Δροσος Γεωργιος

Ηλίας Ρούσσος: Ο Έλληνας ερευνητής στο Ινστιτούτο Max Planck. Είναι νέος, (κάτω από τα 40), είναι επιστήμονας κύρους, (μεταδιδακτορικός ερευνητής), έχει στη συλλογή του ευρωπαϊκή διάκριση και έχει έρωτα με την αστροφυσική. Αντικείμενο της έρευνάς του είναι το ηλιακό σύστημα και ιδιαίτερα ο Κρόνος, οι δορυφόροι του και η ατμόσφαιρα που τον περιβάλλει. Παρόλα αυτά δεν είναι αιθεροβάμων, πατάει γερά στη γη. Είναι Έλληνας και όπως χιλιάδες άλλα ελληνόπουλα, εργάζεται με μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό. Πρόκειται για τον Ηλία Ρούσσο, ο οποίος σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων εξηγεί πώς κατάφερε να φτάσει να εργάζεται ως ερευνητής στο διεθνούς κύρους Ινστιτούτο Max Planck. Ο κ. Ρούσσος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο τμήμα της Αστροφυσικής, έναν χρόνο αργότερα πήρε μετεγγραφή στο αντίστοιχο τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε το 2003. Πηγή των αστροφυσικών του αναζητήσεων ήταν οι αποστολές της NASA και κυρίως η προσεδάφιση του Pathfinder στον πλανήτη Άρη, το 1997 και η αποστολή του διαστημοπλοίου Cassini, προς τον Κρόνο. Η μεταπτυχιακή του τροχιά στη Διαστημική Φυσική, τον οδηγεί μετά την Αθήνα, στο Διεθνές Διαστημικό Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, όπου εμπλούτισε τις γνώσεις του πάνω σε θέματα που έχουν σχέση με τον σχεδιασμό διαστημικών προγραμμάτων και αποστολών. Οι έρευνές του και η επιμονή του σε νέες αναζητήσεις, δεν άφησαν αδιάφορο το διάσημο γερμανικό ινστιτούτο Max Planck Institute for Solar System Research (MPS), που του προσέφερε θέση και μάλιστα, τον τίμησε για τη διδακτορική του διατριβή, που παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Πλανητικής Επιστήμης, με τη διεθνή διάκριση «Max Planck Societys Otto-Hahn-Medal». Συγκεκριμένα, ο Ηλίας Ρούσσος εκμεταλλευόμενος τα στοιχεία που στέλνει στη γη το διαστημόπλοιο Cassini ανακάλυψε την ακριβή δομή των δακτυλίων του Κρόνου και μια νέα ζώνη ακτινοβολίας, η οποία βρίσκεται γύρω από την τροχιά του δορυφόρου Διώνη. Στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ρούσσος δήλωσε ότι τώρα επεξεργάζεται τα στοιχεία που στέλνει στη γη το διαστημόπλοιο Cassini, το οποίο εκτοξεύθηκε το 1997, από το 2004 βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο και στις 15 Σεπτεμβρίου θα τερματίσει τη διαστημική του πορεία, καθώς για περισσότερες λεπτομέρειες θα μπει στην ατμόσφαιρα του πλανήτη και θα καταστραφεί. Σύμφωνα με τον κ. Ρούσσο, ο Κρόνος αποτελεί από μόνος του μια μικρογραφία ενός ηλιακού συστήματος, καθώς υπάρχουν οι περίφημοι δακτύλιοί του και άλλα περίπου 60 φεγγάρια, τα 10 από τα οποία είναι μεγαλύτερα από τη σελήνη, ενώ ένα, ο Τιτάνας, είναι συγκρίσιμος με τη γη. Η έρευνα του κ. Ρούσσου εστιάζεται στη μελέτη του διαστημικού περιβάλλοντος του Κρόνου, την ονομαζόμενη μαγνητόσφαιρα, δηλαδή την περιοχή εκείνη όπου το μαγνητικό πεδίο που ο ίδιος ο πλανήτης παράγει, κυριαρχεί του μαγνητικού πεδίου του ηλίου. Μέσα στη μαγνητόσφαιρα τα φορτισμένα σωματίδια που υπάρχουν εγκλωβισμένα, διαμορφώνουν αυτό που αποκαλείται διαστημικό περιβάλλον, ή διεθνικός καιρός. Αυτό που μελετά ο κ. Ρούσσος είναι το αποτέλεσμα ενός πειράματος που πραγματοποιείται στο MPS και μετράει τα υψηλής ενέργειας σωμάτια, σαν αυτά που είναι παγιδευμένα στη μαγνητόσφαιρα του Κρόνου. Η παρακολούθηση του φαινομένου αυτού είναι σημαντική για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί τα σωμάτια αυτά μπορούν να προκαλέσουν ζημιά στα ηλεκτρονικά συστήματα των διαστημοπλοίων που πλησιάζουν τον πλανήτη. Και δεύτερον, ο βομβαρδισμός των δακτυλίων και των φεγγαριών του Κρόνου από αυτά τα υψηλής ενέργειας σωμάτια, μεταλλάσσουν την επιφάνειά τους. Στην ερώτηση αν ένας επιστήμονας εκτός από γνώση πρέπει να διαθέτει και φαντασία, ο κ. Ρούσσος απάντησε μιλώντας στο Πρακτορείο ότι η φαντασία είναι απαραίτητη και από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά της δουλειάς ενός επιστήμονα. Τα πειράματα, τόνισε, σχεδιάζονται με σκοπό να μάθουμε κάτι καινούργιο και από τις μετρήσεις που γίνονται ένα μεγάλο μέρος είναι εντελώς νέο για τους επιστήμονες, γεγονός που εξάπτει τη φαντασία για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τί τελικά είναι αυτό που μετρήσαμε. Το αποτέλεσμα ενός πειράματος δεν είναι κάτι τυποποιημένο και για το λόγο αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να ερμηνεύσουμε οτιδήποτε καινούργιο και απρόσμενο αποκαλύψουν οι μετρήσεις. Τέλος, στην ερώτηση τί είναι αυτό που του λείπει περισσότερο από την Ελλάδα, απάντησε «οι φίλοι του και οι συγγενείς του», σημειώνοντας ότι στη Γερμανία που βρίσκεται είναι πλέον οικονομικά ανεξάρτητος και επιστημονικά, κάνει αυτό που αγαπάει. Το Ινστιτούτο MPS στο οποίο εργάζεται ο κ. Ρούσσος, ξεκίνησε τη λειτουργία το 1957 με το όνομα Plank Institute for Aeronomy με αντικείμενο τη μελέτη των ανωτέρων στρωμάτων της ατμόσφαιρας της Γης, αλλά με την έναρξη της διαστημικής εποχής άλλαξε τις προτεραιότητές του και από το 2003 ερευνά φαινόμενα που αφορούν το ηλιακό μας σύστημα. Έχει τρία βασικά τμήματα. Το πρώτο ασχολείται αποκλειστικά με την έρευνα των πλανητών, των κομητών και των αστεροειδών στο ηλιακό μας σύστημα. Το δεύτερο αποκαλείται Τμήμα Ηλιακής Φυσικής και το τρίτο, που ονομάζεται Ηλιοσεισμολογίας, το οποίο μελετά σεισμούς που γίνονται στην επιφάνεια του ήλιου και των αστεριών. Η έρευνα αυτή γίνεται μέσω διάφορων αποστολών, της NASA, της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, της Ιαπωνίας, της Κίνας και άλλων. Ένας άλλος τρόπος μετρήσεων είναι αυτός των τηλεσκοπικών παρατηρήσεων είτε από τη Γη, είτε από τηλεσκόπια που έχουν τεθεί σε μπαλόνια και βρίσκονται σε ύψος 30-40 χιλιομέτρων. http://physicsgg.me/2017/08/05/%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf/

Ο Vega πετάει δύο δορυφόρους στη δεύτερη εκτόξευση αυτού του έτους. Σήμερα το πρωί η Arianespace εκτόξευσε έναν πύραυλο Vega ο οποίος μετέφερε δύο δορυφόρους παρατήρησης της Γης για την Ιταλία, τη Γαλλία και το Ισραήλ, περιτυλιγμένους στο ελαφρύτερο προστατευτικό περίβλημα του Vega. Η απογείωση της 10ης αποστολής του Vega από τον Ευρωπαϊκό Διαστημικό Σταθμό της Ευρώπης στο Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας έγινε στις 01:58 GMT στις 2 Αυγούστου (03:58 CEST, 22:58 τοπική ώρα την 1η Αυγούστου), για μια αποστολή που διαρκεί 97 λεπτά με σκοπό να παραδώσει τους δορυφόρους Optsat-3000 και Venμs στις προγραμματισμένες τροχιές τους. Ο δορυφόρος Optsat-3000 θα παρέχει στο Υπουργείο Άμυνας της Ιταλίας εικόνες υψηλής ανάλυσης από όλη τη Γη. Με μια μάζα 368 κιλών, ήταν ο πρώτος που απελευθερώθηκε μετά από περίπου 42 λεπτά. Τα 264 κιλά του Venμs απελευθερώθηκαν 49 λεπτά αργότερα. Ο δορυφόρος Venμs (Vegetation and Environment monitoring on a New Micro Satellite - Παρακολούθηση της βλάστησης και του περιβάλλοντος με ένα νέο μικρό δορυφόρο), με τη χορηγία της Γαλλίας και του Ισραήλ, θα μελετήσει τη βλάστηση και το περιβάλλον και θα επιδείξει ένα νέο σύστημα ηλεκτρικής προώθησης. Ο Optsat-3000 έχει σχεδιασθεί για να λειτουργήσει επτά χρόνια και ο Venμs τεσσεράμισι χρόνια. Η πτήση VV10 σηματοδοτεί το ντεμπούτο του νέου ελαφρύτερου φορτίου καλύμματος Vega, το οποίο προστατεύει τους δορυφόρους κατά την μετάβαση στο διάστημα. Αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του Προγράμματος Συνοδείας Εκτόξευσης (Launchers Exploitation Accompaniment Programme) της ESA και κατασκευάστηκε από την RUAG Space Switzerland, με την Ιταλική ELV ως κύριο ανάδοχο. Η τεχνολογία εγκρίθηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιουνίου στο Ariane 5. Η νέα δομή καλύμματος του Vega διαθέτει λιγότερα πάνελ, ενώ δεν υπάρχουν καθόλου μεταλλικές αρθρώσεις. Τα διαφορετικά σύνθετα υλικά και η βελτιωμένη κατασκευή έχουν μειώσει το κόστος παραγωγής. Μια τροποποίηση του εκτοξευτήρα για αυτή την πτήση μείωσε τα ακουστικά φορτία - την πίεση που προκαλείται από τα ηχητικά κύματα στο ωφέλιμο φορτίο κατά την απογείωση. Οι αλλαγές προήλθαν μέσω ενός υπολογιστικού μοντέλου του ακουστικού περιβάλλοντος κατά την απογείωση, που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο μιας συμφωνίας ανταλλαγής γνώσεων μεταξύ ESA και NASA για τους εκτοξευτήρες. Οι μετρήσεις πτήσης και εδάφους, από αυτήν την πτήση, θα βοηθήσουν να μετρηθούν οι βελτιώσεις αυτές. Η μάζα ωφέλιμου φορτίου για αυτή την εκτόξευση ήταν περίπου 982 κιλά. Οι δορυφόροι ανήλθαν σε περίπου 672 κιλά, με τους προσαρμογείς ωφέλιμου φορτίου και τις κατασκευές μεταφοράς να συνθέτουν τα υπόλοιπα. http://www.esa.int/ell/ESA_in_your_country/Greece/O_Vega_pethaei_dhuo_doryphhoroys_ste_dehutere_ekthoxeyse_aytohu_toy_hetoys Τρεις μικροδορυφόρους παρήγγειλε από πανεπιστήμια η ελληνική κυβέρνηση. Τρεις μικροδορυφόροι, οι οποίοι «θα εξυπηρετούν ανάγκες του δημοσίου για τηλεπικοινωνιακούς σκοπούς για παρακολούθηση της Γης, για θέματα πολιτικής προστασίας και καιρικά φαινόμενα» θα κατασκευαστούν για λογαριασμό της κυβέρνησης από ισάριθμα ελληνικά πανεπιστήμια, ανακοίνωσε την Παρασκευή ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς. Η συμφωνία θα να υπογραφεί μεταξύ του υπουργείου και του Δημοκρίτειο Πανεπιστημίου και τα πανεπιστήμια Πελοποννήσου και Πατρών. Όπως δήλωσε ο κ. Παππάς «σήμερα ανακοινώνουμε την έναρξη του προγράμματος κατασκευής συστήματος μικροδορυφόρων με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση η οποία μπορεί να ολοκληρωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι μια πρωτοβουλία η οποία θα αυξήσει το εκτόπισμα της Ελλάδας στο διάστημα, θα βελτιώσει τη δυνατότητά μας στην παρατήρηση γης, θα μας δώσει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε νέες τηλεπικοινωνιακές εφαρμογές και βέβαια, θα έχουμε αποτελεσματική παρακολούθηση του φάσματος. »Ελληνικά πανεπιστήμια ξεκινούν από την αρχή μέχρι την ολοκλήρωση του πρότζεκτ. Είναι μια σημαντική πρωτοβουλία η οποία όχι μόνο μπορεί να επαναφέρει στη χώρα μας επιστήμονες αλλά και να δημιουργήσει δυνατότητες παραγωγής κι απασχόλησης σε μια σειρά από οικονομικούς κλάδους. Οι εφαρμογές είναι απεριόριστες και νομίζουμε ότι είναι ένας τομέας ο οποίος μπορεί την Ελλάδα να τη βάλει στην τροχιά της νέας ανάπτυξης με όρους βιωσιμότητας αλλά κι εγχώριας παραγωγής υψηλής τεχνολογίας». Η Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων έχει ζητήσει να ενταχθεί το έργο ύψους 5 εκατ. ευρώ στο ΕΣΠΑ. Για τη νέα συνεργασία ο κ. Παππάς, ο γενικός γραμματέας Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων Βασίλης Μαγκλάρας και ο γενικός γραμματέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης Λευτέρης Κρέτσος συναντήθηκαν τον πρύτανη του πανεπιστημίου Πελοποννήσου Κώστα Μασσέλο και τον καθηγητή πανεπιστημίου Πατρών και διευθυντή Εργαστηρίου Τεχνικής Μηχανικής και Ταλαντώσεων Βασίλη Κωστόπουλο. Οι μικροδορυφόροι αναμένεται να είναι έτοιμοι για εκτόξευση σε 18 μήνες από τη μέρα της υπογραφής, ενώ η κατασκευή τους θα γίνει εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα. Το πρόγραμμα εντάσσεται στο πλαίσιο της διαστημικής πολιτικής που θα καθοριστεί με τη δημιουργία του Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500156851 Ο Φιοντόρ Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλος θα κάνει εξάωρο διαστημικό περίπατο. Την Πέμπτη 17 Αυγούστου, ο ποντιακής καταγωγής ρώσος κοσμοναύτης, Φιοντόρ Γιουρτσίχιν (Θεόδωρος Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλος), θα πραγματοποιήσει έναν εξάωρης διάρκειας διαστημικό «περίπατο» εκτός του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), όπου βρίσκεται από τον Απρίλιο. Το τηλεοπτικό κανάλι της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA TV) θα μεταδώσει ζωντανά τον εξάωρο διαστημικό περίπατο. Η μετάδοση θα αρχίσει στις 17:00 ώρα Ελλάδος της Πέμπτης. Ο Γιουρτσίχιν θα συνοδεύεται από ένα νεότερο ρώσο κοσμοναύτη, τον μηχανικό Σεργκέι Ριαζάνσκι. Το «ντουέτο», μεταξύ άλλων, θα πραγματοποιήσει χειροκίνητη εκτόξευση πέντε νανοδορυφόρων. Ο ένας μικροσκοπικός δορυφόρος θα είναι κλεισμένος σε ένα περίβλημα που έχει εκτυπωθεί τρισδιάστατα και στόχος είναι να μελετηθούν οι επιπτώσεις του διαστήματος στα υλικά που έχουν παραχθεί από τρισδιάστατο εκτυπωτή. Ένας άλλος μίνι-δορυφόρος θα εκτοξευθεί επ' ευκαιρία της 60ής επετείου της εκτόξευσης του πρώτου τεχνητού δορυφόρου στην ιστορία, του «Σπούτνικ 1» από την ΕΣΣΔ, καθώς και λόγω της 160ής επετείου από τη γέννηση του ρώσου επιστήμονα Κονσταντίν Τσιολκόφσκι, «πατέρα» της θεωρητικής αστροναυτικής και του πυραυλικού προγράμματος της Ρωσίας. Οι δύο κοσμοναύτες θα συλλέξουν επίσης δείγματα από το εξωτερικό του Διαστημικού Σταθμού, στο πλαίσιο των μελετών για τις μικροβιακές κοινότητες που ζουν έξω από αυτόν. Ο έμπειρος Γιουρτσίχιν, ο οποίος έχει τιμηθεί με την ανώτατη διάκριση του «Ήρωα» της Ρωσικής Ομοσπονδίας και με το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας, γεννήθηκε το 1959 στο Βατούμι της Γεωργίας και επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα, όπου ζει η μητέρα του. Αυτή την περίοδο πραγματοποιεί το πέμπτο διαστημικό ταξίδι του και το τέταρτο στον ISS. Είναι ο όγδοος ρώσος κοσμοναύτης που έφθασε τα πέντε διαστημικά ταξίδια και ο δεύτερος γηραιότερος που έχει βρεθεί στο διάστημα. Μέχρι σήμερα έχει «περπατήσει» στο διάστημα σχεδόν 52 ώρες, κατέχοντας την έκτη θέση μεταξύ όλων των αστροναυτών του κόσμου. Είναι σήμερα ο 13ος στον παγκόσμιο κατάλογο των αστροναυτών σε συνολική διάρκεια παραμονής στο διάστημα, αλλά όταν επιστρέψει στη Γη στις 3 Σεπτεμβρίου, θα έχει ανέβει στην έβδομη θέση. http://www.scoop.it/t/physicists-and-physics/p/4083017199/2017/08/12/- Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός στο Google Street View. Τις «πύλες» του σε κάθε ενδιαφερόμενο επισκέπτη, έστω και εξ αποστάσεως, ανοίγει ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός, ο οποίος είναι διαθέσιμος προς περιήγηση μέσω του Google Street View- χάρη σε εικόνες που κατέγραψε ο Τομάς Πεσκέτ, αστροναύτης του ΕΟΔ (Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος), ο οποίος πέρασε έξι μήνες στον σταθμό ως μηχανικός πτήσης. Η αποστολή ήταν η πρώτη στην οποία καταγράφηκαν εικόνες έξω από τη Γη για το Street View, και για πρώτη φορά προστέθηκαν σε αυτές τις εικόνες περιγραφές- χρήσιμες μικρές σημειώσεις που εμφανίζονται ενώ ο χρήστης εξερευνά τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και παρέχουν επιπρόσθετες πληροφορίες ή στοιχεία όπως το πού γυμνάζονται οι αστροναύτες για να παραμείνουν σε φόρμα, τι είδους φαγητό τρώνε και πού διεξάγουν τα επιστημονικά πειράματα. Λόγω των περιορισμών της ζωής και της εργασίας στο Διάστημα, δεν ήταν δυνατή η συλλογή εικόνων για το Street View χρησιμοποιώντας τις συνήθεις μεθόδους της Google. Αντ’ αυτού, η ομάδα του Street View συνεργάστηκε με την NASA στο Διαστημικό Κέντρο Johnson στο Χιούστον, το Τέξας και το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall στο Huntsville της Alabama για να σχεδιαστεί μια μέθοδος καταγραφής εικόνων χωρίς βαρύτητα χρησιμοποιώντας κάμερες DSLR και τον εξοπλισμό που έχει ήδη ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός. «Ύστερα», αναφέρει ο Πεσκέτ, σε σχετικό blogpost, «τράβηξα τις εικόνες σε συνθήκες Διαστήματος και αυτές στάλθηκαν στη Γη όπου ενώθηκαν, για να παραχθούν φωτογραφίες 360 μοιρών του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού». «Λύσαμε πολλά προβλήματα πριν καταγράψουμε τις τελικές εικόνες που βλέπετε σήμερα στο Street View. Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός φέρει τεχνικό εξοπλισμό σε όλες τις επιφάνειες, με πολλά καλώδια και μια περίπλοκη διάταξη με θαλάμους. Είναι ένα πολυσύχναστο μέρος, με έξι μέλη πληρώματος που εκτελούν δραστηριότητες έρευνας και συντήρησης 12 ώρες την ημέρα. Υπάρχουν πολλά εμπόδια εκεί, και είχαμε περιορισμένο χρόνο για να καταγράψουμε τις εικόνες, οπότε έπρεπε να είμαστε σίγουροι ότι η προσέγγισή μας θα λειτουργούσε. Και υπάρχει και αυτό το πράγμα που λέγεται μηδενική βαρύτητα» τονίζει ο αστροναύτης. Η Google προέβη σε αυτό το βήμα με αφορμή τα 10α γενέθλια του Google Street View αυτό το καλοκαίρι, δίνοντας σε χρήστες από όλο τον κόσμο τη δυνατότητα να περιηγηθούν σε προβολή 360 μοιρών στο «φυλάκιο» αυτό της ανθρωπότητας στο διάστημα. «Κοιτάζοντας τη Γη από πάνω, σκέφτηκα λίγο περισσότερο το δικό μου κόσμο και ελπίζω ότι ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός στο Street View να αλλάξει την οπτική σας για τον κόσμο» καταλήγει ο Πεσκέτ. http://www.naftemporiki.gr/story/1260773/o-diethnis-diastimikos-stathmos-stogoogle-street-view

Τεχνολογία πυρηνικής προώθησης εξετάζει η NASA. Η διάρκεια του ταξιδιού μέχρι τον Άρη θα μπορούσε να μειωθεί από τους έξι στους τέσσερις μήνες αν όλα πάνε καλά με την επένδυση της NASA σε τεχνολογίες πυρηνικών κινητήρων. Η εταιρεία BWX Technologies, με έδρα το Λίνστμπουργκ της Βιρτζίνια, αναλαμβάνει την ανάπτυξη του κινητήρα για λογαριασμό της NASA, στο πλαίσιο αρχικού συμβολαίου 18,8 εκατ. δολαρίων, αναφέρει το περιοδικό New Scientist. H NASA είχε πειραματιστεί και παλαιότερα με την ιδέα της πυρηνικής προώθησης, και μάλιστα είχε δοκιμάσει πρωτότυπα στο έδαφος. Εγκατέλειψε όμως την προσπάθεια το 1972 όταν το Κογκρέσο ακύρωσε ένα σχέδιο αποστολής στον Άρη. Η βασική ιδέα είναι ότι η θερμότητα που παράγει ένας πυρηνικός αντιδραστήρας θα θερμαίνει υγροποιημένο υδρογόνο, το οποίο θα ατμοποιείται απότομα και θα εκτοξεύεται από το ακροφύσιο του κινητήρα, επιταχύνοντας έτσι το σκάφος προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό θα αύξανε σημαντικά την πρόωση ανά λίτρο καυσίμου -η κατανάλωση εκτιμάται ότι θα μειωνόταν στο μισό σε σχέση με τους κύριους κινητήρες των διαστημικών λεωφορείων. Στις μελλοντικές αποστολές στον Άρη, οι πυρηνικοί κινητήρες θα προσέφεραν μεγαλύτερη ταχύτητα, ενώ ταυτόχρονα θα μείωναν το βάρος των απαιτούμενων καυσίμων με αντίστοιχη αύξηση του ωφέλιμου φορτίου. Στο πλαίσιο του διετούς συμβολαίου της, η BWX Technologies αναμένεται να σχεδιάσει έναν αντιδραστήρα ουρανίου και έναν κινητήρα πυρηνικής θερμικής προώθησης. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500158327 Ζωή σε περιβάλλον που θυμίζει τον Άρη. Επιστήμονες ανακάλυψαν ζωή σε ένα από τα πιο αφιλόξενα και μαγευτικά περιβάλλοντα στη γη. Το «Danakil Depression», η ύφεση δηλαδή του Ντάνακιλ, βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Αιθιοπίας και έχει πάρει το όνομά της από το υψόμετρο της περιοχής, 300 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Γνωστή από τους ντόπιους ως η πόρτα της κόλασης, η περιοχή έχει μέση θερμοκρασία τους 45 βαθμούς Κελσίου, ενώ μία σειρά από λίμνες που βρίσκονται στο σημείο, και έχουν λαμπιρίζον κίτρινο και πράσινο χρώμα, αποτελούν το πιο οξικό φυσικό περιβάλλον στον πλανήτη. Η περιοχή επίσης περιτριγυρίζεται από δύο ηφαίστεια, ενώ σύμφωνα με γεωλόγους, τρεις διαφορετικές τεκτονικές πλάκες συναντούνται, δημιουργώντας έντονα γεωλογικά φαινόμενα, τα οποία απελευθερώνουν τοξικά αέρια θείου και χλωρίου. Οι πληροφορίες που διαθέτουμε για την περιοχή είναι ελάχιστες λόγω της δυσκολίας προσέγγισης. Από το 2013 όμως μία ομάδα επιστημόνων με το όνομα «Europlanet», ξεκίνησε μελέτες στην Ύφεση του Ντανκίλ. Οι ερευνητές απαιτείται να φορούν μάσκες αερίου, ενώ ένα λάθος βήμα μπορεί να σπάσει τις ιδιαίτερα εύθραυστες δομές αλάτων με τα θύματα να κινδυνεύουν από εγκαύματα και δηλητηρίαση αφού η θερμοκρασία του νερού σε αυτά τα σημεία αγγίζει τους 100 βαθμούς, ενώ το κοντινότερο νοσοκομείο είναι ώρες μακριά. Σε μία από τις αποστολές το 2016, τα δείγματα που οι ερευνητές συνέλεξαν, μετά από εργαστηριακούς ελέγχους αποκάλυψαν την παρουσία ζωής μέσα στο καυτό οξύ. Τα βακτήρια που βρέθηκαν στις λίμνες οξέως είναι ακραιόφιλα, μπορούν δηλαδή να προσαρμοστούν σε ακραίες καταστάσεις. Η έρευνα έχει ιδιαίτερη σημασία για τη ζωή σε άλλους πλανήτες αφού όπως δηλώνει η Barbara Cavalazzi, ερευνήτρια από το πανεπηστήμιο της Μπολόνια «Στον Άρη υπάρχουν παρόμοια κοιτάσματα μετάλλων και θείου, με αυτά στην Ύφεση του Ντανακίλ», στρέφοντας έτσι την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας στην ανθεκτικότητα, κάποιων μορφών ζωής. http://www.kathimerini.gr/921833/gallery/epikairothta/episthmh/zwh-se-perivallon-poy-8ymizei-ton-arh

Juice: Ολοκληρώθηκε ο σχεδιασμός του διαστημοπλοίου για την ευρωπαϊκή αποστολή στον Δία. Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι προετοιμασίες για την αποστολή Juice (Jupiter Icy Moons Explorer) του ΕΟΔ (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), που αναμένεται να εκτοξευτεί σε πέντε χρόνια και να φτάσει στον προορισμό της πάνω από μια δεκαετία από σήμερα. Όπως αναφέρει ο ΕΟΔ, ο τελικός σχεδιασμός του αεροσκάφους έχει ήδη ολοκληρωθεί, η κατασκευή του οποίου εποπτεύεται από την Airbus Defense and Space. Τα ηλιακά φτερά του διαστημοπλοίου σχηματίζουν ένα διακριτό σταυροειδές σχήμα συνολικού μήκους 97 τ.μ., το μεγαλύτερο που έχει πετάξει ποτέ σε διαπλανητική αποστολή. Το μέγεθος αυτό είναι απαραίτητο για τη δημιουργία επαρκούς ισχύος - περίπου 850 W - για τα όργανα και το διαστημόπλοιο που βρίσκονται τόσο μακριά από τον Ήλιο. Το σκάφος είναι εφοδιασμένο με μια σειρά οργάνων που θα μελετήσουν την ταραχώδη ατμόσφαιρα του Δία και την τεράστια μαγνητόσφαιρά του, καθώς επίσης και τα φεγγάρια Γανυμήδη, Ευρώπη και Καλλιστώ. Και τα τρία φεγγάρια πιστεύεται ότι έχουν ωκεανούς με νερό σε υγρή μορφή κάτω από τις παγωμένες επιφάνειές τους και αναμένεται η αποστολή να παρέχει πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την πιθανότητα τα φεγγάρια αυτά να διαθέτουν περιβάλλοντα που μπορούν να φιλοξενήσουν μορφές ζωής. Οι κάμερες του Juice θα αποτυπώσουν λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών των φεγγαριών, ενώ επίσης θα μελετήσουν τους πάγους και τα μεταλλικά στοιχεία στις επιφάνειές τους. Άλλα όργανα αναμένεται να δώσουν πληροφορίες (π.χ. ακουστικές) για το υπόβαθρο και το εσωτερικό των φεγγαριών για να κατανοήσουν καλύτερα τη θέση και τη φύση των κρυμμένων ωκεανών τους. Επιπλέον, θα μελετηθεί η λεπτή ατμόσφαιρα γύρω από τα φεγγάρια.Το διαστημόπλοιο ακόμη θα περιλαμβάνει μια σειρά από κεραίες, όπως ένα μαγνητόμετρο μήκους 10 μέτρων πάνω σε ιστό μια κεραία ραντάρ μήκους 16 μ. και κεραίες για τη μέτρηση ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων. Ο Γανυμήδης είναι το μόνο φεγγάρι στο ηλιακό μας σύστημα που παράγει το δικό του εσωτερικό μαγνητικό πεδίο, και το Juice είναι κατάλληλα εξοπλισμένο για να μελετήσει τη «συμπεριφορά» του και να διερευνήσει την αλληλεπίδραση του με τη μαγνητόσφαιρα του Δία. Το διαστημόπλοιο έχει προγραμματιστεί να εκτοξευθεί το 2022 για ένα επταετές ταξίδι στο σύστημα του Δία. Η αποστολή θα περιλαμβάνει μια φάση σε τροχιά γύρω από τον Δία, περάσματα από την Ευρώπη, τον Γανυμήδη και την Καλλιστώ και τέλος ένα διάστημα εννέα μηνών σε τροχιά γύρω από τον Γανυμήδη. Σημειώνεται ότι θα πρόκειται για την πρώτη φορά που ένα διαστημόπλοιο μπαίνει σε τροχιά γύρω από ένα φεγγάρι, πέρα από τη Σελήνη. http://www.naftemporiki.gr/story/1259758/Juice-oloklirothike-o-sxediasmos-tou-diastimoploiou-gia-tin-europaiki-apostoli-ston-dia

Πέθανε η κορυφαία μαθηματικός Maryam Mirzakhani. Η Maryam Mirzakhani, η πρώτη και η μόνη γυναίκα μαθηματικός έως τώρα η οποία τιμήθηκε με το Fields Medal – την ύψιστη μαθηματική διάκριση -, πέθανε σήμερα ύστερα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο. Ήταν 40 ετών. Το Fields Medal, το οποίο απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια και θεωρείται ισότιμο του Νόμπελ στον τομέα των μαθηματικών, δόθηκε στην ιρανικής καταγωγής μαθηματικό το 2014. Η Mirzakhani, καθηγήτρια μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Stanford, ήταν εξειδικευμένη στα θεωρητικά μαθηματικά : τη γεωμετρία παραμετρικών χώρων, τη Θεωρία Teichmüller, την Υπερβολική Γεωμετρία, την Εργοδική Θεωρία και τη Συμπλεκτική Γεωμετρία. Συνοπτικά, θα λέγαμε ότι η Mirzakhani είχε γοητευτεί από την ομορφιά της γεωμετρικής και της δυναμικής πολυπλοκότητας των καμπύλων επιφανειών, τις σφαίρες, τις επιφάνειες torus κ.ά. Παρά τη θεωρητική φύση των ενδιαφερόντων της, το έργο της αξιοποιείται στη φυσική, τη κβαντική μηχανική και σε άλλους τομείς εκτός των μαθηματικών. Οι συνάδελφοί της στο Πανεπιστήμιο του Stanford τη χαρακτηρίζουν τολμηρή και αποφασιστική, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να αναμετρηθεί με επιστημονικά προβλήματα που άλλοι δεν θα τολμούσαν να προσεγγίσουν. « Η Maryam έφυγε από κοντά μας τόσο γρήγορα, αλλά το φωτεινό παράδειγμά της θα παραμείνει ζωντανό και θα εμπνέει χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, εκείνες που θα θελήσουν να ακολουθήσουν το δρόμο των μαθηματικών και της επιστήμης», δήλωσε ο πρόεδρος του Stanford, Marc Tessier-Lavigne. Και πρόσθεσε : « Ήταν μια λαμπρή επιστήμονας αλλά κι ένας εξαιρετικά σεμνός άνθρωπος, που αποδέχτηκε τις τιμές και τις διακρίσεις με την ελπίδα ότι το παράδειγμά της θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους άλλους να ακολουθήσουν το δρόμο της επιστήμης. Η συνεισφορά της παραμένει ανεκτίμητη». Λογοτεχνία και Μαθηματικά Η Maryam Mirzakhani γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ιράν. Η πορεία της στον κόσμο των μαθηματικών δεν ήταν δεδομένη. Το μεγάλο της πάθος όταν ήταν παιδί δεν ήταν οι αριθμοί, αλλά η λογοτεχνία. Το σχολείο της στην Τεχεράνη βρισκόταν κοντά σε έναν δρόμο με βιβλιοπωλεία. Επειδή, όμως, το να ξεφυλλίζεις βιβλία δεν επιτρεπόταν στη χώρα της, άρχισε να αγοράζει στην τύχη διαφόρων ειδών εκδόσεις. « Ονειρευόμουν να γίνω συγγραφέας », έλεγε σε μια παλαιότερη συνέντευξή της. «Δεν είχα σκεφτεί να συνεχίσω τις σπουδές μου στα μαθηματικά πριν από την τελευταία τάξη του γυμνασίου ». Το τέλος του Πολέμου Ιράν – Ιράκ, όταν η πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα της άρχισε, κατά κάποιο τρόπο, να ομαλοποιείται της επέτρεψε να επικεντρωθεί στις σπουδές της. Από το Πανεπιστήμιο Sharif βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο του Harvard, στο πλευρό του κορυφαίου μαθηματικού, βραβευμένου επίσης με το Fields Medal, Curtis McMullen. Εκεί η Mirzakhani ξεχώρισε για την αποφασιστικότητά της και τις αδιάκοπες ερωτήσεις της, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε από το φράγμα της γλώσσας. Συνήθως, τα ερωτήματα που έθετε ήταν στα αγγλικά και οι σημειώσεις της στα φαρσί. Ο McMullen την χαρακτήριζε επιστήμονα « ατρόμητης φιλοδοξίας », ενώ μιλώντας, παλαιότερα, για τη διατριβή της, την οποία ολοκλήρωσε στο Harvard, έκανε λόγο για ένα αριστούργημα και ένα σπουδαίο επίτευγμα, αφού η Mirzakhani είχε καταφέρει να λύσει δύο από τα δυσκολότερα επιστημονικά προβλήματα που αναζητούσαν επί πολλά χρόνια μια λύση. http://physicsgg.me/2017/07/15/%cf%80%ce%ad%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%b5-%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%85%cf%86%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-maryam-mirzakhani/

Σε ποια συχνότητα εκπέμπουν οι εξωγήινοι; Η συχνότητα των 1420 ΜHz (μήκος κύματος 21 cm) θεωρείται μια κατάλληλη συχνότητα από το πρόγραμμα SETI για την αναζήτηση σημάτων εξωγήινης ζωής. Αυτή η ραδιοφωνική συχνότητα μπορεί να περάσει μέσα από νέφη σκόνης και αερίων, τα οποία είναι αδιαφανή σε πολλές άλλες συχνότητες. Η πλάκα από χρυσό που μεταφέρουν τα μη επανδρωμένα διαστημόπλοια Pioneer 10 και 11, μεταξύ των άλλων έχει χαραγμένη πάνω της την διαδικασία εκπομπής των 21 cm από το άτομο υδρογόνου. Aν και το μήκος κύματος 21 cm του υδρογόνου θα αναγνωρίζονταν παντού και είναι το κατάλληλο μήκος κύματος για αναζήτηση ραδιοσημάτων εξωγήινης προέλευσης, η παρουσία της απανταχού ακτινοβολίας από το γαλαξιακό υδρογόνο κάνει την αναζήτηση δυσκολότερη καθώς πρέπει να γίνουν διορθώσεις εξαιτίας του υποβάθρου (το υδρογόνο είναι το στοιχείο με την μεγαλύτερη περιεκτικότητα στο σύμπαν), των σχετικών κινήσεων των πηγών (φαινόμενο Doppler ) κ.λπ. Στην δημοσίευση με τίτλο «Alternative Standard Frequencies for Interstellar Communication» οι ερευνητές Sivaram et al, προτείνουν κάποιες εναλλακτικές συχνότητες που δεν επηρεάζονται από ατομικές ή μοριακές πηγές και είναι ανεξάρτητες από οποιαδήποτε θέση. Σημειώνεται ότι τα αποτελέσματα των αρχικών αναζητήσεων του Drake και άλλων ερευνητών, καθώς και των προσπαθειών του SETI, στο μήκος κύματος των 21 cm ήταν μέχρι σήμερα αρνητικά. Υπάρχει επίσης και η γραμμή του υδροξυλίου (ΟΗ) στα 1612 MHz (18 cm), που προτάθηκε από άλλους ερευνητές, έτσι ώστε η μπάντα από το Η έως το ΟΗ, γνωστή ως ‘waterhole’ (του ραδιοφωνικού φάσματος), είναι πιθανόν να χρησιμοποιείται από εξωγήινους πολιτισμούς για επικοινωνία. Αλλά σε αυτά τα μήκη κύματος, θα μπορούσαν να υπάρξουν παρεμβολές από ατομικές ή μοριακές πηγές (για να μην αναφέρουμε δορυφόρους που χρησιμοποιούν την μπάντα του υδροξυλίου) αλλοιώνοντας πιθανά σήματα εξωγήινων. Μια συχνότητα που έχει υποδειχθεί ως μοναδική και απαλλαγμένη από τέτοια προβλήματα και επιπλέον προκύπτει από συνδυασμό θεμελιωδών φυσικών σταθερών είναι η: όπου είναι η ακτίνα Bohr, είναι η κλασική ακτίνα του ηλεκτρονίου, h η σταθερά του Planck, me η μάζα του ηλεκτρονίου, c η ταχύτητα του φωτός, και α =1/137 η σταθερά λεπτής υφής. H συχνότητα των 2556,8 MHz αντιστοιχεί σε μήκος κύματος 11,8 cm. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να ακτινοβολεί σ’ αυτή τη συχνότητα – και δεν ταυτίζεται με καμία από τις γνωστές μοριακές ή ατομικές γραμμές. Έτσι, δεν θα υπάρχουν παρεμβολές και ο γαλαξιακός θόρυβος σ’ αυτή τη συχνότητα θα είναι ελάχιστος. Συνεπώς η μετάδοση θα απαιτεί μικρότερη ισχύ. Θα μπορούσαν άλλοι συνδυασμοί θεμελιωδών σταθερών να οδηγήσουν σε τέτοιου είδους συχνότητες; Δεδομένου ότι το σύμπαν μας κυριαρχείται από την σκοτεινή ενέργεια, οι Sivaram et al δοκίμασαν την εξαγωγή τέτοιων συχνοτήτων χρησιμοποιώντας την κοσμολογική σταθερά Λ (που σχετίζεται με την σκοτεινή ενέργεια). Μια κατάλληλη συχνότητα που προτείνουν είναι τα 10 GHz η οποία μπορεί να διεισδύσει στην ατμόσφαιρα της Γης. Ένας άλλος συνδυασμός δίνει την πολύ χαμηλή συχνότητα των 50 kHz. Συνδυάζοντας την πυρηνική ακτίνα (η οποία είναι μια παγκόσμια παράμετρος) και την κοσμολογική σταθερά Λ, προκύπτει μια συχνότητα ~1kHz. Oι δυο αυτές συχνότητες είναι κατάλληλες για ένα ραδιοτηλεσκόπιο στην αθέατη πλευρά της Σελήνης και θα μπορούσαν να είναι οι συχνότητες που πιθανόν να επέλεγαν να εκπέμψουν οι εξωγήινοι. Κατά ειρωνεία της τύχης η συχνότητα ~1kHz, είναι η συχνότητα των βαρυτικών κυμάτων που σχετίζονται με την αστρική κατάρρευση και περίπου κοντά στις συχνότητες που εκπέμπονται από τον εγκέφαλο, παρότι η φυσική των δυο αυτών φαινομένων είναι τελείως διαφορετική. http://physicsgg.me/2017/07/31/%cf%83%ce%b5-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%85%cf%87%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%ad%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%be%cf%89%ce%b3%ce%ae%ce%b9/

Οι τελευταίες 5 βουτιές στην ατμόσφαιρα του Κρόνου από το διαστημικό σκάφος Cassini. Το διαστημικό σκάφος της NASA Cassini μπαίνει στην τελευταία φάση της αποστολής του, το μεγάλο φινάλε, καθώς προετοιμάζεται να ξεκινήσει μια σειρά από πάρα πολύ κοντινά περάσματα μέσα από την ανώτερη ατμόσφαιρα του πλανήτη Κρόνου, εκτελώντας τις 5 τελευταίες κοντινές περιφορές του γύρω από τον πλανήτη. Το πρώτο από τα πέντε περάσματα θα πραγματοποιηθεί το βράδυ της 13ης Αυγούστου. Κατά την διάρκεια αυτών των στενών προσεγγίσεων στον πλανήτη, η πλησιέστερη προσέγγιση θα είναι περίπου 1670 χιλιόμετρα πάνω από τα νέφη του Κρόνου. Το διαστημικό σκάφος αναμένεται πως θα συναντήσει αρκετά πυκνή ατμόσφαιρα, και θα απαιτηθεί η χρήση των μικρών πυραύλων που διαθέτει για να παραμείνει σταθερό στην τροχιά του. Οι συνθήκες είναι παρόμοιες με αυτές που συνάντησε το Cassini κατά την διάρκεια των κοντινών πτήσεών του στον δορυφόρο του Κρόνου, Τιτάνα, ο οποίος διαθέτει την δική πυκνή ατμόσφαιρα. Οι τεχνικοί της NASA ελπίζουν πως τα επιστημονικά όργανα του Cassini θα καταφέρουν να συλλέξουν πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την ατμόσφαιρα του πλανήτη. Μεταξύ άλλων, οι επιστήμονες ελπίζουν να καταφέρουν να κάνουν πιο ακριβή μέτρηση για τη διάρκεια της κρόνειας ημέρας, η οποία υπολογίζεται σε περίπου 10,5 γήινες ώρες Μετά από αυτές τις 5 τελευταίες διεισδύσεις στην ατμόσφαιρα του Κρόνου, θα ακολουθήσει τελική πτώση προς τον πλανήτη στις 15 Σεπτεμβρίου. Κατά την διάρκεια της τελικής πτώσης οι ερευνητές της NASA ελπίζουν πως τα επιστημονικά όργανα του Cassini θα στέλνουν άμεσα τα δεδομένα τους, μέχρι το διαστημικό σκάφος να φτάσει σε ένα υψόμετρο, όπου η ατμοσφαιρική πυκνότητα θα είναι περίπου διπλάσια από αυτή των ανώτερων στρωμάτων. Μόλις το Cassini φτάσει στο σημείο αυτό της ατμόσφαιρας του Κρόνου, δεν θα μπορεί να διατηρηθεί σταθερό ώστε να διατηρεί την κεραία του στραμμένη προς τη Γη και η επαφή θα χαθεί. Λίγες στιγμές μετά το σκάφος θα διαλυθεί στην ατμόσφαιρα σαν ένα μετεωρίτης, ολοκληρώνοντας έτσι μια από τις πιο επικές αποστολές στην ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος. http://physicsgg.me/2017/08/09/%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%af%ce%b5%cf%82-5-%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%84%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%81/

Ψάχνοντας ψύλλους στ’ άχυρα του CERN ή ψάχνοντας σπάνιες διασπάσεις του σωματιδίου Higgs. Από την ανακάλυψη του μποζονίου Higgs το 2012, οι ερευνητικές ομάδες ATLAS και CMS προσπαθούσαν να καταλάβουν αν αυτό το νέο σωματίδιο είναι το μποζόνιο Higgs που προβλέπεται από το Καθιερωμένο Πρότυπο των στοιχειωδών σωματιδίων ή πρόκειται για ένα μποζόνιο Higgs από ένα πιο εξωτικό θεωρητικό μοντέλο που περιέχει νέα, και μέχρι στιγμής άγνωστα σωματίδια. Η απάντηση βρίσκεται στις ιδιότητες του μποζονίου Higgs. Η μάζα του μποζονίου Higgs μετρήθηκε 125,09 GeV με μια ακρίβεια 0,2%. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του 2011 και του 2012 το πείραμα ATLAS είχε μελετήσει κάποιες από τις βασικές διεργασίες μέσω των οποίων παράγεται το μποζόνιο Higgs, καθώς και τα κύρια κανάλια διάσπασής του (το μποζόνιο Higgs έχει πολύ μικρό χρόνο ζωής 1.6×10−22 s, και διασπάται σε γνωστά σωματίδια που καταγράφονται από τον ανιχνευτή ATLAS). Τα αποτελέσματα συμφωνούν με τις προβλέψεις του Καθιερωμένου Προτύπου, αν και η πειραματική αβεβαιότητα θα μπορούσε να βελτιωθεί περισσότερο. Αυτές οι διαδικασίες εξακολουθούν να μετρούνται και να βελτιώνονται με τα δεδομένα του Run 2 που προέκυψαν σε υψηλότερες ενέργειες σύγκρουσης πρωτονίων. Για την πλήρη κατανόηση των ιδιοτήτων του μποζονίου Higgs, το πείραμα ATLAS έψαξε επίσης τις σπάνιες διασπάσεις του Higgs, όπως την διάσπασή του σε δυο μιόνια (H→μ+μ) και την διάσπαση προς ένα μποζόνιο Ζ και ένα φωτόνιο (H→Z+γ). Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο μόνο το 0,022% και το 0,15% των μποζονίων Higgs που παράγονται στο πείραμα ATLAS διασπώνται προς μ+μ ή Z+γ, αντίστοιχα. Το πείραμα ATLAS ανέλυσε τα δεδομένα των ετών 2015 και 2016 αναζητώντας αυτές τις σπάνιες διασπάσεις του μποζονίου Higgs. Και στα δυο κανάλια διάσπασης, ένα αναμενόμενο σήμα θα είναι ορατό ως ένα «στενό» καρούμπαλο στο διάγραμμα της κατανομής μάζας των παραγόμενων σωματιδίων, πάνω σε ένα ομαλά μειούμενο υπόβαθρο. Το σχήμα 1 δείχνει αυτή την κατανομή μάζας που παρατηρήθηκε στην διάσπαση προς ζεύγος μιονίων για την υπο-κατηγορία των γεγονότων που έχουν την καλύτερη ευαισθησία ως προς το σήμα του Higgs. Το σχήμα 2 δείχνει την κατανομή μάζας που παρατηρήθηκε στην διάπαση Ζγ, με το Ζ να αναγνωρίζεται μέσω της διάσπασής του σε ζεύγος ηλεκτρονίων ή μιονίων. Σε κανένα από τα δυο διαγράμματα δεν φαίνεται κάποιο (καρούμπαλο) ίχνος μποζονίου Higgs. Οι ερευνητές του ATLAS έχουν την δυνατότητα να προσδιορίσουν την μέγιστη ποσότητα του σήματος που αντιστοιχεί στις πιθανές διασπάσεις Higgs στα κανάλια μ+μ ή Ζ+γ και μπορεί να κρύβεται στα δεδομένα χωρίς να διαχωρίζεται από τις στατιστικές διακυμάνσεις του υποβάθρου. Οι υπολογισμοί αυτοί δείχνουν πως τα τωρινά δεδομένα είναι συνεπή με τις προβλέψεις του Καθιερωμένου Προτύπου και περιορίζουν τα εξωτικά μοντέλα του μποζονίου Higgs που προβλέπουν πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς διάσπασης σ’ αυτά τα κανάλια. Το γεγονός ότι η διάσπαση του Higgs προς δυο μιόνια δεν έχει παρατηρηθεί είναι ένα σημαντικό αποτέλεσμα και για έναν επί πλέον λόγο: δείχνει πως η σύζευξη του μποζονίου Higgs προς μιόνια είναι πολύ ασθενέστερη προς εκείνη των λεπτονίων ταυ. Αυτό ακριβώς προβλέπει και το Καθιερωμένο Πρότυπο σύμφωνα με το οποίο η σύζευξη του μποζονίου Higgs με κάποιο σωματίδιο είναι ανάλογη με την μάζα του σωματιδίου και το λεπτόνιο ταυ είναι 17 φορές βαρύτερο από το μιόνιο Έτσι, ενώ δεν έχουμε ακόμα αποδείξεις για αυτές τις σπάνιες διασπάσεις, δεν είμαστε μακριά από τις προβλέψεις του Καθιερωμένου Προτύπου. Η συλλογή πολύ περισσότερων δεδομένων στα επόμενα χρόνια θα αποκαλύψουν αυτές τις σπάνιες διασπάσεις – εφόσον το Καθιερωμένο Πρότυπο είναι σωστό! Αν όμως βρεθούν σημαντικές διαφορές σε σχέση με τις προβλέψεις σ’ αυτά τα σπάνια κανάλια διάσπασης του Higgs, τότε «οι ψύλλοι στ’ άχυρα του CERN» θα αποτελέσουν τα πειραματικά δεδομένα μιας νέας, άγνωστης προς το παρόν, φυσικής. http://physicsgg.me/2017/08/12/%cf%88%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%88%cf%8d%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%83%cf%84-%ce%ac%cf%87%cf%85%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-cern/

Η εξερεύνηση των άστρων νετρονίων από τον Διαστημικό Σταθμό. Πριν από μερικές εβδομάδες η Space-X μετέφερε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την πειραματική διάταξη NICER (Neutron Star Interior Composition Explorer) ο σκοπός της οποίας είναι η εξερεύνηση της σύστασης και της δομής υπερ-πυκνών αστρονομικών αντικειμένων, όπως τα άστρα νετρονίων, καταγράφοντας την ακτινοβολία Χ που εκπέμπεται από αυτά. Το NICER ήδη άρχισε να λειτουργεί στον Διαστημικό Σταθμό. Μέχρι σήμερα έχει παρατηρήσει πάνω από 40 αστρονομικά αντικείμενα με αρχικό στόχο την βαθμονόμηση του οργάνου. Μαζί με το NICER, θα εφαρμοστεί επίσης και το πρωτοποριακό σύστημα SEXTANT (Station Explorer for X-ray Timing and Navigation Technology), το οποίο θα χρησιμοποιήσει τα δεδομένα του NICER για τον προσδιορισμό θέσης και την πλοήγηση στο διάστημα βασισμένη στα πάλσαρ. http://physicsgg.me/2017/07/18/%ce%b7-%ce%b5%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%8d%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%cf%89%ce%bd-%ce%bd%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%80%cf%8c/

Ανακαλύφθηκαν δύο πιθανώς κατοικήσιμοι εξωπλανήτες, σε απόσταση μόνο 12 ετών φωτός. Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ότι γύρω από το άστρο Ταυ Κήτους (Tau Ceti), σε απόσταση μόνο 12 ετών φωτός από τη Γη, περιφέρονται τέσσερις βραχώδεις εξωπλανήτες με μέγεθος λίγο έως αρκετά μεγαλύτερο από αυτό του πλανήτη μας. Από αυτούς, οι δύο φαίνεται ότι βρίσκονται στη «φιλόξενη» ζώνη πέριξ του άστρου τους και άρα μπορεί να διαθέτουν συνθήκες ευνοϊκές για την ανάπτυξη ζωής. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Φάμπο Φενγκ του βρετανικού Πανεπιστημίου του Χέρτφορντσάιρ, εκτιμούν ότι καθένας από τους δύο εξωπλανήτες είναι μια υπερ-Γη, δηλαδή έχει μάζα μεγαλύτερη της Γης, και βρίσκεται οριακά εντός της φιλόξενης ζώνης του μητρικού άστρου του. Οι άλλοι δύο μικρότεροι εξωπλανήτες βρίσκονται εκτός αυτής της ζώνης, καθώς κινούνται πολύ κοντύτερα στο Ταυ Κήτους και άρα θα είναι πιο καυτοί και άνυδροι. Αν και δεν είναι κατάλληλοι για ζωή, είναι ανάμεσα στους μικρότερους εξωπλανήτες στο μέγεθος της Γης που έχουν ανιχνευθεί γύρω από ένα κοντινό άστρο σαν τον Ήλιο, έχοντας μάζες όχι μεγαλύτερες απο 1,7 φορές σε σχέση με τον πλανήτη μας. Πριν μερικά χρόνια η ίδια ομάδα αστρονόμων είχε ανακοινώσει την πιθανή ανακάλυψη πέντε εξωπλανητών γύρω από το ίδιο άστρο. Αυτή τη φορά, μετά από νέες παρατηρήσεις με τη βοήθεια του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου στη Χιλή και του τηλεσκοπίου Κεκ στη Χαβάη, πιστεύουν ότι βρίσκονται πιο κοντά στην πραγματικότητα. http://www.scoop.it/t/physicists-and-physics/p/4082919058/2017/08/10/12

Το διαστημικό σκάφος «Νέοι Ορίζοντες» σε απόσταση ρεκόρ από τη Γη. Πρόκειται για το αστρονομικό αντικείμενο της ζώνης Kuiper, 2014 MU69, που απέχει 6,5 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Είναι ο επόμενος στόχος εξερεύνησης – μετά τον Πλούτωνα – του διαστημικού σκάφους New Horizons. Μήπως όμως το αντικείμενο MU69 στην πραγματικότητα είναι δυο ξεχωριστά αστρονομικά αντικείμενα; Οι επιστήμονες της αποστολής New Horizons προσπαθούν να απαντήσουν σ’ αυτό το ερώτημα καθώς ταξινομούν τα νέα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το μακρινό αντικείμενο της ζώνης Kuiper 2014 MU69, το οποίο θα προσεγγίσει το διαστημικό σκάφος Νέοι Ορίζοντες την 1η Ιανουαρίου του 2019. Αυτή η προσέγγιση θα είναι η πιο μακρινή προσέγγιση αστρονομικού αντικειμένου στην ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος, πάνω από 1,6 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα πέρα από τον πλανήτη-νάνο Πλούτωνα. Το αντικείμενο της ζώνης του Kuiper που απέχει 6,5 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη, πέρασε μπροστά από ένα μακρινό άστρο στις 17 Ιουλίου του 2017. Τηλεσκόπια από τη Γη στόχευσαν το αντικείμενο για να παρατηρήσουν την σκιά του και να αντλήσουν έτσι περισσότερα στοιχεία για το μέγεθος, το σχήμα του και το περιβάλλον γύρω από το MU69. Με βάση τις νέες παρατηρήσεις απόκρυψης του μακρινού άστρου, οι αστρονόμοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το MU69 δεν είναι ένα σφαιρικό σώμα, αλλά μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά επίμηκες σφαιροειδές σώμα, ή θα μπορούσε να είναι ένα ζεύγος αντικειμένων που το ένα περιφέρεται γύρω από το άλλο ή ότι πρόκειται για ένα ενιαίο σώμα από το οποίο λείπει ένα μεγάλο κομμάτι. Από τις παρατηρήσεις αυτές προέκυψε ότι το MU69 φαίνεται να έχει εύρος μέχρι 30 χιλιόμετρα ή αν πρόκειται για δυο αντικείμενα, τότε το καθένα έχει διάμετρο 15 έως 20 χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα αστρονομικό αντικείμενο με εξωτικό σχήμα ή είναι ένα δυαδικό αντικείμενο; Σ’ αυτό, αλλά και σε άλλα ερωτήματα σχετικά με το το MU69 θα δώσει απαντήσεις το διαστημικό σκάφος Νέοι Ορίζοντες σε λιγότερο από 17 μήνες από σήμερα. http://physicsgg.me/2017/08/08/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%ad%ce%bf%ce%b9-%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b6%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82/

Τα παράξενα του Ουρανού. Είναι ένας πλανήτης που βρίσκεται στη γειτονιά μας - αν και λίγο μακριά, προς τα «εξωτερικά προάστιά» της -, όμως γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτόν. Τα όσα έχουμε μάθει ωστόσο μέχρι τώρα αρκούν για να καταλάβουμε ότι είναι ιδιαίτερος. Ο Ουρανός είναι ο «ξαπλωμένος» πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ο μόνος που αντί να περιστρέφεται σχεδόν όρθιος, όπως η Γη, «κυλάει» πλαγιασμένος σαν μπάλα, καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο. Επιπλέον, έχει μια παράξενη γεωμετρία στο μαγνητικό πεδίο του η οποία το αναγκάζει να κάνει «τούμπες». Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τώρα ανακαλύφθηκε ότι η μαγνητόσφαιρά του ανοιγοκλείνει καθημερινά σαν να γυρίζει κάποιος έναν διακόπτη, αφήνοντας τον ηλιακό άνεμο να μπαίνει και να «ανάβει» ένα εντυπωσιακό σέλας. Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο είναι ότι, όσο και αν για εμάς είναι πραγματικά μοναδικός, οι τελευταίες παρατηρήσεις δείχνουν ότι ο Ουρανός αποτελεί ένα «μοντέλο» πολύ διαδεδομένο στον γαλαξία μας. Αυτό σημαίνει ότι μαθαίνοντας τα μυστικά του θα μπορέσουμε να εξερευνήσουμε καλύτερα τους πλανήτες που ανακαλύπτουμε σε άλλα αστρικά συστήματα. Περισσότερα στις σελίδες που ακολουθούν. Ο Ουρανός δεν είναι από τους πιο διάσημους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Αντιθέτως, ίσως να είναι ο τελευταίος που θα σας έρθει στο μυαλό αν κάποιος σας ζητήσει να τους απαριθμήσετε. Παρ' όλα αυτά είναι πραγματικά ξεχωριστός. Μαζί με τον Ποσειδώνα αποτελούν τους δύο παγωμένους γίγαντες στο σύστημά μας - είναι οι δυο πιο μακρινοί από τον Ηλιο, με τον Ουρανό προτελευταίο καθώς βγαίνουμε προς το Διάστημα. Αυτό από μόνο του είναι κάτι ιδιαίτερο, όμως ο Ουρανός έχει μία παραπάνω ιδιαιτερότητα. Είναι ο μοναδικός πλανήτης στο Ηλιακό Σύστημα που είναι «πλαγιασμένος»: ο άξονας περιστροφής του είναι σχεδόν οριζόντιος, έχει κλίση 97,7 μοίρες και είναι σχεδόν παράλληλος με το επίπεδο της τροχιάς του. Ετσι φαίνεται να «κυλάει» σαν μια μπάλα καθώς περιφέρεται γύρω από το άστρο μας, με τον βόρειο και τον νότιο πόλο του να βρίσκονται εκεί όπου στους άλλους πλανήτες βρίσκεται ο ισημερινός. Επιπλέον η μαγνητόσφαιρα του Ουρανού, η περιοχή δηλαδή της επιρροής του μαγνητικού πεδίου του, η οποία τον προστατεύει από τον ηλιακό άνεμο, τα φορτισμένα σωματίδια που εκπέμπει ο Ηλιος, είναι και αυτή παράξενη, μοναδική σε σχέση με όσες γνωρίζουμε. Τώρα η ήδη παράξενη μαγνητόσφαιρα αποδεικνύεται ακόμη πιο αλλόκοτη από ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες. Οπως έδειξε μια νέα μελέτη, καθημερινά «ανοιγοκλείνει», σαν κάποιος να γυρίζει έναν διακόπτη, αφήνοντας τον ηλιακό άνεμο να περάσει άπλετος μέσα στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Η νέα ανακάλυψη έγινε δεκτή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και αυτό όχι μόνο επειδή έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σε αυτόν τον τόσο ξεχωριστό πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Οι ερευνητές θεωρούν ότι οι νέες γνώσεις που αποκομίζουμε για τον παγωμένο γίγαντα αερίων της γειτονιάς μας μπορούν να βοηθήσουν και να κατευθύνουν καλύτερα την εξερεύνησή μας σε άλλα αστρικά συστήματα, στα οποία οι «αέρινοι» πλανήτες στο μέγεθος του Ουρανού φαίνονται να αφθονούν. Το στιγμιότυπο του Voyager 2 Το πόσο ασυνήθιστη είναι η μαγνητόσφαιρα του Ουρανού έγινε γνωστό τη δεκαετία το 1986, όταν το Voyager 2 πέρασε δίπλα από τον πλανήτη και έκανε τις πρώτες κοντινές παρατηρήσεις και μετρήσεις του. Μέχρι τότε οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι το μαγνητικό πεδίο του παγωμένου γίγαντα αερίων ήταν ευθυγραμμισμένο με τον ηλιακό άνεμο και άρα δεν άφηνε τα φορτισμένα σωμάτια που εκπέμπει το μητρικό άστρο μας να περάσουν στην ατμόσφαιρά του. Τα δεδομένα που έστειλε ο διαστημικός εξερευνητής αποκάλυψαν ωστόσο μια εικόνα εντελώς διαφορετική. «Με το πέρασμα του Voyager στη δεκαετία του 1980 μάθαμε ότι το μαγνητικό πεδίο του Ουρανού είναι εξαιρετικά κεκλιμένο σε σχέση με τον άξονα περιστροφής του» λέει στο «Βήμα» η Κάρολ Πάτι, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια (Georgia Tech) στην Ατλάντα των ΗΠΑ και μία εκ των δύο συγγραφέων της νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Journal of Geophysical Research». «Και όχι μόνο είναι εξαιρετικά κεκλιμένο, περίπου 60 μοίρες σε σχέση με τον άξονα περιστροφής, αλλά επιπλέον είναι έκκεντρο, το κέντρο του μαγνητικού πεδίου απέχει από το κέντρο του πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι το μαγνητικό δίπολο είναι εξαιρετικά ασύμμετρο, η μία πλευρά του είναι ισχυρότερη επειδή το κέντρο του δεν συνδέεται με το κέντρο του πλανήτη». Αυτό το εξαιρετικά δυναμικό μαγνητοσφαιρικό περιβάλλον του Ουρανού που αποκάλυψε το Voyager 2 προβλημάτιζε τους επιστήμονες. Ωστόσο, καθώς το διαστημόπλοιο απλώς πέρασε δίπλα από τον πλανήτη χωρίς να τεθεί σε τροχιά γύρω του ώστε να κάνει περισσότερες παρατηρήσεις, οι ερευνητές είχαν στη διάθεσή τους λίγα στοιχεία - «ένα απλό στιγμιότυπο», όπως μας λέει η κυρία Πάτι. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του Voyager 2 η καθηγήτρια και ο φοιτητής της, Σιν Κάο, ανέπτυξαν ένα μοντέλο προκειμένου να διερευνήσουν πώς ακριβώς λειτουργεί αυτή η τόσο «μπερδεμένη» γεωμετρικά μαγνητόσφαιρα του παγωμένου γίγαντα. Η υποψία τους ήταν ότι τα πράγματα στον Ουρανό θα πρέπει, και από τη «μαγνητική» άποψη, να είναι διαφορετικά από ό,τι στη Γη. Και η υποψία αυτή επιβεβαιώθηκε. Μαγνητικά... βαρελάκια Στη Γη οι δύο πόλοι του μαγνητικού πεδίου βρίσκονται πολύ κοντά - σχεδόν συμπίπτουν - με τους γεωγραφικούς πόλους. Ετσι η μαγνητόσφαιρα κινείται ουσιαστικά μαζί με τον πλανήτη, καθώς αυτός περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο και περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του. «Το μαγνητικό πεδίο της Γης σε σχέση με τον Ηλιο και την κατεύθυνση του Ηλιου φαίνεται μάλλον στατικό, περιστρέφεται αλλά ο ίδιος προσανατολισμός του μαγνητικού πεδίου βλέπει τον Ηλιο και τον ηλιακό άνεμο καθ' όλη τη διάρκεια της περιστροφής» εξηγεί η κυρία Πάτι. Οπως μας λέει, αν φανταστούμε τη μαγνητόσφαιρα της Γης σαν μια μπάλα με κόκκινο το επάνω μέρος της και μπλε το κάτω, όπως περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο και περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, το κόκκινο μέρος μένει πάντοτε επάνω και το μπλε κάτω, ακολουθώντας αρμονικά την κίνηση της Γης. Στον Ουρανό όμως η «μπάλα» της μαγνητόσφαιρας αναποδογυρίζει συνεχώς, το κόκκινο πότε είναι πάνω και πότε κάτω. «Είναι σαν να βλέπετε ένα παιδικό καροτσάκι να κουτρουβαλιάζεται ακυβέρνητο σε μια πλαγιά κάνοντας τούμπες» περιγράφει η ερευνήτρια. «Καθώς ο άξονάς του έχει κλίση 60 μοιρών και είναι έκκεντρο, το μαγνητικό πεδίο αλλάζει προσανατολισμό σε σχέση με την κατεύθυνση του Ηλιου καθημερινά καθώς περιστρέφεται» λέει. «Επειδή λοιπόν ο προσανατολισμός του μαγνητικού πεδίου που "βλέπει" τον ηλιακό άνεμο αλλάζει διαρκώς, σε κάποιες φάσεις τα δύο αυτά πεδία είναι ευθυγραμμισμένα και σε άλλες οι δυναμικές γραμμές τους είναι αντίθετες και συγκρούονται. Στην περίπτωση αυτή έχουμε το φαινόμενο της μαγνητικής επανασύνδεσης, κατά την οποία ο ηλιακός άνεμος μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στη μαγνητόσφαιρα του Ουρανού. Αυτή η διαδικασία προκαλεί έντονο σέλας ή απλώς οδηγεί στην είσοδο ενέργειας από τον ηλιακό άνεμο στα όρια του Ουρανού με το Διάστημα και στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς του». Οι επιστήμονες περιγράφουν αυτή τη διαδικασία σαν ένα είδος διακόπτη που ανά τακτά χρονικά διαστήματα «ανοίγει» τη μαγνητόσφαιρα αφήνοντας να περάσουν τα φορτισμένα σωματίδια του ηλιακού ανέμου και μετά την ξανακλείνει, με αποτέλεσμα να λειτουργεί και πάλι σαν προστατευτική ασπίδα. Το φαινόμενο της μαγνητικής επανασύνδεσης παρατηρείται και στη Γη, κοντά στους πόλους - στην περίπτωση αυτή έχουμε συνήθως στον πλανήτη μας ενίσχυση στο σέλας. Στη Γη όμως, όπως επισημαίνει η κυρία Πάτι, «υπεύθυνος» γι' αυτό είναι ο ηλιακός άνεμος, ο οποίος ορισμένες φορές αλλάζει προσανατολισμό ή είναι πιο ισχυρός και έρχεται να συγκρουστεί με το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη. Αντιθέτως, στον Ουρανό ο «ένοχος» είναι η ίδια η μαγνητόσφαιρα με την κίνησή της και την αλλαγή του προσανατολισμού της. «Εκεί έχουμε περιοδική επανασύνδεση κάθε φορά που το πεδίο βρίσκεται αντιπαράλληλο με τον ηλιακό άνεμο». Αυτό συμβαίνει καθημερινά, και η ημέρα στον Ουρανό διαρκεί περίπου 17 ώρες και 14 λεπτά. Οδηγός» για εξωπλανήτες Πέρα από το γεγονός ότι το σέλας θα πρέπει να δημιουργεί καθημερινά εντυπωσιακές εικόνες στον ουρανό του Ουρανού ή το ότι τα πράγματα θα πρέπει να είναι εξαιρετικά τεταμένα μαγνητικά στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς του, το μοντέλο των επιστημόνων δεν μπορεί να μας πει πολλά πράγματα γι' αυτόν καθαυτόν τον πλανήτη και την εξέλιξή του. «Δεν ξέρουμε ακόμη τι σημαίνει αυτό για την εξέλιξη του Ουρανού στον χρόνο» λέει η κυρία Πάτι. «Η ανακάλυψή μας ωστόσο, εκτός του ότι προσφέρει μια νέα εικόνα, μπορεί να έχει ενδιαφέρον όταν εξετάζουμε πλανήτες σε άλλα αστρικά συστήματα. Στατιστικά, όπως έχει δείξει μια μελέτη για τους εξωπλανήτες, πολλοί από αυτούς έχουν μέγεθος παρόμοιο με του Ουρανού και του Ποσειδώνα» λέει η κυρία Πάτι. Το ίδιο ακριβώς επισημαίνει και ο συνεργάτης της, Σιν Κάο, ο έτερος συγγραφέας της μελέτης. «Και οι δύο παγωμένοι γίγαντες του ηλιακού μας συστήματος έχουν διαφορετικές μαγνητόσφαιρες σε σχέση με τους "γήινους" πλανήτες» μας λέει. «Μπορεί τέτοιου είδους μαγνητόσφαιρες να είναι συνηθισμένες στον Γαλαξία, οι γνώσεις μας όμως γι' αυτές είναι περιορισμένες». Ο ερευνητής πιστεύει ότι η μελέτη της μαγνητόσφαιρας του Ουρανού μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των εξωπλανητών που ανακαλύπτουμε. «Σύμφωνα με τη μελέτη μας ο Ουρανός φαίνεται να αλληλεπιδρά με τον ηλιακό άνεμο πολύ πιο ενεργά από ό,τι η Γη. Η μαγνητόσφαιρά του ανοίγει και κλείνει σε καθημερινή βάση εξαιτίας των μοναδικών γεωμετριών της περιστροφής και του μαγνητικού πεδίου του, ακόμη και όταν ο ηλιακός άνεμος παραμένει αμετάβλητος. Αυτό το σύνθετο φαινόμενο ίσως θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε περισσότερο την επιρροή που μπορεί να έχει μια τέτοια μαγνητόσφαιρα στο κατά πόσον ένας εξωπλανήτης είναι κατοικήσιμος ή όχι». Το μοντέλο που ανέπτυξαν οι επιστήμονες αποτελεί, όπως μας λέει η κυρία Πάτι, μόνο μια «πρώτη ματιά» στη δυναμική της μαγνητόσφαιρας του Ουρανού. «Είναι μια πολύ θεωρητική προσέγγιση, χρησιμοποιήσαμε προσομοιώσεις βασισμένες στη Φυσική για να κατανοήσουμε τη δυναμική του συστήματος. Τώρα ασχολούμαστε με το να περιγράψουμε αναλυτικά πώς το σύστημα εξελίσσεται στον χρόνο. Και ελπίζουμε ότι αυτό ίσως θα είναι χρήσιμο για να κατανοήσουμε καλύτερα τον Ουρανό. Μπορεί επίσης να αποβεί χρήσιμο αν στο μέλλον υπάρξει κάποια αποστολή εκεί» λέει η κυρία Πάτι. «Ξέρετε, πρόσφατα δημοσιεύθηκε η μελέτη της Ομάδας Προσδιορισμού της Επιστήμης του Ουρανού σχετικά με το τι απαιτείται για μια αποστολή στον Ουρανό. Το να έχουμε μοντέλα που περιγράφουν πώς το σύστημα εξελίσσεται στον χρόνο αποτελεί κρίσιμο βήμα για τον σχεδιασμό μιας αποστολής». Ατελείωτες και αλλόκοτες εποχές Ο Ουρανός χρειάζεται 84 γήινα χρόνια για να ολοκληρώσει μια περιφορά γύρω από τον Ηλιο. Η τόσο μεγάλη διάρκεια του έτους του σε συνδυασμό με την κλίση του άξονα περιστροφής του κάνουν τις εποχές στον παγωμένο γίγαντα αλλόκοτες και... ατελείωτες. Κάθε εποχή διαρκεί 21 γήινα έτη ενώ κατά το θερινό ή το χειμερινό ηλιοστάσιο ο βόρειος και ο νότιος πόλος του πλανήτη αντίστοιχα έχουν διαρκώς ημέρα ή νύχτα. Τον Δεκέμβριο του 2007 το νότιο ημισφαίριο του Ουρανού μπήκε στο φθινόπωρο. Για τα 40 χρόνια που ακολουθούν ο βόρειος πόλος του πλανήτη θα έχει ημέρα ενώ ο νότιος πόλος θα είναι βυθισμένος στο σκοτάδι. «Κατά τη διάρκεια της περιφοράς του γύρω από τον Ηλιο οι εποχές του είναι τόσο δραματικές» μας λέει η Κάρολ Πάτι. «Ξέρετε, κατά τη διάρκεια των εποχών των ηλιοστασίων, το καλοκαίρι και τον χειμώνα, ο άξονας περιστροφής του Ουρανού ουσιαστικά δείχνει προς τον Ηλιο και έτσι το ένα ημισφαίριο έχει ήλιο συνεχώς ενώ το άλλο δεν έχει ήλιο. Στις εποχές των ισημεριών, το φθινόπωρο και την άνοιξη, ο άξονας περιστροφής γίνεται σχεδόν κάθετος σε σχέση με την προηγούμενη θέση του καθώς ο Ουρανός περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο, οπότε έχουμε ήλιο στον ισημερινό, αλλά ο πλανήτης εξακολουθεί να περιστρέφεται πλαγιασμένος». Οπως επισημαίνει η καθηγήτρια, οι γνώσεις μας για το τόσο ιδιαίτερο και δυναμικό σύστημα του Ουρανού έχουν εμπλουτιστεί τα τελευταία χρόνια. «Εχουμε πλέον παρατηρήσεις που δείχνουν ότι ο Ουρανός έχει επίσης ενδιαφέροντα ατμοσφαιρικά συστήματα και όμορφα νέφη, καθώς και ωραίους, διακριτικούς δακτυλίους. Επιπλέον έχει πάρα πολλούς δορυφόρους. Είναι ένας πλανήτης πραγματικά πολύ διαφορετικός, ενδιαφέρων και συναρπαστικός». Ουράνιες ιδιαιτερότητες Γιατί πίστευαν ότι είναι άστρο; Ο Ουρανός είναι ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε με τηλεσκόπιο, το 1871, από τον βρετανό αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ. Αν και υπό καλές συνθήκες είναι ορατός με γυμνό μάτι, μέχρι τότε πίστευαν ότι είναι άστρο επειδή είναι σχετικά θαμπός και κινείται πολύ αργά. Σε μια καθαρή νύχτα μπορείτε να τον δείτε και με ένα καλό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο. Ο μοναδικός με ελληνικό όνομα Ο Χέρσελ αρχικά θέλησε να τον ονομάσει Γεωργιανό Πλανήτη προς τιμήν του τότε βασιλιά της Αγγλίας Γεωργίου Γ΄, αλλά η ιδέα ναυάγησε. Διάφορα άλλα ονόματα προτάθηκαν, από Υπερκρόνιος και Minerva (το λατινικό για την Αθηνά) μέχρι Χέρσελ. Τελικά επικράτησε το Ουρανός, από τον θεό της ελληνικής μυθολογίας. Είναι μάλιστα ο μοναδικός πλανήτης που η διεθνής ονομασία του - Uranus - έχει ελληνική και όχι λατινική ρίζα. Γαλάζιο, όπως μεθάνιο Το γαλαζοπράσινο χρώμα του Ουρανού οφείλεται στο μεθάνιο που υπάρχει στην ατμόσφαιρά του, η οποία αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο. Αποκαλείται παγωμένος γίγαντας αερίων επειδή το 80% και πλέον της μάζας του αποτελείται από ένα ρευστό μείγμα πάγων νερού, μεθανίου και αμμωνίας. Γιατί «ξαπλώνει»; Το «πλάγιασμα» του άξονα περιστροφής του Ουρανού, ο οποίος έχει κλίση 97,7 μοιρών με αποτέλεσμα ο πλανήτης να «κυλάει» σαν μπάλα καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο, αποτελεί ένα άλυτο μυστήριο για τους επιστήμονες. Η επικρατέστερη θεωρία υποστηρίζει ότι κάποιος πρωτοπλανήτης έπεσε κάποτε επάνω στον Ουρανό αναποδογυρίζοντάς τον. Σαιξπηρικοί δορυφόροι Ο Ουρανός έχει τουλάχιστον 27 δορυφόρους. Σε αντίθεση με τα φεγγάρια των άλλων πλανητών, που έχουν ονόματα από την ελληνική μυθολογία, οι δορυφόροι του Ουρανού έχουν ονομαστεί από ήρωες έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και του Αλεξάντερ Πόουπ: Μιράντα, Ομπερον, Οφηλία, Πουκ, Ιουλιέτα, Δυσδαιμόνα, Αριελ, Ούμπιρελ, Μπελίντα είναι μερικοί από αυτούς. http://www.tovima.gr/science/article/?aid=891998

Ήρθε η ώρα να πάμε ξανά στη Σελήνη, λέει ο Τζεφ Μπέζος. Τα σχέδιά του για τη δημιουργία αποικιών στη Σελήνη αποκάλυψε πρόσφατα ο ιδρυτής της Amazon.com Τζεφ Μπέζος, ο οποίος έχει ιδρύσει και την εταιρεία ιδιωτικών διαστημόπλοιων Blue Origin. Όραμά του είναι αρχικά να δημιουργηθούν αποικίες στη Σελήνη και στη συνέχεια ο άνθρωπος να «κατακτήσει» ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα. Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η ιστοσελίδα τεχνολογίας TechRadar, ο Μπέζος μίλησε για τα εν λόγω σχέδιά του κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντι, στη Φλόριντα των ΗΠΑ, όπου και έλαβε το πρώτο του βραβείο Buzz Aldrin Innovation. «Έχει έρθει η ώρα για την Αμερική να επιστρέψει στη Σελήνη και αυτή τη φορά να μείνει», δήλωσε ο ίδιος. «Πρέπει να χτίσουμε μόνιμους οικισμούς στη Σελήνη όπου θα μπορούμε να παίρνουμε νερό και ηλιακή ενέργεια. Γνωρίζουμε πλέον πράγματα για τη Σελήνη τα οποία δεν ξέραμε τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 και με τη χρήση επαναχρησιμοποιούμενων πυραύλων μπορούμε να το επιτύχουμε οικονομικά. Μπορούμε να το επιτύχουμε σήμερα», πρόσθεσε ο ίδιος. Ο Τζεφ Μπέζος συνέχισε αναλύοντας την ιδέα του για το πρόγραμμα Blue Moon, μέσω του οποίου η εταιρεία Blue Origin θα μπορούσε να αποστέλλει φορτία στη Σελήνη ώστε να κατασκευαστεί ρομποτικά ένας μόνιμος ανθρώπινος οικισμός. Η υπηρεσία αυτή θα χρησιμοποιεί επαναχρησιμοποιούμενους πυραύλους. «Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πήγαμε στη Σελήνη», υπογράμμισε ο Τζεφ Μπέζος. «Όλη αυτή η ιστορία είναι ωραία, αλλά σας εγγυώμαι ότι αυτοί οι τύποι (οι αστροναύτες) ποτέ δεν πίστεψαν ότι θα ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι που θα πατούσαν στη Σελήνη», πρόσθεσε ο ίδιος, ενώ συνέχισε λέγοντας ότι το μόνο εμπόδιο για το επόμενο βήμα είναι πως το ταξίδι στο διάστημα είναι υπερβολικά ακριβό. «Πρέπει να κατασκευάσουμε επαναχρησιμοποιούμενους πυραύλους και για αυτόν τον στόχο ιδρύθηκε η Blue Origin», είπε κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ο κ. Μπέζος. Ο ίδιος δήλωσε επίσης ότι η εξερεύνηση και ο αποικισμός του ηλιακού μας συστήματος θα επέτρεπε σε τουλάχιστον 1 τρισεκατομμύριο ανθρώπους να ζήσουν εκτός της Γης. «Φανταστείτε ότι σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να έχουμε 1.000 Αϊνστάιν και 1.000 Μότσαρτ. Πόσο τέλειο θα ήταν αυτό;», κατέληξε ο ίδιος. http://www.tovima.gr/science/article/?aid=892392 Νέες εκτιμήσεις για το μαγνητικό πεδίο της Σελήνης. Η Σελήνη σήμερα έχει ένα σχεδόν μηδενικό μαγνητικό πεδίο, αλλά αυτό δεν συνέβαινε πάντα. Στην πραγματικότητα, κάποτε ο δορυφόρος της Γης διέθετε ισχυρό μαγνητικό πεδίο και αυτό, έστω και εξασθενημένο στη συνέχεια, διατηρήθηκε επί πολύ περισσότερο χρόνο από ό,τι πίστευαν έως τώρα οι επιστήμονες, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις Αμερικανών ειδικών. Νέα στοιχεία από αρχαία σεληνιακά πετρώματα δείχνουν ότι ένα ενεργό φυσικό «δυναμό» που υπήρχε μέσα στον λιωμένο μεταλλικό πυρήνα του φεγγαριού, δημιουργούσε ένα μαγνητικό πεδίο που διήρκεσε από ένα έως 2,5 δισεκατομμύρια περισσότερα χρόνια σε σχέση με τις αρχικές εκτιμήσεις. Πριν από περίπου 3,6 δισεκατομμύρια χρόνια το σεληνιακό μαγνητικό πεδίο είχε περίπου την ίδια ισχύ με αυτό της Γης σήμερα (κατά μέσο όρο γύρω στα 50 μικροτέσλα). Νωρίτερα, πριν τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, εκτιμάται ότι είχε φθάσει ακόμη και τα 100 έως 110 μικροτέσλα, ήταν δηλαδή διπλάσιο του σημερινού γήινου. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι, για άγνωστο λόγο, το αρχικό ισχυρό σεληνιακό μαγνητικό πεδίο είχε σχεδόν εξαφανισθεί πριν από 3,2 έως 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η νέα μελέτη όμως συμπεραίνει, ότι τελικά, αν και εξασθενημένο, το πεδίο αυτό διήρκεσε για άλλο ένα έως 2,5 δισ. έτη. Οι ερευνητές των πανεπιστημίων ΜΙΤ και Ράτγκερς, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια γεωεπιστημών και πλανητικών επιστημών Σόνια Τίκου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances» μελέτησαν σεληνιακά δείγματα, που είχαν φέρει οι Αμερικανοί αστροναύτες της αποστολής «Απόλλων 15» το 1971. Στο σεληνιακό πέτρωμα, του οποίου η ηλικία εκτιμήθηκε ότι ήταν ενός έως 2,5 δισεκατομμυρίων ετών, η ανάλυση με μαγνητόμετρα και άλλα όργανα έδειξε την ύπαρξη ενός μαγνητικού πεδίου περίπου πέντε μικροτέσλα. Δηλαδή η Σελήνη συνέχιζε να έχει ένα μαγνητικό πεδίο γύρω της, έστω και κατά πολύ ασθενέστερο, περίπου το ένα δέκατο αυτού που είχε παλαιότερα, το οποίο παρόλα αυτά ήταν 1.000 φορές μεγαλύτερο από τα σημερινά μαγνητικά πεδία στο διαπλανητικό χώρο. Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, το σεληνιακό μαγνητικό πεδίο άρχισε να εξασθενεί σημαντικά πριν από περίπου 3 δισ. χρόνια, αλλά διατηρήθηκε για τουλάχιστον άλλο ένα δισ. χρόνια σε πιο εξασθενημένη κατάσταση, έχοντας έτσι μια συνολική διάρκεια τουλάχιστον δύο δισ. ετών. Σήμερα πια η Σελήνη δεν έχει σχεδόν καθόλου μαγνητικό πεδίο που να γεννιέται από το «δυναμό» του πυρήνα της (όπως συμβαίνει ακόμη στο κέντρο της Γης) και οι επιστήμονες δεν ξέρουν πότε ακριβώς αυτό «έσβησε». Οι αστροβιολόγοι θεωρούν το μαγνητικό πεδίο βασικό παράγοντα κατοικησιμότητας και κριτήριο για την πιθανότητα εύρεσης ζωής σε έναν εξωπλανήτη. Το πεδίο αυτό στη Γη προστατεύει τους ανθρώπους και τα άλλα έμβια όντα από τα επικίνδυνα σωματίδια του ηλιακού «ανέμου» και την ιοντίζουσα ακτινοβολία του διαστήματος, που μπορούν να προκαλέσουν γενετικές μεταλλάξεις. Όπως είπε η Τίκου, όταν το μαγνητικό πεδίο ενός πλανήτη ή δορυφόρου πεθαίνει, τότε τα ιοντίζοντα σωματίδια του Ήλιου μπορούν να οδηγήσουν σε διάσπαση και οριστική εξαφάνιση τα μόρια του νερού μέσα σε διάστημα μερικών εκατοντάδων ετών, καθιστώντας έτσι άνυδρο ένα ουράνιο σώμα. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο γειτονικός Άρης που είχε κάποτε μαγνητικό πεδίο και πολύ νερό, αλλά το τελευταίο εξαφανίσθηκε σχεδόν όλο, όταν η μαγνητική «ασπίδα» του χάθηκε πριν από περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Όμως η νέα ανακάλυψη οδηγεί τους επιστήμονες σε νέες πιο ελπιδοφόρες υποθέσεις για τις δυνατότητες των φεγγαριών άλλων πλανητών να έχουν συνθήκες δυνητικά κατάλληλες για την ανάπτυξη ζωής, χάρη στην παρατεταμένη προστατευτική «ασπίδα» ενός μαγνητικού πεδίου. http://physicsgg.me/2017/08/10/%ce%bd%ce%ad%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%b5%ce%b4%ce%af/

Δοκιμή του δικτύου πλανητικής προστασίας της NASA τον Οκτώβριο. Το δίκτυο αστεροσκοπείων και επιστημόνων που συνεργάζονται μαζί της για σκοπούς πλανητικής προστασίας/ άμυνας θα δοκιμάσει τον Οκτώβριο η NASA, με την ευκαιρία του κοντινού περάσματος ενός μικρού αστεροειδούς. Ο στόχος είναι ο αστεροειδής 2012 TC4, μεγέθους μεταξύ 10 και 30 μέτρων. Στις 12 Οκτωβρίου, θα περάσει με ασφάλεια κοντά από τον πλανήτη μας. Αν και οι επιστήμονες δεν είναι σε θέση να προβλέψουν πόσο κοντά θα πλησιάσει, θεωρούν ότι δεν θα είναι λιγότερο από 6.800 χλμ από την επιφάνεια της Γης. Σημειώνεται πως ο αστεροειδής βρίσκεται εκτός εμβέλειας των τηλεσκοπίων από το 2012. «Οι επιστήμονες πάντα εκτιμούσαν τη γνώση σχετικά με το πότε ένας αστεροειδής θα πλησιάσει πολύ και θα περάσει με ασφάλεια τη Γη, επειδή μπορούν να κάνουν προετοιμασίες για να συλλέξουν δεδομένα ώστε να τον κατηγοριοποιήσουν και να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα για αυτόν» είπε ο Μάικλ Κέλεϊ, επιστήμονας του προγράμματος και επικεφαλής του εγχειρήματος στα κεντρικά της NASA. «Αυτή τη φορά βάζουμε ένα επιπλέον επίπεδο δυσκολίας, χρησιμοποιώντας αυτό το πέρασμα αστεροειδούς για να δοκιμάσουμε το παγκόσμιο δίκτυο εντοπισμού και παρακολούθησης αστεροειδών, αξιολογώντας τις δυνατότητές μας στο να συνεργαζόμαστε για να εντοπίσουμε μια πραγματική πιθανή απειλή αστεροειδούς». Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Βισνού Ρεντί, του Lunar and Planetary Laboratory του University of Arizona, ο οποίος ηγείται της προσπάθειας επανεντοπισμού του 2012 ΤC4, το εγχείρημα περιλαμβάνει «πάνω από μια ντουζίνα» αστεροσκοπεία, πανεπιστήμια και εργαστήρια ανά τον κόσμο, για να διαπιστωθούν τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία των δυνατοτήτων παρατήρησης αντικειμένων που βρίσκονται κοντά στη Γη. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής, θα δοκιμαστεί ολόκληρο το σύστημα στο σύνολό του. Ο αστεροειδής είναι ελαφρά μεγαλύτερος από εκείνον που μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης κοντά στο Τσελιαμπίνσκ της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του 2013. Δεν έχει θεαθεί ξανά από το 2012, καθώς ήταν πολύ μακρινός και αχνός για να εντοπιστεί μέσα στα τελευταία χρόνια. Καθώς αρχίζει να πλησιάζει ξανά τη Γη, θα χρησιμοποιηθούν μεγάλα τηλεσκόπια για τον εντοπισμό του και τον προσδιορισμό της ακριβούς τροχιάς του. http://www.naftemporiki.gr/story/1263293/dokimi-tou-diktuou-planitikis-prostasias-tis-nasa-ton-oktobrio

Διαστημόπλοια Voyager: Συνεχίζουν το ταξίδι τους, μετά από 40 χρόνια στο διάστημα. Τα 40 χρόνια στο διάστημα κλείνουν τον Σεπτέμβριο και τον Αύγουστο αντίστοιχα τα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2 της NASA. Πρόκειται για τα μακροβιότερα διαστημόπλοια της ανθρωπότητας, τα οποία έχουν ταξιδέψει πιο μακριά από οποιοδήποτε άλλο σκάφος- και, παρά τις αποστάσεις και τα χρόνια, συνεχίζουν να επικοινωνούν καθημερινά με τη NASA. Κάθε σκάφος περιέχει έναν χρυσό δίσκο με ήχους, εικόνες και μηνύματα από τον πλανήτη μας- και, όπως σημειώνεται σε ανακοίνωση της NASA, μπορεί κάποια στιγμή, στο πολύ μακρινό μέλλον, να είναι τα μόνα που θα απομένουν από τον ανθρώπινο πολιτισμό. Τα Voyager έχουν επιτύχει σειρά από ρεκόρ στα ταξίδια τους: Το 2012, το Voyager 1, που εκτοξεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1977, κατέστη το πρώτο διαστημόπλοιο που βγήκε στο διαστρικό διάστημα. Το Voyager 2, που εκτοξεύτηκε στις 20 Αυγούστου 1977, είναι το μόνο σκάφος που έχει περάσει και από τους τέσσερις εξώτερους πλανήτες- τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Στα επιτεύγματά τους περιλαμβάνονται η ανακάλυψη των πρώτων ενεργών ηφαιστείων πέρα από τη Γη, στην Ιώ, φεγγάρι του Δία, ίχνη ενός υπόγειου ωκεανού στην Ευρώπη, άλλο φεγγάρι του Δία, η ανακάλυψη της πιο κοντινής στη γήινη ατμόσφαιρας στο ηλιακό σύστημα, στον Τιτάνα, το παγωμένο φεγγάρι Μιράντα στον Ουρανό κ.α. Αν και τα διαστημόπλοια, τα οποία ταξιδεύουν προς αντίθετες κατευθύνσεις, έχουν αφήσει τους πλανήτες πολύ πίσω τους, και δεν πρόκειται να πλησιάσουν άλλο άστρο για 40.000 χρόνια, εξακολουθούν να αποστέλλουν πίσω στη Γη δεδομένα και παρατηρήσεις σχετικά με το πού μειώνεται η επιρροή του ήλιου μας και πού αρχίζει το διαστρικό διάστημα. Δεδομένου του ότι θα περνούσαν από το «σκληρό» από άποψης ακτινοβολίας περιβάλλον του Δία, τα σκάφη είχαν προετοιμαστεί και εξοπλιστεί ανάλογα, με επαρκή αποθέματα ενέργειας, καθώς και εφεδρικά συστήματα. Κάθε σκάφος φέρει τρεις θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσότοπων- συσκευές που χρησιμοποιούν την ενέργεια η οποία παράγεται από τη φθορά του πλουτωνίου-238 (μόνο το μισό εκ του οποίου θα έχει χαθεί μετά από 88 χρόνια). Καθώς τα επίπεδα ενέργειάς τους μειώνονται κατά 4 watt ανά έτος, οι μηχανικοί του προγράμματος βρίσκουν τρόπους να λειτουργούν τα σκάφη υπό συνθήκες όλο και πιο περιορισμένης ενέργειας. Επίσης, για να μεγιστοποιήσουν τη διάρκεια ζωής των σκαφών, πρέπει να ανατρέχουν σε έγγραφα που είχαν γραφτεί δεκαετίες πριν, με παλαιά λογισμικά και συστήματα. Τα μέλη της ομάδας του προγράμματος εκτιμούν πως το τελευταίο επιστημονικό όργανο θα πρέπει να έχει απενεργοποιηθεί ως το 2030. Ωστόσο, ακόμα και τότε, θα συνεχίσουν την πορεία τους, στην παρούσα τους ταχύτητα, των 48.280 χλμ/ ώρα- πραγματοποιώντας μια περιστροφή γύρω από τον γαλαξία μας κάθε 225 εκατομμύρια χρόνια. http://www.naftemporiki.gr/story/1264483/diastimoploia-voyager-sunexizoun-to-taksidi-tous-meta-apo-40-xronia-sto-diastima

Ο πυρήνας του Ήλιου περιστρέφεται με τετραπλάσια ταχύτητα από την επιφάνειά του. Ο πυρήνας του Ήλιου περιστρέφεται με σχεδόν τετραπλάσια ταχύτητα σε σχέση με την επιφάνειά του, σύμφωνα με παρατηρήσεις ευρωπαίων αστρονόμων. Έως τώρα, οι επιστήμονες υπέθεταν ότι η ταχύτητα είναι περίπου ίδια. Ορισμένοι επιστήμονες εδώ και 20 χρόνια υποψιάζονταν ότι οι ταχύτητες μπορεί να διαφέρουν, αλλά έως τώρα ποτέ δεν είχαν καταφέρει να κάνουν τις σχετικές μετρήσεις. Τώρα, για πρώτη φορά, το πέτυχαν με τη βοήθεια του ηλιακού διαστημικού παρατηρητηρίου SOHO (Solar and Heliospheric Observatory), μιας κοινής διαστημοσυσκευής της αμερικανικής (NASA) και της ευρωπαϊκής διαστημικής υπηρεσίας (ESA), η οποία είχε εκτοξευθεί το 1995 και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Οι γάλλοι και ισπανοί ερευνητές, με επικεφαλής τον Ερίκ Φοσά του Αστεροσκοπείου της Κυανής Ακτής στη Νίκαια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας και αστροφυσικής Astronomy & Astrophysics. Οι επιστήμονες, που έκαναν λόγο για «έκπληξη», αποδίδουν τη διαφορά στις ταχύτητες του πυρήνα και της επιφάνειας στις συνθήκες που επικράτησαν μετά τη δημιουργία του Ήλιου πριν από περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Μετά τη δημιουργία του άστρου μας, ο ηλιακός 'άνεμος' των φορτισμένων σωματιδίων του πιθανότατα επιβράδυνε την ταχύτητα περιστροφής του εξωτερικού μέρους του Ήλιου, ενώ ο πυρήνας του συνέχισε να κινείται με την αρχική ταχύτητά του Η μέτρηση των ταχυτήτων έγινε με τη βοήθεια των επιφανειακών ακουστικών κυμάτων στην ατμόσφαιρα του Ήλιου, μερικά από τα οποία φθάνουν έως τον πυρήνα του, όπου αλληλεπιδρούν με τα βαρυτικά κύματα. Οι ερευνητές υπολόγισαν τον χρόνο που χρειάζεται ένα ακουστικό κύμα για να ταξιδέψει από την επιφάνεια στο κέντρο του άστρου και πίσω. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500157420

Odysseus Space Contest – Διάκριση της Ελληνικής ομάδας PLANet B Η Ελληνική ομάδα PLANet B, αποτελούμενη από τους μαθητές Θανάση Βασίλαινα, Ανδρέα Βατίστα, Γιώργο Καλπαξή και υπεύθυνο καθηγητή τον Δρ. Σωτήρη Τσαντίλα του Ζαννείου Πειραματικού Λυκείου, κατέλαβε την 3η θέση στον τελικό του διεθνούς επιστημονικού διαστημικού διαγωνισμού Odysseus Space Contest που πραγματοποιήθηκε στο Cite de l’ Espace στην Τουλούζη της Γαλλίας, 3-8 Ιουλίου 2017. Επιπλέον βραβεύτηκε με την ειδική διάκριση “Technical Merit”. Οι μαθητές παρουσίασαν ενώπιον επιστημονικής επιτροπής διεθνούς κύρους την εργασία τους με τίτλο “Exoplanet Pursuit” που αφορά την ανακάλυψη νέου πλανήτη 4000 έτη φωτός μακριά από το δικό μας ηλιακό σύστημα! Ο πλανήτης αυτός περιστρέφεται γύρω από το άστρο KIC 1432789 του οποίου η ακτίνα και η μάζα είναι παρόμοιες με αυτές του ήλιου μας. http://zanneiolykeio.gr/2017/04/23/mauhtes-toy-zanneioy-anakalyptoyn-planhth/ Παρουσίαση της εργασίας με τίτλο “Exoplanet Pursuit” από την ομάδα PLANet BΟι μαθητές μελέτησαν τα δεδομένα που πήραν από το NASA Exoplanet Archive, που περιέχει παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Kepler, και για πρώτη φορά μελέτησαν τις εκλείψεις που προκαλεί η ύπαρξη πλανήτη σε τροχιά γύρω από αυτό το μακρινό αστέρι. Ο KIC 1432789 έχει καταχωρηθεί στον κατάλογο της NASA ως Kepler 745 με πιθανότητα μεγαλύτερη από 99% να περιέχει έναν τουλάχιστον πλανήτη, τα πλήρη χαρακτηριστικά του οποίου όμως υπολογίστηκαν για πρώτη φορά από τους μαθητές μας. Σύμφωνα με την ανάλυση των μαθητών, ο πλανήτης πραγματοποιεί μία πλήρη περιστροφή γύρω από το αστέρι του σε 9.93 ημέρες (που αποτελούν και το έτος του πλανήτη), αφού απέχει από αυτό μόλις το 1/10 της απόστασης της Γης από τον Ήλιο. Δυστυχώς όμως, η απόσταση αυτή είναι τόσο μικρή που ο πλανήτης βρίσκεται πολύ έξω από τη λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη» του αστέρα του και αναμένεται να έχει ιδιαίτερα υψηλή θερμοκρασία (πιθανόν και χιλιάδες βαθμούς) και επομένως είναι ιδιαίτερα εχθρικός για την ανάπτυξη ζωής. Η ακτίνα του υπολογίστηκε σε 1.24 φορές την ακτίνα της Γης. Η Ελληνική συμμετοχή Στον τελικό συμμετείχαν συνολικά 10 ομάδες των οποίων οι εργασίες αξιολογήθηκαν ως οι καλύτερες στους αντίστοιχους διεθνείς περιφερειακούς ημιτελικούς. Η ομάδα PLANet B, για να φτάσει στον τελικό, αξιολογήθηκε ως η καλύτερη ελληνική και στη συνέχεια προκρίθηκε από τον περιφερειακό ημιτελικό. Σε κάθε μαθητή δόθηκε επιπλέον ως βραβείο ένα υπερσύγχρονο τηλεσκόπιο, αλλά πάνω από όλα η δυνατότητα να συναντηθούν και να συνομιλήσουν με σπουδαίους επιστήμονες στο χώρο της Αεροδιαστημικής, καθώς και με συνομήλικους από άλλες χώρες με το Διάστημα ως κοινό ενδιαφέρον. Στιγμές χαλάρωσης για την Ελληνική ομάδα PLANet BΟι παρουσιάσεις των ομάδων καθώς και η τελετή βράβευσης μεταδόθηκαν ζωντανά από live stream (link 1, link 2) την Πέμπτη 6 και την Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017. Σχετικά με τον διαγωνισμό Το έργο Διαγωνισμός Νεολαίας για το Διάστημα – Odysseus ΙΙ στοχεύει να εμπνεύσει νέους ανθρώπους από όλη την Ευρώπη και να εστιάσει το ενδιαφέρον τους στην εξερεύνηση του διαστήματος μέσω μιας σειράς από εκπαιδευτικές δραστηριότητες, οι οποίες συνδυάζουν επιστημονική μάθηση με πρακτικές εμπειρίες. Μέσω της διοργάνωσης ενός διασκεδαστικού εκπαιδευτικού διαγωνισμού, που λαμβάνει χώρα σε πολλούς γύρους και εστιάζει σε όλους τους μαθητές και φοιτητές της Ευρώπης, όπου κι αν ζουν και ανεξάρτητα από το πολιτισμικό τους υπόβαθρο και τη γλώσσα που μιλάνε, το έργο στοχεύει να ενθαρρύνει την ανάπτυξη καλά εκπαιδευμένων επιστημόνων, μηχανικών και τεχνικών σε τομείς σχετικούς με τις προτεραιότητες της πολιτικής της ΕΕ για το διάστημα. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο site του διαγωνισμού. https://www.odysseus-contest.eu/ http://www.esa.int/ell/ESA_in_your_country/Greece/Odysseus_Space_Contest_Dihakrise_tes_Ellenikhes_omhadas_PLANet_B

Μικρή πρόβα για την «πρώτη αποστολή σε άλλο άστρο» H φιλόδοξη πρωτοβουλία Breakthrough Starshot για την αποστολή ενός σμήνους διαστημικών σκαφών στην πρώτη διαστρική αποστολή της ιστορίας έκανε μια μικρή πρώτη πρόβα εκτοξεύοντας τους μικρότερους δορυφόρους που έχουν κατασκευαστεί ποτέ, σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας. Το ερευνητικό πρόγραμμα των 100 εκατομμυρίων δολαρίων είναι ακόμα ένα τρελό πρότζεκτ του Γιούρι Μίλνερ, εκκεντρικού ρώσου μεγιστάνα που πλούτισε από επενδύσεις στο Facebook και άλλες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας. Ο Μίλνερ έχει ιδρύσει τον οργανισμό Breakthrough Foundation που καταπιάνεται με φιλόδοξες ερευνητικές πρωτοβουλίες και μεταξύ άλλων έχει επενδύσει 100 εκατομμύρια δολάρια σε νέο πρόγραμμα αναζήτησης εξωγήινων πολιτισμών. Η σχεδιαζόμενη αποστολή Breakthrough Starshot θα περιλαμβάνει περίπου 1.000 μικρά διαστημικά σκάφη, τα οποία αρχικά θα τεθούν σε τροχιά γύρω από τη Γη. Εκεί θα ξετυλίξουν «ηλιακά ιστία», μεγάλες επιφάνειες που δέχονται πίεση από το ηλιακό φως και ωθούν το σκάφος προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η ώση που προσφέρει η ηλιακή ακτινοβολία δεν θα ήταν επαρκής -οι ερευνητές του σχεδίου σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν έναν ισχυρό πομπό λέιζερ για να επιταχύνουν απότομα τα ηλιακά ιστία μέχρι το 20% της ταχύτητας του φωτός. Προορισμός θα είναι το Άλφα του Κενταύρου, μια ομάδα τριών άστρων, απέχει από τη Γη περίπου 4,4 έτη φωτός ή 40 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Με τις σημερινές τεχνολογίες, το ταξίδι θα διαρκούσε γύρω στα 30.000 χρόνια. Το σμήνος του Breakthrough θα μπορούσε θεωρητικά να φτάσει στον προορισμό του σε 20 με 30 χρόνια, οπότε θα άρχιζε να μεταδίδει δεδομένα στη Γη. Σε μια πρώτη δοκιμή, δύο ευρωπαϊκή δορυφόροι που εκτοξεύτηκαν στις 23 Ιουνίου μετέφεραν στο Διάστημα έξι νανοδορυφόρους «Sprites», οι οποίοι κατασκευάστηκαν στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης. Κάθε νανοδορυφόρος, με πλευρά 3,5 εκατοστών αποτελείται από μια ηλεκτρονική πλακέτα με μικροεπεξεργαστές, ηλιακούς συλλέκτες, αισθητήρες και σύστημα επικοινωνιών. Οι ηλιακοί συλλέκτες δίνουν μόλις 100 milliwatt ηλεκτρικής ισχύος, παρόλα αυτά όμως οι μικροεπεξεργαστές προσφέρουν περισσότερη υπολογιστική ισχύ από ό,τι πολλοί μεγάλοι δορυφόροι της δεκαετίας του 1990. Η πρόβα, όμως, δεν πέτυχε πλήρως. Καθένας από τους δύο ευρωπαϊκούς δορυφόρους -ο δορυφόρος Venta της Λετονίας και ο Max Valier της Ιταλίας, φέρουν στερεωμένους στο εξωτερικό τους από ένα Sprite o καθένας. Ακόμα τέσσερα Sprite περιμένουν στο εσωτερικό του Max Valier για να απελευθερωθούν αργότερα σε τροχιά ως αυτόνομα σκάφη. Επίγειοι σταθμοί στην Καλιφόρνια και τη Νέα Υόρκη κατάφεραν να λάβουν το ασθενές ραδιοσήμα ενός Sprite, ωστόσο ο δορυφόρος Max Valier μέχρι στιγμής δεν έχει επικοινωνήσει με τη Γη, πιθανώς επειδή απέτυχε να αναπτύξει την κεραία επικοινωνιών του. Χωρίς επαφή με τον ιταλικό δορυφόρο, η απελευθέρωση των 4 Sprite είναι αδύνατη. Επιπλέον, οι υπεύθυνοι του προγράμματος δεν γνωρίζουν από ποιο εκτεθειμένο Sprite προέρχεται το σήμα που ελήφθη. Σε περίπτωση που τα τεχνικά προβλήματα επιλυθούν και τα τέσσερα υπόλοιπα Sprite απελευθερωθούν σε τροχιά, μικροσκοπικά ενσωματωμένα γυροσκόπια και μαγνητόμετρα θα μεταδίδουν μετρήσεις ώστε να μελετηθεί η τροχιακή συμπεριφορά των νανοδορυφόρων. Τα Sprite, πάντως, «είναι μια πολύ πρώιμη βερσιόν των σκαφών που τελικά θα στέλναμε σε διαστρικές αποστάσεις» διευκρίνισε ο Πιτ Ουόρντεν, εκτελεστικός διευθυντής του Breakthrough Starshot και πρώην διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου Ames της NASA. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία έχει μεταξύ άλλων τη στήριξη του βρετανού φυσικού Στίβεν Χόκινγκ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι «αν θέλουμε να επιζήσουμε ως είδος θα πρέπει τελικά να εξαπλωθούμε σε άλλα άστρα». http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500158070

Κανείς δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει το μεγαλύτερο ραδιοτηλεσκόπιο του κόσμου. Η θέση εργασίας μένει κενή εδώ και μήνες, παρόλο που ο μισθός φτάνει τα 1,2 εκατομμύρια δολάρια του κόσμου. Παρά τις αγγελίες που δημοσιεύονται σε επιστημονικές επιθεωρήσεις από τον Μάιο, η Κίνα ακόμα δεν έχει βρει επικεφαλής για το μεγαλύτερο ραδιοτηλεσκόπιο του κόσμου, ένα «πιάτο» διαμέτρου 500 μέτρων. Το τηλεσκόπιο FAST (Five-hundred-meter Aperture Spherical Telescope), 30 φορές μεγαλύτερο από ποδοσφαιρικό γήπεδο, κατασκευάστηκε μέσα σε μια φυσική κοιλότητα στη φτωχή νοτιοδυτική επαρχία του Γκουϊτζόου. Για τη λειτουργία του απαιτείται σιγή ραδιοκυμάτων σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων, κάτι που οδήγησε στην απομάκρυνση 8.000 ανθρώπων από οκτώ χωριά. Μέχρι την ολοκλήρωση της κατασκευής του πέρυσι τον Σεπτέμβριο, το ρεκόρ μεγέθους ανήκε στο αμερικανικό ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Σύμφωνα με την εφημερίδα South China Morning Post, κανείς κινέζος αστρονόμος δεν έχει την εμπειρία του απαιτείται για τη θέση του επικεφαλής, οπότε η μόνη λύση είναι η πρόσληψη κάποιου αλλοδαπού. Η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών δημοσιεύει αγγελίες σε Δυτικά μέσα από τον Μάιο, μέχρι στιγμής όμως ο κατάλληλος δεν έχει βρεθεί. Ένας λόγος είναι ότι οι απαιτήσεις είναι μάλλον υψηλές: οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να έχουν εμπειρία τουλάχιστον 20 ετών στον κλάδο της Ραδιοαστρονομίας και να έχουν αναλάβει υψηλόβαθμες θέσεις με διοικητικά καθήκοντα σε άλλα ραδιοτηλεσκόπια. Πρέπει επίσης να έχουν τουλάχιστον θέση καθηγητή σε πανεπιστήμιο ή άλλο ερευνητικό ινστιτούτο παγκοσμίου φήμης. Ο Νικ Σάντζεφ, διακεκριμένος αστρονόμος στο πανεπιστήμιο Texas A&M, εκτίμησε μιλώντας στο Ars Technica ότι σε όλο τον κόσμο πρέπει να υπάρχουν καμιά σαρανταριά αστρονόμοι που πληρούν τις απαιτήσεις. https://arstechnica.com/science/2017/08/china-built-the-worlds-largest-telescope-but-has-no-one-to-run-it/ «Είμαι σίγουρος ότι τελικά θα βρουν κάποιον. Όμως οι περισσότεροι αστρονόμοι στις ΗΠΑ δεν θέλουν να εργάζονται στο εξωτερικό» λέει. Στο μεταξύ, το μέλλον του ιστορικό τηλεσκόπιο του Αρεσίμπο απειλείται με λουκέτο, καθώς το Εθνικό Ίδρυμα Επιστήμης των ΗΠΑ το άφησε στις τελευταίες θέσεις της λίστας προτεραιοτήτων του για διάθεση κονδυλίων. Σε αντίθεση με το FAST, το οποίο είναι παθητικό όργανο, το τηλεσκόπιο του Αρεσίμπο μπορεί και να λειτουργεί ως πομπός ραδιοκυμάτων, σαν ένα είδος διαπλανητικού ραντάρ. Εφόσον βρει διευθυντή, τo FAST θα μπορούσε να παρατηρήσει τα αρχαιότερα άστρα του Σύμπαντος και να αναζητήσει ραδιοσήματα εξωγήινων πολιτισμών. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500158057

Η ταχύτερη λάμψη του κόσμου. Το φως άναψε μόνο για 53 πεντάκις εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου: αμερικανοί ερευνητές καμαρώνουν για τον ταχύτερο παλμό φωτός που έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα, μια εξέλιξη που διευρύνει το παράθυρο για τη μελέτη της ύλης σε υποατομικό επίπεδο. Η ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Φλόριντα περιγράφει στην επιθεώρηση Nature Communications πώς παρήγαγε έναν παλμό ακτίνων Χ που διήρκεσε μόλις 53 attosecond ή 5,3 x 10-19 δευτερόλεπτα. Ήταν ένας ασύλληπτα γρήγορος παλμός, δεδομένου ότι στον χρόνο αυτόν το φως προλαβαίνει να διανύσει απόσταση μικρότερη από το ένα χιλιοστό του πάχους μιας ανθρώπινης τρίχας. Όπως οι κάμερες υψηλής ταχύτητας μπορούν να καταγράφουν βίντεο γρήγορων φαινομένων όπως η πτήση μιας υπερηχητικής σφαίρας, οι παλμοί ακτίνων Χ επιτρέπουν στους φυσικούς να απαθανατίζουν τα ταχύτατα ηλεκτρόνια σε άτομα και μόρια, εξηγεί ανακοίνωση του πανεπιστημίου. «Παλμοί ακτίνων Χ στην κλίμακα των attosecond θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βιντεοσκοπήσουμε σε αργή κίνηση ηλεκτρόνια και άτομα σε ζωντανά κύτταρα» λέει ο καθηγητής Ζενγκού Τσανγκ, επικεφαλής της μελέτης. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500158218

Έντονος σχηματισμός αστέρων στην περιοχή Westerhout43 Η περιοχή σχηματισμού αστέρων Westerhout 43, παρότι κρυμμένη από την όρασή μας, αποκαλύπτεται με πλήρη δόξα σε αυτή την εικόνα του μακρινού υπέρυθρου από το διαστημικό παρατηρητήριο Herschel της ESA. Αυτό το γιγαντιαίο σύννεφο, όπου ένα πλήθος από τεράστια αστέρια ζωντανεύουν μέσα στο αέριο και τη σκόνη, είναι σχεδόν 20.000 έτη φωτός μακριά από τον Ήλιο, στον αστερισμό του Aquila, του Αετού (Eagle). Έχοντας μάζα μεγαλύτερη από επτά εκατομμύρια Ήλιους, η περιοχή αυτή φιλοξενεί πάνω από 20 αστρικά φυτώρια, τα οποία θερμαίνονται από το ισχυρό φως που προέρχεται από τα νεογέννητα αστέρια μέσα τους. Αυτοί οι κόμβοι γένεσης αστεριών ξεχωρίζουν με μπλε απόχρωση ενάντια του ψυχρότερου κίτρινου και κόκκινου περιβάλλοντος. Στο κέντρο της εικόνας, εντός της λαμπερής μπλε φούσκας του αερίου, βρίσκεται μια συστάδα εξαιρετικά ζεστών και μαζικών αστέρων Wolf-Rayet και OB, τα οποία μαζί είναι πάνω από ένα εκατομμύριο φορές φωτεινότερα από τον Ήλιο μας. Αυτή η φούσκα, που φιλοξενεί τους σπόρους από τους οποίους θα αναπτυχθούν εν συνεχεία αρκετές νέες αστρικές συστάδες, είναι μία από τις πιο παραγωγικές γενέτειρες αστεριών στον Γαλαξία μας. Ένα λιγότερο έντονο, αλλά πολύ ενεργό, αστρικό εργοστάσιο είναι το μεγάλο σύμπλεγμα μπλε φυσαλίδων που φαίνεται στα δεξιά της εικόνας. Εξετάζοντας τις εικόνες του Herschel, οι αστρονόμοι έχουν βρει στοιχεία που μοιάζουν με ένα δίκτυο νημάτων που συνδέει αυτούς τους δύο έντονους κόμβους σχηματισμού των αστεριών. Ευρισκόμενο σε μια πολύ δυναμική περιοχή του Γαλαξία, στη μετάβαση μεταξύ της κεντρικής περιοχής του Γαλαξία και ενός από τους σπειροειδείς βραχίονές του, το Westerhout 43 είναι ένα εξαιρετικό εργαστήριο για να μελετήσουμε πώς τα αστέρια – ιδιαίτερα τα μαζικά - διαμορφώνονται κατά τη σύγκρουση δύο μεγάλων ροών διαστρικής ύλης. Η διερεύνηση περιοχών στο Γαλαξία μας που σχηματίζουν αστέρια με πρωτοφανή λεπτομέρεια ήταν ένας από τους κύριους στόχους του Herschel, το οποίο ξεκίνησε το 2009 και λειτούργησε για σχεδόν τέσσερα χρόνια, παρατηρώντας τον ουρανό στο μακρινό υπέρυθρο και σε μήκη κύματος μικρομέτρων. Οι αισθητήρες του είναι ευαίσθητοι στη θερμότητα από το μικρό κλάσμα ψυχρής σκόνης που αναμιγνύεται με τα σύννεφα του φυσικού αερίου, όπου σχηματίζονται τα αστέρια. Με αυτόν τον τρόπο απεικονίζονται περιοχές όμοιες με αυτές της εικόνας, υποδεικνύοντας στους αστρονόμους τις πυκνές περιοχές αερίου όπου γεννιούνται νέα αστέρια και επιτρέποντάς τους να μελετήσουν λεπτομερώς τη δράση τους. Αυτή η εικόνα τριών χρωμάτων συνδυάζει τις παρατηρήσεις του Herschel στα 70 μικρόμετρα (μπλε), 160 μικρά (πράσινο) και 250 μικράs (κόκκινο) και εκτείνεται περίπου 3° προς την μεγάλη πλευρά. Ο Βοράς είναι πάνω και η ανατολή προς τα αριστερά. Η εικόνα αποκτήθηκε ως μέρος του έργου Hi-GAL του Herschel, το οποίο απεικόνιζε ολόκληρο το επίπεδο του Γαλαξία σε πέντε διαφορετικές υπέρυθρες ζώνες. Ένα πανοραμικό βίντεο που συγκέντρωσε όλες τις παρατηρήσεις Hi-GAL δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2016. http://www.esa.int/spaceinvideos/Videos/2016/04/Herschel_s_view_of_the_Galactic_Plane http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/Herschel/Herschel_s_Galactic_panorama

Η Κίνα δημιουργεί κβαντικό δίκτυο «απαραβίαστων» επικοινωνιών. Η Κίνα συνεχίζει να πρωτοπορεί και να στρώνει το δρόμο για την ανάπτυξη του λεγόμενου «κβαντικού Διαδικτύου»: κυβερνητικές και στρατιωτικές υπηρεσίες θα μπορούν σύντομα να χρησιμοποιούν μια κβαντική σύνδεση οπτικών ινών για επικοινωνίες που κανείς δεν θα μπορεί να υποκλέψει. Το δίκτυο που αναπτύσσεται στην ανατολική πόλη του Τζινάν ουσιαστικά προσφέρει τη δυνατότητα κβαντικής κρυπτογράφησης των μηνυμάτων. Στα σημερινά δίκτυα, ένας χρήστης μπορεί να διαβάσει ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα μόνο αν γνωρίζει το λεγόμενο «κλειδί» της κρυπτογράφησης, το οποίο είναι συνήθως μια μεγάλη ακολουθία αριθμών. Για να υποκλέψει κανείς το μήνυμα πρέπει να βρει το σωστό κλειδί λύνοντας ένα πολύπλοκο μαθηματικό πρόβλημα. Με την ισχύ των υπολογιστών ολοένα να αυξάνεται, γίνεται όλο και πιο εύκολο να δοκιμάσει κανείς αρκετούς συνδυασμούς μέχρι να βρει τον σωστό. Αν κανείς έχει στη διάθεσή του αρκετή επεξεργαστική ισχύ και αρκετό χρόνο, μπορεί τελικά να βρει τη σωστή αριθμητική αλληλουχία. Η λύση στο πρόβλημα είναι η κβαντική κρυπτογράφηση, το μήνυμα κωδικοποιείται στις κβαντικές καταστάσεις υποατομικών σωματιδίων όπως τα φωτόνια. Σύμφωνα με μια βασική αρχή της κβαντομηχανικής, είναι αδύνατο να καταγράφει κανείς τις κβαντικές ιδιότητες ενός σωματιδίου χωρίς να τις διαταράξει. Και αυτό σημαίνει ότι ένας ωτακουστής που παρεμβάλλεται ανάμεσα στον αποστολέα και τον παραλήπτη του μηνύματος θα γινόταν αμέσως αντιληπτός. Όπως αναφέρει το BBC, το δίκτυο στο Τζινάν θα εξυπηρετεί περίπου 200 χρήστες από τον στρατό, την κυβέρνηση και εταιρείες ενέργειας. Ανάλογα δίκτυα υπάρχουν και στην Ευρώπη και την Κίνα, λειτουργούν όμως μόνο σε πειραματικό επίπεδο. Η Κίνα, αντίθετα, έχει ήδη δημιουργήσει μια κβαντική γραμμή επικοινωνίας ανάμεσα στο Πεκίνο και τη Σαγκάη. Έχει επίσης εκτοξεύσει τον πρώτο δορυφόρο κβαντικών επικοινωνιών, ο οποίος πέτυχε τον Ιούνιο ρεκόρ απόστασης στη μετάδοση κβαντικών δεδομένων. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500156312

«Soyuz-2.1α»- «Canopus-Β-IR» Το ανώτερο στάδιο «Fregat» ολοκληρωσε με επιτυχία όλα τα στάδια των προγραμμάτων του «Canopus-Β-IR» και τα διαστημικά οχήματα και οι 72 μικροί δορυφόροι πηγαν σε τροχιά στόχου. Η εκτόξευση έλαβε χώρα στις 14, Ιουλίου 2017 στις 09:36 πμ MSK από το Μπαϊκονούρ με όχημα εκτόξευσης μεσαίας τάξης (LV) «Σογιούζ-2.1α». Το όχημα εκτόξευσης ειχε πλήρως επεξεργαστεί όλα τα βήματα της περίπλοκης πτήσης, εξασφαλίζοντας την απομάκρυνση του διαστημικού σκάφους σε τρεις διαφορετικές τροχιές. Στο τέλος του προγράμματος πτήσεων το άνω στάδιο «Fregat» έχει κατεβει από την τροχιά του και βυθίστηκε σε μη-πλωτό τμήμα του Ινδικού Ωκεανού περίπου στις 18:18 MSK. https://www.roscosmos.ru/23768/

Μια πολύ κοντινή πτήση πάνω από τον Χάροντα. Όταν Ιούλιο του 2015, το διαστημικό σκάφος New Horizons της NASA έστειλε τις πρώτες κοντινές εντυπωσιακές φωτογραφίες του Πλούτωνα και των δορυφόρων του, πολλοί αναρωτήθηκαν πως θα ήταν μια πτήση πάνω από τα επιβλητικά βουνά και τις παγωμένες πεδιάδες τους. Και η απάντηση δόθηκε. Χρησιμοποιώντας τα πραγματικά δεδομένα του New Horizons οι επιστήμονες δημιούργησαν δυο νέες ταινίες που μας δείχνουν πως θα φαινόταν ο πλανήτης-νάνος Πλούτωνας και ο δορυφόρος του Χάροντας, κατά την διάρκεια μιας πολύ κοντινής πτήσης πάνω από τις επιφάνειές τους. https://physicsgg.me/2017/07/15/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%ce%ba%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%80%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%89/

Μια πολύ κοντινή πτήση πάνω από Πλούτωνα. Όταν Ιούλιο του 2015, το διαστημικό σκάφος New Horizons της NASA έστειλε τις πρώτες κοντινές εντυπωσιακές φωτογραφίες του Πλούτωνα και των δορυφόρων του, πολλοί αναρωτήθηκαν πως θα ήταν μια πτήση πάνω από τα επιβλητικά βουνά και τις παγωμένες πεδιάδες τους. Και η απάντηση δόθηκε. Χρησιμοποιώντας τα πραγματικά δεδομένα του New Horizons οι επιστήμονες δημιούργησαν δυο νέες ταινίες που μας δείχνουν πως θα φαινόταν ο πλανήτης-νάνος Πλούτωνας και ο δορυφόρος του Χάροντας, κατά την διάρκεια μιας πολύ κοντινής πτήσης πάνω από τις επιφάνειές τους. https://physicsgg.me/2017/07/15/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%ce%ba%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%80%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%89/