεΐχη Ρασίντ μπιν Σαΐντ αλ Μακτούμ, θεωρούμενο ως θεμελιωτή του σύγχρονου Ντουμπάι. Όσον αφορά στους επιστημονικούς στόχους της αποστολής, περιλαμβάνουν τεστ για τη διερεύνηση διαφόρων χαρακτηριστικών της σεληνιακής επιφάνειας, όπως τη σύσταση του σεληνιακού εδάφους, θερμικά χαρακτηριστικά κ.α, ενώ θα γίνουν δοκιμές και πάνω σε διάφορα υλικά ως προς την αλληλεπίδρασή τους με τη Σελήνη. Παράλληλα, θα καταγραφούν εικόνες για να αποσταλούν πίσω στη Γη και θα δοκιμαστούν νέες τεχνολογίες από τομείς όπως η επιστήμη υλικών, η ρομποτική, η πλοήγηση, οι τηλεπικοινωνίες κ.α. Το όχημα των Εμιράτων προορίζεται να προσεληνωθεί σε μια περιοχή που δεν έχει εξερευνηθεί από προηγούμενες αποστολές, ενώ ένας από τους στόχους θα είναι η ανάπτυξη νέων τεχνικών εξερεύνησης με απώτερο στόχο την ενίσχυση των δυνατοτήτων των ΗΑΕ για αποστολές εξερεύνησης του Άρη. Το όχημα θα διαθέτει, μεταξύ άλλων, 3D κάμερα, αισθητήρες και συστήματα για την ανάλυση του εδάφους, της σκόνης, της ραδιενέργειας και σεληνιακών βράχων, καθώς και ένα προηγμένο σύστημα κίνησης για τη βελτιστοποίηση της κίνησης του ρόβερ στη Σελήνη. Ο σχεδιασμός του αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2021 και η κατασκευή του να γίνει το 2022. Η εκτόξευση προγραμματίζεται για το 2024. Υπενθυμίζεται πως καθ'οδόν προς τον Άρη είναι ήδη και η αποστολή al Amal (Ελπίδα)- η πρώτη αποστολή των ΗΑΕ στον «Κόκκινο Πλανήτη» (και πρώτη αραβική αποστολή στον Άρη εν γένει). https://www.naftemporiki.gr/story/1641686/tin-proti-arabiki-apostoli-gia-tin-eksereunisi-tis-selinis-sxediazoun-ta-inomena-arabika-emirata

NASA: Ψάχνει για ενέργεια στο σκοτάδι της Σελήνης. H NASA σε συνεργασία με την HeroX, αναζητά ιδέες και προτάσεις με το “Watts on the Moon” διαγωνισμό της. Προσφέρει συνολικά $5 εκατομμύρια σε βραβεία, ενώ οι καλύτερες ιδέες δε θα χρειαστεί να περιμένουν έγκριση της τεχνολογίας πριν να δοκιμαστούν σε ένα διαστημικό ταξίδι. Οι σεληνιακές νύχτες κρατούν μερικές φορές έως και δύο εβδομάδες (350 ώρες). Η μακρά νύχτα σε συνδυασμό με τις απότομες αλλαγές θερμοκρασίας, κάνουν ανεπαρκή τη χρήση ηλιακής ενέργειας, αν θέλουμε να έχουμε μία διαρκή παρουσία στο φεγγάρι με σεληνιακές βάσεις. Οι διαγωνιζόμενοι θα πρέπει να βρουν ένα τρόπο πέραν της ηλιακής ενέργειας, για να τροφοδοτήσουν με ενέργεια μία αποστολή με τρεις δραστηριότητες. Οι καλύτερες ιδέες θα αμειφθούν με $100.000, ενώ στη δεύτερη φάση θα κληθούν να αναπτύξουν τα πρωτότυπά τους με τα βραβεία να φτάνουν έως και τα $4.5 εκατομμύρια. Αν μία ή περισσότερες εταιρίες φτάσουν στην τρίτη φάση, η NASA θα τους βοηθήσει να αναπτύξουν το hardware για μία δοκιμαστική αποστολή στη Σελήνη. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/919401_nasa-psahnei-gia-energeia-sto-skotadi-tis-selinis

H ακτινοβολία στη Σελήνη είναι 200 φορές μεγαλύτερη από τη Γη. Τα επίπεδα ακτινοβολίας στην επιφάνεια του φεγγαριού είναι 2,6 φορές μεγαλύτερα σε σχέση με τα αντίστοιχα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ΔΣΣ), σύμφωνα με μια νέα γερμανο-κινεζική επιστημονική μελέτη, την πρώτη που κάνει αυτή τη σύγκριση. Γι’ αυτό οι μελλοντικοί αστροναύτες στη Σελήνη θα χρειασθούν -λόγω των κινδύνων για την υγεία τους- κατάλληλα μέτρα προφύλαξης. Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA), η οποία σχεδιάζει να στείλει στη Σελήνη αστροναύτες ξανά έως το τέλος του 2024 -τον πρώτο άνδρα μετά το 1972 και την πρώτη γυναίκα στην ιστορία- στο πλαίσιο του νέου προγράμματος «’Αρτεμις», νοιάζεται να τους προστατεύσει από την ακτινοβολία. Αρχικά το πρώτο ζευγάρι Αμερικανών αστροναυτών αναμένεται να μείνει περίπου μια εβδομάδα στο φεγγάρι, υπερδιπλάσιο χρόνο από ό,τι τα πληρώματα των αποστολών «Απόλλων» πριν μισό αιώνα, τα οποία διέθεταν φορητά δοσίμετρα ακτινοβολίας. Αργότερα και εφόσον δημιουργηθεί κάποια βάση στη Σελήνη, οι αποστολές θα διαρκούν ένα έως δύο μήνες. Το επόμενο βήμα για τη NASA θα είναι η αποστολή αστροναυτών στον ‘Αρη μέσα στη δεκαετία του 2030. Πώς θα προστατευτούν οι αστροναύτες στη Σελήνη από την ακτινοβολία; Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τόμας Μπέργκερ του Γερμανικού Αεροδιαστημικού Κέντρου, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το όργανο LND (Lunar Neutron and Dosimetry) που βρίσκεται στο ρομποτικό κινεζικό σκάφος Chang’e-4 (προσεληνώθηκε στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού τον Ιανουάριο του 2019) και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», μπόρεσαν για πρώτη φορά να μετρήσουν με ακρίβεια τα επίπεδα ακτινοβολίας στη σεληνιακή επιφάνεια. Η μέτρηση αποκάλυψε μια μέση δόση ακτινοβολίας της τάξης των 60 μικροσίβερτς την ώρα. Συγκριτικά, οι επιβάτες μιας υπερατλαντικής πτήσης μεταξύ Φρανκφούρτης-Νέας Υόρκης εκτίθενται σε δόσεις πέντε έως δέκα φορές χαμηλότερες, ενώ στη επιφάνεια της Γης η μέση ακτινοβολία είναι περίπου 200 φορές μικρότερη. Γιατί δεν είμαστε φτιαγμένοι να αντέχουμε τη διαστημική ακτινοβολία; «Οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι να αντέχουμε τη διαστημική ακτινοβολία. Όμως οι αστροναύτες μπορούν και πρέπει να προστατευθούν όσο είναι δυνατό στη διάρκεια της μακράς παραμονής τους στο φεγγάρι, για παράδειγμα καλύπτοντας τα οικήματα τους με ένα παχύ στρώμα σεληνιακού εδάφους πάχους 50 έως 80 εκατοστών», δήλωσε ο φυσικός δρ Ρόμπερτ Βίμερ-Σβαϊνγκρούμπερ του Πανεπιστημίου του Κιέλου. Τα επίπεδα ακτινοβολίας αναμένεται να είναι περίπου τα ίδια οπουδήποτε πάνω στη Σελήνη, με εξαίρεση κοντά στα τοιχώματα των βαθιών κρατήρων. «Βασικά, όσο λιγότερο βλέπει κανείς τον ουρανό από το φεγγάρι, τόσο το καλύτερο. Αυτός είναι η πρωταρχική πηγή ακτινοβολίας», ανέφερε ο ίδιος. Τα επίπεδα ακτινοβολίας που βρήκε η νέα μελέτη, συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με αυτά που έχουν προκύψει από άνωθεν μετρήσεις αμερικανικού σκάφους, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη εδώ και χρόνια. Η διαστημική ακτινοβολία, η οποία αποτελείται από φορτισμένα σωματίδια όπως τα πρωτόνια και οι βαρείς πυρήνες χωρίς ηλεκτρόνια, μπορεί να διαπεράσει το ανθρώπινο δέρμα και να προξενήσει βλάβες στο DNA και καρκίνο. Προέρχεται από δύο βασικές πηγές: τις ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις που βομβαρδίζουν περιοδικά τη Σελήνη και τη συνεχή «βροχή» γαλαξιακών κοσμικών ακτίνων από το βαθύ διάστημα. Αντίθετα με τη Γη, η Σελήνη δεν διαθέτει μαγνητικό πεδίο που να προστατεύει από την ηλιακή και κοσμική ακτινοβολία. Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος από τις ακτίνες-γάμα που παράγονται από τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στη διαστημική ακτινοβολία και στο σεληνιακό έδαφος. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4120993251/2020/09/26/h-200

Moonranger: Αυτόνομο ρομπότ για αναζήτηση πάγου και σπηλαίων στη Σελήνη. Συμφωνία με το Carnegie Mellon University και την Astrobotic για την κατασκευή ενός ρομποτικού οχήματος που θα μπορούσε να αποσταλεί και προσεδαφιστεί στη Σελήνη ακόμα και το 2021 έκλεισε η NASA. To συγκεκριμένο όχημα, υπό την ονομασία MoonRanger, θα έχει μέγεθος βαλίτσας και το βάρος του στη Γη θα είναι περίπου 10 κιλά. Προορίζεται να είναι γρήγορο και αυτόνομο ώστε να μπορεί να πραγματοποιεί εξερευνητικές αποστολές μακράς εμβέλειας μέσα σε διάστημα μιας εβδομάδας- το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ένα ρομπότ μπορεί να επιχειρεί στη Σελήνη πριν την έλευση της σεληνιακής νύχτας και των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών της, που μπορούν να προκαλέσουν ζημιά στα ηλεκτρονικά του συστήματα. «Η δυνατότητα αυτή θα αλλάξει τα δεδομένα ως προς την εξερεύνηση που είναι δυνατή μέσω βραχυπρόθεσμων “αποστολών εβδομάδας”» είπε ο Γουίλιαμ «Ρεντ» Γουΐτακερ, διευθυντής του Field Robotics Center, που θα ηγηθεί της ανάπτυξης και της κατασκευής του MoonRanger. Το όχημα είναι σχεδιασμένο για την παραγωγή λεπτομερών 3D χαρτών του εδάφους της Σελήνης και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εξερεύνηση των πολικών περιοχών για ίχνη πάγου ή κρατήρων/ λάκκων για εισόδους σε σεληνιακά σπήλαια. Ένα τέτοιο όχημα είναι πολύ μικρό για να μπορεί να φέρει σύστημα τηλεπικοινωνιών αρκετά ισχυρό για να επικοινωνεί απευθείας με τη Γη. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να μπορεί να πλοηγείται αυτόνομα, να λαμβάνει μόνο του αποφάσεις για τη συλλογή δεδομένων και να επιστρέφει στη σεληνάκατό του. Τα δεδομένα από τις εξερευνήσεις του αναμεταδίδονται πίσω στη Γη όποτε επιστρέφει περιοδικά σε περιοχή εντός εμβέλειας επικοινωνίας με τη σεληνάκατο. Το πρόγραμμα LSITP (Lunar Surface and Instrumentation and Technology Payload) της NASA υπέγραψε συμβόλαιο 5,6 εκατ. δολαρίων με την Astrobotic και το Carnegie Mellon για την ανάπτυξη ενός ρομπότ που θα είναι έτοιμο για αποστολή, και προορίζεται να φτάσει στη Σελήνη με μελλοντική αποστολή στο πλαίσιο του προγράμματος Commercial Lunar Payload Services της NASA. https://www.naftemporiki.gr/story/1639597/moonranger-autonomo-rompot-gia-anazitisi-pagou-kai-spilaion-sti-selini

Η Nasa περιγράφει το σχέδιο για την πρώτη γυναίκα στη Σελήνη έως το 2024. Το αμερικανικό διαστημικό πρακτορείο (Nasa) επισήμανε επισήμως το σχέδιό του 28 δισεκατομμυρίων δολαρίων (22 δισεκατομμύρια λίρες) για επιστροφή στη Σελήνη έως το 2024. Στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ονομάζεται Artemis, η Nasa θα στείλει έναν άνδρα και μια γυναίκα στην επιφάνεια του σεληνιακού εδάφους κατά την πρώτη προσγείωση με ανθρώπους από το 1972. Αλλά το χρονοδιάγραμμα του πρακτορείου εξαρτάται από το Κογκρέσο να αποδεσμεύσει 3,2 δισ. Δολάρια για την κατασκευή ενός συστήματος προσγείωσης. Οι αστροναύτες θα ταξιδέψουν μια κάψουλα τύπου Apollo που ονομάζεται Orion και θα ξεκινήσει σε έναν ισχυρό πύραυλο που ονομάζεται SLS. Μιλώντας τη Δευτέρα το απόγευμα (ώρα ΗΠΑ), ο διαχειριστής της Nasa Jim Bridenstine είπε: "Τα 28 δισ. δολάρια αντιπροσωπεύουν το κόστος που σχετίζεται για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στο πρόγραμμα Artemis προσγειωθείτε στη Σελήνη. Χρηματοδότηση SLS, χρηματοδότηση από τον Orion, το ανθρώπινο σύστημα προσγείωσης και φυσικά οι διαστημικές στολές - περιλαμβάνονται όλα αυτά που αποτελούν μέρος του προγράμματος Artemis. "Αλλά εξήγησε:" Το αίτημα του προϋπολογισμού που έχουμε ενώπιον του Σώματος και η Γερουσία περιλαμβάνει τώρα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια για το 2021 για το ανθρώπινο σύστημα προσγείωσης. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να λάβουμε αυτά τα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια. " Η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ έχει ήδη εγκρίνει ένα νομοσχέδιο που κατανέμει 600 εκατομμύρια δολάρια για τον σεληνιακό προσγειωτή. Ωστόσο, η Nasa θα χρειαστεί περισσότερους πόρους για την πλήρη ανάπτυξη του οχήματος. Ο κ. Bridenstine πρόσθεσε: «Θέλω να είμαι ξεκάθαρος, είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες στη Βουλή των Αντιπροσώπων που, με διμερή τρόπο, έχουν αποφασίσει ότι η χρηματοδότηση ενός συστήματος προσγείωσης ανθρώπου είναι σημαντική - αυτό αντιπροσωπεύει τα 600 εκατομμύρια δολάρια. Είναι επίσης αλήθεια ότι ζητάμε τα 3,2 δισ. δολάρια. "Τον Ιούλιο του 2019, ο κ. Bridenstine είπε στο CNN ότι η πρώτη γυναίκα αστροναύτης που περπατούσε στη Σελήνη το 2024 θα ήταν κάποιος" που έχει αποδειχθεί, κάποιος που έχει πετάξει, κάποιος που έχει ήδη ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός ". Είπε επίσης ότι θα ήταν κάποιος ήδη στο σώμα αστροναυτών. Κατά τη στιγμή αυτής της συνέντευξης, υπήρχαν 12 ενεργές αστροναύτες. Έκτοτε συνοδεύτηκαν από πέντε άλλες αστροναύτες της Nasa που αποφοίτησαν από την εκπαίδευση νωρίτερα φέτος. Ωστόσο, παραμένει ασαφές εάν κάποιος από τους νεότερους αστροναύτες μπορεί να πληροί τα κριτήρια εγκαίρως για να πετάξει στην πρώτη αποστολή προσγείωσης το 2024. Ερωτηθείς για το χρονοδιάγραμμα για την επιλογή μελών του πληρώματος για την Άρτεμις, ο αρχηγός της Nasa είπε ότι ελπίζει να επιλέξει μια ομάδα τουλάχιστον δύο χρόνια πριν από την πρώτη αποστολή. Ωστόσο, είπε: "Νομίζω ότι είναι σημαντικό να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε την ομάδα της Άρτεμις νωρίτερα από ό, τι όχι ... κυρίως γιατί νομίζω ότι θα χρησιμεύσει ως πηγή έμπνευσης. Υπάρχουν επίσης σχέδια για την εξαγωγή πολύτιμων αποθέσεων νερού-πάγου από το σεληνιακό Νότιο Πόλο. Αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή πυραύλων στη Σελήνη - με χαμηλότερο κόστος από ό, τι το μεταφέρει από τη Γη - χρησιμεύοντας ως θεμέλιο για μια σεληνιακή οικονομία. Αλλά ο Αντιπρόεδρος Mike Pence ανέφερε επίσης ανησυχίες σχετικά με τις φιλοδοξίες της Κίνας για το διάστημα. Τον Ιανουάριο του 2019, η υπερδύναμη της Ανατολικής Ασίας έγινε το πρώτο έθνος που προσγειώθηκε απαλά ένα ρομπότ ρομπότ στην άκρη της Σελήνης. Η χώρα ετοιμάζεται τώρα για την πρώτη της αποστολή να παραδώσει δείγματα σεληνιακού εδάφους σε εργαστήρια στη Γη. Αναπτύσσει ένα διαστημικό σκάφος επόμενης γενιάς για Κινέζους αστροναύτες που θα μπορούσαν να πετάξουν σε προορισμούς βαθιού διαστήματος όπως η Σελήνη. Αν και η Κίνα δεν βρίσκεται στο χρονοδιάγραμμα για να φτάσει εκεί μέχρι το 2024, θα μπορούσε να σημειώσει σημαντική πρόοδο προς έναν τέτοιο στόχο αυτή τη δεκαετία. Το νέο έγγραφο της Nasa περιγράφει τη Φάση 1 του αμερικανικού σχεδίου, το οποίο περιλαμβάνει μια άτυπη δοκιμαστική πτήση γύρω από τη Σελήνη - που ονομάζεται Artemis -1 - το φθινόπωρο του 2021. Η επικεφαλής της Nasa για τον ανθρώπινο διαστημόπλοιο, Kathy Lueders, δήλωσε ότι η Artemis-1 θα διαρκούσε περίπου έναν μήνα για να δοκιμάσει όλα τα κρίσιμα συστήματα. Είπε ότι η πτήση επίδειξης θα μείωνε τον κίνδυνο για την Artemis-2, η οποία θα επαναλάβετε το ταξίδι γύρω από τη Σελήνη με αστροναύτες. Μια νέα δοκιμή έχει προστεθεί σε αυτήν την αποστολή - μια επίδειξη επιχειρήσεων εγγύτητας. Λίγο μετά το διαχωρισμό του Orion από το ανώτερο στάδιο του πυραύλου SLS - γνωστό ως ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης - οι αστροναύτες θα χειριστούν χειροκίνητα το διαστημικό σκάφος καθώς πλησιάζουν και απομακρύνονται από τη σκηνή. Αυτό θα αξιολογήσει τις ιδιότητες χειρισμού του Orion, μαζί με την απόδοση του το υλικό και το λογισμικό του διαστημικού σκάφους. Το Artemis-3 θα γίνει η πρώτη αποστολή που θα στείλει αστροναύτες στη σεληνιακή επιφάνεια από τον Απόλλωνα 17 πριν από περίπου 48 χρόνια. Η Nasa έχει παράσχει 967 εκατομμύρια δολάρια (763 εκατομμύρια λίρες) σε αρκετές εταιρείες για να εργαστούν σε σχέδια για το όχημα προσγείωσης που θα τους μεταφέρει εκεί. Αργότερα στη δεκαετία, το σχέδιο καλεί τη Nasa να δημιουργήσει μια βάση για τους ανθρώπους, που ονομάζεται Artemis Base Camp, η οποία θα περιλαμβάνει την υποδομή που απαιτείται για τη μακροπρόθεσμη εξερεύνηση της Σελήνης. Σε σύγκριση με την Artemis, το πρόγραμμα Apollo τη δεκαετία του 1960 και του 70 κοστίζει πάνω από 250 δισεκατομμύρια δολάρια σε δολάρια ΗΠΑ προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό. Ωστόσο, τα 28 δισ. Δολάρια για αυτό το νέο σχέδιο δεν περιλαμβάνουν χρήματα που έχουν ήδη δαπανηθεί για την ανάπτυξη του πυραύλου διαστημικού σκάφους Orion και Space Launch System (SLS). https://www.bbc.com/news/science-environment-54246485?intlink_from_url=https://www.bbc.com/news/topics/c77jz3mdmnxt/nasa&link_location=live-reporting-story

Τα Αντικύθηρα και η έρευνα για την κλιματική αλλαγή. Ως «μετεωρολογικό χωνευτήρι» χαρακτηρίζει τα Αντικύθηρα το BBC, σημειώνοντας ότι θα μπορούσε να παρέχει στους επιστήμονες πολύτιμες πληροφορίες για την μελέτη της κλιματικής αλλαγής. Ο συντάκτης Stav Dimitropoulos συνάντησε στο νησί από επιστήμονες που εργάζονται στο καινοτόμο πρότζεκτ του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών με τίτλο «Παγγαία», το οποίο έλαβε πρόσφατα επιχορήγηση ύψους 25 εκατ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί οι επιστήμονες αγαπούν τα Αντικύθηρα Τα Αντικύθηρα είναι για τους επιστήμονες άξια παρατήρησης, καθώς στην ατμόσφαιρά τους εντοπίζονται σωματίδια τελείως διαφορετικής, μεταξύ τους, προέλευσης. Για παράδειγμα, κατά καιρούς έχουν βρεθεί στον αέρα του νησιού σκόνη από τη Σαχάρα, τέφρα από το ηφαίστειο της Αίτνας, αλλά ακόμα και αποκαΐδια από φωτιές στον Καναδά, τα οποία έφτασαν ως τα Αντικύθηρα μόλις 15 ημέρες μετά τις μεγάλες πυρκαγιές του 2018. Οι ειδικοί εκεί μελετούν την κίνηση όλων αυτών των διαφορετικών σωματιδίων και την διασπορά τους στην ατμόσφαιρα, ελπίζοντας να μπορέσουν μελλοντικά να έχουν μια πιο καθαρή εικόνα σχετικά με τον σχηματισμό των νεφών και την πρόκληση ακραίων καιρικών φαινομένων. Μπορεί οι ειδικοί να αναθεωρήσουν εκεί όλα όσα ήξεραν; Μια τέτοια κατάκτηση θα επέτρεπε στους επιστήμονες να αναπτύξουν καλύτερα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, όσον αφορά τα καιρικά φαινόμενα, αλλά και να προβλέπουν με μεγαλύτερη ακρίβεια το πώς ο καιρός επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή. «Η επικρατούσα επιστημονική άποψη θέλει τα σωματίδια να κινούνται στην ατμόσφαιρα τυχαία. Εμείς υποθέτουμε ότι αυτά μπορεί να κινούνται ευθυγραμμισμένα καθέτως, κάτι που επιτρέπει 10% με 20% περισσότερη ακτινοβολία να διαπεράσει την ατμόσφαιρα, φτάνοντας ως το έδαφος», εξηγεί ο διευθυντής ερευνών του παρατηρητηρίου, Βασίλης Αμοιρίδης. «Εάν η θεωρία μας αποδειχθεί αληθινή -κάτι που θα γνωρίζουμε σ’ ένα χρόνο από τώρα- ίσως χρειαστεί να αναθεωρήσουμε όλα όσα γνωρίζουμε για την κλιματική αλλαγή», συμπλήρωσε. Ο συντάκτης του BBC ανέφερε μάλιστα πως «έμεινε άφωνος» από τον εξοπλισμό, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις πράσινες ακτίνες λέιζερ εντοπισμού κίνησης των σωματιδίων, που λάμπουν κάθε βράδυ στον ουρανό του νησιού. Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, οι ερευνητές σκοπεύουν να εγκαταστήσουν έως και 40 νέες συσκευές, που θα μπορούν, μεταξύ άλλων, να υπολογίζουν με ακρίβεια την υπέρυθρη ακτινοβολία που παγιδεύεται μες στα σύννεφα αλλά και το πώς η κλιματική αλλαγή επηρεάζει την πορεία των ανέμων. Τα μελλοντικά σχέδια και οι … μικρές γιορτές Οι ερευνητές προς το παρόν επισκέπτονται το νησί σε γκρουπ των πέντε ανά μήνα, ενώ υπάρχει σχέδιο ώστε στο μέλλον, επιστήμονες από όλον τον κόσμο να μπορούν να διαμένουν στο νησί για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, σε ειδικά διαμορφωμένα «επιστημονικά χόστελ». Στο νησί των Αντικυθήρων. που αριθμεί μόλις 22 μόνιμους κατοίκους, με όσους είναι κάτω των 65 να αποτελούν εξαίρεση, οι εκπρόσωποι της επιστημονικής κοινότητας έχουν γίνει δεκτοί με ενθουσιασμό, με τους ντόπιους να πιστεύουν ότι η άφιξη νέου κόσμου στο αραιοκατοικημένο τους νησί φέρνει μια απαραίτητη ανανέωση. Μάλιστα, ο συντάκτης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, όταν έφτασε με βάρκα στο νησί στις 04:30 το πρωί, μαζί με την ερευνήτρια Μαρία Τσίχλα, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι από τα σπίτια κοντά στο λιμάνι είχαν βγει για να τους υποδεχτούν. «Κάθε νέα άφιξη εδώ είναι σαν μια μικρή γιορτή», σχολίασε η Τσίχλα για το γεγονός. Στην φωτογραφία παρατηρητήριο κλιματικής αλλαγής στα Κατσανεβιανά των Αντικυθήρων https://physicsgg.me/2020/10/01/%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8d%ce%b8%ce%b7%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%bb%ce%b9%ce%bc/

Γροιλανδία : Ανακαλύφθηκε η χαμηλότερη θερμοκρασία όλων των εποχών για το βόρειο ημισφαίριο. Κλιματικοί… ντετέκτιβ του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού ( WMO) ανακάλυψαν την πιο κρύα θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στο βόρειο ημισφαίριο. Ψάχνοντας στα αρχεία του WMO για τις καταγραφές θερμοκρασίας στους μετεωρολογικούς σταθμούς που βρίσκονται στην κορυφή του πλανήτη, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί, από αυτόματο μετεωρολογικό σταθμό στη Γροιλανδία, στο μέσον του χειμώνα πριν από σχεδόν 30 χρόνια, ήταν σχεδόν 2 βαθμούς Κελσίου πιο χαμηλή από ό,τι έδειχναν τα μέχρι τώρα στοιχεία. Ο σταθμός Κλινκ στη Γροιλανδία, κοντά στην κορυφή του φύλλου πάγου, κατέγραψε -69,8 βαθμούς Κελσίου στις 22 Δεκεμβρίου 1991. Η θερμοκρασία είναι σημαντικά χαμηλότερη από τους -67,8 βαθμούς Κελσίου που είχαν καταγραφεί στο Βέρκχογιάνσκ της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του 1892, αλλά και στο Όιμεκον της Ρωσίας τον Ιανουάριο του 1933. Και οι τρεις θερμοκρασίες είναι ασυνήθιστες για το βόρειο ημισφαίριο, όμως πολύ θερμότερες από την χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στον πλανήτη. Στις 22 Ιουλίου του 1983,κ στο μέσον του χειμώνα για το νότιο ημισφαίριο, ο μετεωρολογικός σταθμός Βόστοκ της Ανταρκτικής κατέγραψε -89,2 βαθμούς Κελσίου. Οι ακραίες καιρικές συνθήκες στους πόλους έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για τους επιστήμονες, καθώς δημιουργούν μοντέλα του παρελθοντικού και και του μελλοντικού κλίματος. Αυτή την εβδομάδα, το φύλλο πάγου στον Αρκτικό Ωκεανό συρρικνώθηκε στον δεύτερο μικρότερο όγκο του για τα τελευταία 40 χρόνια. Οι θερμοκρασίες στον αρκτικό κύκλο ήταν πολύ υψηλές φέτος το καλοκαίρι, με έναν καύσωνα στη Σιβηρία και ασυνήθιστη ζέστη σε όλη την περιοχή. Ο μετεωρολογικός σταθμός Βέρκχογιανσκ, που έχασε το ρεκόρ από τη νέα ανακάλυψη, κατέγραψε θερμοκρασία 38 βαθμών Κελσίου φέτος τον Ιούνιο, με τον WMO να θεωρεί ότι ενδέχεται να είναι η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί πάνω από τον αρκτικό κύκλο. Ο Πετέρι Τααλάς, γενικός γραμματέας του WMO, δήλωσε: «Στην εποχή της κλιματικής αλλαγής, δίνουμε μεγάλη σημασία στα νέα ρεκόρ ζέστης. Το καινούργιο ρεκόρ χαμηλότερης θερμοκρασίας, είναι σημαντική υπενθύμιση των έντονων αντιθέσεων που υπάρχουν στον πλανήτη μας». Η έρευνα των αρχείων επιτρέπει στους επιστήμονες να ψάξουν για μοτίβα θερμοκρασιών, και προσφέρει πολύτιμα στοιχεία για κλιματικά μοντέλα. Ο μετεωρολογικός σταθμός Κλινκ λειτούργησε για δύο χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πριν τα αυτοματοποιημένα όργανά του σταλούν για χρήση στην Ανταρκτική. Το ρεκόρ ήρθε στο φως μόνο αφού μια ομάδα του WMO κατάφερε να έρθει σε επαφή με την αρχική επιστημονική ομάδα. Τα στοιχεία έπρεπε να ελεγχθούν διεξοδικά πριν το νέο ρεκόρ γίνει αποδεκτό. Η εκτίμησή τους δημοσιεύθηκε στο Quarterly Journal of the Royal Meteorological Society. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4120944939/2020/09/23/-

Ο φωτεινότερος και μεγαλύτερος Άρης έως το 2035. Ο πλανήτης ‘Αρης είναι αυτές τις μέρες ο φωτεινότερος και ο μεγαλύτερος που θα υπάρξει ποτέ έως το 2035. Ο γειτονικός πλανήτης θα βρεθεί τo βράδυ της Τρίτης 13 Οκτωβρίου σε «αντίθεση», δηλαδή ακριβώς απέναντι από τον Ήλιο, με τη Γη ευθυγραμμισμένη στην ίδια πλευρά ανάμεσα στον ‘Αρη και στο μητρικό άστρο μας. Η «αντίθεση» σηματοδοτεί τη στιγμή που ο ‘Αρης φαίνεται φωτεινότερος. Οι τροχιές της Γης και του ‘Αρη έφεραν τους δύο πλανήτες στην κοντινότερη προσέγγιση τους στις 6 Οκτωβρίου, σε μια απόσταση μόνο 62,07 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Ο ‘Αρης και η Γη δεν θα ξαναπλησιάσουν τόσο πολύ έως το 2035. Το ρεκόρ των τελευταίων 60.000 ετών ήταν η απόσταση μόλις 56 εκατ. χλμ. το 2003, ενώ ακόμη και σε αντίθεση η απόσταση Γης-‘Αρη μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη, όπως πάνω από 100 εκατ. χλμ. το 2012 (η διακύμανση της απόστασης οφείλεται στο ότι και οι δύο πλανήτες έχουν ελλειπτικές τροχιές). Ο ‘Αρης βρίσκεται σε αντίθεση κάθε περίπου 26 μήνες, όμως η φετινή αντίθεση είναι ιδιαίτερη, επειδή συμβαίνει λίγες μόλις μέρες αφότου ο «κόκκινος» πλανήτης πλησίασε πολύ τη Γη, προτού σταδιακά οι τροχιές των δύο πλανητών απομακρυνθούν ξανά ολοένα περισσότερο. Οι παραπλανητικές πληροφορίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο ότι «ο ‘Αρης θα φαίνεται στον ουρανό τόσο μεγάλος όσο η πανσέληνος», δεν ευσταθούν. Ο ‘Αρης θα φαίνεται με γυμνό μάτι όπως ένα φωτεινό άστρο, σε νοτιοανατολική κατεύθυνση στον ουρανό. Οι διαστημικές υπηρεσίες εκμεταλλεύονται συχνά το πλησίασμα των δύο πλανητών κατά την περίοδο της αντίθεσης του ‘Αρη, λίγους μήνες πριν ή μετά, για να εκτοξεύσουν ακριβώς τότε κάποιο διαστημικό σκάφος, ώστε αυτό να χρειαστεί λιγότερο χρόνο να φθάσει στον γειτονικό πλανήτη. Ήδη «πλώρη» για τον ‘Αρη έχουν βάλει τρεις αποστολές που εκτοξεύθηκαν το καλοκαίρι: Hope των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Tianwen της Κίνας και Mars 2020/Perseverance των ΗΠΑ. Οι τρεις αποστολές -εκ των οποίων οι δύο τελευταίες περιλαμβάνουν και ρομποτικό ρόβερ για την εξερεύνηση της επιφάνειας- αναμένεται να φθάσουν στον ‘Αρη το Φεβρουάριο του 2021. Η ευρω-ρωσική αποστολή ExoMars/Rosalind Franklin, που θα στείλει και αυτή ρόβερ, έχασε το φετινό «παράθυρο ευκαιρίας» και τώρα θα περιμένει έως το τέλος του 2022 για την εκτόξευση. https://physicsgg.me/2020/10/11/%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ac%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%ad/

Ενδείξεις για τέσσερις υπόγειες λίμνες στον Άρη. Όχι μία αλλά τέσσερις λίμνες με αλμυρό νερό μπορεί να βρίσκονται θαμμένες κάτω από τους πάγους στο νότιο πόλο του ‘Αρη, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις Ιταλών επιστημόνων, κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει στη Γη κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής. Αν αυτό όντως επιβεβαιωθεί, αυξάνονται οι πιθανότητες εύρεσης ιχνών ζωής στον γειτονικό πλανήτη, όπως έχει βρεθεί να υπάρχουν μικροοργανισμοί στις υπόγειες λίμνες της Ανταρκτικής. Όπως αναφέρουν οι ερευνητές σε σχετική δημοσίευση τους στο περιοδικό «Nature Astronomy»[Multiple subglacial water bodies below the south pole of Mars unveiled by new MARSIS data], https://www.nature.com/articles/s41550-020-1200-6 η ανάλυση των στοιχείων που συνέλλεξε μεταξύ 2012-2019 το ραντάρ MARSIS του σκάφους Mars Express του Ευρωπαϊκού Διαστημικού Οργανισμού, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά από το 2003 γύρω από τον ‘Αρη, δείχνει ότι είναι πολύ πιθανό πως κάτω από 1.400 μέτρα πάγου βρίσκεται μια μεγάλη λίμνη, η οποία περιβάλλεται από τρεις μικρότερες. Παλαιότερες παρατηρήσεις των ίδιων επιστημόνων από το 2018 -οι οποίες τότε είχαν αντιμετωπιστεί με ενθουσιασμό αλλά και σκεπτικισμό από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα- είχαν δώσει ενδείξεις ότι ίσως υπάρχει μια υπόγεια λίμνη διαμέτρου περίπου 19 χιλιομέτρων σε βάθος ενάμισι χιλιομέτρου κάτω από το νότιο πόλο του γειτονικού πλανήτη. Οι νέες μετρήσεις παρέχουν περισσότερα στοιχεία και μάλιστα για περισσότερες από μία αλμυρές λίμνες, οι οποίες είναι διασκορπισμένες σε μια έκταση περίπου 75.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι επιστήμονες είναι βέβαιοι ότι κάποτε, πριν περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, ο ‘Αρης ήταν πολύ πιο ζεστός και υγρός από ό,τι τώρα. Οι Ιταλοί ερευνητές εκτιμούν ότι ένα μέρος από τα αρχαία επιφανειακά ύδατα υπάρχουν ακόμη κρυμμένα και δεν αποκλείουν να βρουν ενδείξεις για ακόμη πιο πολλές υπόγειες λίμνες στο μέλλον, ίσως και κάτω από το βόρειο πόλο του «κόκκινου» πλανήτη. Η νέα έρευνα, με επικεφαλής τη γεωφυσικό και πλανητική επιστήμονα δρα Έλενα Πετινέλι του Πανεπιστημίου της Ρώμης (Roma Tre), εκτιμά ότι η μεγάλη λίμνη έχει διαστάσεις 20 επί 30 χιλιόμετρα και είναι άγνωστο το βάθος της, καθώς το ραντάρ δεν μπορεί να διαπεράσει το αλμυρό νερό. Οι τρεις άλλες κοντινές λίμνες εκτιμάται ότι έχουν διαστάσεις της τάξης των δέκα χιλιομέτρων περίπου. Η μεγάλη περιεκτικότητα των λιμνών σε άλατα τις βοηθά να παραμένουν υγρές και να μην παγώνουν, χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα μιας υπόγειας γεωθερμικής δραστηριότητας που λιώνει τους πάγους. Ως πιθανότερη πάντως εκδοχή θεωρούν ότι οι λίμνες περιέχουν πανάρχαιο νερό, «που κάποτε βρισκόταν στην επιφάνεια και, αν αυτό όντως συμβαίνει, ασφαλώς μπορεί να αποτελούν ένα καλό μέρος για να φιλοξενήσουν ζωή, εξαφανισμένη πια ή και τωρινή», ανέφερε η Πετινέλι. Όμως, όπως είπε, για να επιβεβαιώσει κανείς κάτι τέτοιο, πρέπει να κάνει γεώτρηση στον ‘Αρη σε βάθος ενάμισι χιλιομέτρου, κάτι που δεν είναι εφικτό με την υπάρχουσα τεχνολογία. ‘Αλλοι πάντως πλανητικοί επιστήμονες και γεωφυσικοί, όπως ο Τζακ Χολτ του Πανεπιστημίου της Αριζόνα και ο Μάικ Σόρι του Πανεπιστημίου Πέρντιου της Ινδιάνα, εξέφρασαν στο περιοδικό «Nature» τις επιφυλάξεις τους για το κατά πόσο και τα νέα στοιχεία πράγματι αφορούν κανονικές αλμυρές λίμνες. Η κινεζική αποστολή Tianwen-1 καθ’ οδόν για τον ‘Αρη, η οποία αναμένεται να εισέλθει σε τροχιά γύρω του το Φεβρουάριο του 2021 και μετά θα στείλει ένα ρομποτικό ρόβερ στην επιφάνεια του, το οποίο θα διαθέτει ραντάρ, ίσως ρίξει περισσότερο φως στο υγρό παρελθόν -και πιθανώς υγρό παρόν- του ‘Αρη. Στην φωτογραφία με μπλε χρώμα οι θέσεις των υπόγειων λιμνών στο νότιο πόλο του Άρη. https://physicsgg.me/2020/09/29/%ce%b5%ce%bd%ce%b4%ce%b5%ce%af%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%ad%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%82-%cf%85%cf%80%cf%8c%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%af%ce%bc%ce%bd/

Η ανακάλυψη του Ποσειδώνα. Κάποιες φορές, όταν οι τροχιές των ουράνιων σωμάτων που καταγράφουμε με τις αστρονομικές μας παρατηρήσεις διαφέρουν κάπως από αυτές που προβλέπουν οι επιστημονικές μας θεωρίες, τότε είτε υπάρχουν «εκεί έξω» περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να δούμε, που με την βαρυτική τους έλξη εκτρέπουν κάπως τα σώματα αυτά από τις θεωρητικά προβλεπόμενες τροχιές τους, είτε οι θεωρίες μας είναι ελλιπείς. Δύο από τα χαρακτηριστικότερα ίσως παραδείγματα για του λόγου το αληθές αφορούν στο Ηλιακό μας σύστημα και ειδικότερα στους πλανήτες Ουρανό και Ερμή. Πραγματικά, οι μετρήσεις που ακολούθησαν την ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανού το 1781 έδειχναν ότι η τροχιά του γύρω από τον Ήλιο απέκλινε κάπως απ’ αυτήν που προέκυπτε θεωρητικά μέσα από τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση των σωμάτων και την βαρύτητα. Εξίσου παράξενη «συμπεριφορά», όμως, επιδείκνυε και ο Ερμής, το περιήλιο του οποίου περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, με τρόπο που δεν μπορούσε να ερμηνευθεί αποκλειστικά με βάση τις αρχές της Νευτώνειας φυσικής. Δύο ήταν οι πιθανές λύσεις των αναντιστοιχιών αυτών: είτε οι παρατηρούμενες τροχιακές διακυμάνσεις των δύο πλανητών οφείλονταν στην βαρυτική έλξη ενός άγνωστου ως τότε πλανήτη, είτε οι γνώσεις μας για την βαρύτητα ήταν ελλιπείς. Στην περίπτωση του Ουρανού, ο Γάλλος μαθηματικός Urbain Joseph Le Verrier (1811–1877) και ο Άγγλος μαθηματικός John Couch Adams (1819–1892) υποστήριξαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον ότι ίσχυε το πρώτο, ότι δηλαδή οι διαφορές αυτές οφείλονταν στην βαρυτική έλξη ενός άγνωστου έως τότε πλανήτη. Η ανακάλυψη με τηλεσκόπιο του πλανήτη αυτού το 1846 από τον Γερμανό αστρονόμο Johann Gottfried Galle (1812–1910) στην τροχιά που είχαν υπολογίσει οι δύο επιστήμονες επιβεβαίωσε τους σχετικούς υπολογισμούς και οι πλανήτες του Ηλιακού μας συστήματος αυξήθηκαν κατά έναν. Ο πλανήτης αυτός ονομάστηκε Ποσειδώνας. Χρησιμοποιώντας την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας (ΓΘΣ), αντιθέτως, ο Αϊνστάιν (1879–1955) απέδειξε το 1915 ότι η λύση του μυστηρίου στην περίπτωση του Ερμή δεν ήταν η βαρυτική επιρροή ενός άγνωστου πλανήτη, αλλά η ελλιπής κατανόηση της βαρύτητας στο πιο θεμελιώδες επίπεδο. Πραγματικά, ο πρώτος θρίαμβος της νέας αυτής θεωρίας του Αϊνστάιν για την βαρύτητα ήταν η εντυπωσιακής ακρίβειας θεωρητική πρόβλεψη αυτής ακριβώς της μετάπτωσης του περιηλίου του Ερμή, που η Νευτώνεια φυσική αδυνατούσε να ερμηνεύσει. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι, τηρουμένων των αναλογιών, η ίδια περίπου αναντιστοιχία μεταξύ θεωρίας και παρατήρησης όσον αφορά στις κινήσεις των άστρων στους γαλαξίες και των γαλαξιών στα γαλαξιακά σμήνη οδήγησε στην υπόθεση της σκοτεινής ύλης. Περισσότερες πληροφορίες για την σκοτεινή ύλη μπορείτε να αντλήσετε από το βιβλίο της ψηφιακής παράστασης «Αναζητώντας την Σκοτεινή Ύλη», στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://www.eef.edu.gr/media/2632/anazhtwntas-thn-skoteinh-ulh_web.pdf https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4120931685/2020/09/23/-

Το «μυστικό» των χιονισμένων βουνών του Πλούτωνα. Το 2015 το διαστημόπλοιο New Horizons ανακάλυψε εντυπωσιακά χιονισμένα βουνά στον Πλούτωνα, τα οποία θυμίζουν πολύ βουνά στη Γη- ένα τοπίο που είχε ποτέ ξανά παρατηρηθεί αλλού στο ηλιακό μας σύστημα. Ωστόσο, στον πλανήτη μας οι ατμοσφαιρικές θερμοκρασίες μειώνονται όσο αυξάνεται το ύψος, ενώ στον Πλούτωνα αυξάνονται, λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας- οπότε και τίθεται το ερώτημα: Από πού προερχόταν ο πάγος; Διεθνής ομάδα της οποίας ηγήθηκαν επιστήμονες του CNRS (Γαλλία) πραγματοποίησαν σχετική έρευνα, και στο πλαίσιό της διαπίστωσαν πρώτα πως το «χιόνι» στα όρη του Πλούτωνα αποτελείται από παγωμένο μεθάνιο. Μετά, για να κατανοήσουν πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα τέτοιο τοπίο υπό τόσο διαφορετικές συνθήκες, χρησιμοποίησαν ένα κλιματικό μοντέλο για τον πλανήτη- νάνο, που αποκάλυψε ότι, λόγω της ιδιαίτερης δυναμικής της, η ατμόσφαιρα του Πλούτωνα είναι πλούσια σε αέριο μεθάνιο στα ύψη. Ως αποτέλεσμα, οι κορυφές των βουνών φτάνουν αυτή την «εμπλουτισμένη» ζώνη που υπάρχει αρκετό μεθάνιο για να συμπυκνώνεται, ενώ σε χαμηλότερα ύψη η περιεκτικότητα είναι πολύ μικρή. Η σχετική έρευνα δημοσιεύτηκε στο Nature Communications. https://www.naftemporiki.gr/story/1646427/to-mustiko-ton-xionismenon-bounon-tou-ploutona

Σύμβαση υπηρεσιών εκτόξευσης NASA για την αποστολή IMAP Η NASA επέλεξε το Space Exploration Technologies (SpaceX) του Hawthorne της Καλιφόρνια, για να παρέχει υπηρεσίες εκτόξευσης για την αποστολή Interstellar Mapping and Acceleration Probe (IMAP) του οργανισμού, η οποία περιλαμβάνει τέσσερα δευτερεύοντα ωφέλιμα φορτία. Το IMAP θα βοηθήσει τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα το όριο της ηλιόσφαιρας, ένα μαγνητικό φράγμα που περιβάλλει το ηλιακό μας σύστημα. Αυτή η περιοχή είναι όπου η συνεχής ροή σωματιδίων από τον Ήλιο μας, που ονομάζεται ηλιακός άνεμος, συγκρούεται με ανέμους από άλλα αστέρια. Αυτή η σύγκρουση περιορίζει την ποσότητα επιβλαβούς κοσμικής ακτινοβολίας που εισέρχεται στην ηλιόσφαιρα. Το IMAP θα συλλέξει και θα χαρτογραφήσει ουδέτερα σωματίδια που τα καταφέρνουν, καθώς και θα διερευνήσει τις θεμελιώδεις διαδικασίες για το πώς τα σωματίδια επιταχύνονται στο διάστημα, από το πλεονεκτικό του σημείο σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο στο σημείο Lagrange 1 απευθείας μεταξύ του Ήλιου και της Γης. Το συνολικό κόστος για τη NASA να ξεκινήσει το IMAP και τα δευτερεύοντα ωφέλιμα φορτία είναι περίπου 109,4 εκατομμύρια δολάρια, το οποίο περιλαμβάνει την υπηρεσία εκτόξευσης και άλλα έξοδα που σχετίζονται με την αποστολή. Τα δευτερεύοντα ωφέλιμα φορτία που θα συμπεριληφθούν στην έναρξη του IMAP είναι: η αποστολή Lunar Trailblazer της NASA, δύο επιπλέον αποστολές ελικοφυσικής της NASA που δεν έχουν ακόμη κατονομαστεί, και η αποστολή Space Weather Follow On-Lagrange 1 (SWFO-L1) της Εθνικής Ωκεανίας και Ατμοσφαιρικής Διοίκησης . Η αποστολή IMAP στοχεύει να εκτοξευτεί τον Οκτώβριο του 2024 σε έναν πύραυλο Falcon 9 Full Thrust από το Launch Complex 40 στο σταθμό αεροπορίας Cape Canaveral της Φλόριντα. Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της Φλόριντα του οργανισμού θα διαχειρίζεται την υπηρεσία εκτόξευσης SpaceX. Η αποστολή διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϋ, σε συνεργασία με το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins στο Laurel, Maryland. Το διαστημικό κέντρο πτήσης Goddard της NASA στο Greenbelt, Maryland, είναι υπεύθυνο για τη συνολική διαχείριση της αποστολής, τη μηχανική συστημάτων, την ολοκλήρωση και τις δοκιμές και τις αποστολές. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-awards-launch-services-contract-for-imap-mission

Αστεροειδής, ασυνήθιστα κοντά από τη Γη. Ένας -ευτυχώς μικρός- αστεροειδής θα περάσει ασυνήθιστα κοντά από τη Γη αύριο, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για τον «2020 SW» που έχει μήκος πέντε έως δέκα μέτρα και θα πλησιάσει τον πλανήτη μας σε απόσταση 27.000 έως 28.00 χιλιομέτρων, πολύ πιο κοντά από ό,τι είναι το φεγγάρι. Πάντως, δεν υπάρχει κίνδυνος να πέσει στη Γη, σύμφωνα με τους επιστήμονες του Κέντρου Μελετών Κοντινών στη Γη Αντικειμένων (CNEOS) του Εργαστηρίου Αεριώθησης (JPL) της NASA. Η Σελήνη βρίσκεται σε μία μέση απόσταση 384.000 χιλιομέτρων από τη Γη (ή περίπου 30 φορές το μέγεθος του πλανήτη μας) και, συγκριτικά, ο αστεροειδής -ο οποίος ανακαλύφθηκε μόλις στις 18 Σεπτεμβρίου από αστεροσκοπείο της Αριζόνα- θα περάσει σε απόσταση περίπου όσο δύο φορές η Γη, ακόμη πιο κοντά από ό,τι κινούνται πολλοί μετεωρολογικοί και άλλοι γεωστατικοί δορυφόροι. Η κοντινή προσέγγιση του «2020 SW» στη Γη -με ταχύτητα περίπου 28.000 χιλιομέτρων την ώρα, πιθανώς πάνω από την Αυστραλία ή τη Νέα Ζηλανδία- θα γίνει αύριο στις 14:00 ώρα Ελλάδας και θα έχει επιπτώσεις για τον αστεροειδή, καθώς η βαρύτητα του πλανήτη μας θα μεταβάλει την τροχιά του. Δεν αναμένεται να πλησιάσει ξανά τη Γη πριν τον Ιούνιο του 2029, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του JPL. Ο αστεροειδής – ο οποίος ολοκληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο κάθε 372 μέρες (το «έτος» του είναι λίγες ημέρες μεγαλύτερο από το γήινο)- θα γίνει φωτεινότερος όσο πλησιάζει τη Γη, αλλά δεν θα είναι ποτέ ορατός με γυμνό μάτι. Θα χρειάζεται έστω ένα μικρό τηλεσκόπιο διαμέτρου έξι έως οκτώ ίντσες για την παρατήρησή του και ο αστεροειδής, ο οποίος κινείται προς τον αστερισμό των Ιχθύων, θα φαίνεται σαν ένα πολύ αργά κινούμενο άστρο. https://www.tovima.gr/2020/09/23/science/asteroeidis-asynithista-konta-apo-ti-gi/

Ανακαλύφθηκε γιγάντιος πλανήτης σε τροχιά γύρω από έναν λευκό νάνο. Διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε έναν εξωπλανήτη, ο οποίος περιφέρεται γύρω από έναν λευκό νάνο. Ο λευκός νάνος και ο γιγάντιος πλανήτης του, που έχει το μέγεθος περίπου του Δία, ανακαλύφθηκε με την βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου TESS. Το TESS είναι ένας «κυνηγός» εξωπλανητών, που προσπαθεί να τους εντοπίσει ανιχνεύοντας τις ανεπαίσθητες διακυμάνσεις στην φωτεινότητα του μητρικού τους άστρου, οι οποίες προκαλούνται όταν ένας από αυτούς διέρχεται μπροστά από τον δίσκο του. Σύμφωνα με την ανάλυση των σχετικών δεδομένων, ο πλανήτης αυτός συμπληρώνει μία τροχιά γύρω από το «άστρο» του σε 34 μόλις ώρες, καθώς η απόστασή του από αυτό είναι περίπου 20 φορές μικρότερη από την απόσταση που έχει ο Ερμής από τον Ήλιο. Οι λευκοί νάνοι αποτελούν το τελικό στάδιο της εξέλιξης των άστρων που έχουν παραπλήσια μάζα με τον Ήλιο, τα οποία αρχικά διογκώνονται σε κόκκινους γίγαντες και στην συνέχεια εκτινάσσουν τις εξωτερικές τους στοιβάδες στο Διάστημα, αφήνοντας ως λείψανο τον υπέρθερμο πυρήνα τους: ένα ουράνιο σώμα στο μέγεθος της Γης που περικλείει περίπου την μισή μάζα από αυτήν που έχει ο Ήλιος. Δεδομένου ότι ο πλανήτης αυτός θα έπρεπε να έχει αφομοιωθεί από το άστρο του, όταν αυτό διογκώθηκε κατά την μετατροπή του σε κόκκινο γίγαντα, οι αστρονόμοι εικάζουν ότι βρισκόταν αρχικά σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση, και «μετανάστευσε» στην τωρινή του τροχιά εξαιτίας των βαρυτικών αλληλεπιδράσεών του με άλλους πλανήτες του συστήματος αυτού. Τα αποτελέσματα της σχετικής έρευνας δημοσιεύθηκαν στις 16 Σεπτεμβρίου στο επιστημονικό περιοδικό Nature. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/blog-post_7.html

Βρέθηκαν 24 εξωπλανήτες που ίσως είναι πιο φιλόξενοι για τη ζωή από την ίδια τη Γη. Η Γη δεν είναι απαραίτητα ο καλύτερος πλανήτης για εμάς στο σύμπαν, καθώς επιστήμονες εντόπισαν 24 εξωπλανήτες οι οποίοι μπορεί να είναι καταλληλότεροι για ζωή από τον δικό μας- και μάλιστα κάποιοι από αυτούς κινούνται γύρω από άστρα που ίσως να είναι καλύτερα και από τον ήλιο μας. Έρευνα της οποίας ηγήθηκε ο Ντερκ Σούλτσε Μακούχ, επιστήμονας του Washington State University, δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Astrobiology και περιέχει τα χαρακτηριστκά πιθανών «υπερ-κατοικήσιμων» πλανητών- μεταξύ των οποίων κόσμων που είναι παλαιότεροι, λίγο μεγαλύτεροι, ελαφρώς θερμότεροι και πιθανώς υγρότεροι από τη Γη. Η ζωή επίσης θα μπορούσε να ευδοκιμήσει και σε πλανήτες που κινούνται γύρω από άστρα που μεταβάλλονται βραδύτερα από τον ήλιο και έχουν μεγαλύτερες διάρκειες ζωής. Οι κορυφαίοι 24 υποψήφιοι υπερκατοικήσιμοι πλανήτες βρίσκονται όλοι πάνω από 100 έτη φωτός μακριά, ωστόσο ο Σούλτσε Μακούχ είπε ότι η μελέτη θα μπορούσε να βοηθήσει να εστιαστούν περισσότερο οι μελλοντικές προσπάθειες παρατήρησης από μέσα όπως το James Web Space Telescope της NASA, το LUVIOR και το PLATO του ΕΟΔ. «Με τα επόμενα διαστημικά τηλεσκόπια που έρχονται, θα αποκτούμε περισσότερες πληροφορίες, οπότε είναι σημαντικό να επιλέξουμε κάποιους στόχους» είπε ο ίδιος, ο οποίος είναι και καθηγητής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. «Πρέπει να εστιάσουμε σε συγκεκριμένους πλανήτες που έχουν τις πιο πολλά υποσχόμενες συνθήκες για πολύπλοκες μορφές ζωής. Ωστόσο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην κολλήσουμε στην αναζήτηση μιας δεύτερης Γης, επειδή θα μπορούσαν να υπάρχουν πλανήτες που ίσως να είναι καταλληλότεροι για τη ζωή από τον δικό μας». Οι ερευνητές επέλεξαν συστήματα με πιθανούς πλανήτες γήινου τύπου οι οποίοι κινούνταν σε τροχιά γύρω από τα άστρα τους στην αποκαλούμενη κατοικήσιμη ζώνη, όπου το νερό μπορεί να παραμένει σε υγρή μορφή στην επιφάνεια. Μεταξύ των κορυφαίων 24 «υποψηφίων», ουδείς πληροί όλα τα κριτήρια για υπερκατοικήσιμους πλανήτες, αλλά ένας έχει τέσσερα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά- κάτι που σημαίνει πως έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι πιο άνετος ακόμα και από τη Γη. https://www.naftemporiki.gr/story/1643166/brethikan-24-eksoplanites-pou-isos-einai-pio-filoksenoi-gia-ti-zoi-apo-tin-idia-ti-gi