Δροσος Γεωργιος

Ανακαλύφθηκε νέος τύπος αστρικών εκρήξεων που εξηγεί ένα κοσμικό παράδοξο. Μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι συγχωνεύσεις άστρων νετρονιών είναι ο μόνος τρόπος παραγωγής βαρέων στοιχείων, βαρύτερων από τον ψευδάργυρο. Ταυτόχρονα γνωρίζουμε ότι βαρέα στοιχεία παρήχθησαν λίγο μετά την Μεγάλη Έκρηξη από την οποία προέκυψε το Σύμπαν. Όμως στο νεαρό Σύμπαν δεν ήταν εφικτό να έχουν υπάρξει συγχωνεύσεις άστρων νετρονίων. Απαιτείται έτσι η ανάδειξη κάποιας άλλης πηγής παραγωγής βαρέων στοιχείων. Η ανακάλυψη ενός αρχαίου άστρου στον γαλαξία μας, το SMSS J2003-11, παρέχει στους επιστήμονες τα πρώτα στοιχεία για μια άλλη πηγή δημιουργίας βαρέων στοιχείων όπως το ουράνιο και πιθανώς ο χρυσός. Το αρχαίο άστρο βρίσκεται στο «φωτοστέφανο» που υπάρχει γύρω από τον γαλαξία μας. Αυτή η άλως αποτελείται από καυτά αέρια που τροφοδοτείται συνέχεια από ύλη που εκτοξεύεται από νεογέννητα άστρα ή από άστρα που βρίσκονται στα τελικά στάδια της ζωής τους. Στο φωτοστέφανο βρίσκεται το 1% των άστρων του γαλαξία μας. Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature» ομάδα ερευνητών αναφέρει ότι εντόπισε βαρέα στοιχεία στο SMSS J2003-11 τα οποία δεν προέκυψαν από την συγχώνευση άστρων νετρονίων αλλά από την κατάρρευση και έκρηξη ενός ταχύτατα περιστρεφόμενου άστρου με μάζα 25 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου που διέθετε πολύ ισχυρό μαγνητικό πεδίο. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι πρόκειται για ένα άγνωστο μέχρι σήμερα τύπο κοσμικής έκρηξης τον οποίο ονόμασαν «μαγνητοπεριστροφικό υπερνόβα». H ανακάλυψη αναμένεται να ανοίξει ένα νέο πεδίο κοσμολογικών ερευνών και να φωτίσει άγνωστες πτυχές της εξέλιξης του Σύμπαντος. [/b]https://www.naftemporiki.gr/story/1754688/anakalufthike-neos-tupos-astrikon-ekrikseon-pou-eksigei-ena-kosmiko-paradokso

Ο πρώτος λεπτομερής χάρτης των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων του Σύμπαντος. Το γερμανικής κατασκευής διαστημικό τηλεσκόπιο eROSITA που εντοπίζει και μελετά τις ακτίνες Χ στο Σύμπαν κατάφερε να δημιουργήσει τον πιο λεπτομερή χάρτη των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων στο Σύμπαν. Ανάμεσα τους είναι και περισσότερα από τρία εκατ. σώματα που ανακαλύφθηκαν τα τελευταία δύο έτη. Το eROSITA εκτοξεύτηκε το 2019 και είναι το πρώτο διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ ικανό να παρατηρεί ολόκληρο τον ουρανό και βρίσκεται σε ένα σημείο που έχει την πιο καθαρή θέα του Διαστήματος από άλλα διαστημικά τηλεσκόπια. Ήδη το τηλεσκόπιο έχει κάνει αρκετές πολύ σημαντικές ανακαλύψεις όπως οι γιγάντιες κοσμικές φυσαλίδες που υπάρχουν στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι ανακαλύψεις αυτές βοηθούν τους επιστήμονες να βρουν απαντήσεις σε μεγάλα κοσμολογικά μυστήρια όπως η παρουσία και οι ιδιότητες της σκοτεινής ενέργειας στο Σύμπαν. «Για πρώτη φορά έχουμε στην διάθεση μας ένα τηλεσκόπιο ακτίνων Χ που μπορεί να λειτουργήσει με τρόπο παρόμοιο με αυτό των ευρέως πεδίου οπτικά τηλεσκόπια που χρησιμοποιούμε σήμερα. Με το eROSITA καλύπτουμε με αποτελεσματικότητα όλο τον ουρανό και μπορούμε να μελετήσουμε κολοσσιαίες δομές όπως ολόκληρο τον γαλαξία μας. Με τα τηλεσκόπια ακτίνων Χ μπορούμε να κάνουμε λεπτομερείς παρατηρήσεις σε πολύ μακρινές περιοχές του Σύμπαντος και να συλλέγουμε δεδομένα για τα αρχικά στάδια της ύπαρξης του. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσαμε να συνθέσουμε μεγάλο αριθμό μαύρων τρυπών και άστρων νετρονίων και να δημιουργήσουμε ένα κατάλογο που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μελέτη της εξέλιξης του Σύμπαντος» αναφέρει ο Αντρέα Μερλόνι, επικεφαλής της λειτουργίας του eROSITA. https://www.naftemporiki.gr/story/1754470/o-protos-leptomeris-xartis-ton-mauron-trupon-kai-ton-astron-nesumpantostronion-tou-

Ο πρώτος λεπτομερής χάρτης των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων του Σύμπαντος. Το γερμανικής κατασκευής διαστημικό τηλεσκόπιο eROSITA που εντοπίζει και μελετά τις ακτίνες Χ στο Σύμπαν κατάφερε να δημιουργήσει τον πιο λεπτομερή χάρτη των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων στο Σύμπαν. Ανάμεσα τους είναι και περισσότερα από τρία εκατ. σώματα που ανακαλύφθηκαν τα τελευταία δύο έτη. Το eROSITA εκτοξεύτηκε το 2019 και είναι το πρώτο διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ ικανό να παρατηρεί ολόκληρο τον ουρανό και βρίσκεται σε ένα σημείο που έχει την πιο καθαρή θέα του Διαστήματος από άλλα διαστημικά τηλεσκόπια. Ήδη το τηλεσκόπιο έχει κάνει αρκετές πολύ σημαντικές ανακαλύψεις όπως οι γιγάντιες κοσμικές φυσαλίδες που υπάρχουν στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι ανακαλύψεις αυτές βοηθούν τους επιστήμονες να βρουν απαντήσεις σε μεγάλα κοσμολογικά μυστήρια όπως η παρουσία και οι ιδιότητες της σκοτεινής ενέργειας στο Σύμπαν. «Για πρώτη φορά έχουμε στην διάθεση μας ένα τηλεσκόπιο ακτίνων Χ που μπορεί να λειτουργήσει με τρόπο παρόμοιο με αυτό των ευρέως πεδίου οπτικά τηλεσκόπια που χρησιμοποιούμε σήμερα. Με το eROSITA καλύπτουμε με αποτελεσματικότητα όλο τον ουρανό και μπορούμε να μελετήσουμε κολοσσιαίες δομές όπως ολόκληρο τον γαλαξία μας. Με τα τηλεσκόπια ακτίνων Χ μπορούμε να κάνουμε λεπτομερείς παρατηρήσεις σε πολύ μακρινές περιοχές του Σύμπαντος και να συλλέγουμε δεδομένα για τα αρχικά στάδια της ύπαρξης του. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσαμε να συνθέσουμε μεγάλο αριθμό μαύρων τρυπών και άστρων νετρονίων και να δημιουργήσουμε ένα κατάλογο που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μελέτη της εξέλιξης του Σύμπαντος» αναφέρει ο Αντρέα Μερλόνι, επικεφαλής της λειτουργίας του eROSITA. https://www.naftemporiki.gr/story/1754470/o-protos-leptomeris-xartis-ton-mauron-trupon-kai-ton-astron-nesumpantostronion-tou-

Ο πρώτος λεπτομερής χάρτης των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων του Σύμπαντος. Το γερμανικής κατασκευής διαστημικό τηλεσκόπιο eROSITA που εντοπίζει και μελετά τις ακτίνες Χ στο Σύμπαν κατάφερε να δημιουργήσει τον πιο λεπτομερή χάρτη των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων στο Σύμπαν. Ανάμεσα τους είναι και περισσότερα από τρία εκατ. σώματα που ανακαλύφθηκαν τα τελευταία δύο έτη. Το eROSITA εκτοξεύτηκε το 2019 και είναι το πρώτο διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ ικανό να παρατηρεί ολόκληρο τον ουρανό και βρίσκεται σε ένα σημείο που έχει την πιο καθαρή θέα του Διαστήματος από άλλα διαστημικά τηλεσκόπια. Ήδη το τηλεσκόπιο έχει κάνει αρκετές πολύ σημαντικές ανακαλύψεις όπως οι γιγάντιες κοσμικές φυσαλίδες που υπάρχουν στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι ανακαλύψεις αυτές βοηθούν τους επιστήμονες να βρουν απαντήσεις σε μεγάλα κοσμολογικά μυστήρια όπως η παρουσία και οι ιδιότητες της σκοτεινής ενέργειας στο Σύμπαν. «Για πρώτη φορά έχουμε στην διάθεση μας ένα τηλεσκόπιο ακτίνων Χ που μπορεί να λειτουργήσει με τρόπο παρόμοιο με αυτό των ευρέως πεδίου οπτικά τηλεσκόπια που χρησιμοποιούμε σήμερα. Με το eROSITA καλύπτουμε με αποτελεσματικότητα όλο τον ουρανό και μπορούμε να μελετήσουμε κολοσσιαίες δομές όπως ολόκληρο τον γαλαξία μας. Με τα τηλεσκόπια ακτίνων Χ μπορούμε να κάνουμε λεπτομερείς παρατηρήσεις σε πολύ μακρινές περιοχές του Σύμπαντος και να συλλέγουμε δεδομένα για τα αρχικά στάδια της ύπαρξης του. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσαμε να συνθέσουμε μεγάλο αριθμό μαύρων τρυπών και άστρων νετρονίων και να δημιουργήσουμε ένα κατάλογο που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μελέτη της εξέλιξης του Σύμπαντος» αναφέρει ο Αντρέα Μερλόνι, επικεφαλής της λειτουργίας του eROSITA. https://www.naftemporiki.gr/story/1754470/o-protos-leptomeris-xartis-ton-mauron-trupon-kai-ton-astron-nesumpantostronion-tou-

Ο πρώτος λεπτομερής χάρτης των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων του Σύμπαντος. Το γερμανικής κατασκευής διαστημικό τηλεσκόπιο eROSITA που εντοπίζει και μελετά τις ακτίνες Χ στο Σύμπαν κατάφερε να δημιουργήσει τον πιο λεπτομερή χάρτη των μαύρων τρυπών και των άστρων νετρονίων στο Σύμπαν. Ανάμεσα τους είναι και περισσότερα από τρία εκατ. σώματα που ανακαλύφθηκαν τα τελευταία δύο έτη. Το eROSITA εκτοξεύτηκε το 2019 και είναι το πρώτο διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ ικανό να παρατηρεί ολόκληρο τον ουρανό και βρίσκεται σε ένα σημείο που έχει την πιο καθαρή θέα του Διαστήματος από άλλα διαστημικά τηλεσκόπια. Ήδη το τηλεσκόπιο έχει κάνει αρκετές πολύ σημαντικές ανακαλύψεις όπως οι γιγάντιες κοσμικές φυσαλίδες που υπάρχουν στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι ανακαλύψεις αυτές βοηθούν τους επιστήμονες να βρουν απαντήσεις σε μεγάλα κοσμολογικά μυστήρια όπως η παρουσία και οι ιδιότητες της σκοτεινής ενέργειας στο Σύμπαν. «Για πρώτη φορά έχουμε στην διάθεση μας ένα τηλεσκόπιο ακτίνων Χ που μπορεί να λειτουργήσει με τρόπο παρόμοιο με αυτό των ευρέως πεδίου οπτικά τηλεσκόπια που χρησιμοποιούμε σήμερα. Με το eROSITA καλύπτουμε με αποτελεσματικότητα όλο τον ουρανό και μπορούμε να μελετήσουμε κολοσσιαίες δομές όπως ολόκληρο τον γαλαξία μας. Με τα τηλεσκόπια ακτίνων Χ μπορούμε να κάνουμε λεπτομερείς παρατηρήσεις σε πολύ μακρινές περιοχές του Σύμπαντος και να συλλέγουμε δεδομένα για τα αρχικά στάδια της ύπαρξης του. Όμως μέχρι τώρα δεν μπορούσαμε να συνθέσουμε μεγάλο αριθμό μαύρων τρυπών και άστρων νετρονίων και να δημιουργήσουμε ένα κατάλογο που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μελέτη της εξέλιξης του Σύμπαντος» αναφέρει ο Αντρέα Μερλόνι, επικεφαλής της λειτουργίας του eROSITA. https://www.naftemporiki.gr/story/1754470/o-protos-leptomeris-xartis-ton-mauron-trupon-kai-ton-astron-nesumpantostronion-tou-

Europa Clipper: Η NASA επέλεξε τη SpaceX για την αποστολή στην Ευρώπη. Η NASA ανακοίνωσε πως επέλεξε τη SpaceX του δισεκατομμυριούχου Έλον Μασκ για να παρέχει υπηρεσίες εκτόξευσης για την πρώτη αποστολή με σκοπό τη λεπτομερή μελέτη της Ευρώπης, του παγωμένου φεγγαριού του Δία. Η αποστολή Europa Clipper θα εκτοξευτεί τον Οκτώβριο του 2024 με πύραυλο Falcon Heavy από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα. Το συνολικό ύψος του συμβολαίου, όπως ανακοινώθηκε από τη NASA, θα ανέρχεται στα 178 εκατ. δολάρια.Αποστολή του Europa Clipper θα είναι να πραγματοποιήσει μια λεπτομερή μελέτη της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας μια εξελιγμένη σουΐτα επιστημονικών οργάνων, προκειμένου να διερευνηθεί κατά πόσον το φεγγάρι αυτό έχει συνθήκες που είναι κατάλληλες για ζωή. Βασικοί στόχοι της αποστολής θα είναι η λήψη εικόνων υψηλής ανάλυσης από την επιφάνεια της Ευρώπης, η διαπίστωση της σύστασής της, η αναζήτηση πρόσφατων ή εν εξελίξει ενδείξεων γεωλογικής δραστηριότητας, η μέτρηση του πάχους του παγωμένου κελύφους του φεγγαριού, η αναζήτηση λιμνών κάτω από την επιφάνεια, και η εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς το βάθος και την αλμυρότητα του ωκεανού της Ευρώπης. Ως γνωστόν, κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης κρύβεται ένας ωκεανός- οπότε θεωρείται ως ένας από τους πλέον υποσχόμενους στόχους στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Το Europa Clipper αναμένεται να φτάσει στον προορισμό του το 2030. Αρχικά προοριζόταν να εκτοξευτεί με τον πύραυλο SLS (Space Launch System) της NASA. Το ενδιαφέρον για την Ευρώπη ενισχύθηκε τη δεκαετία του 1990, όταν το διαστημόπλοιο Galileo της NASA έδωσε στοιχεία πως η Ευρώπη φιλοξενούσε έναν ωκεανό νερού με υγρή μορφή κάτω από το εξώτερο κέλυφός της. Το φεγγάρι του Δία πιθανότατα έχει έναν βραχώδη πυρήνα, που περιτριγυρίζεται από περίπου 80 χλμ νερού σε υγρή μορφή, που καλύπτονται με τη σειρά τους από ένα κέλυφος πάγου πάχους περίπου 20 χλμ https://www.naftemporiki.gr/story/1753662/europaclipper-inasaepelekse-tispacexgia-tin-apostoli-stin-europi

Europa Clipper: Η NASA επέλεξε τη SpaceX για την αποστολή στην Ευρώπη. Η NASA ανακοίνωσε πως επέλεξε τη SpaceX του δισεκατομμυριούχου Έλον Μασκ για να παρέχει υπηρεσίες εκτόξευσης για την πρώτη αποστολή με σκοπό τη λεπτομερή μελέτη της Ευρώπης, του παγωμένου φεγγαριού του Δία. Η αποστολή Europa Clipper θα εκτοξευτεί τον Οκτώβριο του 2024 με πύραυλο Falcon Heavy από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα. Το συνολικό ύψος του συμβολαίου, όπως ανακοινώθηκε από τη NASA, θα ανέρχεται στα 178 εκατ. δολάρια.Αποστολή του Europa Clipper θα είναι να πραγματοποιήσει μια λεπτομερή μελέτη της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας μια εξελιγμένη σουΐτα επιστημονικών οργάνων, προκειμένου να διερευνηθεί κατά πόσον το φεγγάρι αυτό έχει συνθήκες που είναι κατάλληλες για ζωή. Βασικοί στόχοι της αποστολής θα είναι η λήψη εικόνων υψηλής ανάλυσης από την επιφάνεια της Ευρώπης, η διαπίστωση της σύστασής της, η αναζήτηση πρόσφατων ή εν εξελίξει ενδείξεων γεωλογικής δραστηριότητας, η μέτρηση του πάχους του παγωμένου κελύφους του φεγγαριού, η αναζήτηση λιμνών κάτω από την επιφάνεια, και η εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς το βάθος και την αλμυρότητα του ωκεανού της Ευρώπης. Ως γνωστόν, κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης κρύβεται ένας ωκεανός- οπότε θεωρείται ως ένας από τους πλέον υποσχόμενους στόχους στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Το Europa Clipper αναμένεται να φτάσει στον προορισμό του το 2030. Αρχικά προοριζόταν να εκτοξευτεί με τον πύραυλο SLS (Space Launch System) της NASA. Το ενδιαφέρον για την Ευρώπη ενισχύθηκε τη δεκαετία του 1990, όταν το διαστημόπλοιο Galileo της NASA έδωσε στοιχεία πως η Ευρώπη φιλοξενούσε έναν ωκεανό νερού με υγρή μορφή κάτω από το εξώτερο κέλυφός της. Το φεγγάρι του Δία πιθανότατα έχει έναν βραχώδη πυρήνα, που περιτριγυρίζεται από περίπου 80 χλμ νερού σε υγρή μορφή, που καλύπτονται με τη σειρά τους από ένα κέλυφος πάγου πάχους περίπου 20 χλμ https://www.naftemporiki.gr/story/1753662/europaclipper-inasaepelekse-tispacexgia-tin-apostoli-stin-europi

Europa Clipper: Η NASA επέλεξε τη SpaceX για την αποστολή στην Ευρώπη. Η NASA ανακοίνωσε πως επέλεξε τη SpaceX του δισεκατομμυριούχου Έλον Μασκ για να παρέχει υπηρεσίες εκτόξευσης για την πρώτη αποστολή με σκοπό τη λεπτομερή μελέτη της Ευρώπης, του παγωμένου φεγγαριού του Δία. Η αποστολή Europa Clipper θα εκτοξευτεί τον Οκτώβριο του 2024 με πύραυλο Falcon Heavy από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα. Το συνολικό ύψος του συμβολαίου, όπως ανακοινώθηκε από τη NASA, θα ανέρχεται στα 178 εκατ. δολάρια.Αποστολή του Europa Clipper θα είναι να πραγματοποιήσει μια λεπτομερή μελέτη της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας μια εξελιγμένη σουΐτα επιστημονικών οργάνων, προκειμένου να διερευνηθεί κατά πόσον το φεγγάρι αυτό έχει συνθήκες που είναι κατάλληλες για ζωή. Βασικοί στόχοι της αποστολής θα είναι η λήψη εικόνων υψηλής ανάλυσης από την επιφάνεια της Ευρώπης, η διαπίστωση της σύστασής της, η αναζήτηση πρόσφατων ή εν εξελίξει ενδείξεων γεωλογικής δραστηριότητας, η μέτρηση του πάχους του παγωμένου κελύφους του φεγγαριού, η αναζήτηση λιμνών κάτω από την επιφάνεια, και η εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς το βάθος και την αλμυρότητα του ωκεανού της Ευρώπης. Ως γνωστόν, κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης κρύβεται ένας ωκεανός- οπότε θεωρείται ως ένας από τους πλέον υποσχόμενους στόχους στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Το Europa Clipper αναμένεται να φτάσει στον προορισμό του το 2030. Αρχικά προοριζόταν να εκτοξευτεί με τον πύραυλο SLS (Space Launch System) της NASA. Το ενδιαφέρον για την Ευρώπη ενισχύθηκε τη δεκαετία του 1990, όταν το διαστημόπλοιο Galileo της NASA έδωσε στοιχεία πως η Ευρώπη φιλοξενούσε έναν ωκεανό νερού με υγρή μορφή κάτω από το εξώτερο κέλυφός της. Το φεγγάρι του Δία πιθανότατα έχει έναν βραχώδη πυρήνα, που περιτριγυρίζεται από περίπου 80 χλμ νερού σε υγρή μορφή, που καλύπτονται με τη σειρά τους από ένα κέλυφος πάγου πάχους περίπου 20 χλμ https://www.naftemporiki.gr/story/1753662/europaclipper-inasaepelekse-tispacexgia-tin-apostoli-stin-europi

Ένας βραχίονας που «περπατάει» στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετά από πολυετείς αναβολές για διαφόρους λόγους καθοδόν για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό βρίσκεται ένας νέος ρομποτικός βραχίονας. Πρόκειται για τον ERA, τον πιο προηγμένο βραχίονα που έχει τοποθετηθεί σε μια διαστημική κατασκευή. Ο ERA φέρει την σφραγίδα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος και η παρουσία του αναμένεται να βοηθήσει πολύ τους αστροναύτες του ISS. Το μήκος του ERA ξεπερνάει τα 11 μέτρα, έχει επτά αρθρώσεις ανάμεσα στις οποίες όπως κάποιες που λειτουργούν ως αγκώνες, ώμοι και καρποί για να μπορεί να εκτελεί πολλών ειδών και με μεγάλη ακρίβεια αλλά και ευελιξία εργασίες. Η μεταφορά φορτίων εντός και εκτός του Σταθμού και κάθε είδους συναρμολογήσεις είναι ορισμένες από τις δυνατότητες του νέου βραχίονα. Αυτή πάντως που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η δυνατότητα του να μετακινείται χέρι-χέρι μεταξύ σταθερών σημείων βάσης. Με απλά λόγια ο βραχίονας θα μπορεί να «περπατά» στην εξωτερική πλευρά του σταθμού. Έτσι θα μπορεί να λειτουργεί ως ένα είδος γερανού μεταφέροντας αστροναύτες που πραγματοποιούν διαστημικούς περιπάτους από ένα σημείο του σταθμού σε κάποιο άλλο γρήγορα και με ασφάλεια. Ο ERA διαθέτει επίσης τέσσερις κάμερες για να μπορεί το πλήρωμα ή το κέντρο ελέγχου λειτουργίας του ISS να επιθεωρεί την εξωτερική του πλευρά. https://www.naftemporiki.gr/story/1753833/enas-braxionas-pou-perpataei-ston-diethni-diastimiko-stathmo

Ένας βραχίονας που «περπατάει» στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετά από πολυετείς αναβολές για διαφόρους λόγους καθοδόν για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό βρίσκεται ένας νέος ρομποτικός βραχίονας. Πρόκειται για τον ERA, τον πιο προηγμένο βραχίονα που έχει τοποθετηθεί σε μια διαστημική κατασκευή. Ο ERA φέρει την σφραγίδα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος και η παρουσία του αναμένεται να βοηθήσει πολύ τους αστροναύτες του ISS. Το μήκος του ERA ξεπερνάει τα 11 μέτρα, έχει επτά αρθρώσεις ανάμεσα στις οποίες όπως κάποιες που λειτουργούν ως αγκώνες, ώμοι και καρποί για να μπορεί να εκτελεί πολλών ειδών και με μεγάλη ακρίβεια αλλά και ευελιξία εργασίες. Η μεταφορά φορτίων εντός και εκτός του Σταθμού και κάθε είδους συναρμολογήσεις είναι ορισμένες από τις δυνατότητες του νέου βραχίονα. Αυτή πάντως που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η δυνατότητα του να μετακινείται χέρι-χέρι μεταξύ σταθερών σημείων βάσης. Με απλά λόγια ο βραχίονας θα μπορεί να «περπατά» στην εξωτερική πλευρά του σταθμού. Έτσι θα μπορεί να λειτουργεί ως ένα είδος γερανού μεταφέροντας αστροναύτες που πραγματοποιούν διαστημικούς περιπάτους από ένα σημείο του σταθμού σε κάποιο άλλο γρήγορα και με ασφάλεια. Ο ERA διαθέτει επίσης τέσσερις κάμερες για να μπορεί το πλήρωμα ή το κέντρο ελέγχου λειτουργίας του ISS να επιθεωρεί την εξωτερική του πλευρά. https://www.naftemporiki.gr/story/1753833/enas-braxionas-pou-perpataei-ston-diethni-diastimiko-stathmo

Η NASA καθυστερεί το πρόγραμμα επανόδου στη Σελήνη λόγω… μήνυσης. Η SpaceX δεν θα αναλάβει το πρόγραμμα 2,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων που προέβλεπε την επάνοδο του ανθρώπου στη Σελήνη αφού η NASA κατέληξε στην απόφαση να θέσει το σχετικό πρόγραμμα σε αναστολή. Σύμφωνα με το Reuters, η αναστολή του προγράμματος είναι προσωρινή και προέκυψε αφού η εταιρεία Blue Origin, του Τζεφ Μπέζος, κατήγγειλε τη συμφωνία σε Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. «Σε αντάλλαγμα για αυτή την προσωρινή παύση των εργασιών, όλα τα μέρη συμφώνησαν σε ένα ταχύτερο πρόγραμμα διεκπεραίωσης των δικαστικών διαφορών, το οποίο θα εκπνεύσει την 1η Νοεμβρίου», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Αμερικανική Υπηρεσία Διαστήματος. Η Blue Origin μήνυσε τη NASA για την απόφασή της να δώσει το σχετικό συμβόλαιο μόνο στην εταιρεία SpaceX, ενώ στον αρχικό σχεδιασμό προβλεπόταν ότι θα υπάρξουν δύο ανάδοχοι του προγράμματος. Ιστορικά, η NASA συνηθίζει να συνεργάζεται με περισσότερους του ενός αναδόχων στα προγράμματά της ώστε να εξασφαλίσει ότι δεν θα υπάρχουν καθυστερήσεις. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι εγκρίθηκε μέρος μόνο του προϋπολογισμού που αιτήθηκε για το πρόγραμμα Artemis, το οποίο προβλέπει την μεταφορά αστροναυτών στην επιφάνεια της Σελήνης με το διαστημικό σκάφος Orion. Η πρώτη αντίδραση της εταιρείας του Μπέζος κατά της απόφασης, τον περασμένο Απρίλιο, ήταν να υποβάλλει επίσημη διαμαρτυρία στο GAO (Government Accountability Office – αντίστοιχο του δικού μας Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους). Εκείνη η διαμαρτυρία είχε καθυστερήσει το συμβόλαιο της SpaceX για 95 ημέρες, άρα πρόκειται για τη δεύτερη φορά που η NASA και η εταιρεία του Ίλον Μασκ «παγώνουν» το πρόγραμμα. Η Blue Origin θεωρεί ότι η διαδικασία επιλογής ήταν άδικη, καθώς δεν της δόθηκε η ευκαιρία να καταθέσει αναθεωρημένη πρόταση, όπως έγινε με την SpaceX. Ουσιαστικά, το GAO απέρριψε την υπόθεση συμπεραίνοντας ότι η αξιολόγηση όλων των προτάσεων εκ μέρους της NASA ήταν «λογική και συνεπής με την ισχύουσα νομοθεσία περί προμηθειών, τον κανονισμό και τους όρους της προκήρυξης». Πάντως, πριν το GAO εκδώσει την απόφασή του, ο Μπέζος σε ανοικτή επιστολή προς τη NASA ανέφερε ότι η εταιρεία του είναι διατεθειμένη να παραιτηθεί πληρωμών ύψους 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως αντάλλαγμα για μια σύμβαση του προγράμματος με σταθερές τιμές. Το αρμόδιο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο έχει ορίσει ακροαματική διαδικασία για την υπόθεση στις 14 Οκτωβρίου. https://www.in.gr/2021/08/21/b-science/nasa-kathysterei-programma-epanodou-sti-selini-logo-minysis/

Ο σταθμός Luna-25 έχει προγραμματιστεί για τον Μάιο του 2022. Η εκτόξευση του αυτόματου διαπλανητικού σταθμού Luna-25 από το κοσμοδρόμιο Vostochny επιβεβαιώθηκε και έχει προγραμματιστεί για το δεύτερο πιθανό παράθυρο εκτόξευσης (η περίοδος κατά την οποία το διαστημόπλοιο θα εκτοξεύθει από τη Γη, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά του σχεδιασμού και τη σχέση ισχύος προς βάρος) , θα φτάσει βέλτιστα στον προορισμό του κατά μήκος μιας δεδομένης τροχιάς) τον Μάιο του 2022. Η μετάβαση στο δεύτερο παράθυρο εκτόξευσης προκλήθηκε από την ανάγκη περαιτέρω επιβεβαίωσης των δηλωμένων χαρακτηριστικών των συσκευών, των συγκροτημάτων και του συστήματος πρόωσης Luna-25, που αποκαλύφθηκαν κατά τη δοκιμή εδάφους, σε συνθήκες όσο το δυνατόν πιο κοντά στο διάστημα που μπορούν να επιτευχθούν στη Γη. Οι τρέχουσες δοκιμές, οι οποίες είναι κρίσιμης σημασίας για την επίγεια πειραματική ανάπτυξη του διαστημικού σκάφους, αποκάλυψαν την ανάγκη για πρόσθετη έρευνα, συμπεριλαμβανομένης της λήψης υπόψη των βαλλιστικών συνθηκών της πτήσης προς τη Σελήνη. Ακόμη και αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι το διαστημόπλοιο είναι τώρα πλήρως εξοπλισμένο με τυπικά όργανα και συστήματα, υπάρχει ανάγκη να διενεργηθούν έλεγχοι για να διασφαλιστεί η απαιτούμενη αξιοπιστία της πρώτης ρωσικής αποστολής στο φεγγάρι. Τα μέτρα θα επιτρέψουν στους ειδικούς της Roscosmos να ελέγξουν επιπλέον τη λειτουργία του εξοπλισμού του πλοίου, συμπεριλαμβανομένης της δοκιμής της ηλεκτρικής σύνδεσης των εξαρτημάτων, της συμπεριφοράς και των τυπικών συνεδριών σύμφωνα με την ακολουθία πτήσης, λαμβάνοντας υπόψη τους παράγοντες που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των δοκιμών εδάφους. Το διαστημικό έργο Luna-25 δημιουργείται χρησιμοποιώντας τα τελευταία επιτεύγματα στον τομέα των διαστημικών οργάνων και λαμβάνοντας υπόψη την εμπειρία προηγούμενων σεληνιακών αποστολών του NPO Lavochkin (μέρος του Roscosmos). Επιπλέον, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της αποστολής Luna-25, σχεδιάζεται να εφαρμοστούν πρόσθετα μέτρα λαμβάνοντας υπόψη τις συστάσεις μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων εκτόξευσης Nauka MLM. Αυτό το έργο ανοίγει ένα μακροπρόθεσμο ρωσικό σεληνιακό πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει αποστολές για τη μελέτη της Σελήνης από την τροχιά και την επιφάνεια, τη συλλογή και επιστροφή του σεληνιακού εδάφους στη Γη, καθώς και την κατασκευή μιας επισκέψιμης σεληνιακής βάσης και την εκτέλεση πλήρους κλίμακας ανάπτυξης του δορυφόρου μας στο μέλλον, μεταξύ άλλων σε συνεργασία με την κινεζική Εθνική Διαστημική Διοίκηση στο πλαίσιο ενός έργου μεγάλης κλίμακας για τη δημιουργία ενός Διεθνούς Επιστημονικού Σεληνιακού Σταθμού. Το διαστημόπλοιο Luna-25 αποτελείται από δύο κύρια δομικά μέρη. Το κάτω μέρος είναι μια μονάδα προσγείωσης με πόδια στήριξης που εξασφαλίζουν ασφαλή επαφή με την επιφάνεια. Το σύστημα πρόωσης του σταθμού είναι επίσης στερεωμένο σε αυτό, εξασφαλίζοντας τη διόρθωση της τροχιάς της πτήσης, επιβράδυνση κατά τη διάρκεια του ντερμπίτερ και μια ήπια προσγείωση. Το επάνω μέρος είναι ένα διαμέρισμα οργάνων χωρίς πίεση. Περιέχει ηλιακούς συλλέκτες, θερμαντικό σύστημα θερμικού ελέγχου, ηλεκτρονικό εξοπλισμό του σταθμού, επιστημονικά όργανα και πηγή ενέργειας. Το κύριο καθήκον αυτής της αποστολής είναι να αναπτύξει βασικές τεχνολογίες μαλακής προσγείωσης στην περιπολική περιοχή και να πραγματοποιήσει μελέτες επαφής για μια δεδομένη περιοχή του Νότιου Πόλου της Σελήνης. Η διαστημική αποστολή Luna-25 είναι ένα σημαντικό βήμα στην εξερεύνηση του διαστήματος. Θα επιτρέψει την επίτευξη ενός ποιοτικά νέου επιπέδου στην εξερεύνηση της Σελήνης και θα δώσει μια διαφορετική οπτική γωνία για τις προοπτικές ανάπτυξης των πλανητών του Ηλιακού Συστήματος, για την κατανόηση των μηχανισμών γένεσης των πλανητών, την εμφάνιση του νερού και, κατά συνέπεια, τη ζωή στη Γη. http://en.roscosmos.ru/22298/[/b]

Τα κύματα που προκαλεί ο Κρόνος στους δακτυλίους του. Κρόνος, τα μυστικά ενός πλανήτη που είναι… ορχήστρα Οι παγωμένοι δακτύλιοι του Κρόνου δεν είναι απλώς αισθητικά θαύματα. Ενας από αυτούς ηχογραφεί ένα όμορφο πλανητικό soundtrack. Το εσωτερικό του πλανήτη, κρυμμένο κάτω από ένα κάλυμμα κυρίως αέριου υδρογόνου, συσπάται. Αυτό προκαλεί διακυμάνσεις στο τοπικό πεδίο βαρύτητας, το οποίο τραβάει τα σωματίδια στον εκτεταμένο δακτύλιο C του Κρόνου και τα κάνει να χορεύουν. Αυτά τα ιδιόρρυθμα χοροπηδήματα μπορούν να λάβουν τη μορφή σπειροειδών κυμάτων και ξεχωριστά σύνολα κυμάτων αποκαλύπτουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εσωτερικού του Κρόνου. Με άλλα λόγια, ο Κρόνος είναι μια ορχήστρα. Διαφορετικές νότες εμφανίζονται στον δακτύλιο C, όπως σε μια παρτιτούρα. Οι επιστήμονες μπορούν να διαβάσουν αυτές τις νότες, να ακούσουν τη μουσική και να προσδιορίσουν τα μεμονωμένα όργανα και τους μουσικούς που την ερμηνεύουν, χωρίς να δουν ποτέ την ίδια την ορχήστρα. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από την αποστολή Cassini, που έληξε το 2017, οι επιστήμονες άκουσαν και αποδόμησαν μια ποικιλία συμφωνιών στον δακτύλιο C για μακρά χρονική περίοδο. Τώρα, δύο ερευνητές από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας –ο ειδικός στους πλανήτες Κρίστοφερ Μάνκοβιτς και ο θεωρητικός αστροφυσικός Τζιμ Φούλερ– αποκωδικοποίησαν εν μέρει αυτήν τη μουσική για να ακούσουν τους ήχους ενός από τα πιο αινιγματικά χαρακτηριστικά του Κρόνου: του πυρήνα του. Σύμφωνα με τη δημοσίευσή τους στο περιοδικό Nature Astronomy, ο πυρήνας του πλανήτη είναι κολοσσιαίος: αποτελεί το 60% της ακτίνας του και ζυγίζει 55 φορές τη μάζα της Γης. Σε αντίθεση με την οργανωμένη συμπαγή συστάδα μεταλλικής, βραχώδους ή παγωμένης ύλης που βρίσκεται σε άλλους κόσμους, ο πυρήνας του Κρόνου είναι ένα χαοτικό αμάλγαμα από διάφορα πετρώματα και πάγους, που αναμειγνύονται με μια ρευστή μεταλλική μορφή υδρογόνου. Τα ευρήματα φέρνουν τους ερευνητές πιο κοντά στο να κατανοήσουν πώς γεννήθηκε ο Κρόνος, καθώς και άλλοι αέρινοι γίγαντες όπως ο Δίας. Τα γεωλογικά σπλάχνα της Γης, της Σελήνης και (πιο πρόσφατα) του Αρη χαρτογραφήθηκαν με σεισμόμετρα. Καθώς ο Κρόνος δεν διαθέτει στερεά επιφάνεια, καθιστά αδύνατη μια τέτοιου είδους έρευνα. Ενα διαστημικό σκάφος σε τροχιά μπορεί να χαρτογραφήσει χοντρικά τη δομή του εσωτερικού στρώματος ενός αέριου πλανήτη, ανιχνεύοντας λεπτές αλλαγές στη βαρύτητα. Ωστόσο, ο πυρήνας του Κρόνου έχει τόσο αδύναμη επίδραση στο βαρυτικό πεδίο του πλανήτη που αυτή η τεχνική δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ακριβή απεικόνισή του. Ευτυχώς, η λάμψη του δακτυλίου C αποκάλυψε αυτό που οι παραδοσιακές τεχνικές δεν ήταν δυνατό να δουν. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι επιστήμονες παρατήρησαν τα περίεργα σπειροειδή κύματα του δακτυλίου μέσω εικόνων (από τις αποστολές Voyager και Cassini) και τελικά αντιλήφθηκαν ότι αυτές οι σπείρες προκαλούνται από τεράστιες ταλαντώσεις στον Κρόνο. «Είναι απλώς συνεχείς σεισμοί που γίνονται παντού στον πλανήτη», είπε ο δρ Μάνκοβιτς. H τεχνική αυτή είναι γνωστή ως «κρονοσεισμολογία». Το 2019, η τεχνική χρησιμοποιήθηκε για να λύσει ένα ακόμη παζλ: πόσο διαρκεί μία ημέρα στον Κρόνο (περίπου 10 και μισή γήινες ώρες). Ο πυρήνας του Κρόνου σιγά σιγά αποκαλύπτεται. Παλαιότερα μοντέλα απεικόνιζαν τον πλανήτη σαν μια πολυεπίπεδη σκληρή καραμέλα. Η κρονοσεισμολογία αποκάλυψε, όμως, την αλήθεια. Ο πυρήνας αποτελείται όχι μόνο από πέτρες και πάγο, αλλά και από ρευστό μεταλλικό υδρογόνο, το οποίο προηγουμένως ήταν πιθανώς ένα ξεχωριστό στρώμα.εξωτερικές του άκρες, αλλά, σε όλη του την έκταση, όλα αναμειγνύονται σε ένα χαοτικό κοκτέιλ. Μαζί με τη μεταβατική αλλαγή από ρευστό σε αέριο υδρογόνο στα πιο ψηλά του σημεία, τα ευρήματα απεικονί Υπάρχει περισσότερος βράχος και πάγος στο κέντρο του και πιο πολύ ρευστό μεταλλικό υδρογόνο στις ζουν πλέον τον Κρόνο ως μια μεγάλη ασαφή μπάλα.Παρά τη συνεχή επιτυχία της τεχνικής, οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη τι προκαλεί την ταλάντωση του πυρήνα και τη δημιουργία των σπειροειδών κυμάτων στον δακτύλιο C. Η Γη αντηχεί σαν καμπάνα όταν κλονίζεται από έντονες τεκτονικές κινήσεις. «Αλλά ο Κρόνος είναι ρευστός, οπότε πού είναι οι σεισμοί;» αναρωτιέται ο πλανητικός επιστήμων στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας και πρωτοπόρος της κρονοσεισμολογίας Μαρκ Μάρλεϊ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα. Οι μουσικοί της ορχήστρας μπορεί τελικά να αποκαλύφθηκαν, αλλά το κυνήγι για τον άπιαστο μαέστρο της ορχήστρας του Κρόνου συνεχίζεται. https://physicsgg.me/2021/08/23/%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af-%ce%bf-%ce%ba%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82/

Κινεζικός δορυφόρος διαλύθηκε σε σύγκρουση με διαστημικό σκουπίδι. Το περιστατικό συνέβη τον Μάρτιο, μόλις τώρα όμως ήρθε στο φως: εξάρτημα ρωσικού πυραύλου που περιφερόταν στο διάστημα για 25 χρόνια συγκρούστηκε με κινεζικό στρατιωτικό δορυφόρο, ένα ανησυχητικό συμβάν που ξαναφέρνει στο προσκήνιο το πρόβλημα των διαστημικών σκουπιδιών. H Aμερικανική Δύναμη Διαστήματος, η οποία παρακολουθεί τα αντικείμενα σε τροχιά, κατέγραψε τη διάλυση του κινεζικού δορυφόρου Yunhai 1-02 στις 18 Μαρτίου, χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορίσει την αιτία, αναφέρει το Space.com. Την απάντηση στο μυστήριο δίνει τώρα ο Τζόναθαν ΜακΝτάουελ, ερευνητής του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν στη Μασαχουσέτη. Ο ΜακΝτάουελ άρχισε να ερευνά την υπόθεση στις 14 Αυγούστου, όταν η Δύναμη Διαστήματος ανάρτησε μια ασυνήθιστη ενημέρωση στην υπηρεσία Space-Track.org. Η ανάρτηση αναφερόταν στο «αντικείμενο 48078, 1996-051Q», το οποίο «συγκρούστηκε με δορυφόρο». Περίεργος να μάθει περί τίνος επρόκειτο, ο ΜακΝτάουελ εξέτασε τα δεδομένα παρακολούθησης και διαπίστωσε ότι το αντικείμενο 48078 είναι ένα μικρό κομμάτι του ρωσικού πυραύλου Zenit-2 με τον οποίο εκτοξεύτηκε το 1996 ο επίσης ρωσικός κατασκοπευτικός δορυφόρος Tselina-2. Τα τροχιακά δεδομένα που ανέλυσε ο ερευνητής υπεδείκνυαν ότι το ρωσικό διαστημικό σκουπίδι είχε συγκρουστεί με άλλο αντικείμενο τον Μάρτι. Ο κινεζικός δορυφόρος Yunhai 1-02 ήταν «ο προφανής ύποπτος» όπως έγραψε ο ΜακΝτάουελ στο Twitter. Τα δεδομένα αποκάλυψαν τελικά ότι στις 18 Μαρτίου ο δορυφόρος και το αντικείμενo 48078 πλησίασαν μεταξύ τους σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου, εντός του περιθωρίου σφάλματος του συστήματος παρακολούθησης. Αυτό συνέβη στις 07.41 ώρα Γκρίνουιτς, «ακριβώς την ώρα που καταγράφηκε η διάλυση του Yunhai», ανέφερε σε άλλο tweet ο ΜακΝτάουελ. Η σύγκρουση δημιούργησε τουλάχιστον 37 νέα διαστημικά σκουπίδια, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα μεγαλύτερος, είπε. Ο δορυφόρος Yuhnai 1-02, ο οποίος εκτοξεύτηκε το 2019 για λογαριασμό του κινεζικού στρατού και η λειτουργία του παραμένει άγνωστη, περιέργως συνεχίζει να μεταδίδει σήμα από ύψος 780 χιλιομέτρων, όπως διαπίστωσαν ραδιοερασιτέχνες, πιθανότατα όμως έχει πάψει να λειτουργεί κανονικά. Σύμφωνα με τον ΜακΝτάουελ, το περιστατικό είναι η μεγαλύτερη τροχιακή σύγκρουση από τον Φεβρουάριο του 2009, όταν ο ανενεργός ρωσικός δορυφόρος Kosmos-2251 συγκρούστηκε με τον τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο Iridium 33, με αποτέλεσμα να σχηματιστούν τουλάχιστον 1.800 θραύσματα αρκετά μεγάλα για να παρακολουθούνται από τη Γη. Ο ερευνητής επισημαίνει ότι ο κίνδυνος συγκρούσεων αυξάνεται με την εκτόξευση όλο και περισσότερων διαστημικών αποστολών. «Ο αριθμός συγκρούσεων είναι ανάλογος με το τετράγωνο του αριθμού των αντικειμένων σε τροχιά» ανέφερε στο Space.com. «Αυτό σημαίνει ότι αν έχουμε 10 φορές περισσότερους δορυφόρους θα έχουμε 100 φορές περισσότερες συγκρούσεις» εξήγησε. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), γύρω από τη Γη περιφέρονται σήμερα περίπου 900.000 διαστημικά σκουπίδια με μέγεθος από 1 έως 10 εκατοστά και 128 εκατομμύρια αντικείμενα με μέγεθος 1 χιλιοστό έως 1 εκατοστό. https://www.tanea.gr/2021/08/18/science-technology/kinezikos-doryforos-dialythike-se-sygkrousi-me-diastimiko-skoupidi/

Δυο διαστημικά σκάφη φωτογράφισαν την Αφροδίτη. Tα διαστημικά σκάφη Solar Orbiter και BepiColombo προσέγγισαν τον πλανήτη Αφροδίτη με διαφορά 33 ωρών στις 9 και 10 Αυγούστου. Τα δύο διαστημικά σκάφη χρησιμοποίησαν την βαρύτητα της Αφροδίτης για να κατευθυνθούν προς τους στόχους τους στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος, που είναι ο Ήλιος για το Solar Orbiter και ο Ερμής για το BepiColombo. Το Solar Orbiter που αποτελεί μια συνεργασία μεταξύ ESA and NASA, πέρασε από απόσταση 7.995 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του πλανήτη Αφροδίτη. Στην εικόνα που ακολουθεί βλέπουμε την Αφροδίτη να πλησιάζει στο σκάφος από αριστερά, ενώ ο Ήλιος είναι εκτός κάμερας, πάνω δεξιά. Βλέπουμε τις περιοχές όπου επικρατεί η νύχτα και η ημέρα στην Αφροδίτη. Παρατηρείστε τα δύο φωτεινά άστρα στο υπόβαθρο της εικόνας, το όμκρον και ξι στον αστερισμό του Ταύρου. Το Solar Orbiter θα πλησιάσει πολλές φορές στην Αφροδίτη μέχρι να πλησιάσει τον Ήλιο ώστε να τον παρατηρήσει από διαφορετικές οπτικές γωνίες. https://physicsgg.me/2021/08/15/%ce%b4%cf%85%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%b7-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b7/

Τεράστια δακτυλίδια γύρω από μια μαύρη τρύπα. Μια εντυπωσιακή απεικόνιση των δακτυλίων γύρω από μια μαύρη τρύπα έδωσε στην δημοσιότητα η NASA. Η απεικόνιση βασίστηκε στα δεδομένα των τηλεσκοπίων ακτίνων Χ Chandra και Swift, αλλά και του ραδιοτηλεσκοπίου Pan-Stars στη Χαβάη. Oι παρατηρήσεις αναφέρονται στο άστρο V404 του Κύκνου (βρίσκεται στον αστερισμό του Κύκνου) και απέχει από τη Γη 7800 έτη φωτός. Πρόκειται για ένα δυαδικό σύστημα που αποτελείται από μια μαύρη τρύπα με μάζα 9 φορές την μάζα του ήλιου μας και ένα άστρο-συνοδό με μάζα λίγο μικρότερη από αυτή του ήλιου. Οι δακτύλιοι σχηματίστηκαν από την παραγωγή ακτίνων Χ στο κέντρο του δίσκου προσαύξησης της μαύρης τρύπας, οι οποίες με τη σειρά τους διεγείρουν τα αέρια στην εξωτερική περιοχή του δίσκου. Οι δακτύλιοι αυτοί θα βοηθήσουν τους αστρονόμους να κατανοήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τον μηχανισμό της αλληλεπίδρασης μιας μαύρης τρύπα με ένα άστρο, αλλά και να χαρτογραφήσουν το διάστημα μεταξύ του συστήματος αυτού και του πλανήτη μας. Η διάμετρος των δακτυλίων θα τους βοηθήσει να καθορίσουν την απόσταση από τα μεσοαστρικά νέφη σκόνης που προκάλεσαν τους δακτυλίους. Όσο μεγαλύτερος είναι ο δακτύλιος τόσο πιο κοντά είναι το νέφος στη Γη. Επιπλέον, είναι δυνατή η εκτίμηση της χημικής σύστασης των νεφών. Φαίνεται πως αποτελούνται κυρίως από γραφίτη και και κόκκους πυριτικών αλάτων. https://physicsgg.me/2021/08/13/%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b1%ce%ba%cf%84%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%cf%8d%cf%81%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81/

Η NASA ψάχνει εθελοντές για να ζήσουν σε ένα αρειανό σπίτι. Οι διαστημικές εταιρείες ετοιμάζονται για το επόμενο μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας, ένα επανδρωμένο ταξίδι στον Άρη. Ο Ελον Μασκ με την διαστημική του εταιρεία, την Space X, προετοιμάζεται πυρετωδώς για να στείλει ανθρώπους στον Κόκκινο Πλανήτη. Ο Αμερικανός μεγιστάνας έχει δηλώσει ότι η αποστολή θα πραγματοποιηθεί πριν το τέλος της δεκαετίας ίσως και εντός την προσεχούς πενταετίας. Η NASA από την πλευρά της προετοιμάζει αρκετά χρόνια μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη χωρίς όμως να βιάζεται. Μέχρι σήμερα δεν είχε διαρρεύσει κάποια πιθανή ημερομηνία για την πραγματοποίηση αυτής της αποστολής από την αμερικανική διαστημική υπηρεσία. Όμως με αφορμή την ανακοίνωση που εξέδωσε η NASA για την αναζήτηση εθελοντών σε ένα πρόγραμμα προσομοίωσης των αρειανών συνθηκών έγινε γνωστό ότι η πρόθεση της είναι η επανδρωμένη αποστολή της να πραγματοποιηθεί το 2037. Πιθανότατα οι αστροναύτες της πρώτης αποστολής στον Άρη να διαμείνουν στο σκάφος που θα τους μεταφέρει εκεί. Όμως στην συνέχεια θα πρέπει να δημιουργηθούν οι υποδομές για να διαμένουν αρχικά οι αστροναύτες των επόμενων αποστολών και αργότερα οι άνθρωποι που θα αποφασίσουν να μετοικήσουν στον Κόκκινο Πλανήτη. Στο πλαίσιο αυτό η NASA οργανώνει ένα πείραμα στο οποίο αναζητά εθελοντές πολίτες για να πάρουν μέρος. Οι εθελοντές θα κληθούν να ζήσουν για ένα έτος κλεισμένοι μέσα σε ένα οίκημα που προορίζεται για χρήση ως τόπος κατοικίας στον Άρη. Το οίκημα ονομάζεται Mars Dune Alpha, έχει εμβαδόν 160 τετ. μέτρα και είναι προϊόν τρισδιάστατης εκτύπωσης. Το πρόγραμμα θα έχει τρεις φάσεις με την πρώτη να ξεκινάει το 2022. Σε κάθε φάση στο σπίτι θα διαμένουν τέσσερα άτομα όπου θα βιώνουν συνθήκες παρόμοιες με αυτές που θα βίωναν αν βρίσκονταν στον Άρη. Τα τρόφιμα και το νερό θα είναι περιορισμένα, ο εξοπλισμός της κατοικίας θα είναι επίσης περιορισμένος και σχεδιασμένος έτσι ώστε να χαλάει ώστε να προσπαθούν να βρουν οι κάτοικοι κάποιες λύσεις όπως θα συνέβαινε και σε πραγματικές συνθήκες. Η επικοινωνία των κατοίκων με τον έξω κόσμο θα είναι περιορισμένη και προσαρμοσμένη και αυτή στις δυνατότητες επικοινωνίας που θα έχουν οι κάτοικοι του Άρη. Οι κάτοικοι θα είναι αντιμέτωποι και με άλλες δυσκολίες παρόμοιες με αυτές που θα είχαν αν ζούσαν πραγματικά στον Άρη. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν την αίτηση τους στην NASA μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου στην διεύθυνση: www.nasa.gov/chapea/participate. Δικαίωμα να λάβουν μέρος έχουν όσοι είναι ηλικίας 30-55 ετών και έχουν πτυχίο σε κάποιο τομέα της επιστήμης, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών. https://physicsgg.me/2021/08/07/%ce%b7-nasa-%cf%88%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ad%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%b6%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%ce%ad%ce%bd/

Μια τρύπα στον Άρη. Το διαστημικό όχημα Perseverance της NASA απέτυχε στην πρώτη του προσπάθεια να συλλέξει δείγμα πετρώματος από την επιφάνεια του Άρη. Σύμφωνα με τα δεδομένα που στάλθηκαν στη Γη δείχνουν ότι το σύστημα συλλογής δειγμάτων δεν λειτούργησε σωστά αφού ο αποθηκευτικός σωλήνας δειγμάτων είναι τελικά άδειος, παρά το γεγονός ότι δημιουργήθηκε τρύπα στο έδαφος του Άρη. Οι επιστήμονες της NASA προσπαθούν να καταλάβουν τι δεν πήγε καλά ώστε να προγραμματίσουν την επόμενη προσπάθεια συλλογής δειγμάτων Υπενθυμίζεται ότι σχεδιάζεται αποστολή της NASA, σε συνεργασία με την ESA (European Space Agency), με σκοπό την μεταφορά αυτών των δειγμάτων από την επιφάνεια του Άρη στην Γη, ώστε να γίνει μια λεπτομερέστερη ανάλυσή τους. https://physicsgg.me/2021/08/08/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%81%cf%8d%cf%80%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%cf%81%ce%b7/

Υπάρχει ζωή στον Φόβο; Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Άρη, ο Φόβος μπορεί να περιέχει ανέπαφα ίχνη της αρχέγονης ζωής που πιθανόν υπήρχε στον Κόκκινο Πλανήτη. Η ιαπωνική διαστημική υπηρεσία JAXA θα αναζητήσει ίχνη ζωής στο Φόβο τον έναν από τους δύο δορυφόρους του Άρη. Ο Άρης διαθέτει δύο δορυφόρους, τον Φόβο και τον Δείμο. Είναι δύο μικροί σε μέγεθος δορυφόροι που βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση από τον πλανήτη. Ο Φόβος περιφέρεται εγγύτερα στον πλανήτη του (ακτίνα τροχιάς=9.377 χιλιόμετρα) από κάθε άλλο φυσικό δορυφόρο στο ηλιακό μας σύστημα. Στην ουσία πρόκειται για δύο διαστημικούς βράχους το σχήμα και η τροχιά των οποίων πονοκεφαλιάζουν επί δεκαετίες τους επιστήμονες. Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες για την ύπαρξη τους. Κάποιοι θεωρούν ότι πρόκειται για δύο αστεροειδείς που παγιδεύτηκαν από την βαρύτητα του Άρη και μετατράπηκαν σε δορυφόρους του. Άλλοι θεωρούν ότι είναι προϊόντα κάποιας σφοδρής σύγκρουσης του Άρη με ένα γιγάντιο αστεροειδή. Άλλη θεωρία είναι ότι πρόκειται για δύο κομμάτια ενός μεγάλου σε μέγεθος δορυφόρου που είχε ο Άρης και για κάποιο λόγο καταστράφηκε. Αν και γεωατμοσφαιρικά αδιάφοροι οι δύο δορυφόροι εξαιτίας της κοντινής τους απόστασης τους από τον Άρη έχουν προκαλέσει την προσοχή των διαστημικών υπηρεσιών που θέλουν να πραγματοποιήσουν επανδρωμένες αποστολές στον Κόκκινο Πλανήτη. Έχουν εκπονηθεί κάποια σχέδια για να πραγματοποιηθούν σε κάποιον από τους δύο δορυφόρους επανδρωμένες αποστολές ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα η προσπάθεια να φτάσουμε στο έδαφος του Άρη. Να αποτελέσουν δηλαδή οι δύο δορυφόροι ένα είδος βάσης που θα υποστηρίξει την παρουσία των ανθρώπων στον Άρη. Επιστήμονες της ιαπωνικής διαστημικής υπηρεσίας (JAXA) έχουν αναπτύξει μια νέα ενδιαφέρουσα θεωρία και εκπονούν ένα σχέδιο για να εξετάσουν την ορθότητα της. Όπως συνέβη και στη Γη έτσι και στον Άρη ο πλανήτης δέχθηκε πολλές φορές «επισκέψεις» γιγάντιων αστεροειδών οι πτώσεις των οποίων ήταν κατακλυσμιαίες. Σύμφωνα με την θεωρία που ανέπτυξαν οι επιστήμονες της JAXA κάποια από αυτές τις συγκρούσεις εκτόξευσε στο Διάστημα εκτός από κάθε είδους υλικά και μικροβιακές μορφές ζωής που είχαν αναπτυχθεί στον Άρη ή ενδεχομένως υπήρχαν (και) στον αστεροειδή. Αν συνέβη κάτι τέτοιο εξαιτίας της πολύ κοντινής απόστασης του Άρη με τον Φόβο είναι πιθανό κάποιες από αυτές τις μορφές ζωής να κατέληξαν στον μικρό δορυφόρο. Οι επιστήμονες της JAXA θεωρούν ότι το περιβάλλον του Φόβου δεν ήταν φιλικό για αυτές τις μορφές ζωής και δεν κατάφεραν να επιζήσουν για πολύ εκεί. Όμως τα ίχνη τους έχουν παραμείνει στην επιφάνεια του Φόβου και οι επιστήμονες της JAXA σχεδιάζουν μια αποστολή για να εντοπίσει αυτά τα ίχνη και να μάθουμε έτσι με αυτόν τον έμμεσο τρόπο τι είδους ζωή υπήρχε κάποτε στον Κόκκινο Πλανήτη. https://physicsgg.me/2021/08/15/%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf/

Ποιά είναι η πιθανότητα ο αστεροειδής Μπενού να πέσει στη Γη; Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) ανακοίνωσε νέες εκτιμήσεις της σχετικά με την πιθανότητα ο αστεροειδής Μπενού να πέσει στη Γη. Οι επιστήμονές της υπολόγισαν ότι γενικά η πιθανότητα πρόσκρουσης έως το 2300 είναι περίπου μία στις 1.750 (0,057%), ενώ η πιθανότερη ημερομηνία να συμβεί κάτι τέτοιο, όταν ο αστεροειδής εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει περισσότερο τον πλανήτη μας, είναι στις 24 Σεπτεμβρίου 2182, αλλά και πάλι η πιθανότητα πρόσκρουσης είναι μόνο μία στις 2.700 (0,037%). Η επόμενη κοντινή προσέγγισή του στη Γη -σε απόσταση πιο κοντινή από ό,τι η Σελήνη- θα γίνει το 2135, αλλά δεν εμπνέει ανησυχία. «Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να κάνουμε κάτι για τον Μπενού», δήλωσε καθησυχαστικά ο πλανητικός επιστήμονας Λίντλεϊ Τζόνσον του Γραφείου Συντονισμού Πλανητικής Άμυνας της NASA. Μολονότι, πάντως, οι πιθανότητες ο Μπενού, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1999, να συγκρουστεί με τον πλανήτη μας είναι πολύ μικρές, ο εν λόγω διαμέτρου 500 μέτρων αστεροειδής (τον οποίο επισκέφθηκε πρόσφατα το αμερικανικό σκάφος OSIRIS-Rex), παραμένει ένας από τους δύο πιο επικίνδυνους γνωστούς αστεροειδείς στο ηλιακό σύστημά μας, μαζί με τον «1950 DA», γι’ αυτό θα συνεχίσουν να παρακολουθούνται. Οι ερευνητές του Κέντρου Μελέτης Κοντινών στη Γη Αντικειμένων (CNEOS) της NASA, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διαστημικό περιοδικό «Icarus» (Ίκαρος), ανέφεραν ότι η αποστολή OSIRIS-Rex αποτέλεσε μία θαυμάσια ευκαιρία για να μελετηθεί καλύτερα ο αστεροειδής και να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με τη μελλοντική τροχιά του σε βάθος χρόνου, με μεγαλύτερη ακρίβεια από κάθε άλλο αστεροειδή έως τώρα. Το σκάφος της NASA, που πέρασε σχεδόν δυόμισι χρόνια ακολουθώντας στενά τον Μπενού, τον εγκατέλειψε φέτος τον Μάιο, αφού προηγουμένως συνέλλεξε μέσω του ρομποτικού βραχίονά του ένα δείγμα βάρους ενός κιλού από την επιφάνειά του, το οποίο αναμένεται να επιστρέψει στη Γη -στην έρημο της Γιούτα των ΗΠΑ- τον Σεπτέμβριο του 2023 για περαιτέρω επιστημονική ανάλυση. Η NASA έχει βρει, μέχρι σήμερα, περισσότερους από 26.000 αστεροειδείς που πλησιάζουν τη Γη. Όμως, δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια ποιος αστεροειδής μπορεί πράγματι να απειλήσει τον πλανήτη μας και πότε. Γι’ αυτό, άλλωστε, άρχισαν να αναπτύσσονται τεχνολογίες αποτροπής σε περίπτωση που σημάνει συναγερμός κάποια -απευκταία- στιγμή. Η «Περιήγηση στον αστεροειδή Bennu» της NASA που επιλέχθηκε για το Computer Graphics Film Festival Στην φωτογραφία μια καλλιτεχνική αναπαράσταση του διαστημικού σκάφους OSIRIS-Rex πάνω από την επιφάνεια του αστεροειδούς Bennu https://physicsgg.me/2021/08/12/%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ac-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%80%ce%b9%ce%b8%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%bf-%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%ae%cf%82/

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι, οι οπτικές απάτες και οι μύθοι της Σελήνης. Η πανσέληνος του Αυγούστου – η οποία φέτος θα συμβεί στις 22 του μήνα- θεωρείται από πολλούς η λαμπρότερη και μεγαλύτερη του έτους, κάτι που όμως δεν είναι σωστό, αφού πρόκειται απλά για μια οπτική απάτη. Αυτό επισημαίνει ο Διονύσης Σιμόπουλος, επίτιμος διευθυντής του Πλανηταρίου, σε δημοσίευση του στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Ευγενίδου, όπου εξηγεί το φαινόμενο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι στη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών ο Ήλιος βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της ετήσιας φαινόμενης τροχιάς του στον ουρανό, ενώ αντίθετα η Σελήνη βρίσκεται σχετικά πιο κοντά στον ορίζοντα. Σε αυτή τη θέση η πανσέληνος μπορεί να συγκριθεί με διάφορα άλλα χαρακτηριστικά που βρίσκονται εκεί, όπως δέντρα, κεραίες και διάφορα κτίσματα. Με αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος του παρατηρητή παρασύρεται να πιστέψει ότι η πανσέληνος είναι μεγαλύτερη, ενώ επανειλημμένες μετρήσεις έχουν αποδείξει ότι το μέγεθος της δεν διαφέρει καθόλου από ώρα σε ώρα. Από την άλλη, όντως υπάρχει διαφορά του μεγέθους της Σελήνης ανάλογα με το αν βρίσκεται στο περίγειό της (δηλαδή στο κοντινότερο σημείο της τροχιάς της γύρω από τη Γη) ή στο απόγειό της (στο πιο μακρινό σημείο), κάτι που συμβαίνει μια φορά κάθε μήνα. Το πλησιέστερο περίγειο της Σελήνης φέτος θα είναι στις 3 Δεκεμβρίου (356.794 χιλιόμετρα), ενώ το μεγαλύτερο απόγειο ήταν στις 11 Μαΐου (406.512 χιλιόμετρα). Αυτό όμως δεν έχει σχέση με το πόσο μεγάλη φαίνεται η Σελήνη, όταν βρίσκεται κοντά στον ορίζοντα, κάτι που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε οπτική απάτη. Ο μύθος για το μεγαλύτερο αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν είναι ο μοναδικός. Υπάρχουν και άλλοι μύθοι που έχουν καλλιεργηθεί κατά καιρούς στους διάφορους λαούς, μεταξύ των οποίων η σύνδεση της έξαρσης της «τρέλας» τη μέρα της πανσελήνου, εξ ου και η λέξη «σεληνιασμός», αλλά και η σύνδεσή του φεγγαριού με την επιληψία. Στατιστικές μελέτες όμως που έγιναν επανειλημμένα και έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά (Annals of Emergency Medicine, Journal of Emergency Nursing, Journal of Toxicology and Psychological Report) αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως σχέση ανάμεσα στη συμπεριφορά του ανθρώπου και στην πανσέληνο. Μύθος είναι, επίσης, ότι τη μέρα της πανσελήνου γεννιούνται περισσότερα παιδιά ή ότι υπάρχουν περισσότερα ατυχήματα, παρ’ όλα αυτά οι μύθοι αυτοί δεν λένε να «πεθάνουν» έως σήμερα. Ένας άλλος μύθος αφορά τον χρωματισμό της πανσελήνου που ορισμένοι τον θέλουν μερικές φορές να είναι «μπλε». Κάτω από ορισμένες σπάνιες συνθήκες πράγματι η χροιά της Σελήνης παίρνει ένα γαλαζωπό χρώμα (αντί του κανονικού γκρίζου), όταν π.χ. στην ατμόσφαιρα υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση σκόνης από κάποια πρόσφατη μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου, όπως συνέβη με την έκρηξη του ηφαίστειου Κρακατόα το 1883. Η φράση «Μπλε Σελήνη» χαρακτηρίζει την ύπαρξη δύο πανσελήνων σ’ ένα μήνα, με τη δεύτερη να ονομάζεται «Μπλε». Ένα τέτοιο φαινόμενο, αν και ασυνήθιστο, δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο. Ο Φεβρουάριος είναι αδύνατο να περιλάβει ποτέ μια «Μπλε Σελήνη», ενώ κατά μέσο όρο ένας μήνας με δύο πανσελήνους συμβαίνει μια φορά κάθε κάθε 2,72 χρόνια. Συνολικά στα επόμενα 40 χρόνια θα υπάρξουν 17 μήνες που θα περιλαμβάνουν δύο πανσελήνους τον ίδιο μήνα. Ανάμεσα στους μύθους και τις οπτικές απάτες, ανήκει και το γεγονός ότι από την αρχαιότητα στο ορατό «πρόσωπο» της Σελήνης (υποτίθεται ότι) διακρίνονταν διάφορες μορφές και σχήματα. Οι περισσότεροι μάλιστα έλεγαν ότι μπορούσαν να διακρίνουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο στη Σελήνη. Στη Γροιλανδία απαγόρευαν στις νέες κοπέλες να κοιτάζουν την πανσέληνο γιατί πίστευαν ότι θα έμεναν έγκυοι (προφανώς από τον «άνθρωπο» του φεγγαριού). Οι αρχαίοι φιλόσοφοι είχαν κατανοήσει ότι το φως της Σελήνης δεν ήταν παρά η αντανάκλαση των ακτίνων του Ήλιου στην επιφάνειά της. Πολλοί είχαν αντιληφθεί από νωρίς ότι ο διαφορετικός φωτισμός των περιοχών της Σελήνης οφειλόταν στις ανωμαλίες του εδάφους της. Έτσι, μπόρεσαν να διαλευκάνουν αρκετά από τα μυστήρια της, όπως τον μηχανισμό των φάσεων της. Για τη συμπλήρωση όλων των φάσεων της Σελήνης, χρειάζονται 29 ημέρες 12 ώρες, 44 λεπτά και 2,86 δευτερόλεπτα. Ο χρόνος αυτός ονομάζεται συνοδικός μήνας και είναι η χρονική περίοδος μεταξύ δύο διαδοχικών πανσελήνων ή δύο διαδοχικών φάσεων Νέας Σελήνης, από την οποία γεννήθηκε ο ημερολογιακός μήνας. https://physicsgg.me/2021/08/16/%cf%84%ce%bf-%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%86%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%bf%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b1/

Νέο ρεκόρ: υπολόγισαν 62,8 τρισ. ψηφία του αριθμού π. Με τη βοήθεια ενός υπερυπολογιστή που έκανε υπολογισμούς επί 108 μέρες και εννέα ώρες, βρήκαν 62,8 τρισεκατομμύρια ψηφία, έναντι περίπου 50 τρισεκατομμυρίων που ήταν το προηγούμενο ρεκόρ του 2020 και το οποίο είχε πάρει υπερτριπλάσιο χρόνο για να βρεθεί. Σχετική ανακοίνωση έκανε το Κέντρο Ανάλυσης Δεδομένων, Οπτικοποίησης και Προσομοίωσης του Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένων Επιστημών Graubuenden, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και τη Guardian. Οι ερευνητές περιμένουν από το Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες να επικυρώσει το ρεκόρ τους, και αποκάλυψαν μόνο τα τελευταία δέκα ψηφία που ανακάλυψαν: 3,14…7817924264. https://physicsgg.me/2021/08/17/%ce%bd%ce%ad%ce%bf-%cf%81%ce%b5%ce%ba%cf%8c%cf%81-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%b1%ce%bd-628-%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%83-%cf%88%ce%b7%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1/

Βλέποντας πίσω από μια μαύρη τρύπα. Ορισμένες μαύρες τρύπες έχουν ένα στέμμα (κορώνα), ή ένα δαχτυλίδι φωτεινού φωτός που σχηματίζεται γύρω από μια μαύρη τρύπα καθώς εισέρχεται η ύλη σε αυτήν και θερμαίνεται σε ακραίες θερμοκρασίες. Αυτό το φως ακτίνων Χ είναι ένας τρόπος με τον οποίο οι επιστήμονες μπορούν να μελετήσουν και να χαρτογραφήσουν τις μαύρες τρύπες. Όταν το αέριο πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα, μπορεί να θερμανθεί σε εκατομμύρια βαθμούς. Αυτή η ακραία θέρμανση προκαλεί το διαχωρισμό των ηλεκτρονίων από τα άτομα, γεγονός που δημιουργεί μαγνητικό πλάσμα. Εξαιτίας των ισχυρών βαρυτικών δυνάμεων της μαύρης τρύπας, το μαγνητικό πεδίο εκτοξεύεται ψηλά και στροβιλίζεται μέχρι να σπάσει. Αυτό δεν διαφέρει από το στέμμα του ήλιου, ή την καυτή εξωτερική ατμόσφαιρα. Η επιφάνεια του ήλιου καλύπτεται από μαγνητικά πεδία, τα οποία προκαλούν τη δημιουργία βρόχων καθώς αλληλεπιδρούν με φορτισμένα σωματίδια στο στέμμα του ήλιου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι επιστήμονες αναφέρονται στον δακτύλιο γύρω από τις μαύρες τρύπες ως «στέμμα». «Αυτό το μαγνητικό πεδίο που σπάει κοντά στη μαύρη τρύπα θερμαίνει τα πάντα γύρω της και παράγει αυτά τα ηλεκτρόνια υψηλής ενέργειας που στη συνέχεια συνεχίζουν να παράγουν τις ακτίνες Χ», εξήγησε ο Γουίλκινς. Ενώ μελετούσε τις εκλάμψεις ακτίνων Χ, ο ερευνητής εντόπισε μικρότερες λάμψεις. Αυτός και οι συνάδελφοί του συνειδητοποίησαν ότι οι μεγαλύτερες εκλάμψεις ακτίνων Χ αντανακλώνται και «κάμπτονται γύρω από τη μαύρη τρύπα από το πίσω μέρος του δίσκου», επιτρέποντάς τους να δουν την άλλη πλευρά της μαύρης τρύπας. «Ερευνώ εδώ και μερικά χρόνια το πώς εμφανίζονται σε εμάς αυτές οι αντηχήσεις », είπε ο επιστήμονας. «Τις είχα ήδη ερευνήσει θεωρητικά, οπότε μόλις τις είδα με το τηλεσκόπιο, μπόρεσα να καταλάβω τη σύνδεση». Οι παρατηρήσεις έγιναν με τη χρήση δύο διαστημικών τηλεσκοπίων ακτίνων Χ: NuSTAR της NASA και το XMM-Newton της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας. Θα χρειαστούν περισσότερες παρατηρήσεις για την κατανόηση αυτών των στεμμάτων και αυτό θα γίνει με το παρατηρητήριο ακτίνων-Χ της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας που ονομάζεται Athena, και θα εκτοξευθεί το 2031. «Έχει πολύ μεγαλύτερο κάτοπτρο από ό,τι είχαμε ποτέ σε τηλεσκόπιο ακτίνων-Χ και θα μας επιτρέψει να έχουμε υψηλότερη ανάλυση σε πολύ μικρότερους χρόνους παρατήρησης», είπε ο Γουίλκινς.

Πώς λειτουργεί ένας κβαντικός υπολογιστής; Από όλες τις συνέπειες της κβαντικής θεωρίας η πιο συγκλονιστική από τεχνολογική άποψη θα είναι οι κβαντικοί υπολογιστές. Όμως ποιά είναι η βασική διαφορά ενός κλασικού από έναν κβαντικό υπολογιστή; Ας την υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά: Στους γνωστούς κλασικούς υπολογιστές η βασική μονάδα πληροφορίας εγγραφής και επεξεργασίας της πληροφορίας στο δυαδικό σύστημα, με τα γνωστά ψηφία 0 και 1, χρησιμοποιείται ο όρος bit (binary digit). Το bit, στοιχειώδης μονάδα πληροφορίας, αποθηκεύεται σε κάποιο κλασικό φυσικό σύστημα που μπορεί να βρίσκεται σε δυο καταστάσεις όπως: οι δυο κατευθύνσεις μαγνήτισης, οι δυο θέσεις ενός διακόπτη, δυο τάσεις ηλεκτρικού ρεύματος κ.λπ. Στους κβαντικούς υπολογιστές η βασική μονάδα εγγραφής δεν είναι ένα κλασικό σύστημα αλλά κβαντικό. Για παράδειγμα ένα άτομο υδρογόνου στη θεμελιώδη κατάσταση, όπου το μηδέν αντιπροσωπεύεται από την ηλεκτρονιακή κατάσταση με σπιν πάνω και το ένα από την κατάσταση με σπιν κάτω. Συμβολίζουμε την κατάσταση με σπιν πάνω με |0> και την κατάσταση με σπιν κάτω με |1˃. Εφόσον το άτομο είναι ένα κβαντικό σύστημα, εκτός από τις δυο καταστάσεις |0> και |1>, θα είναι επίσης μια πραγματοποιήσιμη κατάσταση και κάθε γραμμικός συνδυασμός της μορφής |ψ> = α |0> + β |1>. όπου α2+ β2=1. Και εδώ βρίσκεται η πηγή της θεμελιώδους διαφοράς μεταξύ ενός κλασικού και ενός κβαντικού υπολογιστή. Ότι στους κβαντικούς υπολογιστές η βασική μονάδα μνήμης μπορεί να βρίσκεται όχι μόνο στις καταστάσεις 0 και 1 αλλά και σε κάθε δυνατή επαλληλία τους. Έτσι στην περίπτωση των κβαντικών υπολογιστών μιλάμε για qubit (quantum bit). Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί πως λειτουργεί ένας κβαντικός υπολογιστής: https://physicsgg.me/2021/08/18/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b2%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3/

Περιπλανώμενες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Είναι γνωστό ότι στο κέντρο κάθε γαλαξία μεγάλης μάζας βρίσκεται μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα. Η μάζα της συσχετίζεται με την μάζα των εσωτερικών περιοχών του γαλαξία-ξενιστή (καθώς επίσης και με κάποιες άλλες ιδιότητες), ίσως γιατί η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα αναπτύσσεται και εξελίσσεται καθώς ο ίδιος ο γαλαξίας ‘μεγαλώνει’, διαμέσου συγχωνεύσεων με άλλους γαλαξίες και την εισροή μεσοαστρικής ύλης. Όταν η ύλη που απορροφάται φτάσει στο γαλαξιακό κέντρο και στον δίσκο προσαύξησης της μαύρης τρύπας, παράγει έναν ενεργό γαλαξιακό πυρήνα. Στη συνέχεια οι εκροές ύλης και η εκπομπή μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας ενέργειας από τον γαλαξιακό πυρήνα εμποδίζουν τον σχηματισμό άστρων στον γαλαξία. Οι κοσμολογικές προσομοιώσεις που πραγματοποίησαν οι αστροφυσικοί, συσχετίζουν τον σχηματισμό των άστρων με την ανάπτυξη τεράστιων μαύρων τρυπών στους γαλαξίες, από το πρώιμο σύμπαν μέχρι σήμερα. Η διαδικασία συγχώνευσης μεταξύ γαλαξιών οδηγεί στην δημιουργία δυαδικού συστήματος των μαύρων τρυπών τους και την συγχώνευσή τους, μια διαδικασία που παράγει ανιχνεύσιμα βαρυτικά κύματα. Όμως πολλές φορές αυτή η πορεία προς μια ενιαία υπερμεγέθη μαύρη τρύπα είναι περίπλοκη, και η συγχώνευση μπορεί μερικές φορές να σταματήσει ή να διαταραχθεί – και αυτός είναι ένας από τους βασικούς γρίφους στην εξέλιξη του υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Νέες κοσμολογικές προσομοιώσεις με τον κώδικα ROMULUS προβλέπουν ότι ακόμη και μετά από δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης ορισμένες τεράστιες μαύρες τρύπες δεν συγχωνεύονται στον γαλαξιακό πυρήνα, αλλά καταλήγουν να περιπλανώνται στον γαλαξία. Χρησιμοποιώντας τις προσομοιώσεις ROMULUS, οι αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι στο σημερινό σύμπαν (δηλαδή περίπου 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη) περίπου το δέκα τοις εκατό (κατά βάρος) των μαύρων τρυπών μπορεί να είναι περιπλανώμενες. Δύο δισεκατομμύρια χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη ή και πιο πριν, αυτές οι περιπλανώμενες μαύρες τρύπες φαίνεται πως ήταν ακόμη πιο σημαντικές, αποτελώντας το μεγαλύτερο μέρος της μάζας των μαύρων τρυπών. Ο ερευνητές διερευνώντας τις υπογραφές τους, διαπιστώνουν ότι σ’ αυτές τις αρχέγονες εποχές οι περιπλανώμενες μαύρες τρύπες παρήγαγαν το μεγαλύτερο μέρος των εκπομπών του συνόλου των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Στην φωτογραφία μια εικόνα από την προσομοίωση ROMULUS που δείχνει έναν ενδιάμεσης μάζας γαλαξία – την φωτεινή κεντρική περιοχή του – με την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του και τις θέσεις (και τις ταχύτητες) των «περιπλανώμενων» τεράστιων μαύρων τρυπών, αυτές που δεν παγιδεύτηκαν στον πυρήνα (η κλίμακα των 10kpc αντιστοιχούν σε απόσταση περίπου 31 χιλιάδων ετών φωτός). Οι προσομοιώσεις των ερευνητών Ricarte et al, δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Monthly Notices of the Royal Astronomical Society με τίτλο ‘Origins and Demographics of Wandering Black Holes‘, και εξετάζουν την εξέλιξη και τις αφθονίες των περιπλανώμενων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Φαίνεται πως στο πρώιμο σύμπαν οι περιπλανώμενες ήταν η πλειοψηφία του πληθυσμού των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. https://physicsgg.me/2021/08/22/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ad%ce%b8%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b5%cf%82/