Δροσος Γεωργιος

Τραμπάλες και νετρίνα. Ζούμε σ’ έναν κόσμο από νετρίνα. Χιλιάδες δισεκατομμύρια νετρίνα διασχίζουν το σώμα μας κάθε δευτερόλεπτο. Δεν μπορείτε να τα δείτε, ούτε να τα αισθανθείτε. Τα νετρίνα κινούνται σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός και αλληλεπιδρούν σπάνια με την ύλη. Από πού προέρχονται; Παράγονται σε μεγάλες ποσότητες από τον Ήλιο. Ορισμένα νετρίνα έχουν πιο μακρινή κοσμική προέλευση, αλλά τα περισσότερα δημιουργούνται όταν η κοσμική ακτινοβολία προσκρούει πάνω στα σωματίδια της γήινης ατμόσφαιρας. Υπάρχουν ήδη τρία είδη νετρίνων: νετρίνα ηλεκτρονίων, μιονίων και ταυ. Τα νετρίνα είναι σωματίδια με ελάχιστη μάζα, αλληλεπιδρούν σπάνια με την ύλη και γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν. Επιπλέον, καθώς ταξιδεύουν, το ένα είδος νετρίνου μεταμορφώνεται σε ένα άλλο είδος – πρόκειται για το φαινόμενο που αναφέρεται ως ταλαντώσεις των νετρίνων. Η επιβεβαίωση των ταλαντώσεων των νετρίνων, αλλά και του ότι τα νετρίνα διαθέτουν μάζα και αποδείχτηκε στα πειράματα των ανιχνευτών Super-Kamiokande και Sudbury Neutrino Observatory (Νόμπελ Φυσικής 2015). Αυτό αποτέλεσε και το πρώτο εμφανές ρήγμα στο Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής Φυσικής – το Καθιερωμένο Πρότυπο προβλέπει εσφαλμένα ότι τα νετρίνα δεν έχουν μάζα. Σε μια προσπάθεια να συμπληρώσουν τα κενά του Καθιερωμένου Προτύπου, οι φυσικοί είχαν προτείνει από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 την ύπαρξη ενός υποθετικού σωματιδίου, του στείρου νετρίνου. Αν όντως ανακαλυπτόταν, θα εμπλούτιζε την «οικογένεια» των νετρίνων και θα βοηθούσε να πέσει φως στο μυστήριο της σκοτεινής ύλης και της ασυμμετρίας ύλης-αντιύλης στο σύμπαν. Το υποθετικό τέταρτο είδος νετρίνων υποτίθεται ότι δεν αλληλεπιδρά καθόλου με την ύλη (ο λόγος που ονομάσθηκε «στείρο»), εκτός ίσως μόνο βαρυτικά και γι’ αυτό προτάθηκε ως πιθανό σωματίδιο της μυστηριώδους σκοτεινής ύλης. Πάντως, μέχρι στιγμής τα στείρα νετρίνα δεν έχουν ανιχνευθεί πειραματικά. Στο βίντεο που ακολουθεί ο Dr. Don Lincoln από το Fermilab μιλάει για τα νετρίνα, τι σχέση έχουν με τις τραμπάλες και εξηγεί την δυνατότητα ύπαρξης των στείρων νετρίνων: https://physicsgg.me/2017/05/11/%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1/

Ενημερωτική Ημερίδα για την ίδρυση και λειτουργία Γραφείου ESERO στην Ελλάδα. Η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ) και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (European Space Agency - ESA) αναζητούν φορείς με δραστηριότητα στα αντικείμενα της παιδαγωγικής μεθόδου STEM (Science Technology Engineering and Mathematics) και του Διαστήματος που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην ίδρυση και λειτουργία Γραφείου ESERO στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο προετοιμασίας του ελληνικού Γραφείου ESERO, η ΓΓΕΤ και η ESA συνδιοργανώνουν ενημερωτική ημερίδα για δημόσιους και ιδιωτικούς μη-κερδοσκοπικούς φορείς της χώρας ενεργούς στον παιδαγωγικό τομέα. Η εκδήλωση θα λάβει χώρα την Παρασκευή 19 Μαΐου 2017 στο αμφιθέατρο Ε.Ι. Παστέρ, Βασ. Σοφίας 127, Αθήνα Οι ενδιαφερόμενοι φορείς μπορούν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής συμπληρώνοντας την επισυναπτόμενη φόρμα, στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: vkas@gsrt.gr και a.chiotellis@gsrt.gr έως την Τρίτη 16 Μαΐου 2017 ώρα 11:00 π.μ. ESERO Το ESERO (European Space Education Resource Office) είναι ένα συνεργατικό έργο μεταξύ της ESA και των κρατών-μελών, το οποίο με όχημα το ελκυστικό αντικείμενο του Διαστήματος, αποσκοπεί: α) στην ενσωμάτωση/ενίσχυση της διδασκαλίας STEM στη βασική εκπαίδευση, β) στην άρση της αντίληψης ότι «η επιστήμη αφορά μόνο τις ιδιοφυΐες» και στην παροχή κινήτρων στους μαθητές πρωτοβάθμιας/δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να ακολουθήσουν σταδιοδρομία στην επιστήμη και τεχνολογία και γ) στην ανάδειξη της σημασίας του Διαστήματος στη σύγχρονη κοινωνία και οικονομία. Για την επίτευξη των προαναφερθέντων στόχων αξιοποιείται το υφιστάμενο υλικό του Γραφείου ESERO/ESA, προσαρμοσμένο όμως στα δεδομένα, τους στόχους και τις απαιτήσεις του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος του εκάστοτε κράτους-μέλους. Αρμοδιότητες του εθνικού Γραφείου ESERO Πρωτεύων στόχος της δραστηριότητας του Γραφείου ESERO είναι οι δάσκαλοι και καθηγητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οι οποίοι λειτουργούν ως «πολλαπλασιαστές» σε εκατομμύρια μαθητές στην Ευρώπη. Το Γραφείο ESERO πραγματοποιεί, σε όλη την επικράτεια της χώρας, περιοδικά εκπαιδευτικά σεμινάρια σε δάσκαλους και καθηγητές στα οποία παρέχονται οι σχετικές μεθοδολογίες και το κατάλληλο παιδαγωγικό υλικό για την υποστήριξη του διδακτικού τους έργου. Επιπρόσθετα, για την υποστήριξη του εκπαιδευτικού σχεδιασμού του ESERO γίνεται χρήση πραγματικών δεδομένων και εφαρμογών σχετικών με την επιστήμη του διαστήματος με την ενεργό συμμετοχή επιστημόνων με ειδίκευση στο Διάστημα, και ακόμα και αστροναύτες. Το προς ίδρυση Γραφείο ESERO στην Ελλάδα θα αποτελέσει μέλος του δικτύου ESERO [www.esa.int/esero], το οποίο μέχρι σήμερα αριθμεί 10 Γραφεία που καλύπτουν 13 κράτη-μέλη της ESA. http://www.esa.int/ell/ESA_in_your_country/Greece/Enemerotikhe_Emerhida_gia_ten_hidryse_kai_leitoyrghia_Graphehioy_ESERO_sten_Ellhada

Ρομπότ που εκπαιδεύουν άλλα ρομπότ από το MIT Ερευνητές στο CSAIL (Computer Science and Artificial Intelligence Lab) του ΜΙΤ δημιούργησαν ένα σύστημα το οποίο επιτρέπει σε μη ειδικούς ρομποτικής να εκπαιδεύουν ρομπότ πάνω σε απλές (με ανθρώπινα κριτήρια) δραστηριότητες, όπως ο άνοιγμα πόρτας και τη μετακίνηση αντικειμένων. Από εκεί και πέρα, η καινοτομία της υπόθεσης είναι πως αυτά τα ρομπότ, με τη σειρά τους, μπορούν να εκπαιδεύσουν και άλλα ρομπότ πάνω σε αυτές τις δραστηριότητες. Όπως αναφέρει το TechCrunch, το εν λόγω πρόγραμμα, ονόματι C-LEARN, συνδυάζει πρότερη γνώση με απλές οδηγίες γύρω από μια συγκεκριμένη εργασία, τις οποίες παρέχει ένας άνθρωπος- εκπαιδευτής. Οι δεξιότητες αυτές είναι μεταβιβάσιμες, οπότε θεωρητικά ένας εκπαιδευτής που δεν είναι ειδικός σε θέματα ρομποτικής θα μπορούσε να παρέχει τις βασικές οδηγίες που στη συνέχεια θα χρησιμοποιούνταν για να «μορφωθεί» ένας ολόκληρος «στρατός» από ρομπότ. Όπως υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα, δεν χρειάζεται καν τα ρομπότ να είναι το ίδιο μοντέλο: Ενδεικτικά, ένα μοντέλο Optimus ήταν σε θέση να «περάσει» γνώση σε ένα μεγαλύτερο μοντέλο (Atlas). Το «κλειδί» της όλης υπόθεσης είναι ο συνδυασμός της επίδειξης με μια υπάρχουσα βάση δεδομένων/ «πρότερης γνώσης», που παρέχεται από πριν την έναρξη της εκπαίδευσης. Το αποτέλεσμα είναι υψηλά επίπεδα ακριβείας όσον αφορά στην ολοκλήρωση της αποστολής, κάτι που «μεταφράζεται» στη συνέχεια σε επακόλουθη διδασκαλία σε άλλα ρομπότ. Το σύστημα C-LEARN σίγουρα έχει ακόμα πολλά περιθώρια βελτίωσης μπροστά του: Η εκπαίδευση ενός ρομπότ για να σηκώνει ένα κουτί μπορεί να χρειαστεί μέχρι και μισή ώρα, και γνώσεις πάνω σε πιο πολύπλοκες δραστηριότητες, όπως η αποφυγή συγκρούσεων, δεν είναι δυνατόν να μεταβιβαστούν μέσω του συστήματος- ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το χρησιμότητά του όσον αφορά σε απλές εργασίες, ανοίγοντας τον δρόμο για χρήση σε δουλειές όπως το φόρτωμα αντικειμένων, απλές εργασίες συντήρησης κ.α. http://www.naftemporiki.gr/story/1234376/rompot-pou-ekpaideuoun-alla-rompot-apo-to-mit

Επιστήμονες ανακάλυψαν μια πρωτόγονη ατμόσφαιρα με υδρατμούς. Αμερικανοί και Βρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν μια πρωτόγονη ατμόσφαιρα με υδρατμούς και εξωτικά νέφη γύρω από ένα μακρινό εξωπλανήτη που έχει μέγεθος περίπου όσο και ο Ποσειδώνας του ηλιακού μας συστήματος. Είναι όμως είναι πολύ πιο ζεστός, επειδή περιφέρεται σε τροχιά πιο κοντινή στο άστρο του από ό,τι ο παγωμένος Ποσειδώνας γύρω από τον Ήλιο. Ο εξωπλανήτης HAT-P-26b βρίσκεται σε απόσταση περίπου 430 ετών φωτός από τη Γη και ολοκληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από το άστρο του (η διάρκεια του έτους του) σε μόνο 4,2 γήινες μέρες. Η ατμόσφαιρά του αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο, σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ό,τι του Ποσειδώνα. Απουσιάζουν σχεδόν τα βαρύτερα χημικά στοιχεία και μέταλλα από την ατμόσφαιρά του, σε σχέση με αυτό που θα περίμεναν οι αστρονόμοι για έναν τόσο μεγάλο πλανήτη. Αυτό μάλλον σημαίνει ότι ο HAT-P-26b σχηματίσθηκε κοντύτερα στο μητρικό άστρο του από ό,τι οι αέριοι γίγαντες πλανήτες στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή αστροφυσικής Ντέιβιντ Σινγκ του βρετανικού Πανεπιστημίου του Έξετερ και την Χάνα Γουέικφορντ της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", πραγματοποίησαν τις παρατηρήσεις τους με τα αμερικανικά διαστημικά τηλεσκόπια "Hubble" και "Spitzer". «Η νέα συναρπαστική ανακάλυψη δείχνει ότι υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία στις ατμόσφαιρες των εξωπλανητών από ό,τι νομίζαμε προηγουμένως» δήλωσε ο Σινγκ. Όσο για τον ουρανό του εξωπλανήτη, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι υπάρχουν διάσπαρτα ασυνήθιστα σύννεφα όχι υδρατμών αλλά από κάποια άλλη ουσία, που θα δίνει μια γκρίζα και όχι μπλε απόχρωση στον ουρανό. http://www.pronews.gr/portal/20170512/genika/diastima/49/epistimones-anakalypsan-mia-protogoni-atmosfaira-me-ydratmoys

Διάκριση για Έλληνα γεωλόγο - Σε αποστολή της NASA στην Ανταρκτική για μετεωρίτες. Ένας Έλληνας γεωλόγος επιλέχθηκε για να συμμετάσχει σε αποστολή στην Ανταρκτική, την οποία χρηματοδοτεί η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA), προκειμένου να ψάξει για μετεωρίτες. Πρόκειται για τον δρα Ιωάννη Μπαζιώτη, επίκουρο καθηγητή Ορυκτολογίας-Πετρολογίας στο Εργαστήριο Ορυκτολογίας-Γεωλογίας του Τμήματος Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων και Γεωργικής Μηχανικής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Έλληνας ερευνητής ασχολείται ενεργά με την επιστήμη των μετεωριτών και την κοσμοχημεία. Το ερευνητικό του έργο για τους μετεωρίτες, κυρίως από τον πλανήτη 'Αρη, έχει δημοσιευθεί σε διάφορα διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Τώρα, έγινε αποδεκτός στην «Αποστολή Αναζήτησης Μετεωριτών στην Ανταρκτική» (Antarctic Search for Meteorites -ANSMET), η οποία έχει ανακαλύψει περισσότερα από 21.000 δείγματα μετεωριτών σε μία περίοδο 41 ετών (1976-2016). Είναι η πρώτη φορά που ένας Έλληνας επιστήμονας θα συμμετάσχει στην εν λόγω αποστολή, στην οποία μόνο τέσσερις επιστήμονες γίνονται δεκτοί κάθε χρόνο, επιλεγόμενοι ανάμεσα σε 100-150 υποψήφιους που κάνουν αιτήσεις. Από το 2013 ο επίμονος κ.Μπαζιώτης έκανε κάθε χρόνο αίτηση συμμετοχής και τελικά με την πέμπτη φορά έγινε δεκτός. Όπως είπε, «αποτελεί ένα όνειρο ζωής για μένα και ήθελα να το κυνηγήσω μέχρι τέλους». Επεσήμανε επίσης ότι «όπως σημειώνει και στο επίσημο γράμμα του ο επιστημονικός υπεύθυνος του ANSMET, το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και η Ελλάδα μόνο κέρδος θα έχουν, καθώς θα ακουστούν στο υψηλότερο επίπεδο διεθνώς». Μένει τώρα να περάσει με επιτυχία και τις ιατρικές εξετάσεις, ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει στην Ανταρκτική. Η διάρκεια της αποστολής είναι από το τέλος Νοεμβρίου 2017 έως το τέλος Ιανουαρίου 2018. http://www.pronews.gr/portal/20170511/genika/epistimes/27120/diakrisi-gia-ellina-geologo-se-apostoli-tis-nasa-stin-antarktiki-gia

Έλληνας ερευνητής αναπτύσσει την πρώτη αυτοφορτιζόμενη μπαταρία. Oμάδα με τη συμμετοχή ενός Έλληνα ερευνητή, του καθηγητή Γιώργου Δημόπουλου του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Καναδά αποσκοπεί στη δημιουργία μιας αυτοφορτιζόμενης-επαναφορτιζόμενης μπαταρίας λιθίου-ιόντων μέσω ηλιακής ενέργειας. Με αυτό τον τρόπο ο εφιάλτης όλων να ξεμείνει το κινητό από μπαταρία θα αποτελεί παρελθόν. Οι μπαταρίες λιθίου έχουν επιτρέψει την ταχεία εξάπλωση όλων των ειδών κινητών συσκευών, όπως τα «έξυπνα» κινητά και οι «ταμπλέτες», όμως απαιτούν συχνή επαναφόρτιση λόγω της περιορισμένης ενεργειακής χωρητικότητάς τους. Μία κάποια λύση -αλλά όχι απόλυτα ικανοποιητική- είναι οι φορητοί ηλεκτρικοί φορτιστές (π.χ. τα powerbanks). Μία καλύτερη εναλλακτική είναι οι φορητοί ηλιακοί φορτιστές, αλλά αυτές οι υβριδικές συσκευές είναι δύσκολο να σμικρυνθούν λόγω των πολύπλοκων κυκλωμάτων τους. Ακριβώς για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου McGill και του ερευνητικού Ινστιτούτου Hydro-Quebec του Κεμπέκ, με επικεφαλής τον Δημόπουλο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Communications”, αναπτύσσουν μια συσκευή ικανή να συλλέγει και να αποθηκεύει ενέργεια χρησιμοποιώντας το φως του ήλιου. Με άλλα λόγια, μια αυτοφορτιζόμενη-επαναφορτιζόμενη υβριδική μπαταρία, που θα χρησιμοποιεί ως πηγή την ηλιακή ενέργεια για να παράγει ηλεκτρισμό. Οι ερευνητές έδειξαν ότι είναι δυνατό ο ένας πόλος (κάθοδος) μιας συμβατικής μπαταρίας λιθίου-ιόντων να «ευαισθητοποιηθεί» στο φως του ήλιου, ενσωματώνοντας ειδικά μόρια-φωτοσυλλέκτες. Το επόμενο βήμα θα είναι να αναπτύξουν και τον άλλο πόλο (άνοδο), ώστε να κλείσουν το κύκλωμα της μπαταρίας, επιτρέποντας έτσι στην ενέργεια που παράγει η κάθοδος, να μεταφέρεται και να αποθηκεύεται στην άνοδο. Αν τα καταφέρουν, θα έχουν δημιουργήσει την πρώτη στον κόσμο κατά 100% αυτοφορτιζόμενη ηλιακή μπαταρία λιθίου-ιόντων. «Έχουμε κάνει έως τώρα τη μισή δουλειά. Ξέρουμε ότι μπορούμε να σχεδιάσουμε το ηλεκτρόδιο που απορροφά το φως. Πιστεύουμε ότι είναι δυνατή μια μπαταρία που θα φορτίζεται από το φως» δήλωσε ο Δημόπουλος. Ο Έλληνας ερευνητής εκτιμά ότι θα χρειασθούν μερικά χρόνια ακόμη για να ολοκληρωθεί και το δεύτερο σκέλος του στόχου. Ο Γιώργος Δημόπουλος αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων και Μεταλλουργών του ΕΜΠ και από το 1983 είναι καθηγητής της μηχανικής των υλικών στο Πανεπιστήμιο McGill. Σήμερα είναι πρόεδρος στη Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων και Υλικών του καναδικού πανεπιστημίου και η έρευνά του εστιάζεται στα ανόργανα υλικά που έχουν περιβαλλοντικές και ενεργειακές εφαρμογές. Έχει στο ενεργητικό του πάνω από 250 επιστημονικές δημοσιεύσεις και δέκα τεχνολογικές πατέντες. ellines.com

Έτοιμα να κατακτήσουν και τον Άρη τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα-Θέλουν πόλη μέχρι το 2117 Το φουτουριστικό πλάνο της κατασκευής μίας ολόκληρης πόλης στον πλανήτη Άρη από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αρχίζει να λαμβάνει σάρκα και οστά. Η ηγεσία του αραβικού κράτους ανακοίνωσε τον Φεβρουάριο το πλάνο της για την κατάκτηση του διαστήματος, εκπλήσσοντας την παγκόσμια κοινότητα με το σχέδιο ανέγερσης μίας ολόκληρης πόλης στον πλανήτη Άρη. Στις 10 Μαΐου, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έδωσε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες με τις εκπληκτικές μακέτες, οι οποίες θα αποτελέσουν τη βάση για την ανέγερση της πόλης. Το 2030, η NASA προγραμματίζει το πρώτο ταξίδι του ανθρώπου στον πλανήτη Άρη. Στόχος της αποστολής θα είναι η προετοιμασία για την κατασκευή μίας βάσης για το επιστημονικό προσωπικό αρχικά και για την ομάδα ανθρώπων που θα μεταβούν στον «κόκκινο πλανήτη» ακολούθως. Σχεδόν 80 χρόνια μετά, το 2117, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν σχεδιάσει από τώρα την κατασκευή μίας πόλης, η οποία θα παρέχει όλες τις ανέσεις και τις τεχνολογίες που θα διαθέτει ο άνθρωπος. Ο στόχος του αραβικού κράτους είναι να μην μείνει πίσω στη μάχη για την κατάκτηση του διαστήματος. Είναι φανερό πως η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μία νέα περίοδο, με το βλέμμα στραμμένο εκτός πλανήτη, στο άπειρο του διαστήματος. «Πιστεύουμε ότι ξεκινά μία νέα γενιά εξερεύνησης στο διάστημα», δήλωσε ο επικεφαλής του προγράμματος Mars 2117, Saeed Al Gergawi από το Mohammed bin Rashid Space Centre (MBRSC). «Θα είναι μία κούρσα -για την κατάκτηση του διαστήματος- που θα επηρεάσει κάθε άνθρωπο και κάθε έθνος στη Γη», πρόσθεσε. Ο επικεφαλής του προγράμματος ξεκαθάρισε ότι το σχέδιο κατασκευής της πόλης αφορά όλον τον κόσμο και πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη NASA και την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία. Όπως ανακοινώθηκε, το πλάνο τους Mars 2117 προσέλκυσε το ενδιαφέρον από 138 κυβερνήσεις χωρών στον πλανήτη. Το πλάνο προετοιμασίας για την κατασκευή της εκπληκτικής αυτής πόλης, περιλαμβάνει έρευνες σε όλα τα επίπεδα και επανδρωμένες αποστολές, προκειμένου να βρεθεί ο τρόπος και η μέθοδος, για τη δημιουργία τροφής και ενέργειας στον «κόκκινο πλανήτη». «Οι άνθρωποι που θα ταξιδέψουν στον Άρη, θα πρέπει να έχουν ένα υψηλό όραμα», τόνισε ο Saeed Al Gergawi. Στον τομέα αυτόν, τα τελευταία χρόνια έχει επιτευχθεί τεράστια πρόοδος, καθώς τα ποσοστά των μη επανδρωμένων αποστολών της NASA στον Άρη έχουν αυξηθεί στο 70%. Εκτός των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη, διαστημικό πρόγραμμα έχουν αναπτύξει πολλές μουσουλμανικές χώρες όπως οι Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτος, Τουρκία, Ινδονησία, Πακιστάν και Ιράν, ενώ τα τελευταία χρόνια, έχει πραγματοποιήσει άλματα και η Κίνα. Την ίδια στιγμή, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Η Γη «κουράζεται», αλλάζει και ο άνθρωπος καλείται να φροντίσει για τις επόμενες γενιές. Σήμερα, διαθέτει ένα επίπεδο τεχνολογίας που ίσως του προσφέρει την ευκαιρία να αποφύγει τον αφανισμό στο μέλλον. Θα τα καταφέρει; Ή θα αναλωθεί σε εσωτερικές έριδες δίχως κανένα νόημα, στερώντας την ελπίδα από τις επόμενες γενιές να ζήσουν, να δημιουργήσουν, να προσφέρουν και να ανακαλύψουν νέους φανταστικούς -όσο και επικίνδυνους- κόσμους; Αυτό είναι πλέον το στοίχημα και είναι μεγάλο... http://www.pronews.gr/portal/20170510/genika/diastima/49/etoima-na-kataktisoyn-kai-ton-ari-ta-inomena-aravika-emirata-theloyn

Που δημιουργήθηκαν οι πρώτες μορφές ζωής; Πού ήταν η κοιτίδα της ζωής: Στην ξηρά ή μέσα στη θάλασσα; Οι περισσότεροι επιστήμονες τείνουν προς τη δεύτερη εκδοχή, αλλά μια νέα ανακάλυψη γέρνει τη ζυγαριά προς την πρώτη -αν και σίγουρα δεν θα είναι η οριστική απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα. Επιστήμονες ανακάλυψαν σε πανάρχαια κοκκινωπά ηφαιστειακά πετρώματα της Δυτικής Αυστραλίας ίχνη απολιθωμάτων της πιο πρώιμης ζωής με «στεριανή» προέλευση που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, καθώς χρονολογούνται προ περίπου 3,48 δισεκατομμυρίων ετών. Την εποχή εκείνη, η συγκεκριμένη περιοχή μπορεί να ήταν ένα μικρό ηφαιστειακό νησί γεμάτο θερμοπηγές και λιμνούλες. Σε κάποια από αυτές ίσως ξεκίνησε η ζωή στη Γη. Έως σήμερα, οι αρχαιότερες ενδείξεις μικροβιακής ζωής με προέλευση την ξηρά προέρχονταν από απολιθώματα σε πετρώματα της Νότιας Αφρικής με ηλικία 2,7 έως 2,9 δισεκατομμυρίων ετών. Αν η ανακάλυψη στην κατάξερη και απομονωμένη περιοχή Πιλμπάρα της Αυστραλίας επιβεβαιωθεί, τότε ίσως δικαιώσει τον Κάρολο Δαρβίνο, ο οποίος το 1.871 δήλωσε ότι η ζωή πιθανότατα ξεκίνησε σε κάποια θερμή λιμνούλα της ξηράς και όχι στη θάλασσα. Οι ερευνητές από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, με επικεφαλής την γεωεπιστήμονα Τάρα Ντζόκιτς του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας (UNSW) στο Σίδνεϊ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση [Earliest signs of life on land preserved in ca. 3.5 Ga hot spring deposits] στο περιοδικό Nature Communications. https://www.nature.com/articles/ncomms15263 Όπως είπε η Ντζόκιτς, «τα συναρπαστικά ευρήματα δεν επεκτείνουν μόνο κατά τρία δισεκατομμύρια χρόνια τις αρχαιότερες ενδείξεις ζωής σε θερμοπηγές, αλλά επίσης δείχνουν ότι η ζωή κατοικούσε στην ξηρά πολύ νωρίτερα, περίπου 580 εκατομμύρια χρόνια παλαιότερα από ό,τι θεωρούσαμε έως τώρα». Αυτό, πρόσθεσε, «μπορεί να υποδηλώνει την προέλευση της ζωής σε θερμοπηγές γλυκού νερού στην ξηρά μάλλον, παρά την πιο ευρέως διαδεδομένη ιδέα ότι η ζωή αναπτύχθηκε αρχικά στον ωκεανό και μετά προσαρμόσθηκε στην ξηρά». Αυτές είναι οι δύο κυριότερες σήμερα θεωρίες για το πώς ξεκίνησε η ζωή στον πλανήτη μας: είτε σε υδροθερμικές «καμινάδες» στα βάθη των θαλασσών, είτε σε μια ζεστή λιμνούλα στην ξηρά. Αν όντως ισχύει η δεύτερη θεωρία, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες εύρεσης ιχνών ζωής και στον Αρη, όπου έχουν εντοπιστεί γεωλογικές ενδείξεις παλαιότερων θερμοπηγών. «Τα πετρώματα της Πιλμπάρα έχουν περίπου την ίδια ηλικία με τον φλοιό του Αρη, πράγμα που καθιστά τις πρώην θερμοπηγές του «κόκκινου» πλανήτη τον ιδανικό στόχο για την εύρεση απολιθωμένης ζωής εκεί» δήλωσε ο καθηγητής Βαν Κράνεντοκ, διευθυντής του Αυστραλιανού Κέντρου Αστροβιολογίας και επικεφαλής της Σχολής Βιολογικών Επιστημών και Γεωεπιστημών του UNSW. Οι ερευνητές έκαναν αναλύσεις που δείχνουν ότι τα πετρώματα στην Πιλμπάρα σχηματίστηκαν στην ξηρά και όχι μέσα στο νερό. Συνεπώς και τα ίχνη των μικροοργανισμών που βρέθηκαν -αλλά όχι τα ίδια τα μικρόβια- όπως οι στρωματόλιθοι (διαστρωματωμένοι γεωλογικοί σχηματισμοί που δημιουργούνται από βακτήρια) και οι φυσαλίδες (πιθανώς μικροβιακής προέλευσης) μέσα σε αυτά τα πετρώματα, εκτιμάται ότι δεν έχουν θαλάσσια αλλά «στεριανή» προέλευση. Με άλλα λόγια, η ζωή αρχικά μπορεί να γεννήθηκε στην ξηρά και μετά να διείσδυσε στη θάλασσα, από όπου, πολύ πιο εξελιγμένη πια, αναδύθηκε ξανά μετά από δισεκατομμύρια χρόνια. Τα παλαιότερα ίχνη ζωής στη Γη, ηλικίας περίπου 3,7 δισεκατομμυρίων ετών, πιθανώς είναι αυτά που έχουν βρεθεί σε απολιθώματα στρωματολίθων (κυανοβακτηρίων) στη Γροιλανδία, όπου είχαν δημιουργηθεί σε ρηχή θάλασσα. Στο Κεμπέκ του Καναδά έχουν βρεθεί ακόμη παλαιότερες αλλά λιγότερο σίγουρες ενδείξεις για μικροοργανισμούς ηλικίας 4,28 δισεκατομμυρίων ετών (η ίδια η Γη σχηματίσθηκε πριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια). Όμως, όπως συμβαίνει πάντα με ανακοινώσεις σχετικά με τόσο πρώιμες ενδείξεις ζωής στη Γη, άλλοι επιστήμονες εκφράζουν επιφυλάξεις για το αν όντως τα ίχνη στα πετρώματα έχουν δημιουργηθεί από μικρόβια (από τη στιγμή που τα ίδια είναι αδύνατο να βρεθούν) ή από άλλες διαδικασίες. http://physicsgg.me/2017/05/10/%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b1%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ad%cf%82-%ce%b7/

Τεράστια κύματα λάβας σαρώνουν τον δορυφόρο Ιώ του Δία. Αμερικανοί αστρονόμοι για πρώτη φορά παρατήρησαν δύο τεράστια κύματα λάβας, το καθένα μεγάλο όσο η Ουαλία, να σαρώνουν από αντίθετες κατευθύνσεις τον μεγάλο ενεργό ηφαιστειακό κρατήρα Λόκι Πατέρα του δορυφόρου Ιώ του Δία. Η Ιώ είναι το πιο ηφαιστειακά ενεργό σώμα του ηλιακού μας συστήματος. Ο κρατήρας Λόκι Πατέρα, διαμέτρου 200 χιλιομέτρων, είναι ουσιαστικά μια λίμνη λιωμένης λάβας, η οποία κατά περιόδους σαρώνεται από καυτά κύματα. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ και του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης (JPL) της NASA, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», χρησιμοποίησαν το τηλεσκόπιο Large Binocular Telescope της Αριζόνα για να τραβήξουν υπέρυθρες φωτογραφίες, που αποκαλύπτουν τις διαφορές θερμοκρασίας στην επιφάνεια του δορυφόρου (από μείον τρεις βαθμούς σε 56 βαθμούς Κελσίου), καθώς επεκτείνονται σταδιακά τα κύματα της λάβας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς, τα κύματα προχωρούσαν με ταχύτητα ενός έως δύο χιλιομέτρων τη μέρα. Δημιουργούνται όταν η λάβα στην επιφάνεια της λίμνης ψύχεται, στερεοποιείται και βυθίζεται, προκαλώντας έτσι κύματα λειωμένου μάγματος να εξαπλώνονται στην επιφάνεια της λίμνης. Αυτή η διαδικασία διαρκεί για μήνες, έπειτα σταματά και ξαναρχίζει μετά από περίπου 18 μήνες. Αυτός ο μηχανισμός εξηγεί και την περιοδική αυξομείωση της φωτεινότητας της λίμνης Λόκι Πατέρα. Οι επιστήμονες σχεδιάζουν να μελετήσουν περαιτέρω την ηφαιστειακή δραστηριότητα στην Ιώ, που είναι το τέταρτο μεγαλύτερο από τα 67 φεγγάρια του Δία (λίγο μεγαλύτερη από τη Σελήνη). Διαθέτει το πιο ισχυρό ηφαίστειο, αλλά και το λιγότερο νερό στο ηλιακό μας σύστημα. Εκτιμάται ότι τα νέφη θείου και διοξειδίου του θείου λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητάς της εκτοξεύονται στο Διάστημα σε ύψος σχεδόν 500 χιλιομέτρων. http://www.tanea.gr/news/science-technology/article/5444917/terastia-kymata-labas-sarwnoyn-ton-doryforo-iw-toy-dia/

Τα αντιπρωτόνια αποκαλύπτουν την σκοτεινή ύλη. Μια πολλά υποσχόμενη μέθοδος ανίχνευσης της σκοτεινής ύλης https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CF%8D%CE%BB%CE%B7 είναι η αναζήτηση «πλεονάσματος» αντιπρωτονίων(*) στις κοσμικές ακτίνες που κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από τα προϊόντα αντιδράσεων των σωματιδίων σκοτεινής ύλης. Δυο ερευνητικές ομάδες ανέλυσαν, ανεξάρτητα η μία από την άλλη, τα δεδομένα ανίχνευσης αντιπρωτονίων στις κοσμικές ακτίνες από το πείραμα Alpha Magnetic Spectrometer (AMS). Και οι δυο ομάδες βρήκαν ενδείξεις περίσσειας αντιπρωτονίων πίσω από την οποία μπορεί να βρίσκονται σωματίδια σκοτεινής ύλης με μάζα μερικών δεκάδων GeV/c2. Oι κοσμικές ακτίνες περιέχουν έναν μικρό αριθμό σωματιδίων αντιύλης, όπως ποζιτρόνια (αντιηλεκτρόνια) και αντιπρωτόνια. Τα περισσότερα από αυτά τα αντι-σωματίδια σχηματίζονται σε «αστροφυσικές» συγκρούσεις μεταξύ υψηλής ενέργειας κοσμικών ακτίνων και μεσοαστρικού αερίου. Όμως, ένα μικρό ποσοστό από αυτά μπορεί να προέρχεται από διασπάσεις σωματιδίων σκοτεινής ύλης. Οι ερευνητές Alessandro Cuoco et al από το Πανεπιστήμιο του Aachen στη Γερμανία [Novel Dark Matter Constraints from Antiprotons in Light of AMS-02], υπέθεσαν δυο σενάρια – ένα με σκοτεινή ύλη και ένα χωρίς. Στη συνέχεια έκαναν προσομοιώσεις και για τις δυο περιπτώσεις προσαρμόζοντας τις παραμέτρους έτσι ώστε να πάρουν το φάσμα των αντιπρωτονίων, πρωτονίων και πυρήνων ηλίου που περιέχονται στα δεδομένα του Άλφα Μαγνητικού Φασματομέτρου αλλά και σε άλλα πειράματα. Διαπίστωσαν ότι στο σενάριο της σκοτεινής ύλης, η ύπαρξη ενός σωματιδίου με μάζα 80 GeV/c2, παρείχε την καλύτερη προσαρμογή στα παρατηρούμενα αντιπρωτόνια σε σχέση με το σενάριο χωρίς σκοτεινή ύλη. Εν τω μεταξύ, ο Ming-Yang Cui και οι συνεργάτες του από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών [Possible Dark Matter Annihilation Signal in the AMS-02 Antiproton Data], πραγματοποίησαν μια ανεξάρτητη ανάλυση βασισμένη σε ένα ελαφρώς διαφορετικό σύνολο υποθέσεων. Η στρατηγική τους βασίστηκε σε παρατηρήσεις του λόγου βορίου προς άνθρακα που περιέχονται στην κοσμική ακτινοβολία, ο οποίος δίνει μια ένδειξη του πόσο μακριά έχουν ταξιδέψει οι κοσμικές ακτίνες μέχρι να φτάσουν σε μας. Διαπίστωσαν ότι ένα μοντέλο με σωματίδια σκοτεινής ύλης μάζας 40 έως 60 GeV/c2, έδινε καλύτερη προσαρμογή στα δεδομένα των αντιπρωτονίων. Τα αποτελέσματα αυτά, μαζί με τα προαναφερθέντα των Cuoco et al, βρίσκονται σε πολύ καλή συμφωνία με μια άλλη έρευνα σχετική με το παρατηρούμενο πλεόνασμα ακτίνων γάμα που εκπέμπεται από το κέντρο του γαλαξία μας, η ερμηνεία του οποίου απαιτεί επίσης την ύπαρξη σωματιδίων σκοτεινής ύλης. (*) Το αντιπρωτόνιο είναι δομικό σωματίδιο της αντιύλης (αντισωματίδιο) το οποίο έχει την ίδια μάζα με το πρωτόνιο αλλά αντίθετο (-1) φορτίο. Τα αντιπρωτόνια είναι σταθερά σωματίδια, αλλά στο περιβάλλον της ύλης συνήθως έχουν μικρή διάρκεια ζωής γιατί σε επαφή με πρωτόνια εξαϋλώνονται (ένα αντιπρωτόνιο με ένα πρωτόνιο) και η μάζα τους μετατρέπεται σε ενέργεια. http://physicsgg.me/2017/05/10/%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%83%ce%ba%ce%bf/

"Αρχιμήδης-2017" «20ο Διεθνές Σαλόνι Εφευρέσεων και Τεχνολογιών Καινοτομίας- Αρχιμήδης» Στη Μόσχα στο Διεθνές Σαλόνι «εφευρέσεις του Αρχιμήδη» είναι ένας από τους μεγαλύτερους χώρους στην περιοχή της καινοτομίας, και υποστηρίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Φέτος θα πραγματοποιηθεί από 16 έως 19 Μαίου. Αναμένεται ότι τις εφευρέσεις τους, τα βιομηχανικά σχέδια τα υποδείγματα χρησιμότητας θα παρουσίασουν περισσότεροι από 500 συμμετέχοντες από τη Ρωσία και χώρες του εξωτερικού. https://www.roscosmos.ru/23537/

Κοιτάζοντας μέσα από τον τηλεσκοπικό σωλήνα του Cheops. Φαίνεται ένα μέλος της ομάδας Cheops που αντικατοπτρίζεται στον κύριο καθρέφτη του δορυφόρου και πλαισιώνεται από τη μαύρη εσωτερική επιφάνεια του τηλεσκοπικού σωλήνα. Το πίσω μέρος του δευτερεύοντος κατόπτρου φαίνεται στο κέντρο της εικόνας, το οποίο συγκρατείται από τρεις στύλους. Ο Cheops είναι μια δορυφορική αποστολή εξωπλανητών της ESA (CHEOPS - CHaracterising ExoPlanet Satellite), η οποία θα παρακολουθεί πλανήτες του μεγέθους Γης-Ποσειδώνα που περιστρέφονται γύρω από αστέρια, σε άλλα αστρικά συστήματα. Το φως από τα αστέρια υποδοχής θα εισέλθει στο τηλεσκόπιο και θα αντικατοπτρίζεται από το πρωτεύον κάτοπτρο προς το δευτερεύον, το οποίο με τη σειρά του θα κατευθύνει το φως του αστεριού μέσα από μια οπή στο κέντρο του πρωτεύοντος κατόπτρου, πάνω στον ανιχνευτή CCD. Είναι ο ίδιος σχεδιασμός που χρησιμοποιείται για το μεγαλύτερο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA και το παρατηρητήριο Herschel της ESA. Παρακολουθώντας τη φωτεινότητα ενός αστεριού, ο Cheops θα εντοπίσει τη διέλευση ενός πλανήτη http://sci.esa.int/gaia/58800-transiting-exoplanet/ καθώς περνάει γρήγορα από κάποιο αστέρι. Αυτό επιτρέπει την ακριβή μέτρηση της ακτίνας του πλανήτη. Για τους πλανήτες με γνωστή μάζα, θα αποκαλυφθεί η πυκνότητα, παρέχοντας μια ένδειξη της δομής και τελικά τον τρόπο σχηματισμού και εξέλιξης των πλανητών αυτού του μεγέθους. Το τηλεσκόπιο Cheops έφθασε σε ένα σημαντικό ορόσημο στα τέλη Απριλίου, όταν παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης από τον Leonardo-Finmeccanica, εκ μέρους του Ιταλικού διαστημικού οργανισμού ASI και του Ιταλικού Ινστιτούτου Αστροφυσικής INAF. Διαβάστε περισσότερα για το τηλεσκόπιο και τις τελευταίες δοκιμές: Το τηλεσκόπιο CHEOPS φτάνει στο νέο σπίτι http://sci.esa.int/cheops/59012-7-cheops-telescope-arrives-at-new-home/ Ο Cheops είναι μια αποστολή της ESA σε συνεργασία με την Ελβετία και με σημαντικές συνεισφορές από 10 άλλα κράτη μέλη. http://www.esa.int/spaceinimages/Images/2017/05/Koithazontas_mhesa_apho_ton_teleskopikho_solhena_toy_Cheops

Γιατί οι κομήτες παράγουν αέριο οξυγόνο; Ο Κωνσταντίνος Γιαπής (Caltech) βρήκε την απάντηση. http://www.cce.caltech.edu/content/konstantinos-p-giapis O Κωνσταντίνος Γιαπής και ο συνεργάτης του Yunxi Yao έδειξαν πειραματικά πως παράγεται μοριακό οξυγόνο στην επιφάνεια των κομητών. Ρίχνοντας μόρια νερού (αριστερά) με μεγάλη ταχύτητα σε επιφάνειες από οξείδια του πυριτίου και σιδήρου παρατήρησαν την παραγωγή οξυγόνου. Τα άτομα του οξυγόνου στην εικόνα παριστάνονται με κόκκινο χρώμα και του υδρογόνου με μπλε. Σύμφωνα με τον Γιαπή παρόμοιες συνθήκες υπάρχουν στον κομήτη 67P/Churyumov–Gerasimenko, όπου το διαστημικό σκάφος Rosetta ανίχνευσε μοριακό οξυγόνο. Οι κομήτες -όπως και τα δέντρα- «εκπνέουν» οξυγόνο γύρω τους. Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες δεν ήσαν σίγουροι γιατί αυτό συμβαίνει, αλλά ένας Έλληνας χημικός μηχανικός της διασποράς έχει πλέον βρει μια πειστική εξήγηση, η οποία μάλιστα έχει σημαντικές προεκτάσεις και επιπτώσεις για την αστροβιολογία και την αναζήτηση ζωής σε εξωπλανήτες. Κάνοντας εργαστηριακά πειράματα σε συνθήκες που προσομοιάζουν στο διάστημα, ο καθηγητής Κωνσταντίνος Γιαπής του Τμήματος Χημείας και Χημικών Μηχανικών του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας (Caltech) έδειξε με ποιον τρόπο το μοριακό οξυγόνο (οξυγόνο σε αέρια μορφή) μπορεί να παραχθεί στην επιφάνεια των κομητών. Η πρώτη φορά που ανακαλύφθηκε μοριακό οξυγόνο σε κομήτη, ήταν το 2015 από τους ερευνητές που μελέτησαν τα στοιχεία, τα οποία συνέλλεξε η διαστημοσυσκευή «Ροζέτα» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) κατά την παρατεταμένη μελέτη του κομήτη 67Ρ/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο. Η «Ροζέτα» ανίχνευσε απρόσμενα μεγάλες ποσότητες αερίου οξυγόνου στην ατμόσφαιρα του κομήτη. Το μοριακό (αέριο) οξυγόνο είναι πολύ ασταθές, επειδή συνήθως ενώνεται με το υδρογόνο για να σχηματίσει νερό ή με τον άνθρακα για να δημιουργήσει διοξείδιο του άνθρακα. Πριν τον κομήτη 67/Ρ, αέριο οξυγόνο στο διάστημα είχε ανιχνευθεί μόνο δύο φορές σε νεφελώματα που παράγουν άστρα. Η βασική υπόθεση των επιστημόνων ήταν έως τώρα ότι το μοριακό οξυγόνο στον κομήτη είναι αρχέγονο, δηλαδή βρίσκεται στο εσωτερικό του από το ξεκίνημα του ηλιακού μας συστήματος πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια και απλώς κάποια στιγμή, όταν η επιφάνεια του κομήτη σιγά-σιγά ξεπαγώνει, αυτό διαφεύγει στην ατμόσφαιρα. Όμως ο Γιαπής, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications» [Dynamic molecular oxygen production in cometary comae], http://authors.library.caltech.edu/77245/ δείχνει ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο και το οξυγόνο να είναι «φρέσκο». Καθώς ο κομήτης θερμαίνεται από τον Ήλιο, αποβάλλει μόρια υδρατμών, τα οποία ιονίζονται από την υπεριώδη ηλιακή ακτινοβολία. Στη συνέχεια ο ηλιακός «άνεμος» ωθεί τα ιονισμένα μόρια των υδρατμών πίσω, με αποτέλεσμα αυτά να προσκρούουν πάνω την επιφάνεια του κομήτη, η οποία περιέχει χημικά δεσμευμένο (όχι αέριο) οξυγόνο. Κατά την πρόσκρουση, τα μόρια των υδρατμών προσλαμβάνουν άλλο ένα άτομο οξυγόνου και έτσι τελικά σχηματίζεται το μοριακό (αέριο) οξυγόνο. Η σημασία αυτής της εξήγησης είναι ότι το μοριακό οξυγόνο που η «Ροζέτα» έχει βρει πάνω στον κομήτη, μπορεί κάλλιστα να παράγεται σε πραγματικό χρόνο επί τόπου και να μην είναι πανάρχαιο, όπως είχαν υποθέσει άλλοι επιστήμονες. Όπως δήλωσε ο κ.Γιαπής στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «η εχθρική κόμη του κομήτη είναι ένα δυναμικό περιβάλλον χημικών αντιδράσεων, ικανό να συνθέσει μόρια που τυπικά σχετίζονται με την παρουσία της ζωής και να το κάνει με πλήρως αβιοτικούς τρόπους. Η ανακάλυψη αυτή έχει συνέπειες για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής, ιδιαίτερα πρέπει να αναθεωρηθούν οι σχετικοί βιοδείκτες που οι επιστήμονες αναζητούν στα ουράνια σώματα». «Η νέα έρευνα» τόνισε ο κ.Γιαπής «ανοίγει νέους δρόμους για την εκμετάλλευση της διαστημικής χημείας, προκειμένου να υπάρξει επιτόπια αξιοποίηση πόρων στη διάρκεια των μελλοντικών διαπλανητικών ταξιδιών. Και πρέπει να σημειώσω ότι οι εξωτικές αντιδράσεις που ‘καθοδηγούν’ μια τέτοια χημεία, δεν θα είχαν ανακαλυφθεί χωρίς την έμπνευση από την αποστολή της Ροζέτα». Όπως δήλωσε, οι ίδιες χημικές αντιδράσεις που εδώ και 20 χρόνια μελετά στη Γη, μπορεί να λαμβάνουν χώρα και σε έναν κομήτη. Όπως είπε, «άρχισα να ενδιαφέρομαι για το διάστημα, ψάχνοντας για μέρη όπου τα ιόντα μπορούν να επιταχύνονται και να συγκρούονται με επιφάνειες. Μελετώντας τις μετρήσεις για τον κομήτη της Ροζέτα και ιδίως αυτές που αφορούσαν τις ενέργειες των μορίων των υδρατμών που πέφτουν πάνω στην επιφάνειά του, ξαφνικά μου έκανε ‘κλικ’. Συνειδητοποίησα πως αυτό που μελετούσα επί χρόνια, συμβαίνει ακριβώς πάνω στον κομήτη». Σύμφωνα με τον Έλληνα επιστήμονα, και άλλα ουράνια σώματα, όπως οι εξωπλανήτες, μπορεί να παράγουν αέριο οξυγόνο με τον ίδιο χημικό αβιοτικό μηχανισμό, χωρίς να απαιτείται η μεσολάβηση κάποιου οργανισμού (π.χ. της φωτοσύνθεσης των φυτών) για να εκλυθεί το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, επειδή οι αστροβιολόγοι θεωρούν ότι αν βρουν το «αποτύπωμα» του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα ενός εξωπλανήτη, αυτό θα προδίδει την ύπαρξη ζωής. Κάτι τέτοιο όμως, κατά τον Γιαπή, μπορεί να μη συμβαίνει, αφού το αέριο οξυγόνο είναι δυνατό να παραχθεί και με καθαρά χημικές αντιδράσεις. Η πρώτη επιβεβαιωμένη ανίχνευση μοριακού οξυγόνου στο διάστημα έγινε το 2011 από την αποστολή «Herschel» της ESA. Όπως δήλωσε ο συνεργάτης της NASA αστρονόμος Πολ Γκόλντσμιθ επίσης του Caltech, «το οξυγόνο είναι σημαντικό μόριο που είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθεί στο διάστημα. Ο μηχανισμός παραγωγής του, που μελέτησε το εργαστήριο του καθηγητή Γιαπή, μπορεί να έχει ισχύ σε πολλά διαφορετικά περιβάλλοντα και δείχνει τη σημαντική σύνδεση ανάμεσα στις εργαστηριακές έρευνες και στην αστροχημεία». Ο Κ. Γιαπής αποφοίτησε το 1984 από τη Σχολή Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ στην Αθήνα, πήρε το διδακτορικό του το 1989 από το Τμήμα Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Μινεσότα και έως το 1992 διεξήγαγε μεταδιδακτορική έρευνα στα Εργαστήρια ΑΤ&Τ Bell στο Νιού Τζέρσι. Σήμερα είναι καθηγητής στο Caltech και η έρευνά του εστιάζεται στη δυναμική αλληλεπίδραση των ιόντων με τις επιφάνειες των ημιαγωγών (υλικών για επεξεργαστές υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων), στα νανοϋλικά και στη νανοτεχνολογία. Εικόνα τμήματος του κομήτη 67P που λήφθηκε από τη Rosetta στις 6 Αυγούστου, από απόσταση 120 km. H ανάλυση της εικόνας είναι 2.2 μέτρα ανα pixel. http://physicsgg.me/2017/05/10/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%ae%cf%84%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%b1%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%bf-%ce%bf%ce%be%cf%85%ce%b3%cf%8c/

Εγκαινιάσθηκε ο νέος γραμμικός επιταχυντής Linac 4 του CERN. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών (CERN) στα γαλλο-ελβετικά σύνορα εγκαινίασε χθες το νέο γραμμικό επιταχυντή του Linac 4. Το νέο απόκτημα θα τροφοδοτήσει με ακτίνες υψηλότερης ενέργειας τον μεγάλο επιταχυντή αδρονίων (LHC), ώστε ο τελευταίος να αυξήσει σημαντικά τη φωτεινότητά του το 2021. Μετά από μία μακρά περίοδο δοκιμών, ο Linac 4 θα συνδεθεί με τον μεγάλο επιταχυντή LHC, όταν ο τελευταίος τεθεί εκτός λειτουργίας για την καθιερωμένη τεχνική συντήρηση και αναβάθμιση τον χειμώνα της περιόδου 2019-2020. Ο Linac 4 θα αντικαταστήσει τον γραμμικό επιταχυντή Linac 2, ο οποίος λειτουργεί από το 1978 και θα γίνει πλέον αυτός το πρώτο στάδιο στην αλυσίδα επιταχυντών του CERN, παράγοντας ακτίνες πρωτονίων για μια ευρεία γκάμα πειραμάτων. Ο γραμμικός επιταχυντής είναι το πρώτο και θεμελιώδες βήμα στην αλυσίδα επιτάχυνσης των σωματιδίων, καθώς σε αυτόν παράγονται τα πρώτα σωματίδια και δέχονται την αρχική επιτάχυνσή τους. Ο Linac 4 έχει μήκος σχεδόν 90 μέτρων (έναντι 27 χιλιομέτρων του LHC), βρίσκεται σε βάθος 12 μέτρων κάτω από την επιφάνεια και χρειάσθηκε σχεδόν δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί, με κόστος περίπου 90 εκατ. ευρώ. Ο Linac 4 θα στέλνει αρνητικά ιόντα υδρογόνου, αποτελούμενα από ένα άτομο υδρογόνου με δύο ηλεκτρόνια, στο σύγχροτρο πρωτονίων (Proton Synchrotron Booster-PSB) του CERN, το οποίο θα επιταχύνει κι άλλο τα αρνητικά ιόντα, ενώ θα απομακρύνει τα ηλεκτρόνιά τους. Η παραγόμενη ακτίνα του Linac 4 θα έχει ενέργεια έως 160 MeV, υπετριπλάσια σε σχέση με του Linac 2. Αφενός η αύξηση της ενέργειας και αφετέρου η χρήση ιόντων υδρογόνου θα διπλασιάσει την ενέργεια της ακτίνας που θα φθάνει στον μεγάλο επιταχυντή LHC, συμβάλλοντας καθοριστικά στην μελλοντική αύξηση της φωτεινότητας του τελευταίου. Η φωτεινότητα (luminosity) είναι μια καθοριστική παράμετρος που δείχνει πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός των σωματιδίων, τα οποία συγκρούονται σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η μέγιστη φωτεινότητα του LHC σχεδιάζεται να πενταπλασιαθεί έως το 2025, με στόχο τη δημιουργία του «Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων Υψηλής Φωτεινότητας» (High-Luminosity LHC). Έτσι, τα πειράματα του LHC θα μπορούν να συλλέξουν περίπου δέκα φορές περισσότερα δεδομένα κατά την περίοδο 2025-2035. Αυτό θα επιτρέψει στους φυσικούς να κάνουν πιο ακριβείς μετρήσεις για τα θεμελιώδη σωματίδια από ό,τι σήμερα και ίσως να ανοίξουν ένα «παράθυρο» σε άγνωστες έως τώρα διαδικασίες της φύσης πέρα από το «Καθιερωμένο Πρότυπο» (Standard Model), όπως η σκοτεινή ύλη και ενέργεια ή οι έξτρα χωροχρονικές διαστάσεις. Από την άλλη, η τεχνολογία του γραμμικού επιταχυντή Linac 4 αναμένεται να αξιοποιηθεί σε μικρότερα, ακόμη και φορητά μηχανήματα, ώστε να έχει και άλλες πρακτικές εφαρμογές, όπως στη βιοϊατρική έρευνα (π.χ. δημιουργία ισοτόπων για τη διάγνωση του καρκίνου) και στην ανάλυση έργων τέχνης (π.χ. πινάκων στα μουσεία). Το Λούβρο του Παρισιού είναι το μόνο μουσείο στον κόσμο που ήδη διαθέτει στο υπόγειό του τον δικό του μικρό επιταχυντή. Όταν κλείνει τις Τρίτες, διάφορα έργα τέχνης μεταφέρονται εκεί για ανάλυση, μεταξύ άλλων για να αποκαλυφθεί αν είναι γνήσια, από ποιά υλικά κατασκευάσθηκαν και πόσο παλιά είναι. http://www.amna.gr/articlep/155134/Egkainiasthike-o-neos-grammikos-epitachuntis-Linac-4-tou-CERN

DM-II Titan: Πρωτοποριακό drone μεταφορών από ελληνικά χέρια. Τη δυνατότητα να απογειώνεται και να προσγειώνεται κάθετα, σαν ελικόπτερο, αλλά να πετάει στη συνέχεια σαν αεροπλάνο έχει το DM-II Titan- μη επανδρωμένο όχημα (drone) που δημιούργησε ο Κωνσταντίνος Δαλάκας, μηχανολόγος μηχανικός προερχόμενος από το ΕΜΠ. Το ελληνικό drone, με δυνατότητα μεταφοράς φορτίων, διακρίθηκε στο διεθνές Cargo Drone Challenge της Airbus, όπου έλαβε την πρώτη θέση με την υψηλότερη βαθμολογία του κοινού αλλά και 6η θέση της συνολικής κατάταξης μεταξύ 429 συμμετοχών από όλο τον κόσμο. Σημειώνεται πως ο κ. Δαλάκας στο παρελθόν ήταν επικεφαλής της ομάδας σχεδιασμού του μη επανδρωμένου αεροσκάφους Hermes II, που είχε κατακτήσει την 9η θέση παγκοσμίως στην Πορτογαλία το 2013. Μιλώντας στο περιοδικό («Πρακτορείο»), και στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM», ο κ. Δαλάκας είπε πως ο «Τιτάνας» εμπνεύστηκε από το γεγονός ότι μπορεί να σηκώσει βάρος, «και η διαφορά με τα υπόλοιπα drones, που μπορεί να αγοράσει κάποιος, είναι στη λειτουργία». «Έχει τη δυνατότητα να απογειωθεί κάθετα αλλά στη συνέχεια μπορεί να πετάξει σαν αεροπλάνο. Αυτό διότι το αεροπλάνο έχει τη καλύτερη απόδοση όσον αφορά την πτήση, μπορεί να αναπτύξει υψηλές ταχύτητες, με χαμηλή κατανάλωση και να έχει μεγάλη αυτονομία. Θέλησα να συνδυάσω τα καλά των δύο τεχνολογιών. Δηλαδή την αυτονομία απογείωσης και προσγείωσης χωρίς να υπάρχει κανείς αεροδιάδρομος, με την ταχύτητα και την άμεση ανταπόκριση που μπορεί να έχει ένα αεροσκάφος. Ο ‘Τιτάνας’ πήγε πολύ καλά στο διαγωνισμό, ψηφίστηκε πρώτος από το κοινό, και πήρε συνολικά την 6η θέση στη γενική κατάταξη, το οποίο ήταν μια πολύ μεγάλη επιτυχία σε σχέση με τον ανταγωνισμό που υπήρχε με 450 συμμετοχές από όλον τον κόσμο». Ερωτηθείς για το αν μπορεί να γίνει η παραγωγή του Titan στην Ελλάδα, είπε πως «είναι ένα σύστημα με προϊόντα υψηλής τεχνολογίας που έτσι και αλλιώς δεν υπάρχουν συγκεντρωμένα σε μία χώρα. Όποτε καταλήγει να είναι ένα συνονθύλευμα από τα καλύτερα κομμάτια διαφορετικούς κατασκευαστές. Συνεπώς, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα υπό τη μορφή της συναρμολόγησης, δηλαδή με τη μορφή της αγοράς εξαρτημένων από διάφορους κατασκευαστές, πιθανόν και από την Ελλάδα και να γίνεται εδώ και η συναρμολόγηση, όπου υπάρχει ένας αριθμός από αρκετά υψηλά καταρτισμένους ανθρώπους». http://www.naftemporiki.gr/story/1233112/dm-ii-titan-protoporiako-drone-metaforon-apo-ellinika-xeria

Νέο διαστημικό ρεκόρ για το X-37B της USAF: 718 ημέρες σε τροχιά. Με επιτυχία προσγειώθηκε την Κυριακή στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA το X-37B της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, δίνοντας τέλος σε μια αποστολή η οποία κράτησε δύο χρόνια. Το μη επανδρωμένο «Όχημα Τροχιακών Δοκιμών», όπως ονομάζεται επισήμως, εκτοξεύτηκε στις 20 Μαΐου 2015 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στη Φλόριντα, όπου επέστρεψε την Κυριακή 7 Μαΐου 2017. Στο πλαίσιo της τέταρτης αποστολής του προγράμματος X-37B, το εν λόγω διαστημόπλοιο (OTV- Orbital Test Vehicle) – μια μικρότερου μεγέθους, μη επανδρωμένη έκδοση του διαστημικού λεωφορείου- έκανε πειράματα σε τροχιά για 718 ημέρες, φτάνοντας τον συνολικό αριθμό ημερών που έχουν περάσει στο διάστημα τα δύο διαστημόπλοια X-37B που διαθέτει η αμερικανική πολεμική αεροπορία (USAF) στις 2.085 ημέρες. Σύμφωνα με ανακοίνωση της αεροπορίας των ΗΠΑ, το πρόγραμμα, που τελεί υπό την επίβλεψη του Air Force Rapid Capabilities Office, έχει σκοπό την πραγματοποίηση δοκιμών «μείωσης κινδύνου, πειραματισμού και ανάπτυξης επιχειρήσεων» και πειραμάτων πάνω σε τεχνολογίες που προορίζονται για χρήση σε επαναχρησιμοποιούμενα διαστημικά σκάφη. Η USAF σκοπεύει να εκτοξεύσει την πέμπτη αποστολή του X-37B από το Κέιπ Κανάβεραλ αργότερα μέσα στο 2017. Σημειώνεται πως η κάθε πτήση ήταν μεγαλύτερης χρονικής διαρκείας από την προηγούμενη. To X-37B, το οποίο ορίζεται συχνά ως «διαστημοπλάνο» (space plane), λόγω της δυνατότητας να πετά και μέσα στην ατμόσφαιρα (σαν το διαστημικό λεωφορείο) είναι γνωστό σε μεγάλο βαθμό για το πέπλο μυστικότητας που καλύπτει τις δραστηριότητές του, καθώς ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη φύση των δοκιμών που κάνει σε τροχιά- οπότε και δεν λείπουν οι θεωρίες πως ενδεχομένως να πρόκειται για δοκιμές διαστημικών όπλων, π.χ. για την καταστροφή εχθρικών δορυφόρων (αν και η USAF επιμένει ότι απλώς δοκιμάζονται τεχνολογίες για επαναχρησιμοποιούμενα σκάφη). Το επαναχρησιμοποιούμενο X-37B έχει μήκος 9 μέτρα, άνοιγμα φτερών 4,5 μέτρα, βάρος 5 τόνους και χώρο φόρτωσης με χωρητικότητα ημιφορτηγού Όπως αναφέρει το space.com, εξωτερικοί ειδικοί εκτιμούν ότι είναι μάλλον απίθανο το σκάφος να προβαίνει σε επιθετικού χαρακτήρα δραστηριότητες σε τροχιά, αν και κάποιοι θεωρούν πως ενδεχομένως να δοκιμάζει αισθητήρες και εξοπλισμό για το National Reconnaissance Office, που διαχειρίζεται τον στόλο κατασκοπευτικών δορυφόρων των ΗΠΑ. Και τα δύο X-37B της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας έχουν κατασκευαστεί από τη Boeing. https://www.dvidshub.net/video/523061/x37b-otv4-landing-runway http://www.naftemporiki.gr/story/1232667/neo-diastimiko-rekor-gia-to-x-37b-tis-usaf-718-imeres-se-troxia Στο εσωτερικό των καψουλών της Blue Origin και της Boeing. Το New Atlas είχε την ευκαιρία να μπει στο εσωτερικό των διαστημοπλοίων της Blue Origin και του Boeing Starliner. Στο πλαίσιο του Space Symposium που έλαβε χώρα στο Colorado Springs, παρουσιάστηκαν ομοιώματα του εσωτερικού των διαστημοπλοίων Blue Origins και Boeing Starliner που θα αποτελέσουν τις κάψουλες μεταφοράς ανθρώπων στις μελλοντικές διαστημικές αποστολές της ανθρωπότητας. Η κάψουλα της Blue Origins θα ταξιδεύει πάνω σε έναν πύραυλο New Shepard, σε μια προσπάθεια να μεταφερθούν επιβάτες σε ύψος 100 χιλιομέτρων πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης. Για 2,5 λεπτά οι επιβάτες θα ταξιδεύουν δεχόμενοι πίεση 3g, ή αλλιώς τρεις φορές την επιτάχυνση της βαρύτητας, ενώ θα μπορούν να κινηθούν ελεύθερα για τέσσερα λεπτά περίπου. Το υπόλοιπο της διαδρομής είναι η επιστροφή στη Γη, η οποία ενδέχεται να τους επιβαρύνει με πιέσεις έως και 5 g. To Boeing Starliner δεν αποσκοπεί μόνο σε τουριστική χρήση, αλλά φιλοδοξεί να χρησιμοποιηθεί και για σκοπούς μεταφοράς αστροναυτών στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η κάψουλα θα μπορεί να φιλοξενήσει 7 άτομα για τουριστικούς σκοπούς και 4 άτομα για διαστημικές αποστολές. Η κάψουλα αυτή θα ταξιδεύει με έναν πύραυλο Atlas V και θα ξεκινήσει να δοκιμάζεται από τις αρχές του επόμενου έτους τόσο σε επανδρωμένες όσο και μη επανδρωμένες πτήσεις. http://www.pestaola.gr/sto-eswteriko-twn-kapsoulwn-ths-blue-origin-kai-ths-boeing/

Συγχαρητηρια Astron. Ειδα ηδη τα δυο πρωτα βίντεο και σε συγχαιρω για την περιεκτικοτητα των πληροφοριων,την παρουσίαση και το σκηνικο παρουσίασης! Συγχαρητηρια και παλι!!!

Μία νεώτερη εκδοχή του ηλιακού μας συστήματος «στο μικροσκόπιο» επιστημόνων. «Εντυπωσιακές ομοιότητες» με το ηλιακό μας σύστημα έχει το πλανητικό σύστημα που εκτιμούν Αμερικανοί και Γερμανοί επιστήμονες πως βρίσκεται γύρω από έναν αστέρα σε απόσταση λίγο μεγαλύτερη από 10 έτη φωτός. Το άστρο ανήκει στον αστερισμό του Ηριδανού στο νότιο ημισφαίριο και ονομάζεται έψιλον (ε) Ηριδανού. Ο ε Ηριδανού είναι παρεμφερής με τον Ήλιο, παρόλο που έχει το 1/5 της ηλικίας του. Την ίδια στιγμή, οι εξωπλανήτες που φαίνεται πως περιφέρονται γύρω του πρέπει να μοιράζονται την ίδια αρχιτεκτονική με το πλανητικό σύστημα στο οποίο ανήκει η Γη. Έτσι, οι επιστήμονες ελπίζουν πως, με τη μελέτη του, θα μπορέσουν να κατανοήσουν καλύτερα πώς δημιουργήθηκε το ηλιακό μας σύστημα. Η ανακάλυψη έγινε με δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA και το τηλεσκόπιο υπέρυθρης ακτινοβολίας Sofia, το οποίο μέσω ενός Boeing 747 πετάει σε υψόμετρο 45.000 ποδών, στα όρια της στρατόσφαιρας. Χρησιμοποιώντας τις μετρήσεις σε μία υπολογιστική προσομοίωση, οι επιστήμονες κατάφεραν να αναπαραστήσουν τον δίσκο σκόνης που περιβάλλει τον ε Ηριδανού, διαχωρίζοντας την αμυδρή ακτινοβολία που εκπέμπει ο δίσκος από αυτήν του άστρου. Σε κάθε αστέρα, ο δίσκος σκόνης αποτελείται από τα αέρια, τα σωματίδια και τους μικρούς βράχους που συνεχίζουν να περιστρέφονται γύρω του, και τα οποία απέμειναν μετά τον σχηματισμό των πλανητών. Στην περίπτωση του ε Ηριδανού, βρήκαν πως χωρίζεται σε δύο ζώνες, με το ενδιάμεσο κενό πιθανότατα να δημιουργήθηκε με τον σχηματισμό των πλανητών. Αν και οι επιστήμονες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν εξωπλανήτες, υποστηρίζουν πως θα αποτελούσε τεράστια έκπληξη να μην υπάρχουν τέτοια ουράνια σώματα που να περιφέρονται γύρω από τον ε Ηριδανού. Για να τα εντοπίσουν, θα χρειαστούν όργανα με ακόμη μεγαλύτερη ευκρίνεια, όπως το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, που η NASA σχεδιάζει να εκτοξεύσει τον Οκτώβριο του 2018. Ο βασικότερος λόγος είναι η ύπαρξη του κενού ανάμεσα στις δύο ζώνες στον δίσκο σκόνης, γα τη δημιουργία του οποίου απαιτείται ένα αντικείμενο με διαστάσεις πλανήτη. Μάλιστα, με δεδομένο πως ο ε Ηριδανού είναι νεώτερος από τον Ήλιο μας, και οι εξωπλανήτες θα έχουν μικρότερη ηλικία από τη Γη. Επομένως, οι ερευνητές αισιοδοξούν πως θα μπορέσουν να αντλήσουν πολύτιμα στοιχεία για την κατάσταση της Γη σε προηγούμενες φάσεις της εξέλιξής της. «Αυτό το άστρο φιλοξενεί ένα πλανητικό σύστημα το οποίο αυτή τη στιγμή περνά τις ίδιες κατακλυσμιαίες διεργασίες με το ηλιακό μας σύστημα σε πολύ νεώτερη ηλικία, όταν η Σελήνη απέτησε τους περισσότερους κρατήρες της, δημιουργήθηκαν οι ωκεανοί στη Γη, και διαμορφώθηκαν στον πλανήτη μας οι συνθήκες που επέτρεψαν την ανάπτυξη ζωής», γράφει στο blog του ο Μάσιμο Μαρέγκο, αναπληρωτής καθηγητής αστρονομίας στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Αϊόβα και μέλος της ερευνητικής ομάδας. Σύμφωνα με τον επιστήμονα, ο απώτερος σκοπός για τους αστρονόμους είναι να εξακριβώσουν πλήρως της αρχιτεκτονική του δίσκου που περιβάλλει τον ε Ηριδανού και τις αλληλεπιδράσεις του με το «σμήνος» εξωπλανητών που φαίνεται πως υπάρχουν στο ίδιο σύστημα. http://www.naftemporiki.gr/story/1232289/neoteri-ekdoxi-tou-iliakou-mas-sustimatos-sto-mikroskopio-epistimonon

Πρώτη δέσμη στο μεγαλύτερο λέιζερ ακτίνων Χ στον κόσμο. Μία νέα εποχή ανέτειλε για την ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα, με τη δημιουργία της πρώτης δέσμης από το μεγαλύτερο λέιζερ ακτίνων Χ στον κόσμο. Το European XFEL, όπως ονομάζεται η διάταξη, βρίσκεται στο Αμβούργο, στην υπόγεια εγκατάσταση του επιταχυντή DESY (Deutsches Elektronen-Synchrotron). Το European XFEL έρχεται να προστεθεί στα μόλις 4 ανάλογα μηχανήματα που υπάρχουν παγκοσμίως. Θα μπορεί να παράγει 27.000 παλμούς ανά δευτερόλεπτο, με μήκος κύματος 500 φορές μικρότερο από το ορατό φως. Έτσι, θα δώσει τη δυνατότητα στους επιστήμονες να αποτυπώσουν δομές του μικρόκοσμου σε ατομική κλίμακα. Ανάμεσα σε αυτές τις δομές που θα μελετηθούν διεξοδικότερα είναι διαφόρων ειδών βιομόρια, για την καλύτερη κατανόηση αρκετών ασθενειών και την ανάπτυξη νέων θεραπειών. Επίσης, αναμένεται να ανοίξει νέους δρόμους στη δημιουργία νέων υλικών και την έρευνα χημικών αντιδράσεων και καταλυτικών τεχνικών, με σκοπό πιο “φιλικές” στο περιβάλλον εφαρμογές. «Το European XFEL θα μας παράσχει τις πιο λεπτομερείς εικόνες της μοριακής δομής νέων υλικών και φαρμάκων, όπως επίσης και πρωτόγνωρες καταγραφές της εξέλιξης βιοχημικών αντιδράσεων», δήλωσε ο Χέλμουτ Ντος, Διευθυντής του DESY. Η δέσμη δημιουργήθηκε από μία δέσμη ηλεκτρονίων που προήλθε από έναν γραμμικό επιταχυντή - το βασικό εξάρτημα της διάταξης. Στην 2,1 χιλιομέτρων σήραγγα του επιταχυντή, επιταχύνθηκαν παλμοί ηλεκτρονίων, ως προεργασία για τη δημιουργία της δέσμης. Με ταχύτητα σχεδόν όση το φως και πολύ μεγάλη ενέργεια, οι παλμοί στη συνέχεια εκτράπηκαν μέσα στο σήραγγα φωτονίων, κατά μήκος των 210 μέτρων της οποίας είναι διατεταγμένες συσκευές παραγωγής ακτίνων Χ. Εκεί, 17.290 μόνιμοι μαγνήτες με εναλλασσόμενους πόλους αλληλεπίδρασαν με τους παλμούς, επιταχύνοντας περαιτέρω τα ηλεκτρόνια, ώστε να αρχίσουν να εκπέμπουν ακτινοβολία Χ εξαιρετικά μικρού μήκους κύματος. Για την πρώτη δοκιμή, η ακτινοβολία αυτή απορροφήθηκε αφότου μετρήθηκε, χωρίς να οδηγηθεί στον χώρο διεξαγωγής πειραμάτων. Στον συγκεκριμένο χώρο, θα εγκατασταθούν έξι επιστημονικά όργανα για τα πειράματα των επιστημόνων, Όταν θα γίνει η επίσημη έναρξη λειτουργίας του European XFEL, στις αρχές Σεπτεμβρίου, δύο όργανα θα βρίσκονται ήδη στις θέσεις τους. http://www.naftemporiki.gr/story/1232760/proti-desmi-sto-megalutero-leizer-aktinon-x-ston-kosmo

Οι ελληνικές επιτυχίες στον τομέα του Διαστήματος. Μπορεί το Διάστημα να προσφέρει ευκαιρίες οικονομικής ανάπτυξης, έρευνας και εκπαίδευσης στη χειμάζουσα ελληνική κοινωνία; Δεν είναι κάτι εξωτικό; Για τον περισσότερο κόσμο το να μιλάει κανείς για ελληνική διαστημική βιομηχανία είναι σαν να συζητούμε για... εξωγήινους. Κι όμως δεν είναι καθόλου έτσι: Ηδη, ο διαστημικός κλάδος της χώρας μας αποτελείται από 40 εταιρείες, 2.000 εργαζομένους και έχει ετήσιο κύκλο εργασιών 150 εκατ. ευρώ, με εξαγωγές κυρίως σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιαπωνία. Τα στοιχεία αυτά παρουσίασε ο κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος, σε εκδήλωση που διοργάνωσαν από κοινού το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου την Πέμπτη το απόγευμα. «Πρόκειται για έναν εξωστρεφή και επιτυχημένο κλάδο, με μικρό μέγεθος αλλά πολύτιμο κεφάλαιο», τόνισε ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ. «Η Ελλάδα έχει πολλές επιτυχίες και στο ερευνητικό πεδίο και στην τεχνολογία του Διαστήματος», υπογράμμισε στην «Κ» η κ. Ιφιγένεια Κεραμιτσόγλου, ερευνήτρια στο Αστεροσκοπείο και συντονίστρια της εκδήλωσης. Αντίθετα με την εικόνα που έχουμε για τη διαστημική τεχνολογία, πρόκειται για κλάδο που σχετίζεται άμεσα με την καθημερινότητά μας. Ο κ. Γιάννης Γιανναράκης, από τις εταιρείες κινητών εφαρμογών, υπογράμμισε πως χωρίς τη διαστημική τεχνολογία δεν θα υπήρχαν πολλές εφαρμογές που θεωρούμε απαραίτητες στα κινητά μας τηλέφωνα. Οπως σημείωσε ο κ. Μανώλης Πλειώνης, διευθυντής του Εθνικού Αστεροσκοπείου, η Ελλάδα διαθέτει το Hellenic National Sentinel Data Mirror Site, δηλαδή έναν κόμβο με την κατάλληλη υπολογιστική υποδομή, όπου «κατεβαίνουν» και διανέμονται τα δεδομένα των δορυφόρων. Ο εγχώριος κόμβος είναι ο πρώτος στην Ευρώπη και βρίσκεται στο Αστεροσκοπείο. Καλύπτει τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, παρέχοντας υπηρεσίες σε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, επιχειρήσεις και δημόσιους φορείς. «Η Ελλάδα μπορεί να αυξήσει το μερίδιό της από την ευρωπαϊκή διαστημική έρευνα των περίπου 7 δισ. ευρώ, έτσι ώστε να μείνουν πόροι στη χώρα, αλλά χρειάζεται εθνική στρατηγική», υπογράμμισε ο κ. Μίχαλος. Στην εκπαίδευση του αναγκαίου δυναμικού έρχεται να συνεισφέρει το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών «Διαστημική Επιστήμη, Τεχνολογίες και Εφαρμογές», που υλοποιείται από το Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Η υποβολή αιτήσεων για τον δεύτερο κύκλο του προγράμματος ολοκληρώνεται μέχρι τις 15 Μαΐου. http://www.kathimerini.gr/908397/article/epikairothta/ellada/oi-ellhnikes-epityxies-ston-tomea-toy-diasthmatos Στόχος της SpaceX η παροχή broadband Ίντερνετ από το διάστημα ως το 2024. Η SpaceX είχε αποκαλύψει τα σχέδιά της για παροχή ευρυζωνικών συνδέσεων στο Ίντερνετ μέσω δορυφόρου από το 2015, όταν ο ιδρυτής της, Έλον Μασκ, μίλησε δημόσια για την ιδέα αυτή- και η Πατρίσια Κούπερ, στέλεχος της εταιρείας αρμόδιο για θέματα δορυφόρων σε σχέση με την κυβέρνηση, έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες την Τετάρτη, μιλώντας ενώπιον της Γερουσίας των ΗΠΑ. Όπως είπε, η εταιρεία αποσκοπεί στην εκτόξευση 4.425 δορυφόρων με πυραύλους Falcon 9, που θα λειτουργούν σε ύψη μεταξύ 1.110 και 1.325 χιλιομέτρων σε ένα εγχείρημα κόστους που υπολογίζεται ότι θα φτάσει τα 10 δισ. δολάρια. Ο «αστερισμός» αυτός θα έχει τη δυνατότητα να δρομολογεί την παροχή ευρυζωνικού Ίντερνετ εκεί που απαιτείται περισσότερο, και να την απομακρύνει από άλλες περιοχές, όπου θα ήταν πιθανό να υπάρξουν παρεμβολές σε άλλα συστήματα. Η Κούπερ επίσης αποκάλυψε πως η SpaceX θα αρχίσει δοκιμές δορυφόρων και θα εκτοξεύσει μάλιστα ένα πρωτότυπο κατά τα τέλη του έτους, και θα ακολουθήσει άλλο ένα στους πρώτους μήνες του 2018. Μετά την επιτυχή δοκιμή, η εταιρεία σκοπεύει να αρχίσει μια «εκστρατεία» εκτοξεύσεων το 2019, με τους δορυφόρους να εκτοξεύονται σε τροχιά σε διαφορετικές φάσεις, μέχρι το 2024- όταν το σύστημα (εάν τελικά λάβει την απαιτούμενη έγκριση) θα έχει τεθεί σε πλήρη λειτουργία. http://www.naftemporiki.gr/story/1231812/stoxos-tis-spacex-i-paroxi-broadband-internet-apo-to-diastima-os-to-2024

Τι είδε η κάμερα του Cassini. Ένα καινούργιο βίντεο με εικόνες από την ιστορική πρώτη βουτιά του διαστημοπλοίου Cassini ανάμεσα στον Κρόνο και τα δαχτυλίδια του την 25η Απριλίου έδωσε στη δημοσιότητα η NASA. Το βίντεο δείχνει τη «θέα» που είχε η κάμερα του διαστημοπλοίου κατά τη διάρκεια μιας ώρας παρατηρήσεων καθώς «κατέβαινε» προς τον νότιο πόλο του Κρόνου. Το πρώτο τμήμα του ξεκινάει με την τεράστια καταιγίδα στον βόρειο πόλο του γίγαντα αερίων, συνεχίζει με το εξωτερικό όριο του εξαγωνικού αεροχειμάρρου και συνεχίζει με όψεις από την ατμόσφαιρα του πλανήτη. Το «τοπίο» των νεφών φαίνεται να κινείται με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα καθώς η ταχύτητα του Cassini αυξάνεται όσο πλησιάζει προς τον Κρόνο. Στο δεύτερο τμήμα του βίντεο φαίνονται η θέση και ο προσανατολισμός του διαστημόπλοιου επάνω από τον Κρόνο ενόσω έπαιρνε τις εικόνες, καθώς και το πεδίο της κάμερας σε προβολή. το τρίτο τμήμα αριστερά φαίνονται τα πλάνα της κάμερας και δεξιά «εικόνες αναφοράς» όπου η θέση του Cassini σε σχέση με τον Κρόνο εμφανίζεται σαν μια κόκκινη κουκίδα. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500142790

Μοναδική εικόνα από την επιφάνεια του Άρη. Πριν από λίγα 24ωρα, η NASA έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφία από την επιφάνεια του Άρη. Πιο ξεκάθαρη από κάθε άλλη φορά. Ο κόκκινος πλανήτης, ο Κρόνος, ο Δίας αποκαλύπτουν τα μυστικά τους. Στον Εγκέλαδο του Κρόνου, ένα από τα πολλά φεγγάρια του μεγάλου πλανήτη, ανακαλύφθηκαν ζώνες που μπορούν να αναπτύξουν ζωή, άρα και να διαμορφωθούν οι συνθήκες για την παρουσία του ανθρώπου. Όλα αυτά, σε ένα μέλλον που σήμερα φαντάζει ως επιστημονική φαντασία, αλλά που καθίσταται ως υποχρέωση, όπως τονίζουν με αγωνία οι επιστήμονες, εξαιτίας των αλλαγών που επέρχονται στη Γη και της ανάγκης που θα προκύψει με τη ραγδαία αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού. http://www.pronews.gr/portal/20170506/genika/diastima/49/o-planitis-dias-apo-poly-kontini-apostasi-xekathari-fotografia-apo-tin

Ο πλανήτης Δίας από πολύ κοντινή απόσταση. Κατά την ελληνική μυθολογία ο Δίας ήταν ο βασιλιάς των Θεών του Ολύμπου. Πρόσφεραν το όνομά του στον πιο επιβλητικό πλανήτη που στέκει αγέρωχος ανάμεσα στους άλλους και αποτελεί μία φυσική ασπίδα -σύμφωνα με τους αστρονόμους- για τη Γη. Η εικόνα του είναι εντυπωσιακή. Ωστόσο, η φωτογραφία που τράβηξε το διαστημόπλοιο Juno κατά το πέρασμά του από τον «βασιλιά», ξεπερνά σε ομορφιά κάθε φαντασία... Ένα περιβάλλον εντελώς αφιλόξενο για τον άνθρωπο, το οποίο, ωστόσο, προσφέρει εικόνες που ταξιδεύουν το μυαλό στο σύμπαν. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τράβηξε ένα μοναδικό πλάνο από τον Δία, από απόσταση 52.200 χιλιομέτρων, στις 11 Δεκεμβρίου. Μετά από ειδική επεξαργασία, ώστε να γίνει η σύνθεση των πλάνων που εξέπεμψαν οι ειδικές κάμερες, η NASA έδωσε στη δημοσιότητα μία μοναδικής ομορφιάς και μεγαλοσύνης φωτογραφία. Αυτός, λοιπόν, είναι ο πλανήτης Δίας, όπως δεν τον είχε αντικρίσει η ανθρωπότητα ποτέ στο παρελθόν... Η θανατηφόρα ομορφιά της ατμόσφαιρας του πλανήτη προσφέρει μοναδικές εικόνες και χρώματα. Τρομερές -σε μέγεθος και ένταση- καταιγίδες, που όμοιές της δεν θα μπορούσε να αντέξει η Γη. Η φωτογραφία «έπιασε» τη στιγμή που ο πλανήτης χωρίζεται από το φως και το σκοτάδι που προκαλεί ο Ήλιος, αναδεικνύοντας τα σημεία των δύο πόλων του, τα οποία είναι καλυμμένα από τρομερά καιρικά φαινόμενα. Η εξερεύνηση του διαστήματος αποτελεί πλέον προτεραιότητα για τον άνθρωπο. Πριν ξεκινήσει η μεγάλη περιπέτεια, η επιστήμη καλείται να απαντήσει σε μία σειρά ερωτημάτων. Η χαρτογράφηση της «γειτονιάς» μας είναι η πρώτη κίνηση που πρέπει να γίνει. Ακολουθεί η διαπίστωση των ιδιαίτερων στοιχείων και η αποκάλυψη μυστικών του σύμπαντος που μπορούν να καθορίσουν την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Αποστολές για την εξερεύνηση του σύμπαντος και ειδικότερα του ηλιακού μας συστήματος έχουν ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες, σε συνδυασμό με τα υπερσύγχρονα τηλεσκόπεια που έχουν στηθεί τόσο στη Γη, όσο και εκτός ατμόσφαιρας. Τα αποτελέσμα και τα ευρήματα που στέλνουν είναι τόσο πολλά, που ο αριθμός των επιστημόνων δεν αρκεί για την επεξεργασία τους. Οι μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και Ευρωπαϊκή Ένωση, προγραμματίζουν ήδη το επόμενο βήμα. Το ταξίδι του ανθρώπου σε άλλους πλανήτες. Αρχικά με βάσεις στη Σελήνη. Ακολούθως στο αφιλόξενο περιβάλλον του Άρη, στη συνέχεια ακόμη πιο μακριά. Εκεί που δεν υπάρχει ύστατο σύνορο. http://www.pronews.gr/portal/20170506/genika/diastima/49/o-planitis-dias-apo-poly-kontini-apostasi-xekathari-fotografia-apo-tin

Πώς τσουνάμι από παγετώνες «σμίλεψαν» τη Γη. Ο μεγάλος κατακλυσμός που περιγράφουν τόσοι αρχαίοι πολιτισμοί και ιερά κείμενα ίσως να ήταν τελικά βιβλικών διαστάσεων κύματα από άλλοτε παγωμένο νερό. Αυτή η εικόνα αναδεικνύεται από μια νέα θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι κατά διαστήματα στις παγετώδεις περιόδους, όταν η θερμοκρασία ανέβαινε αρκετά ώστε να λιώσει σε έναν βαθμό τους πάγους, όγκοι νερού πελώριοι σαν βουνά κατέβαιναν με ορμή από τους παγετώνες και έτρεχαν χιλιόμετρα μακριά, παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμά τους και προκαλώντας γεωλογικές ανακατατάξεις. Η επέλαση τέτοιων γιγαντιαίων κυμάτων μπορεί μάλιστα, σύμφωνα με τον εμπνευστή της νέας θεωρίας, να εξηγήσει πολλούς «παράξενους» σχηματισμούς - μεταξύ αυτών τα κοιτάσματα λιγνίτη στη Μεγαλόπολη και, ενδεχομένως, τα Μετέωρα. Τα παγωμένα τσουνάμι Από την έναρξη της Τεταρτογενούς Περιόδου και καθ' όλη τη διάρκεια του Πλειστόκαινου (της γεωλογικής εποχής που προηγήθηκε του «θερμού» Ολόκαινου, που διανύουμε σήμερα) το μεγαλύτερο τμήμα της Γης ήταν καλυμμένο από πάγους. Στην Εποχή των Παγετώνων, όπως είναι επίσης γνωστή, οι θερμοκρασίες δεν ήταν πάντα... παγερές. Αντιθέτως, ανάμεσα στα ψυχρά υπήρχαν ενδιάμεσα θερμά στάδια τα οποία δεν ήταν μεν ικανά να εξαφανίσουν εντελώς τους πάγους αλλά τους έκαναν να λιώνουν σε έναν βαθμό. Τα νερά από αυτή την τήξη σχημάτιζαν συχνά στην επιφάνεια των παγετώνων μεγάλες «υπερπαγετωνικές» λίμνες. Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση «Hydrology: Current Research» ο Πολ ΛαΒιολέττε από το Ιδρυμα Starburst δείχνει πώς αυτές οι λίμνες μπορούσαν, όταν η θερμοκρασία ανέβαινε αρκετά, να παραγάγουν τεράστια καταστροφικά κύματα. Στο σχετικό άρθρο του ο ερευνητής δείχνει ότι αν μια λίμνη που βρισκόταν κοντά στην κορυφή του παγετώνα άδειαζε ξαφνικά εξαιτίας κάποιας ρωγμής στα τοιχώματα από πάγο που τη συγκρατούσαν, το νερό που θα αποδεσμευόταν μαζικά θα μπορούσε να πυροδοτήσει το άδειασμα και άλλων λιμνών που θα έβρισκε στον δρόμο του κυλώντας προς τα κάτω στην επιφάνεια του παγετώνα. Ετσι θα δημιουργούσε ένα κύμα - ένα παγετωνικό κύμα - το οποίο, χάρη στο φαινόμενο ντόμινο, θα μεγάλωνε συνεχώς: όταν θα κατέβαινε πια στην άκρη του παγετώνα, όπως υπολόγισε ο ερευνητής, θα έφθανε να έχει ύψος ως και 300 μ. και να κινείται με ταχύτητα 900 χλμ. την ώρα. Κάθε μέτρο του μετώπου του κύματος θα είχε κινητική ενέργεια ισοδύναμη με 12 εκατομμύρια τόνους ΤΝΤ, η οποία θα του επέτρεπε να περάσει επάνω από βουνά ύψους ίσως και 1.500 μ. και να κινηθεί πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα έξω από την άκρη του παγετώνα. «Εμοιαζε κάπως με το τσουνάμι στην ταινία "2012", μόνο που εκείνο είχε προκληθεί από άλλη αιτία, ήταν σεισμικό κύμα» λέει ο κ. ΛαΒιολέττε στο «Βήμα». «Και οπωσδήποτε τα παγετωνικά κύματα δεν θα μπορούσαν να περάσουν πάνω από τα Ιμαλάια, όπως στην ταινία, δεν είχαν τόσο μεγάλη ορμή». Εξήγηση σε γεωλογικά μυστήρια Ο επιστήμονας υποστηρίζει ότι αυτά τα θηριώδη κύματα θα πρέπει να σχηματίστηκαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια των ενδιάμεσων θερμών σταδίων της Εποχής των Παγετώνων και σίγουρα προς το τέλος της. «Ενα τέτοιο παγετωνικό κύμα θα πρέπει να σημειώθηκε περίπου την εποχή που αναφέρει ο Πλάτων, δηλαδή πριν από περίπου 11.600 χρόνια» τονίζει. Και προσθέτει πως το φαινόμενο αυτό, το οποίο δεν μπορεί να επαναληφθεί σήμερα εφόσον δεν διανύουμε μια παγετώδη περίοδο, έρχεται να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά ερωτήματα που μένουν ανοιχτά. Μπορεί να εξηγήσει, όπως αναφέρει, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εναποθέσεων στο μόνιμα παγωμένο έδαφος της Σιβηρίας και της Αλάσκας: πώς δηλαδή κάποιες εναποθέσεις βρίσκονται σε ύψος 650 μ. επάνω από το υποκείμενο έδαφος και γιατί ανάμεσά τους βρίσκονται κομματιασμένα τα κατάλοιπα πολλών θηλαστικών του Πλειστόκαινου που σήμερα έχουν εξαφανιστεί. Επίσης μπορεί να ερμηνεύσει τον σχηματισμό των λεγόμενων «drumlins», χαρακτηριστικών λόφων στη Βόρεια Αμερική, καθώς και το πώς κατάλοιπα από τη στεριά έχουν βρεθεί χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στη μέση του Ατλαντικού, σχηματίζοντας τα λεγόμενα «στρώματα του Χάινριχ», για τα οποία η ερμηνεία ότι μεταφέρθηκαν εκεί από παγόβουνα δεν είναι ικανοποιητική. Κύμα πίσω από τη Μεγαλόπολη Τέλος, όπως τονίζει ο ερευνητής, τα παγετωνικά κύματα μπορούν να προσφέρουν μια εξήγηση για τον σχηματισμό πολλών κοιτασμάτων λιγνίτη στη Βόρεια Αμερική, στη Σιβηρία και στην Ευρώπη - μεταξύ αυτών και στη Μεγαλόπολη. Τα κοιτάσματα λιγνίτη της Μεγαλόπολης βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 400 μ. επάνω από τη στάθμη της θάλασσας και περιβάλλονται από βουνά που φθάνουν σε ύψος τα 1.500 μ. Ο λιγνίτης φαίνεται να έχει κονιορτοποιηθεί από βίαιες δυνάμεις και να έχει εναποτεθεί στη λεκάνη της Μεγαλόπολης με καταστροφικό τρόπο. «Η συγκεκριμένη μελέτη έχει γίνει από το 1980, οπότε είδα εκεί ότι τα υλικά έχουν εναποτεθεί ξαφνικά και καταστροφικά» λέει. «Φαίνεται αυτό να έχει γίνει από νερό, επειδή τα δέντρα και τα φυτικά υλικά έχουν σπρωχτεί προς τα επάνω από τρομακτικές δυνάμεις. Βρίσκουμε τα βαρύτερα υλικά προς τα κάτω και τα ελαφρύτερα πιο πάνω, κάτι το οποίο υποδηλώνει ότι θάφτηκαν ξαφνικά, αφού τα ελαφρύτερα υλικά επιπλέουν». Αλλοι ερευνητές έχουν υποστηρίξει ως τώρα ότι κάποια κοιτάσματα λιγνίτη - π.χ. στη Βολιβία - έχουν σχηματιστεί από νερό που προέκυψε από την τήξη παγετώνων. Στην περίπτωση της Μεγαλόπολης, όπως υποστηρίζει ο κ. ΛαΒιολέττε στη μελέτη του, το παγετωνικό κύμα που «έστρωσε» τον λιγνίτη ταξίδεψε πολύ μακριά, περίπου 1.200 χιλιόμετρα. «Κατά την Εποχή των Παγετώνων το παγοκάλυμμα έφθανε ως τα νότια της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Τα κύματα κατέβηκαν από εκείνη την άκρη του παγετώνα και, περνώντας από τα Βαλκάνια, έφθασαν ως τη Μεγαλόπολη για να σχηματίσουν τις εναποθέσεις του λιγνίτη» λέει ο ερευνητής. Μετέωρα, όπως Γκραντ Κάνιον Επίσης ο κ. ΛαΒιολέττε υποπτεύεται ότι τα ίδια ορμητικά κύματα των παγετώνων έχουν «επισκεφθεί» πολλές φορές στο μακρινό παρελθόν τον θεσσαλικό κάμπο. «Η περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η Λάρισα και πολλές άλλες πόλεις στην Εποχή των Παγετώνων καλυπτόταν σύμφωνα με τους γεωλόγους από μια λίμνη» αναφέρει. «Η παρουσία αυτής της λίμνης είναι ωστόσο προβληματική γιατί το νερό που κάλυπτε την ξηρά θα έπρεπε κανονικά να πέφτει προς τη θάλασσα και όχι να μένει στάσιμο, αφού πλάι στον Ολυμπο υπάρχει ένα φαράγγι το οποίο φθάνει ως τη θάλασσα». Κάποιοι γεωλόγοι έχουν προτείνει την ερμηνεία ότι στην παγετώδη περίοδο το φαράγγι αυτό με κάποιον τρόπο είχε μπλοκαριστεί, εμποδίζοντας το νερό να κυλήσει στη θάλασσα. Ο κ. ΛαΒιολέττε εξετάζει ωστόσο τώρα μιαν άλλη εκδοχή. «Η θεωρία μου είναι ότι το νερό που σχημάτιζε αυτή την αρχαία λίμνη ερχόταν από τον παγετώνα στα βόρεια όταν απελευθερώνονταν αυτά τα παγετωνικά κύματα» εξηγεί ο ερευνητής. «Κάθε φορά που κατέβαινε ένα παγετωνικό κύμα από τον Βορρά, η λεκάνη γέμιζε. Ετσι, παρά την εμφανή οδό απορροής προς τη θάλασσα η λίμνη της Θεσσαλίας μπορούσε να διατηρείται, σχηματίζοντας τις εναποθέσεις άμμου που βρίσκουμε στα βουνά γύρω από τη Λάρισα». Οπως υπογραμμίζει, ακόμη δεν έχει κάνει γεωλογική μελέτη της περιοχής ούτε κάποια σχετική δημοσίευση, όμως από τις επισκέψεις του εκεί έχει την αίσθηση ότι η θεωρία των παγετωνικών κυμάτων έχει να πει κάτι και σε αυτή την περίπτωση. «Αν παρατηρήσετε τα Μετέωρα, στο δυτικό άκρο της λεκάνης της Θεσσαλίας, θα δείτε πως επιδεικνύουν άφθονα στοιχεία υπέρ του ότι μεγάλες πλημμύρες έχουν περάσει από αυτή την περιοχή κατά την τελευταία Εποχή των Παγετώνων» τονίζει. «Για παράδειγμα, οι σχηματισμοί των βράχων έχουν ομοιότητες με εκείνους του Γκραντ Κάνιον, που έχουν διαβρωθεί από νερό, και της περιοχής των Σκάμπλαντς στις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, που επίσης είναι γνωστό ότι σχηματίστηκαν από πλημμύρα». http://www.tovima.gr/science/article/?aid=878140

Οι σημειώσεις του Alexander Grothendieck στο διαδίκτυο. Η οικογένεια του Alexandre Grothendieck, ενός θρύλου των μαθηματικών κατέληξε σε συμφωνία με την ακαδημαϊκή κοινότητα όσον αφορά το τεράστιο αρχείο των σημειώσεών του. Έτσι, οι σημειώσεις θα δημοσιευθούν στο διαδίκτυο και θα μπορεί να τις μελετήσει όποιος το επιθυμεί. Πρόκειται για ένα αρχείο δεκάδων χιλιάδων σελίδων με μαθηματικά και επιστολές προς συνεργάτες. Ένα αρχικό τμήμα από αυτές, πάνω από 18000 σελίδες, θα βρίσκονται online από τις 10 Μαΐου στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου του Montpellier. Η απόφαση του Πανεπιστημίου έχει στόχο να διαφυλάξει το σημαντικό έργο του Grothendieck δίνοντας την ευκαιρία στην επιστημονική κοινότητα να το μελετήσει και σε αρκετές περιπτώσεις να το αποκρυπτογραφήσει. http://physicsgg.me/2017/05/07/%ce%bf%ce%b9-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%b9%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-alexander-grothendieck-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%ba%cf%84%cf%85%ce%bf/