Δροσος Γεωργιος

Σοπέν και Κβαντομηχανική. «Αφού πήρα το πτυχίο μου στη φυσική, πέρασα ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ σπουδάζοντας μαθηματικά και φυσική. Το Κέμπριτζ είναι ένα μέρος με πράσινους χλοοτάπητες και γκρίζο ουρανό, με τεράστιο βάρος ευγενούς επιστημοσύνης. Ήμουν μέλος του St. Johon’s College, που ιδρύθηκε πριν από 500 περίπου χρόνια. Θυμάμαι ιδιαίτερα ότι έπαιζα σ’ ένα θαυμάσιο πιάνο, εγκατεστημένο σε έναν από τα αρχαιότερα οικήματα του κολεγίου. Ανάμεσα στα κομμάτια που έπαιζα ήταν η σύνθεση Fantaisie-Impromptu (Φαντασία-Αυτοσχεδιασμοί) του Σοπέν. Το κύριο τμήμα έχει μια επίμονη σύμμειξη ρυθμών τέσσερα-προς-τρία. Και τα δύο χέρια παίζουν στο ίδιο τέμπο, αλλά παίζοντας τέσσερις νότες με το δεξί χέρι για κάθε τρεις νότες που εκτελούνται με το αριστερό. Ο συνδυασμός προσδίδει στη σύνθεση ένα αιθέριο, κελαριστό άκουσμα. Είναι ένα όμορφο μουσικό κομμάτι. Και με κάνει να στοχάζομαι την κβαντική μηχανική.. Για να εξηγήσω γιατί, θα εισαγάγω μερικές έννοιες της κβαντομηχανικής, αλλά δεν θα προσπαθήσω να τις αναπτύξω με πληρότητα. Αντ’ αυτού, θα προσπαθήσω να εξηγήσω με ποιο τρόπο συνδυάζονται σε μια δομή που μου θυμίζει μουσικές συνθέσεις όπως η Fantaisie-Impromptu. Στην κβαντική μηχανική κάθε κίνηση είναι δυνατή, αλλά υπάρχουν μερικές που με την πάροδο του χρόνου ξεχωρίζουν. Αυτές οι προτιμώμενες κινήσεις αποκαλούνται κβαντικές καταστάσεις. Το γνώρισμά τους είναι ότι έχουν καθορισμένες συχνότητες. Οτιδήποτε μεταβάλλεται περιοδικά στο χρόνο χαρακτηρίζεται από μια συχνότητα: είναι ο αριθμός των επαναλήψεων ανά δευτερόλεπτο. Στην Fantaisie-Impromptu τα ρυθμικά μοτίβα του δεξιού χεριού έχουν συχνότητα μεγαλύτερη από τα μοτίβα του δεξιού χεριού, κατά το λόγο τέσσερα προς τρία. Αυτό που επαναλαμβάνεται κυκλικά στα κβαντικά συστήματα είναι κάτι πιο αφηρημένο, που οι φυσικοί το ονομάζουν φάση της κυματοσυνάρτησης. Μπορεί να παρομοιάσει κανείς τη φάση της κυματοσυνάρτησης με το λεπτοδείκτη ενός ρολογιού. Ο λεπτοδείκτης διαγράφει αδιάλειπτα κύκλους, έναν ανά λεπτό. Η φάση κάνει το ίδιο, αλλά κάνοντας κύκλους με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα. Η συχνότητα αυτή χαρακτηρίζει την ενέργεια του συστήματος Απλά κβαντικά συστήματα, όπως το άτομο του υδρογόνου, έχουν καταστάσεις με συχνότητες που σχηματίζουν απλούς λόγους μεταξύ τους. Π.χ. η φάση μιας κβαντικής κατάστασης θα μπορούσε να κάνει εννιά κύκλους στο χρόνο που η φάση μιας άλλης θα κάνει τέσσερις κύκλους. Αυτό μοιάζει πολύ με τη σύμμειξη ρυθμών τέσσερα προς τρία της Fantaisie-Impromptu. Αλλά οι συχνότητες στη κβαντική μηχανική είναι συνήθως πολύ ταχύτερες. Για παράδειγμα, οι χαρακτηριστικές συχνότητες σε ένα άτομο υδρογόνου είναι της κλίμακας 1015 ταλαντώσεων ή κύκλων ανά δευτερόλεπτο. Πρόκειται πραγματικά για ρυθμούς πολύ ταχύτερους από εκείνους της Fantaisie-Impromptu, όπου το δεξί χέρι παίζει περίπου 12 νότες το δευτερόλεπτο. Τα ρυθμικά θέλγητρα της Fantaisie-Impromptu οπωσδήποτε δεν είναι το πιο γοητευτικό της στοιχείο – όχι, τουλάχιστον, όταν παίζεται πολύ καλύτερα από ότι μπόρεσα να την ερμηνεύσω ποτέ ο ίδιος. Η μελωδία της κυλά πάνω από ένα μελαγχολικό μπάσο. Οι νότες ξεχύνονται μαζί σε μια χρωματική διάχυση. Οι αρμονίες αλλάζουν αργά, αντιπαραβαλλόμενες στο σχεδόν ανεξάρτητο πετάρισμα του κύριου θέματος. Η λεπτεπίλεπτη ρυθμικότητα τέσσερα-τρία προσφέρει απλώς ένα φόντο στην καθ’ όλα αξιομνημόνευτη αυτή σύνθεση του Σοπέν. Και η κβαντομηχανική έτσι είναι. Η διακριτικότητα του υποστρώματος, το υφαντό των κβαντικών καταστάσεων με τις καθορισμένες συχνότητες, σε μεγαλύτερες κλίμακες διαχέεται εκθαμβωτικά στον πολύχρωμο, περίπλοκο κόσμο της εμπειρίας μας. Ωστόσο, στον κόσμο αυτό οι κβαντικές συχνότητες αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια: για παράδειγμα, το πορτοκαλί φως μιας λάμπας του δρόμου έχει καθορισμένη συχνότητα, που συνδέεται με έναν συγκεκριμένο συνδυασμό ρυθμών στα άτομα του νατρίου. Είναι η συγκεκριμένη συχνότητα αυτού του φωτός που το κάνει να φαίνεται πορτοκαλί…..» https://physicsgg.me/2012/08/25/%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%ad%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b2%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%87%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae/

Μετά από 3000 χρόνια ίσως λάβουμε απάντηση από τους εξωγήινους. Σε 3000 και πλέον χρόνια ίσως πάρουμε απαντήσεις από εξωγήινους πολιτισμούς εφόσον υπάρχουν, εφόσον ανιχνεύσουν τα σήματα που εκπέμπουμε στο διάστημα και κυρίως, εφόσον θελήσουν να μας απαντήσουν Σ’ αυτό το συμπέρασμα καταλήγουν οι Amir Siraj και Abraham Loeb, σύμφωνα με την δημοσίευσή τους ‘Intelligent Responses to Our Technological Signals Will Not Arrive In Fewer Than Three Millennia’, όπου εξετάζουν ποια είναι η πιθανότητα να ξεκινήσουμε μια συνομιλία με έναν άλλο πολιτισμό σαν τον δικό μας. Ο ανθρώπινος τεχνολογικός πολιτισμός παράγει σήματα που θα μπορούσαν να φτάσουν σε πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς που βρίσκονται μέσα σε μια σφαίρα με κέντρο την Γη και ακτίνα ∼102 έτη φωτός. Οι Siraj και Loeb, λαμβάνοντας υπόψιν διάφορες παραμέτρους αποδεικνύουν ότι μια απάντηση αναμένεται να φτάσει μόνο μετά από μερικές χιλιετίες! Κι αν ο πολιτισμός μας ζήσει περισσότερο (κάτι που με τα σημερινά δεδομένα είναι σχεδόν απίθανο), ο αναμενόμενος αριθμός απαντήσεων θα μπορούσε να αυξηθεί. https://physicsgg.me/2021/08/09/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-%ce%b1%cf%80%cf%8c-3000-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%af%cf%83%cf%89%cf%82-%ce%bb%ce%ac%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83/

Ανακαλύφθηκε ένα σπάνιο «εξωτικό» σωματίδιο με τέσσερα κουάρκ. Οι φυσικοί ανακάλυψαν, με τη βοήθεια του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN), ακόμη ένα σπάνιο σωματίδιο που αποτελείται από τέσσερα κουάρκ. Πρόκειται για το 62ο σωματίδιο (αδρόνιο) που ανακαλύπτεται στον μεγάλο επιταχυντή. Η ανακοίνωση έγινε προ ημερών από τον σωματιδιακό φυσικό Ιβάν Πολιάκοφ του Πανεπιστημίου Syracuse της Νέας Υόρκης στη διάρκεια διαδικτυακού συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Φυσικής Εταιρείας, σύμφωνα με το «Nature». Η ανακάλυψη έγινε από τον ίδιο, σε συνεργασία με τον Βάνια Μπελιάγιεφ του Ινστιτούτου Θεωρητικής και Πειραματικής Φυσικής στη Μόσχα. Ο μεγαλύτερος επιταχυντής του κόσμου έχει γίνει διάσημος για την ανακάλυψη του σωματιδίου (μποζονίου) του Χιγκς το 2012, όμως έχει βρει επίσης δεκάδες μη στοιχειώδη υποατομικά σωματίδια που λέγονται αδρόνια, τα οποία – όπως τα πρωτόνια και τα νετρόνια- αποτελούνται από κουάρκ. Το Καθιερωμένο Πρότυπο (ή Μοντέλο) της σωματιδιακής Φυσικής, το οποίο περιγράφει τους θεμέλιους «λίθους» της ύλης και τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις που δρουν πάνω τους, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, έξι «γεύσεις» κουάρκ, τα οποία σχηματίζουν σύνθετα σωματίδια (αδρόνια). Τα κουάρκ συγκρατούνται από την ισχυρή πυρηνική δύναμη, μία από τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις. Τα δύο συχνότερα κουάρκ είναι το «άνω» και το «κάτω», οι συνδυασμοί των οποίων δημιουργούν τα νετρόνια (ένα «άνω» και δύο «κάτω» κουάρκ) και τα πρωτόνια (δύο «άνω» και ένα «κάτω» κουάρκ). Τα πρωτόνια είναι τα μοναδικά αδρόνια που από μόνα τους παραμένουν σταθερά, ενώ τα νετρόνια είναι σταθερά μόνο όταν βρίσκονται μέσα σε ατομικούς πυρήνες. Όλα τα άλλα αδρόνια σχηματίζονται μόνο παροδικά, από τη σύγκρουση άλλων σωματιδίων, και διασπώνται σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Ο επιταχυντής LHC δημιουργεί νέα είδη αδρονίων προκαλώντας συγκρούσεις υψηλής ενέργειας μεταξύ πρωτονίων. Τα περισσότερα νέα αδρόνια – όπως και το νέο που βρέθηκε- έχουν ανακαλυφθεί από τον LHCb, έναν από τους τέσσερις γιγάντιους ανιχνευτές που βρίσκονται στο κυκλικό τούνελ μήκους 27 χιλιομέτρων του μεγάλου επιταχυντή. Το νέο σωματίδιο -ένα αδρόνιο με τέσσερα κουάρκ- ονομάστηκε Tcc+. Έχει μάζα περίπου τετραπλάσια από ένα πρωτόνιο. Τα σωματίδια με τέσσερα κουάρκ είναι πολύ ασυνήθιστα, καθώς τα περισσότερα γνωστά αδρόνια διαθέτουν δύο ή τρία κουάρκ. Το πρώτο σωματίδιο τεσσάρων κουάρκ είχε ανακαλυφθεί στην Ιαπωνία το 2003, ενώ στη συνέχεια βρέθηκαν περισσότερα στο CERN. Το νέο σωματίδιο φαίνεται να είναι ακόμη πιο ξεχωριστό: Ενώ τα προηγούμενα αδρόνια με τέσσερα κουάρκ ήταν πιθανότατα δύο ζεύγη διπλών κουάρκ προσκολλημένα μεταξύ τους, το νέο αδρόνιο φαίνεται να αποτελείται από τέσσερα ξεχωριστά κουάρκ, κάτι που -εφόσον όντως ισχύει- θα είναι μία πρωτιά για τους επιστήμονες. Τέτοια αυθεντικά «τετρακουάρκ», σύμφωνα με τον Μπελιάγιεφ, πιθανώς υπήρχαν μόνο στη διάρκεια των πρώτων στιγμών του σύμπαντος, όταν όλη η ύλη ήταν συμπιεσμένη σε έναν υπερβολικά μικρό χώρο. Η αναζήτηση νέων αδρονίων θα συνεχιστεί, καθώς δεκάδες διαφορετικοί συνδυασμοί κουάρκ μπορούν να «γεννήσουν» νέα αδρόνια. Εκτιμάται ότι υπάρχουν 50 πιθανά αδρόνια με δύο κουάρκ (έχουν βρεθεί όλα εκτός από ένα) και 75 με τρία κουάρκ (έχουν βρεθεί σχεδόν 50). Τα στοιχειώδη σωματίδια διακρίνονται στα αδρόνια και στα λεπτόνια. Τα πρώτα μπορούν να μετέχουν και σε ισχυρές αλληλεπιδράσεις, ενώ τα λεπτόνια όχι. Τα αδρόνια πήραν το όνομά τους από τη λέξη αδρός (δυνατός), ενώ τα λεπτόνια από τη λέξη λεπτός (αδύνατος). Τα αδρόνια χωρίζονται στα βαρυόνια που είναι φερμιόνια και στα μεσόνια που είναι μποζόνια. https://physicsgg.me/2021/08/11/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%86%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%89/

9 χρόνια περιέργειας στον Άρη. Το θρυλικό rover εξερευνά τον Κόκκινο Πλανήτη για σχεδόν μια δεκαετία. Στις 5 Αυγούστου 2021, το Marsian long-liver Curiosity γιορτάζει την 9η επέτειό του στον Κόκκινο Πλανήτη. Το μεγαλύτερο και το πιο εξειδικευμένο rover που προσγειώθηκε ποτέ στον Άρη στις 5 Αυγούστου 2012. Το τέταρτο όχημα της οικογένειας ρομπότ που εκτοξεύτηκε εκεί μετά τα Sojourner (1997), Opportunity (2004) και Spirit (2004), αρχικά προοριζόταν να μείνει μόνο για 2 χρόνια. Ωστόσο, η αποστολή της παρατάθηκε για αόριστο χρόνο τον Δεκέμβριο του 2012. Το Curiosity είναι ένα ρόβερ μεγέθους αυτοκινήτου τόσο ψηλό όσο ένας παίκτης μπάσκετ, με 25,98 χιλιόμετρα (16,14 μίλια) στο οδόμετρο σε αυτά τα εννέα χρόνια εξερεύνησης. Εξοπλισμένο με 10 ερευνητικά εργαλεία, μεταδίδει τη δραστηριότητά του στη Γη μέσω 17 καμερών, τρυπά την επιφάνεια του Άρη για να εκτελέσει ανάλυση δείγματος σε σκόνη και «εξατμίζει» μικροσκοπικά σημεία σε βράχους με λέιζερ για να μελετήσει τη γεωλογία του πλανήτη. Είναι ιδιαίτερα περίεργο για βράχια με ίχνη οργανικών, καθώς και για εκείνα που ήταν αρχικά κάτω από το νερό. Η εύρεση σημάτων ζωής στον τέταρτο πλανήτη από τον nλιο είναι ο πρωταρχικός στόχος της αποστολής. Αυτό ακριβώς φέρνει το rover στον κρατήρα Gale που φαίνεται να είναι μια αρχαία λίμνη. Η προσεκτική επιθεώρηση των στρωμάτων του αποκάλυψε ότι η σύνθεσή τους είναι ευνοϊκή για τη διατήρηση στοιχείων ζωής. Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα του Curiosity, το όχημα κινείται από πυρηνικό σύστημα το οποίο έχει διάρκεια ζωής τουλάχιστον 14 χρόνια. Αυτό δίνει στους επιστήμονες της Γης έναν πλούτο χρόνου εξερεύνησης για τουλάχιστον 5 χρόνια τουλάχιστον. Αυτά υπόσχονται να είναι αρκετά γόνιμα σε συνδυασμό με την εργασία ενός άλλου ρομποτικού οχήματος που εφημερεύει από τις 18 Φεβρουαρίου 2021 - Επιμονή- Perseverance Με το ψευδώνυμο «Persy», κατά μία έννοια το νεότερο rover μπορεί να ονομαστεί το δίδυμο του Curiosity, με το 85% του υλικού του να έχει σχεδιαστεί σύμφωνα με το μοντέλο του προκατόχου του. Ο Αρειανός εξερευνητής προορίζεται να πραγματοποιήσει ένα κυνήγι για ίχνη προϊστορικής μικροβιακής ύπαρξης και να παραδώσει δείγματα πετρωμάτων και ρεγολιθών στους επιστήμονες έως το 2031. Δεδομένου ότι το ταξίδι των Ρόβερς στον Άρη διαρκεί περίπου 7 μήνες, το Perseverance έχει τουλάχιστον μια δεκαετία ζωής και επιτεύγματα μπροστά. Μακάρι να γιορτάσουμε την 9η επέτειό του και στον Κόκκινο Πλανήτη, και να το ξαναπάρουμε με μια νέα ζωή για σπουδές! https://asgardia.space/en/news/9-Years-of-Curiosity-on-Mars

H Ενότητα "Prichal" στο τεχνικό συγκρότημα του κοσμοδρόμιου Baikonur Η μονάδα μεταφοράς φορτίου πλοίου Progress M-UM (TGKM) με το κομβικό στοιχείο Prichal (UM) παραδόθηκε στο συγκρότημα συναρμολόγησης και δοκιμών (MIC) του κοσμοδρόμου Baikonur για να συνεχιστεί το πρόγραμμα συναρμολόγησης και οι δοκιμές πριν από την εκτόξευση στο τεχνικό συγκρότημα Ε. Σήμερα το πρωί, πραγματοποιήθηκε η εκφόρτωση και η μετεγκατάσταση του Progress M-UM TGCM στο MIC της περιοχής 254. Στην αίθουσα 104, οι ειδικοί της RSC Energia εγκατέστησαν το διαμέρισμα συναρμολόγησης οργάνων (PJSC) των TGCM και UM "Prichal" στους χώρους εργασίας , και στη συνέχεια προχώρησε στη συναρμολόγηση και την ανάπτυξη επίγειων αυτοματοποιημένων συστημάτων δοκιμών του τεχνικού συγκροτήματος. Στο πλαίσιο της εισερχόμενης διαδικασίας επιθεώρησης του πλοίου, πραγματοποιήθηκε επίσης εξωτερικός έλεγχος του PJSC και έλεγχος των μηχανισμών ανοίγματος των ηλιακών συλλεκτών του Progress M-UM TGKM. Το Universal nodal module "Prichal" που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την RSC Energia im. S.P. Ο Κορόλεφ σκοπεύει να επεκτείνει τις τεχνικές και επιχειρησιακές δυνατότητες του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS RS). Η εισαγωγή του UM "Prichal" σε τροχιά κοντά στη γη και προσάρτηση στον κόμβο nadir του εργαστηρίου πολλαπλών χρήσεων "Nauka" του ISS RS προγραμματίζεται για τον Νοέμβριο του 2021. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_08-11.html

Το ισχυρότερο λέιζερ του κόσμου στα πρόθυρα ιστορικής επιτυχίας για την πυρηνική σύντηξη. Μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια εκρηκτική επιτυχία: αμερικανικό εργαστήριο που χρησιμοποιεί το ισχυρότερο λέιζερ του κόσμου για να βομβαρδίσει μικροσκοπικές κάψουλες με υδρογόνο ανακοίνωσε ότι πέτυχε θεαματική αύξηση στην παραγωγή ισχύος, φέρνοντας ένα βήμα πιο κοντά την εποχή της ανεξάντλητης, καθαρής ενέργειας από σύντηξη. Στις 8 Αυγούστου, η Εθνική Εγκατάσταση Πυροδότησης (NIF) στο Εθνικό Εργαστήριο «Λόρενς Λίβερμορ» της Καλιφόρνια απέδωσε στιγμιαία 1,35 megajoule ενέργειας, περίπου όσο η κινητική ενέργεια ενός αυτοκινήτου που κινείται με 160 χιλιόμετρα την ώρα, αναφέρει το Science. Το πείραμα δεν πέτυχε μεν τον στόχο να παραγάγει περισσότερη ενέργεια από ό,τι κατανάλωσε –ένα κρίσιμο όριο για οποιαδήποτε πρακτική εφαρμογή- ωστόσο αύξησε την παραγόμενη ισχύ κατά οκτώ φορές, σε σχέση με το προηγούμενο ρεκόρ του NIF. Αυτή τη φορά, η παραγόμενη ενέργεια έφτασε το 70% της ενέργειας που κατανάλωσαν οι δέσμες λέιζερ. «Έπειτα από πολλά χρόνια που περάσαμε στο επίπεδο του 3%, η εξέλιξη είναι σούπερ συναρπαστική» σχολίασε ο Μαρκ Χέρμαν, επικεφαλής του προγράμματος σύντηξης στο Εθνικό Εργαστήριο «Λόρενς Λίβερμορ». «Τα αποτελέσματά μας είναι σημαντικό βήμα προκειμένου να κατανοήσουμε τι απαιτείται για να λειτουργήσει. Για μένα, είναι μια στιγμή αντίστοιχη με την επιτυχία των αδελφών Ράιτ» δήλωσε στο CNBC ο Ομάρ Χάρικεϊν, επικεφαλής επιστήμονας στο Πρόγραμμα Σύντηξης Αδρανιακού Περιορισμού του εργαστηρίου. Τα θεαματικά αποτελέσματα θα υποβληθούν για έλεγχο και δημοσίευση στον επιστημονικό Τύπο, ανέφερε το εργαστήριο σε δελτίο Τύπου. Οι ανακοινώσεις αυτού του είδους συνήθως έρχονται μαζί με την αντίστοιχη δημοσίευση στην επιστημονική βιβλιογραφία, όμως «τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα λόγω του μεγέθους του επιτεύγματος, οπότε θεωρήσαμε ότι ήταν σημαντικό να ανακοινώσουμε τα δεδομένα» δήλωσε εκπρόσωπος του εργαστηρίου στο CNBC. Συνολικά 192 δέσμες λέιζερ στοχεύουν μια μικρή κάψουλα στο κέντρο της μεταλλικής σφαίρας (Philip Saltonstall) Σύντηξη Η πυρηνική σύντηξη, ουσιαστικά το αντίθετο της πυρηνικής σχάσης, είναι η αντίδραση που τροφοδοτεί με ενέργεια τα άστρα και τις θερμοπυρηνικές βόμβες. Κάτω από συνθήκες ακραίας θερμοκρασίας και πίεσης, άτομα υδρογόνου ενώνονται, σχηματίζουν άτομα ήλιου και απελευθερώνουν μεγάλα ποσά ενέργειας. Σε αντίθεση με τη σχάση, η οποία χρησιμοποιεί ουράνιο ή άλλα ραδιενεργά καύσιμα, η σύντηξη μπορεί θεωρητικά να λειτουργήσει με ισότοπα υδρογόνου από τη θάλασσα και δεν αφήνει επικίνδυνα πυρηνικά απόβλητα. Σε όλο τον κόσμο πραγματοποιούνται εδώ και χρόνια πειράματα σύντηξης, ωστόσο κανένα δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να παράγει περισσότερη ενέργεια από ό,τι καταναλώνει. Η μεγαλύτερη πειραματική εγκατάσταση σύντηξης, ο πειραματικός θερμοπυρηνικός αντιδραστήρας ITER που κατασκευάζεται στη Γαλλία, δεν αναμένεται να δώσει αποτελέσματα σε λιγότερο από μια δεκαετία. Ο ITER ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση από το NIF, καθώς θα χρησιμοποιεί μικροκύματα και μαγνητικά πεδία για να θερμάνει υδρογόνο μέσα σε έναν περίπλοκο αντιδραστήρα που ονομάζεται τόκαμακ. Το υδρογόνο πρέπει να φτάσει σε θερμοκρασία 150 εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου, πάνω από τη θερμοκρασία που επικρατεί στο κέντρο του Ήλιου. Πώς λειτουργεί το πείραμα στο NIF Η Εθνική Εγκατάσταση Πυροδότησης, σε λειτουργία από το 2010, δημιουργήθηκε για τη μελέτη της ασφάλειας του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου, καθώς μπορεί να φτάνει τις συνθήκες ακραίας πίεσης και θερμοκρασίας που θα καταγράφονταν στο κέντρο μιας πυρηνικής έκρηξης. Τα πειράματα σύντηξης είναι απλά μια παράλληλη, δευτερεύουσα δραστηριότητα. Το γιγάντιο λέιζερ της εγκατάστασης, η οποία καταλαμβάνει επιφάνεια τριών ποδοσφαιρικών γηπέδων, χωρίζεται σε 192 δέσμες που στοχεύουν στο κέντρο μιας μεταλλικής σφαίρας με διάμετρο μερικών μέτρων. Στο κέντρο της σφαίρας, οι δέσμες καταλήγουν σε μια κάψουλα από χρυσό, σε μέγεθος γομολάστιχας, η οποία περικλείει ένα μικρός σφαιρίδιο, όσο ένας κόκκος πιπεριού. Μέσα στο σφαιρίδιο βρίσκονται τα «καύσιμα», δύο ισότοπα υδρογόνου που ονομάζονται δευτέριο και τρίτιο. Ο παλμός ακτινοβολίας λέιζερ εξαερώνει τη χρυσή κάψουλα, η οποία εκπέμπει ακτίνες Χ που με τη σειρά τους πιέζουν το σφαιρίδιο. Το υδρογόνο συμπιέζεται έτσι μέχρι να ξεπεράσει κατά 100 φορές την πυκνότητα του μολύβδου και θερμαίνεται στους 100 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, επίπεδα που επιτρέπουν την έναρξη θερμοπυρηνικών αντιδράσεων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του NIF, το πείραμα της 8ης Αυγούστου δημιούργησε «ένα υπέρθερμο σημείο με διάμετρο όσο μια ανθρώπινη τρίχα, παράγοντας πάνω από 10 τετράκις εκατομμύρια watt ενέργειας για 100 τρισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου». Ο δρ Χέρμαν, ο επικεφαλής του προγράμματος, δήλωσε στο Science πως όταν ενημερώθηκε για την απόδοση του πειράματος αρχικά ανησύχησε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τα όργανα. Όταν τελικά επιβεβαιώθηκε ότι η μέτρηση ήταν σωστή, «πράγματι άνοιξα ένα μπουκάλι σαμπάνια» είπε. Ωστόσο το NIF απέχει πολύ από την απόδοση που απαιτείται για την εμπορική αξιοποίηση της σύντηξης, δεδομένου ότι και αυτή τη φορά τα λέιζερ κατανάλωσαν περισσότερη ενέργεια από ό,τι απελευθέρωσε το σφαιρίδιο υδρογόνου. Ακόμα και όταν η απόδοση αυξηθεί από το 70% σε πάνω από 100%, για την πρακτική αξιοποίηση της προσέγγισης θα απαιτείτο ο βομβαρδισμός πάνω από δέκα σφαιριδίων υδρογόνου το δευτερόλεπτο. https://www.in.gr/2021/08/18/b-science/episthmes/isxyrotero-leizer-tou-kosmou-sta-prothyra-istorikis-epityxias-gia-tin-pyriniki-syntiksi/

Δύο διαστημικά σκάφη κοντά στον πλανήτη Αφροδίτη. Tα διαστημικά σκάφη Solar Orbiter και BepiColombo θα πλησιάσουν τον πλανήτη Αφροδίτη με διαφορά 33 ωρών στις 9 και 10 Αυγούστου. Τα δύο διαστημικά σκάφη θα χρησιμοποιήσουν την βαρύτητα της Αφροδίτης για να κατευθυνθούν προς τους στόχους τους, που βρίσκονται στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Έτσι το διπλό αυτό πέρασμα αποτελεί μια ευκαιρία για την ταυτόχρονη παρατήρηση – από διαφορετικές οπτικές γωνίες – περιοχών του πλανήτη που δεν έχουν εξερευνηθεί λεπτομερώς. Το Solar Orbiter που αποτελεί μια συνεργασία μεταξύ ESA and NASA, θα περάσει από την Αφροδίτη στις 9 Αυγούστου (04:42 UTC) , πλησιάζοντας την Αφροδίτη στα 7.995 km. Το Solar Orbiter θα πλησιάσει πολλές φορές στην Αφροδίτη μέχρι να πλησιάσει τον Ήλιο ώστε να τον παρατηρήσει από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η τροχιά του Solar Orbiter γύρω από τον Ήλιο έχει επιλεγεί έτσι ώστε να βρίσκεται σε «συντονισμό» με την Αφροδίτη, που σημαίνει ότι θα επιστρέφει στην γειτονιά του πλανήτη χρησιμοποιώντας την βαρύτητα του πλανήτη ώστε να μεταβάλλει την τροχιά του. Αρχικά το Solar Orbiter θα περιοριστεί στο ίδιο επίπεδο με τους πλανήτες, αλλά σε κάθε συνάντηση με την Αφροδίτη θα αυξάνει την τροχιακή του κλίση. Μέχρι το 2025 θα πραγματοποιήσει το πρώτο ηλιακό πέρασμά με κλίση 17º, φτάνοντας στις 33º μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Έτσι, θα καταφέρει να φωτογραφίσει τις πολικές περιοχές του Ήλιου, κάτι που θα βοηθήσει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο Ήλιος και τις προσπάθειες πρόβλεψης του διαστημικού καιρού. Το διαστημικό σκάφος BepiColombo, το οποίο αποτελεί μια συνεργασία μεταξύ ESA και JAXA, θα πλησιάσει ακόμα περισσότερο την Αφροδίτη, σε απόσταση 550 km στις 10 Αυγούστου (13:48 UTC). Αυτό το διαστημικό σκάφος έχει ως στόχο την εξερεύνηση του πλανήτη Ερμή. Το «Μπέπι Κολόμπο» πήρε το όνομα του μαθηματικού Τζουζέπε Κολόμπο, ο οποίος ανακάλυψε τη στρατηγική των προσεγγίσεων για το «Mariner 10», το πρώτο διαστημικό σκάφος που εξερεύνησε τον Ερμή. Το BepiColombo που εκτοξεύθηκε το 2018 θα κάνει προσεγγίσεις στη Γη, στην Αφροδίτη και στον Ερμή που θα το επιβραδύνουν αρκετά ώστε κατά το 2025 (!) να αιχμαλωτιστεί από το πεδίο βαρύτητας του Ερμή. https://physicsgg.me/2021/08/05/%ce%b4%cf%8d%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae/

Μια πέτρα ανεκτίμητης αξίας. Η πέτρα στη φωτογραφία προέρχεται από την Σελήνη και βρίσκεται σε ειδική συσκευασία κενού που είχαμε ως προσωρινό έκθεμα στο Πλανητάριο της Λουϊζιάνα. Λόγω της πραγματικά ανεκτίμητης αξίας της για περισσότερη ασφάλεια την έπαιρνα επί ένα μήνα κάθε βράδυ στο σπίτι μου! Προέρχονταν από την 4η επανδρωμένη Σεληνιακή προσεδάφιση της αποστολής του Apollo 15 που ξεκίνησε για την Σελήνη στις 26 Ιουλίου 1971. Η αποστολή είχε διάρκεια 12 ημέρες 7 ώρες και 12 λεπτά με την συμμετοχή των αστροναυτών David Scott, Alfred Worden και James Irwin. Το Apollo 15 προσσεληνώθηκε στους πρόποδες των Απεννίνων Ορέων που ορθώνονται στο νοτιοανατολικό άκρο της Θάλασσας των Βροχών. Το πλήρωμα της αποστολής συνέλεξε συνολικά 77 κιλά σεληνιακού εδάφους και υπεδάφους, φτάνοντας σε βάθος 2,4 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης. Κι εδώ, οι επιφανειακοί βράχοι αποτελούνται από βασάλτες, που σχηματίστηκαν πριν από περίπου 3,3 δισεκατομμύρια χρόνια, περίπου μισό δισεκατομμύριο χρόνια μετά την κατακλυσμιαία πρόσκρουση που σχημάτισε την Λεκάνη των Βροχών. Παρατηρήσεις του πληρώματος του Apollo 15 στο άλλο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της περιοχής, την χαράδρα Hadley, συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι θα πρέπει να σχηματίστηκε ως μια σήραγγα λάβας, η οροφή της οποίας κατέρρευσε. Ένα άλλο ηφαιστιογενές υλικό που αποκάλυψε η εξερεύνηση των αστροναυτών του Apollo 15 ήταν αυτό που οι ειδικοί επιστήμονες αποκαλούν πυροκλαστικό γυαλί. Πρόκειται για τα υπολείμματα μεγάλης έντασης ηφαιστειακών εκρήξεων, τα οποία σχηματίζονται όταν διάπυρη ύλη εκτοξεύεται σε σχετικά μεγάλο ύψος και επιστρέφει στην συνέχεια στην επιφάνεια της Σελήνης, έχοντας προλάβει να ψυχθεί αρκετά πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα συνέβαινε εάν η λάβα έρεε με πιο ήρεμο τρόπο. Τέτοιες πυροκλαστικές εκρήξεις ηφαιστείων συμβαίνουν και στον πλανήτη μας. Τα περισσότερα από τα κομμάτια ηφαιστειακού γυαλιού που συνέλεξαν οι αστροναύτες της αποστολής Apollo 15 είχαν πράσινο χρώμα, εξαιτίας της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε μαγνήσιο. Σε αντίθεση με τη Γη οι οροσειρές στη Σελήνη δεν δημιουργήθηκαν από την τεκτονική δραστηριότητα και τις συγκρούσεις τεκτονικών πλακών αλλά από τις προσκρούσεις γιγάντιων μετεωριτών, σαν κι’ αυτή που σχημάτισε την Λεκάνη των Βροχών, αναγκάζοντας την ύλη από το εσωτερικό της Σελήνης να «σπρωχτεί» προς τα πάνω. Γι’ αυτό και η συλλογή πετρωμάτων από τις παρυφές της οροσειράς των Απεννίνων ήταν ζωτικής σημασίας, καθώς υπήρχε η ελπίδα ότι κάποια από αυτά θα ήταν αρχέγονα πετρώματα προερχόμενα βαθιά από το φλοιό της Σελήνης. Μελέτη δειγμάτων από την περιοχή παρέχουν τις ενδείξεις ως προς την χρονολόγηση της γιγάντιας αυτής πρόσκρουσης, η οποία υπολογίζεται ότι συνέβη πριν από 3,85 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Εκτός αυτού οι αστροναύτες του Apollo 15 ανακάλυψαν κι ένα κομμάτι ανορθωσίτη που υπολογίζεται ότι είναι ακόμα αρχαιότερο, ηλικίας 4 περίπου δισεκατομμυρίων ετών. Αυτός ο βράχος είναι γνωστός σήμερα με το όνομα «ο βράχος της Γένεσης», αν και η αποστολή του Apollo 16 που ακολούθησε εντόπισε ανορθωσίτη ακόμα μεγαλύτερης ηλικίας. Οι αστροναύτες του Apollo 15 έκαναν χρήση για πρώτη φορά ενός αυτοκίνητου “τζιπ” (Lunar Rover) το οποίο επέτρεψε στους αστροναύτες Scott και Irwin να ταξιδέψουν σε απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Το ηλεκτρικό αυτοκίνητο είχε μήκος 3 μέτρων, πλάτος 1,8 μέτρων, βάρος 220 κιλών και κινούνταν με ταχύτητα 19 χιλιομέτρων την ώρα. Η αποστολή στην Σελήνη περιελάμβανε 3 περιπάτους για την συλλογή στοιχείων. Συνολικά οι αστροναύτες διήνυσαν 27,9 χιλιόμετρα πάνω στην Σελήνη. Τελικά το τριμελές πλήρωμα γύρισε ασφαλές στην Γη στις 7 Αυγούστου 1971. Την περίοδο εκείνη ήμουν ακόμη στην Αμερική, διευθυντής του Πλανηταρίου της Λουϊζιάνα, και είχα γράψει δύο ολοσέλιδα άρθρα για την αποστοιλή Α-15 που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Η Βραδυνή» πριν από 50 χρόνια! https://physicsgg.me/2021/08/04/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%84%ce%af%ce%bc%ce%b7%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b1%cf%82/

Η ενότητα διασταύρωσης "Prichal" πήγε στο Baikonur Στο σταθμό ελέγχου και δοκιμής (KIS) του RSC Energia im. S.P. Ο Κορόλεφ ολοκλήρωσε τις τεχνολογικές δοκιμές της κομβικής μονάδας "Prichal" (UM) ως μέρος της μονάδας μεταφοράς φορτίου πλοίων Progress M-UM (TGKM). Σήμερα το διαστημόπλοιο πήγε στο τεχνικό συγκρότημα του κοσμοδρόμου Baikonur για να συνεχίσει τη συναρμολόγηση και την προετοιμασία πριν από την πτήση σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα για την περαιτέρω ανάπτυξη του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS RS). Τις τελευταίες εβδομάδες, οι ειδικοί της RSC Energia ολοκλήρωσαν με επιτυχία έναν κύκλο κοινών δοκιμών του Prichal UM με τις περίπλοκες βάσεις της μονάδας υπηρεσίας Zvezda και την εργαστηριακή μονάδα Nauka πολλαπλών χρήσεων του ISS RS στο έδαφος του KIS. Μετά τις τελικές επιχειρήσεις, τα μη αγκυροβολημένα εξαρτήματα του διαστημικού σκάφους και ο εξοπλισμός δοκιμών εδάφους προετοιμάστηκαν για αποστολή στο κοσμόδρομο σιδηροδρομικά. Η εκτόξευση της κομβικής μονάδας Prichal ως μέρος του Progress M-UM TGKM σε τροχιά κοντά στη γη χρησιμοποιώντας το όχημα εκτόξευσης Soyuz-2.1 έχει προγραμματιστεί για τον Νοέμβριο του 2021. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_07-31.html

Σύνδεση του ρυθμού περιστροφής της Γης με την εμφάνιση της ζωής. Από τότε που δημιουργήθηκε η Γη, πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, η περίοδος της ιδιο-περιστροφής της αυξάνεται σταδιακά – με αποτέλεσμα η διάρκεια της ημέρας να αυξάνεται επίσης. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στην αντίστοιχη σταδιακή απομάκρυνση της Σελήνης από την Γη. Γνωρίζουμε, με βάση τα απολιθώματα, ότι οι πριν από 1,4 δισεκατομμύρια χρόνια η ημέρα είχε διάρκεια μόλις 18 ώρες, ενώ πριν πριν από 70 εκατομμύρια χρόνια είχε διάρκεια 23,5 ώρες. Τα δεδομένα δείχνουν ότι κερδίζουμε 1,8 χιλιοστά του δευτερολέπτου ανά αιώνα. Ταυτόχρονα οι επιστήμονες αναζητούν εναγωνίως στοιχεία για την παρουσία της ζωής στην Γη τόσο όσον αφορά το πότε έκανε την εμφάνιση της αλλά και τις συνθήκες που έπαιξαν ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη της. Στο τραπέζι έχουν πέσει πολλές θεωρίες τόσο για την προέλευση όσο και για τις συνθήκες που της επέτρεψαν να ακμάσει. Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Nature» ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν παρουσιάζουν μια νέα θεωρία η οποία εξηγεί το πώς αυξήθηκαν τα επίπεδα του οξυγόνου στην Γη γεγονός καταλυτικό για την εξέλιξη της ζωής [Possible link between Earth’s rotation rate and oxygenation]. Η παρουσία του οξυγόνου στον πλανήτη μας αποτελεί επίσης αντικείμενο διαχρονικών ερευνών αφού η παρουσία του είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ζωή. Οι ερευνητές στην νέα μελέτη υποστηρίζουν ότι πριν από περίπου 2,4 δισ. έτη η Γη μείωσε την ταχύτητα της περιστροφής γύρω από τον άξονα της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μεγαλώσει η διάρκεια της μέρας και οι περισσότερες ώρες ηλιοφάνειας επέτρεψαν σε κάποια βακτήρια να αρχίσουν να παράγουν μεγάλες ποσότητες οξυγόνου. Οι ερευνητές πραγματοποίησαν πειράματα στα οποία εξέθεσαν σε συνεχές φως βακτήρια που υπήρχαν την επίμαχη χρονική περίοδο στην Γη και διαπίστωσαν ότι αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της παραγωγής οξυγόνου. «Ένα διαρκές ερώτημα στις επιστήμες της Γης είναι το πώς η ατμόσφαιρα του πλανήτη απέκτησε το οξυγόνο του και πότε τα επίπεδα του αυξήθηκαν. Η μελέτη μας δείχνει ότι η περιστροφή της Γης, με άλλα λόγια η διάρκεια της μέρας, μπορεί να είχε σημαντική επίπτωση στο πότε και το πώς αυξήθηκε το οξυγόνο στην Γη» αναφέρει ο Γκρέγκορι Ντικ, γεωμικροβιολόγος του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν εκ ων επικεφαλής της μελέτης. Σύμφωνα με τους ερευνητές η ταχύτητα περιστροφής της Γης πριν από 2,4 δισ. έτη ήταν τέτοια που η μέρα διαρκούσε μόλις έξι ώρες. Τα επίπεδα του οξυγόνου τότε ήταν μηδαμινά κάνοντας απαγορευτική την ύπαρξη χλωρίδας και πανίδας. Η μείωση της ταχύτητας της περιστροφής του πλανήτη οδήγησε στην επέκταση της μέρας στις 24 ώρες που διατηρήθηκε στην συνέχεια μέχρι και σήμερα. https://physicsgg.me/2021/08/03/%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b4%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%81%cf%85%ce%b8%ce%bc%ce%bf%cf%8d-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b7/

Το πείραμα του Γαλιλαίου στη Σελήνη πριν από 50 χρόνια. Σύμφωνα με τον μύθο ο Γαλιλαίος, αφήνοντας να πέσουν ελεύθερα διάφορα σώματα από τον Πύργο της Πίζας, απέδειξε πειραματικά ότι σώματα με διαφορετικές μάζες πέφτουν με την ίδια επιτάχυνση: «κάθε σώμα που αφήνεται να πέσει υπό την επίδραση του βάρους του αποκτά ίδια σταθερή επιτάχυνση, ανεξάρτητα της μάζας του, και σε κάθε στιγμή η απόσταση που διανύει είναι ανάλογη του τετραγώνου του παρελθόντος χρόνου». Στην επιφάνεια της Γης αν αφήσουμε να πέσουν ελεύθερα ένα φτερό και ένα σφυρί θα δούμε ότι το σφυρί φτάνει πολύ πιο γρήγορα στο έδαφος. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει η αντίσταση του αέρα. Αν δεν υπήρχε ατμόσφαιρα θα έφταναν ταυτόχρονα στο έδαφος. Το πείραμα της ελεύθερης πτώσης πραγματοποίησε ο αστροναύτης της αποστολής Apollo 15, Dave Scott στην επιφάνεια της Σελήνης χρησιμοποιώντας ένα σφυρί (μάζας 1.32 kg) και ένα φτερό (μάζας <0.03 kg). Τα δυο αντικείμενα αφήνονται να πέσουν ελεύθερα από το ίδιο ύψος και δεδομένου ότι στην Σελήνη δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, φτάνουν ταυτόχρονα στο έδαφος (και με την ίδια ταχύτητα). Το ημερολόγιο έγραφε 2 Αυγούστου 1971 – σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια: https://physicsgg.me/2021/08/02/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%ce%af%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%bb%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%83%ce%b5%ce%bb%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%cf%80%cf%81/

Το πρώτο όχημα στο φεγγάρι. Ο Ντέιβ Σκοτ δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει μπροστά από μια ενδιαφέρουσα πέτρα χωρίς να σταματήσει. Στις 31 Ιουλίου του 1971, ο Σκοτ μαζί με τον Τζιμ Ιρβιν ήσαν αυτοί που οδήγησαν στο φεγγάρι την αποστολή «Apollo 15». Επειτα από την 6ωρη πρώτη τους εκδρομή με το νέο σεληνιακό όχημα Lunar Rover, κατευθύνονταν πίσω στο σκάφος τους, το Falcon, όταν ο Σκοτ έκανε μια μη προγραμματισμένη στάση. Δυτικά του κρατήρα Ρίσλινγκ, ο Σκοτ βγήκε από το όχημα και πήρε μια μαύρη πέτρα από λάβα γεμάτη τρύπες. Λόγω της γεωλογικής τους εκπαίδευσης, ο Σκοτ και ο Ιρβιν γνώριζαν ότι η πέτρα θα ήταν πολύτιμη για τους επιστήμονες στη Γη. Γνώριζαν επίσης ότι εάν ζητούσαν άδεια για να σταματήσουν και να την πάρουν, οι επικεφαλής της αποστολής θα έλεγαν «όχι». Ετσι, ο Σκοτ σκαρφίστηκε μια ιστορία, ότι σταμάτησαν το όχημα επειδή προσπαθούσε να φτιάξει τη ζώνη ασφαλείας του (seatbelt στα αγγλικά). Το δείγμα αποκαλύφθηκε όταν οι αστροναύτες επέστρεψαν στη Γη. Το «seatbelt rock» (η «πέτρα της ζώνης»), όπως ονομάστηκε το πέτρωμα λόγω της ιστορίας, έγινε ένα από τα πιο πολύτιμα γεωλογικά ευρήματα της αποστολής «Apollo 15». Ο Scott περίμενει στο όχημα την επιστροφή του Irwin με δείγματα για να επιστρέψουν στη σεληνιακή μονάδα την 1η Αυγούστου 1971. Οπως πολλά άλλα σεληνιακά δείγματα που επέστρεψαν στη Γη από τις αποστολές «Apollo», αυτή η πέτρα δεν θα είχε ποτέ συλλεχθεί αν οι αστροναύτες δεν είχαν φέρει το σεληνιακό όχημα μαζί τους. Οι αποστολές της NASA «Apollo 11» και «Apollo 13» τείνουν να είναι πιο γνωστές, ωστόσο, στην 50ή επέτειο της αποστολής «Apollo 15», που ξεκίνησε στις 26 Ιουλίου 1971, ορισμένοι λάτρεις του Διαστήματος, ιστορικοί και συγγραφείς, τιμούν το σεληνιακό όχημα ως ένα από τα πιο διαχρονικά σύμβολα του αμερικανικού προγράμματος εξερεύνησης της Σελήνης. Αναδιπλούμενο και ανθεκτικό, κατασκευασμένο από την Boeing και την General Motors, το όχημα θεωρείται από ορισμένους ότι έκανε στις τρεις τελευταίες αποστολές τα κορυφαία επιτεύγματα της εποχής των «Apollo». «Κάθε αποστολή στο επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα που χρονολογείται από την πρώτη πτήση του Αλαν Σέπαρντ, έθεσε τις βάσεις για τις τρεις τελευταίες αποστολές του “Apollo”», δήλωσε ο Ερλ Σουίφτ, συγγραφέας ενός νέου βιβλίου για το σεληνιακό όχημα με τίτλο «Διασχίζοντας τις ανάερες άγριες περιοχές: Το όχημα και ο θρίαμβος των τελικών προσγειώσεων της Σελήνης». Μόλις το μικρό βήμα του Νιλ Αρμστρονγκ ικανοποίησε τους γεωπολιτικούς στόχους του προγράμματος «Apollo», η NASA εστίασε στην επιστήμη, δήλωσε η Τίζελ Μούιρ – Χάρμονι, επιμελήτρια των συλλογών «Apollo» στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος του Ινστιτούτου Σμισθόνιαν στην Ουάσιγκτον. Ενώ οι πρώτοι περιπατητές του φεγγαριού συνέλεξαν δείγματα κοντά στα σημεία προσγείωσής τους, οι επιστήμονες ήλπιζαν σε ένα σεληνιακό οδικό ταξίδι που υποσχόταν σπάνια γεωλογικά ευρήματα. Τα σχέδια για ένα σεληνιακό όχημα έλαβαν τελικά το πράσινο φως μόλις δύο μήνες πριν περπατήσουν οι πρώτοι άνθρωποι στο φεγγάρι. Αν και το σεληνιακό αμάξι βρισκόταν στο μυαλό των ερευνητών για πολλά χρόνια, η οδήγηση ενός οχήματος στο φεγγάρι είναι πιο περίπλοκη από ό,τι ακούγεται. Τη δεκαετία του 1960 οι μηχανικοί μελέτησαν μια ποικιλία από σχέδια και τελικά επιλέχθηκε το όχημα που έμοιαζε με αυτοκίνητο. Για να ταξιδέψει μαζί με τους αστροναύτες, αντί να χρησιμοποιήσει ξεχωριστό πύραυλο, το όχημα έπρεπε να ζυγίζει λιγότερο από 227 κιλά, αλλά και να μπορεί να κουβαλήσει μεγάλο βάρος. Στο φεγγάρι έπρεπε να λειτουργήσει σε αλλαγές θερμοκρασίας άνω των 260 βαθμών Κελσίου στις ηλιόλουστες και τις υπό σκιά περιοχές και να αντέχει τη σκόνη και τα μικρο-μετεωροειδή που ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τις σφαίρες και καλύπτουν μια τραχιά επιφάνεια με βουνά, κρατήρες και χαλίκια. Οι μηχανικοί προσπάθησαν να ολοκληρώσουν τον σχεδιασμό τους εγκαίρως για τις τελευταίες αποστολές «Apollo» υπό τις απειλές ότι η NASA θα ακυρώσει το πρόγραμμα του οχήματος πριν φύγει ο πύραυλος από το έδαφος. Οι Ιρβιν και Σκοτ ενίσχυσαν τον ενθουσιασμό για το όχημα όταν έφτασαν με αυτό στη Σελήνη. Τη δεύτερη ημέρα της αποστολής, οι αστροναύτες έφθασαν στον κρατήρα Σπουρ, όπου βρήκαν έναν μεγάλο λευκό κρυσταλλικό βράχο, ένα είδος ορυκτού στις λίστες επιθυμιών των γεωλόγων, επειδή μπορεί να παρείχε ενδείξεις για την προέλευση του φεγγαριού. Ο Βράχος της Γένεσης Οι αστροναύτες δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τη χαρά τους: «Κοίτα πώς λάμπει!», είπε ο Ιρβιν. «Μαντέψτε τι βρήκαμε μόλις!» είπε ο Σκοτ προς τη Γη. «Νομίζω ότι βρήκαμε αυτό για το οποίο ήρθαμε!». Ο λευκός βράχος ονομάστηκε αργότερα Βράχος της Γένεσης», επειδή οι επιστήμονες πίστευαν αρχικά ότι χρονολογείται από τον σχηματισμό της Σελήνης. «Τα πληρώματα των “Apollo” κάλυπταν μεγαλύτερες αποστάσεις σε κάθε αποστολή, καθώς αυξήθηκε η αυτοπεποίθηση της NASA. Οι αστροναύτες βρήκαν πιο ενδιαφέροντα βράχια, επιτρέποντας στους επιστήμονες να δημιουργήσουν νέα ερωτήματα», δήλωσε η Μπάρμπαρα Κόεν, πλανητική επιστήμονας στο διαστημικό κέντρο Goddard της NASA. Οι επιστήμονες εξακολουθούν να συζητούν πώς δημιουργήθηκε το φεγγάρι και ποιες ήταν οι συνθήκες εκεί, και κατ’ επέκταση στη Γη, τα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια. Η δρ Κόεν είναι μεταξύ αρκετών επιστημόνων που ετοιμάζονται να ανοίξουν άθικτα δείγματα από την αποστολή «Apollo 17». Η γεωλόγος στο αμερικανικό ναυτικό ερευνητικό εργαστήριο στην Ουάσιγκτον, Κάθριν Μπέρτζες θα μελετήσει επίσης τα ανέγγιχτα δείγματα για να μετρήσει πώς η ακτινοβολία του ηλιακού ανέμου επηρεάζει τα επίπεδα υδρογόνου και ηλίου στη σκόνη του φεγγαριού. Οι μελλοντικές αποστολές μπορεί να χρησιμοποιήσουν το σεληνιακό ήλιο ως πηγή καυσίμου για πυρηνικούς αντιδραστήρες. Αυτό σημαίνει ότι η μελλοντική γενιά σεληνιακών οχημάτων μπορεί να τροφοδοτείται από υλικό που η πρώτη γενιά ανακάλυψε πριν από μισό αιώνα. Η επιστήμη οδηγεί τη σημερινή NASA περισσότερο από τη γεωπολιτική, αλλά ο οργανισμός εξακολουθεί να προωθεί και να πραγματοποιεί επανδρωμένα διαστημικά ταξίδια για λόγους που υπερβαίνουν την αναζήτηση πετρωμάτων. Η Μούιρ – Χάρμονι είπε ότι τα σεληνιακά οχήματα του «Apollo» και οι σύγχρονοι διάδοχοί τους, αντιπροσωπεύουν αυτή την ανάγκη για περιπέτεια. «Η επιστήμη είναι ένα σημαντικό αποτέλεσμα των “Apollo”, αλλά είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε σε τι επικεντρώνεται το κοινό. Η γοητεία του σεληνιακού οχήματος συνδέεται με εκείνη των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων, η οποία δείχνει τη χαρά του κοινού και την αίσθηση μιας συμμετοχής, έστω από απόσταση». Είναι εξάλλου δύσκολο να αντισταθεί κανείς στην περιπέτεια της οδήγησης στη Σελήνη, το μεγαλύτερο οδικό ταξίδι όλων των εποχών. Στις φωτογραφίες ο Scott περίμενει στο όχημα την επιστροφή του Irwin με δείγματα για να επιστρέψουν στη σεληνιακή μονάδα την 1η Αυγούστου 1971.O Τζιμ Ιρβιν και το πρωτοποριακό όχημα των Boeing και General Motors στη Σελήνη, στις 31 Ιουλίου 1971. Στο βάθος δεσπόζει το όρος Χάντλεϊ. https://physicsgg.me/2021/08/01/%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%bf-%cf%8c%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%86%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b9/

Η σεληνάκατος της αποστολής Apollo 11 ίσως βρίσκεται ακόμα σε τροχιά… γύρω από την Σελήνη. Μπορεί η φράση «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα» που είπε ο Νιλ Άρμστρονγκ πατώντας το έδαφος της Σελήνης να ήταν αυτή που έμεινε στην ιστορία αλλά η φράση «Ο Αετός προσεδαφίστηκε» που είχε πει στο κέντρο ελέγχου της NASA λίγες ώρες νωρίτερα ήταν πιο σημαντική. Επιβεβαίωνε την επιτυχή έκβαση της αποστολής Apollo 11 που ήταν να φτάσει με ασφάλεια ο άνθρωπος πάνω στην επιφάνεια της Σελήνης. Το μόνο που είχε να κάνει στην συνέχεια ο Νιλ Άρμστρονγκ ήταν να ανοίξει την πόρτα της σεληνακάτου που είχε ονομαστεί «Αετός» και να κατέβει την μικρή σκάλα μέχρι το έδαφος του φυσικού μας δορυφόρου. Όταν ο Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν που τον συνόδευε στην ιστορική αποστολή ολοκλήρωσαν όλα όσα είχαν να κάνουν στην επιφάνεια της Σελήνης μπήκαν στην σεληνάκατο και επέστρεψαν στο σκάφος που θα τους μετέφερε πίσω στην Γη. Η σεληνάκατος εγκαταλείφθηκε και τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον ισημερινό της Σελήνης σε ύψος 125 χλμ από την επιφάνεια της. Τα επόμενα χρόνια έγιναν πολλές επανδρωμένες αποστολές στην Σελήνη και η NASA γνωρίζει που βρίσκονται ή τι συνέβη με τις σεληνακάτους που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτές τις αποστολές. Όμως η τύχη του Αετού παραμένει άγνωστη. Μέχρι σήμερα η NASA θεωρούσε ότι επειδή η σεληνάκατος είχε ασταθή τροχιά κάποια στιγμή έπεσε στην επιφάνεια της Σελήνης και καταστράφηκε. Παρόλα αυτά δεν έχουν εντοπιστεί κάποια ίχνη αυτής της σύγκρουσης. Ένας ανεξάρτητος ερευνητής, ο Τζέημς Μίντορ, από την Καλιφόρνια αφού συγκέντρωσε όλα τα δεδομένα της αποστολής και ειδικά αυτά που αφορούσαν την θέση και την πτήση του μητρικού σκάφους της αποστολής Apollo 11 αλλά και του Αετού πραγματοποίησε σειρά προσομοιώσεων η οποία έδειξε ότι η σεληνάκατος είναι πολύ πιθανό να εξακολουθεί να βρίσκεται σε τροχιά στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήταν όταν εγκαταλείφθηκε. Ο Μίντορ υποστηρίζει ότι μια απλή παρακολούθηση της συγκεκριμένης περιοχής με τα σημερινά τεχνικά μέσα που διαθέτουμε θα αποκαλύψει εύκολα τον Αετό αν πράγματι αυτός εξακολουθεί να υπάρχει και να περιφέρεται γύρω από την Σελήνη. https://physicsgg.me/2021/07/31/%ce%b7-%cf%83%ce%b5%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae%cf%82-apollo-11-%ce%af%cf%83%cf%89%cf%82-%ce%b2%cf%81/[/b]

Συναγερμός στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Η Ρωσική μονάδα έθεσε εκτός ελέγχου κατά 45 μοίρες το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μια επιπλέον διαστημική μονάδα, που έστειλε η Ρωσία στον διεθνή διαστημικό σταθμό, προκειμένου να επεκταθεί η ρωσική διαστημική πλευρά, αποσταθεροποίησε για κάποια λεπτά ολόκληρο τον διαστημικό σταθμό. Όπως αποκάλυψε η NASA, ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός τέθηκε για 45 μοίρες εκτός ελέγχου, την Πέμπτη 29/7, όταν οι κινητήρες της νεοεμφανιζόμενη ρωσική ερευνητική μονάδα επανενεργοποιήθηκαν ανεξήγητα. Το Nauka (σημαίνει ‘επιστήμη’) εκτοξεύθηκε την περασμένη εβδομάδα από το Cosmodrome του Καζακστάν και πέρασε από μια σειρά δυσλειτουργιών που είχαν δημιουργήσει ανησυχίες, ως προς την ομαλή σύνδεση της μονάδας με το διαστημικό σταθμό. Όπως έγραψε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS, για το πρόβλημα στη σύνδεση έφταιγε το γεγονός ότι οι μηχανές του ρωσικού Nauka (χρησιμεύει ως ερευνητικό εργαστήριο, αποθηκευτική μονάδα και θυρόφραγμα που θα αναβαθμίσει τις δυνατότητες της Ρωσίας στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό) δούλευαν με υπολείμματα καυσίμων. “Η διαδικασία μεταφοράς της μονάδας Νauka από την συνθήκη πτήσης σε αυτήν της πρόσδεσης είναι σε εξέλιξη. Η δουλειά γίνεται με υπολείμματα καυσίμων της μονάδας” ανέφερε χαρακτηριστικά η Roscosmos όπου ανήκει το Nauka. Τα επτά μέλη του πληρώματος -δυο Ρώσοι αστροναύτες, τρεις της NASA και ένας της Ευρωπαϊκή Διαστημικής Υπηρεσίας από τη Γαλλία- δεν κινδύνευσαν. Η NASA και το TASS τόνισαν πως επρόκειτο για κάτι ακούσιο. Όπως αναφέρει το αμερικανικό CNN, το συμβάν είχε ως συνέπεια να αναβάλει η NASA τουλάχιστον έως τις 3/8 την προγραμματισμένη εκτόξευση της νέας κάψουλας Boeing CST-100 Starliner, για την πολυαναμενόμενη δοκιμαστική πτήση προς το διαστημικό σταθμό. Αυτό που έγινε την Πέμπτη 29/7 ξεκίνησε τρεις ώρες αφότου το Nauka, είχε προσκολληθεί στο διαστημικό σταθμό, ενόσω οι ελεγκτές αποστολών από τη Μόσχα εκτελούσαν διαδικασίες ‘επαναρρύθμισης’ μετά την πρόσδεση. Οι κινητήρες αεριώθησης της μονάδας επανενεργοποιθήθηκαν ανεξήγητα, προκαλώντας την έξοδο ολόκληρου του σταθμού από τη θέση πτήσης, περίπου 250 μίλια πάνω από τη γη. Ο διευθυντής της πτήσης αναγκάστηκε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Απροσδόκητη μετατόπιση στον προσανατολισμό του σταθμού εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τους αυτοματοποιημένους αισθητήρες εδάφους. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα παρατηρήθηκε ‘απώλεια ελέγχου προσανατολισμού’ που διήρκεσε κοντά στα 45 λεπτά. Το πρόβλημα αποκαταστάθηκε από τις ομάδες πτήσεων εδάφους, οι οποίες ενεργοποίησαν τους προωθητήρες άλλης μονάδας που ήταν στο τροχιακό φυλάκιο. Περιέγραψαν τα όσα έγιναν ως ‘ανταγωνισμό’ μεταξύ των δυο μονάδων. Κατά τη διάρκεια του προβλήματος, χάθηκε η επικοινωνία με το πλήρωμα για πολλά λεπτά. Εάν η κατάσταση γινόταν πιο επικίνδυνη, το πλήρωμα θα προχωρούσε σε εγκατάλειψη της κάψουλας με προορισμό αυτήν της SpaceX του Ίλον Μασκ που είναι ακόμα σταθμευμένη στο φυλάκιο και όπως είπε η NASA “μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως σωσίβια λέμβος”. Οι μηχανές του Nauka έσβησαν, ο διαστημικός σταθμός σταθεροποιήθηκε και ο προσανατολισμός αποκαταστάθηκε. Ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί τι προκάλεσε το πρόβλημα, ενώ δεν υπάρχουν ενδείξεις για ζημιά στο διαστημικό σταθμό https://physicsgg.me/2021/07/30/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%ae-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%84/

Εξωγήινοι και ανθρώπινες φαντασιώσεις-Οι «απαγωγές από εξωγήινους» είναι συνειδητά όνειρα. Ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να ονειρευτούν κατά βούληση συναντήσεις με τον ΕΤ. Οι άνθρωποι που εδώ και δεκαετίες αναφέρουν ότι έπεσαν θύματα απαγωγής από εξωγήινους μπορεί απλά να ονειρεύτηκαν τις αλλόκοτες εμπειρίες, υποδεικνύει ρωσική μελέτη, χωρίς όμως να το αποδεικνύει. Οι ερευνητές του Phase Research Center παρατήρησαν αρχικά ότι πολλά φερόμενα θύματα αναφέρουν ότι ένοιωθαν να βρίσκονται σε ονειρική κατάσταση όταν απήχθησαν, και πολλοί μάλιστα ένιωθαν παράλυτοι στη διάρκεια της περιπέτειάς τους. Οι αναφορές αυτές παραπέμπουν σε όνειρα, σκέφτηκε η ερευνητική ομάδα, η οποία αποφάσιε να εξετάσει 152 εθελοντές που δήλωσαν ότι έχουν συνειδητά όνειρα, έχουν δηλαδή επίγνωση ότι είναι ξαπλωμένοι ενώ ονειρεύονται και μπορούν μάλιστα να κατευθύνουν το σενάριο του ονείρου. Οι εθελοντές κλήθηκαν να ονειρευτούν συναντήσεις με εξωγήινους και να απαντήσουν ερωτηματολόγιο αφού ξυπνήσουν. Οι απαντήσεις έδειξαν ότι η πλειονότητα των εθελοντών (114 άτομα) κατάφεραν να ονειρευτούν μια τέτοια κατάσταση. Το 61% των εθελοντών αυτών ανέφερε ότι συνάντησε εξωγήινους που είχε δει σε ταινίες ή στην τηλεόραση, και το 12% ανέφερε ότι επικοινώνησε με τους εξωγήινους στη διάρκεια του ονείρου. Ιπτάμενοι δίσκοι εμφανίστηκαν στο 28% των ονείρων, και στο 10% των περιπτώσεων αυτών οι εθελοντές εισήλθαν στο εξωγήινο σκάφος. Επιπλέον, το 24% όσων περιέγραψαν τα όνειρά τους ως ρεαλιστικά ανέφεραν επίσης ότι ένιωθαν παράλυτοι και τρομοκρατημένοι –κάτι που αναφέρουν συχνά και τα «θύματα» απαγωγών. Αυτό σημαίνει ότι τα συνειδητά όνειρα μπορούν πράγματι να προκαλέσουν ρεαλιστικές εμπειρίες απαγωγής, αναφέρει η ερευνητική ομάδα στο International Journal of Dream Research [Emulating alien and UFO encounters in REM sleep] H έρευνα προσφέρει έτσι μια εξήγηση για εμπειρίες που ουδέποτε έχουν επιβεβαιωθεί, από την άλλη όμως δεν αρκεί για να αποδείξει ότι όλες ανεξαιρέτως οι αναφορές απαγωγής οφείλονται πράγματι σε όνειρα. Ποιος ξέρει; Μπορεί πράγματι να κρύβονται απαγωγείς εκεί έξω https://physicsgg.me/2021/07/30/%ce%b5%ce%be%cf%89%ce%b3%ce%ae%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b9%cf%8e%cf%83%ce%b5/

Η μαγνητική φαλάκρα των μαύρων τρυπών… επιβεβαιώνει την εικασία ότι «οι μαύρες τρύπες δεν έχουν τρίχες» Εκτός από το όνομά τους οι μαύρες τρύπες οφείλουν στον John Wheeler και το ρητό που λέει: ότι «οι μαύρες τρύπες δεν έχουν τρίχες». Αυτό που ήθελε να πει o Wheeler με το ότι « δεν έχουν τρίχες» ήταν ότι οι οι μαύρες τρύπες δεν έχουν κάποια παρατηρήσιμα χαρακτηριστικά, όπως εξογκώματα, ανομοιομορφίες κ.λπ. Όταν μια μαύρη τρύπα σχηματίζεται από την κατάρρευση ενός άστρου, ο ορίζοντας καταλήγει σε ένα τέλειο σφαιρικό σχήμα χωρίς κανένα χαρακτηριστικό. Οι μαύρες τρύπες περιγράφονται πλήρως από την μάζα, την ιδιο-στροφορμή και το ηλεκτρικό φορτίο τους. Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι μια κλασική μαύρη τρύπα που περιβάλλεται από πλάσμα θα μπορούσε να έχει ‘μαλλιά’ με την μορφή ενός μαγνητικού πεδίου. Όμως, ο Ashley Bransgrove και οι συνεργάτες του σε μια πρόσφατη δημοσίευσή τους δείχνουν ότι και μια τέτοια μαύρη τρύπα ικανοποιεί την εικασία «όχι τρίχες» . Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί με παρατηρήσεις ακτίνων Χ και υπέρυθρης ακτινοβολίας στο περιβάλλον μαύρων οπών, όπως αυτή που υπάρχει στο κέντρο του Γαλαξία μας. Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε μια προσομοίωση των δυναμικών γραμμών μαγνητικού πεδίου (πράσινο χρώμα) που περιβάλλουν μια μαύρη τρύπα (αριστερά). Καθώς οι γραμμές του πεδίου σπάνε και επανασυνδέονται, σχηματίζονται θύλακες πλάσματος. Αυτοί οι θύλακες πλάσματος εκτοξεύονται προς την μαύρη τρύπα ή προς τα έξω στο διάστημα, απομυζώντας ενέργεια από το μαγνητικό πεδίο. Μια μαύρη τρύπα μπορεί να γεννηθεί με μαγνητικό πεδίο ή μπορεί να το αποκτήσει από την απορρόφηση μαγνητισμένου υλικού. Το θεώρημα χωρίς μαλλιά μας λέει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, το μαγνητικό πεδίο στον ορίζοντα των γεγονότων μιας απομονωμένης μαύρης τρύπας θα αποβληθεί γρήγορα και η μαύρη τρύπα θα επιστρέψει στην «φαλακρή» της κατάσταση. Αλλά οι αστροφυσικές μαύρες τρύπες δεν είναι απομονωμένες. Αντίθετα, περιβάλλονται από πλάσμα που εμποδίζει το μαγνητικό πεδίο να ξεφύγει από τον ορίζοντα των γεγονότων. Τι σημαίνει αυτό για το θεώρημα χωρίς μαλλιά; Για να το βρουν, ο Bransgrove και οι συνάδελφοί του προσομοίωσαν ένα μαγνητικό πεδίο γύρω από μια μαύρη τρύπα παρουσία πλάσματος. Διαπίστωσαν ότι οι γραμμές μαγνητικού πεδίου κόβονταν, επανασυνδέονταν και σχημάτιζαν μαγνητικούς βρόχους γεμάτους πλάσμα που είτε διέφευγαν στο διάστημα είτε έπεφταν στην μαύρη τρύπα. Όσο πιο γρήγορα γινόταν η επανασύνδεση, τόσο πιο γρήγορα εξαφανιζόταν το μαγνητικό πεδίο ικανοποιώντας την εικασία χωρίς τρίχες. Σε ισχυρά μαγνητικά πεδία, η επανασύνδεση παράγει ακτίνες Χ υψηλής ενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι, εκτός από τη διατήρηση της ‘φαλακρότητας’ των μαύρων οπών, η διαδικασία θα μπορούσε να εξηγήσει τις παρατηρήσεις ισχυρών εκλάμψεων κοντά σε υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Στην φωτογραφια στιγμιότυπο από την προσομοίωση των δυναμικών γραμμών μαγνητικού πεδίου που περιβάλλουν μια μαύρη τρύπα. https://physicsgg.me/2021/07/29/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%81%CF%85%CF%80

Βρέθηκαν υδρατμοί στον Γανυμήδη, τον δορυφόρο του Δία. Για πρώτη φορά αστρονόμοι ήταν σε θέση να ανακαλύψουν ίχνη υδρατμών στην ατμόσφαιρα του Γανυμήδη, δορυφόρου του Δία. Οι υδρατμοί αυτοί σχηματίζονται όταν πάγος από την επιφάνεια του φεγγαριού μετατρέπεται σε αέριο. Επιστήμονες χρησιμοποίησαν στοιχεία από το Hubble Space Telescope για να κάνουν τη συγκεκριμένη ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στο Nature Astronomy. Προηγούμενες έρευνες είχαν δώσει στοιχεία πως ο Γανυμήδης, το μεγαλύτερο φεγγάρι στο ηλιακό σύστημα, περιέχει περισσότερο νερό από όλους τους ωκεανούς της Γης. Ωστόσο οι θερμοκρασίες είναι τόσο χαμηλές που το νερό στην επιφάνεια έχει παγώσει. Ο ωκεανός του Γανυμήδη εκτιμάται πως βρίσκεται περίπου 100 μίλια κάτω από τον φλοιό, ως εκ τούτου οι υδρατμοί δεν θα αντιπροσώπευαν την εξάτμιση αυτού. Για να βρουν τα ίχνη αυτά οι αστρονόμοι επανεξέτασαν παρατηρήσεις από τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το 1998, όργανο του Hubble τράβηξε τις πρώτες υπεριώδεις φωτογραφίες του Γανυμήδη, που αποκάλυψαν πολύχρωμες «κορδέλες» ηλεκτρισμένου αερίου, παρέχοντας στοιχεία πως ο Γανυμήδης έχει αδύναμο μαγνητικό πεδίο . Οι ομοιότητες στις παρατηρήσεις εξηγούνταν από την παρουσία μοριακού οξυγόνου (Ο2). Ωστόσο κάποια χαρακτηριστικά δεν αντιστοιχούσαν στις αναμενόμενες εκπομπές από μια ατμόσφαιρα καθαρού οξυγόνου. Ταυτόχρονα επιστήμονες κατέληγαν στο συμπέρασμα πως αυτή η αναντιστοιχεία πιθανότατα είχε να κάνει με υψηλότερες συγκεντρώσεις ατομικού οξυγόνου (Ο). Στο πλαίσιο ενός προγράμματος προς υποστήριξη της αποστολής Juno της NASA το 2018, ο Λόρεντς Ροθ του Βασιλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας ΚΤΗ στη Στοκχόλμη ηγήθηκε μιας ομάδας που επιχείρησε να μετρήσει την ποσότητα ατομικού οξυγόνου με το Hubble. Η ανάλυση της ομάδας συνδύαζε τα δεδομένα από δύο όργανα: Το Cosmic Origins Spectrograph και το Space Telescope Imaging Spectrograph (STIS). Προς έκπληξή τους διαπίστωσαν ότι, αντίθετα με τα αρχικά συμπεράσματα γύρω από τα δεδομένα του 1998, δεν υπήρχε ατομικό οξυγόνο στην ατμόσφαιρα του Γανυμήδη, οπότε και θα έπρεπε να υπάρχει κάποια άλλη εξήγηση για τις διαφορές στις εικόνες. Η θερμοκρασία της επιφάνειας του Γανυμήδη παρουσιάζει ισχυρές διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας, και κατά το μεσημέρι, κοντά στον ισημερινό του μπορεί να γίνεται αρκετά ζεστή ώστε η παγωμένη επιφάνεια να απελευθερώνει μικροποσότητες μορίων νερού- για την ακρίβεια, οι διαφορές στις εικόνες φαίνονται να αντιστοιχούν με τα σημεία όπου θα αναμενόταν να βρίσκεται νερό στην επιφάνεια του φεγγαριού. Μέχρι τώρα έχει παρατηρηθεί μόνο μοριακό οξυγόνο, που παράγεται όταν φορτισμένα σωματίδια διαβρώνουν την επιφάνεια του πάγου. Όπως είπε ο Ρος, οι υδρατμοί που παρατηρήθηκαν φαίνονται να προέρχονται από την εξάτμιση πάγου που προκαλείται από τη θερμική διαφυγή υδρατμών από σχετικά θερμές μεν, παγωμένες δε περιοχές. Τα στοιχεία αυτά εντείνουν το ενδιαφέρον σχετικά με την επικείμενη αποστολή JUICE του ΕΟΔ, που προορίζεται για εκτόξευση το 2022 και άφιξη στον Δία το 2029, όπου θα περάσει τρία χρόνια τουλάχιστον διεξάγοντας έρευνες και παρατηρήσεις στον Δία και τρία μεγαλύτερα φεγγάρια του, με έμφαση στον Γανυμήδη. Στην φωτογραφια ο Γανυμήδης όπως τον ‘είδε’ η κάμερα JunoCam στις 7 Ιουνίου 2021 https://physicsgg.me/2021/07/28/%ce%b2%cf%81%ce%ad%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b1%ce%bd-%cf%85%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%bc%ce%bf%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b3%ce%b1%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%ae%ce%b4%ce%b7-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b4/

Τι θα συμβεί αν μια αρχέργονη μαύρη τρύπα συγκρουστεί με τη Γη. Οι αρχέγονες μαύρες τρύπες υποτίθεται πως σχηματίστηκαν στο πρώιμο σύμπαν πριν από τον σχηματισμό των άστρων και των γαλαξιών και μπορεί να ευθύνονται για μερικά από τα παρατηρούμενα βαρυτικά κύματα, αλλά και για τις τεράστιες μαύρες τρύπες που βρίσκονται στα κέντρα των γαλαξιών. Θα μπορούσαν επίσης να παίζουν ρόλο στην σύνθεση βαρέων στοιχείων όταν συγκρούονται και καταστρέφουν αστέρες νετρονίων, όπου εξαιτίας της μεγάλης πυκνότητας νετρονίων, παράγονται βαρείς πυρήνες διαμέσου της λεγόμενης γρήγορης διαδικασίας (r-process). Και το πιο σημαντικό, ενδέχεται η μυστηριώδης σκοτεινή ύλη, η οποία αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της ύλης στο σύμπαν, να συνίσταται από αρχέγονες μαύρες τρύπες. Αν λοιπόν υπάρχουν οι αρχέγονες μαύρες τρύπες στον γαλαξία μας ως συστατικό της σκοτεινής ύλης, ποια είναι η πιθανότητα να συγκρουστούν με την Γη; Και ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας σύγκρουσης; Ο Sohrab Rahvar υποθέτοντας την ύπαρξη των αρχέγονων μαύρων τρυπών υπολόγισε την συχνότητα τέτοιων συγκρούσεων και την πιθανότητα οι μαύρες τρύπες να παγιδευτούν μέσα στη γη. Επιπλέον, συγκρίνει τον κίνδυνο αυτών των συγκρούσεων με τις αντίστοιχες των αστεροειδών. Για τις αρχέγονες μαύρες τρύπες που επιβίωσαν από την εξάτμιση Hawking, με μάζες μικρότερες από 1015 gr, υπολογίστηκε ότι υπάρχει πιθανότητα για μια σύγκρουση ανά ένα δισεκατομμύριο χρόνια με την Γη. Οι ταχύτητες των μαύρων τρυπών που υποτίθεται ότι αποτελούν την σκοτεινή ύλη στην γαλαξιακή άλω, πρέπει να είναι υψηλές και αν σκεδαστούν από τη Γη, η πιθανότητα να παγιδευτούν στο εσωτερικό της είναι σχεδόν μηδενική (σε μια τέτοια περίπτωση οι μαύρες τρύπες θα θέρμαιναν το εσωτερικό της Γης και τελικά θα την κατάπιναν). Η ενέργεια που απελευθερώνεται κατά την σύγκρουση της αρχέγονης μαύρης τρύπας με την Γη είναι ίδιας τάξης μεγέθους με την ενέργεια που απελευθερώνεται κατά την σύγκρουση με έναν αστεροειδή μεγέθους χιλιομέτρου. Συγκρούσεις με τέτοιους αστεροειδείς συμβαίνουν με συχνότητα τέσσερις τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη σε σχέση με την αντίστοιχη συχνότητα των συγκρούσεων με μαύρες τρύπες. Επομένως μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχα, αφού σύμφωνα με την εργασία του Rahvar η πιθανότητα μιας επικίνδυνης σύγκρουσης της Γης με αρχέγονη μαύρη τρύπα είναι πολύ μικρή. https://physicsgg.me/2021/07/27/%cf%84%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b5%ce%af-%ce%b1%ce%bd-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b7-%cf%84%cf%81%cf%8d/

Roskosmos. Οι καταπακτές μεταξύ της ενότητας "Science" και του ISS είναι ανοιχτές. Την Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2021, στις 16:29:06 ώρα Μόσχας, η εργαστηριακή μονάδα Nauka πολλαπλών χρήσεων, η οποία εκτοξεύτηκε στις 21 Ιουλίου 2021 από το κοσμόδρομο Baikonur, προσδέθηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Σήμερα στις 20:47 ώρα Μόσχας, οι κοσμοναύτες της Roscosmos Oleg Novitsky και Pyotr Dubrov άνοιξαν τις καταπακτές μεταφοράς και επιβιβάστηκαν στη νέα ρωσική ενότητα "Science". Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών σύνδεσης της μονάδας εργαστηρίου πολλαπλών χρήσεων με τη θύρα σύνδεσης nadir της ενότητας υπηρεσίας Zvezda του ρωσικού τμήματος ISS, ειδικοί από το Κέντρο Ελέγχου Αποστολής TsNIIMash της Περιφέρειας Μόσχας (μέρος της κρατικής εταιρείας Roscosmos), μαζί με το πλήρωμα του ρωσικού τμήματος ISS, πραγματοποίησε έλεγχο στεγανότητας των συνδέσεων σύνδεσης και ανέλυσε πληροφορίες τηλεμετρίας σχετικά με την κατάσταση των ενσωματωμένων συστημάτων ενότητας. Στη συνέχεια, τα ρωσικά μέλη του ISS-65 Expedition Oleg Novitsky και Pyotr Dubrov άνοιξαν την καταπακτή του διαμερίσματος μετάβασης της μονάδας Zvezda και λίγα λεπτά αργότερα εισήλθαν στο σαλόνι του οργάνου-ερμητικού διαμερίσματος της μονάδας εργαστηρίου. Σύμφωνα με το σημερινό σχέδιο εργασίας, στο εργαστήριο πολλαπλών χρήσεων, οι κοσμοναύτες Roskosmos θα πραγματοποιήσουν έλεγχο ελέγχου των διαμερισμάτων, θα πάρουν δείγματα αέρα και θα εγκαταστήσουν μονάδα φίλτρου καθαρισμού ατμόσφαιρας. Το Nauka είναι μια εργαστηριακή μονάδα πολλαπλών χρήσεων για το ρωσικό τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Δημιουργήθηκε από τη συνεργασία επιχειρήσεων με πρωταγωνιστικό ρόλο την Rocket and Space Corporation Energia (Korolev, μέρος του Roscosmos), ως προγραμματιστής μονάδων, προκειμένου να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα επιστημονικών πειραμάτων και να επεκτείνει τη λειτουργικότητα του ρωσικού τμήματος του ISS. Η δομή της ενότητας κατασκευάστηκε από το Κρατικό Κέντρο Διαστημικής Έρευνας και Παραγωγής που πήρε το όνομά της από τον M.V. Khrunicheva (Μόσχα, μέρος του Roscosmos). Η εργαστηριακή ενότητα πολλαπλών χρήσεων "Science" προορίζεται για την εφαρμογή του ρωσικού προγράμματος επιστημονικής και εφαρμοσμένης έρευνας και πειραμάτων. Μετά τη θέση σε λειτουργία, το ρωσικό τμήμα του σταθμού θα λάβει πρόσθετους όγκους για τη διευθέτηση των χώρων εργασίας και την αποθήκευση αγαθών, την τοποθέτηση εξοπλισμού για την αναγέννηση νερού και οξυγόνου. Αποτελείται από ένα ερμητικό διαμέρισμα οργάνων και έναν σφαιρικό προσαρμογέα υπό πίεση, χωρισμένο από ένα σφραγισμένο διάφραγμα με μια καταπακτή. Είναι επίσης εξοπλισμένο με ένα κλείδωμα αέρα για τη μεταφορά επιστημονικού εξοπλισμού εκτός του σταθμού και έναν ευρωπαϊκό απομακρυσμένο χειριστή ERA (European Robotic Arm). Στη νέα ρωσική ενότητα, σχεδιάζεται να πραγματοποιηθούν 13 πειράματα σε διάφορες κατευθύνσεις, συμπεριλαμβανομένων των Kaplya-2 (διαστημικές τεχνολογίες), Aseptic (διαστημική βιολογία και φυσιολογία), Mirage, Vampire, Fullerene (διαστημικά υλικά επιστήμη), "Vitacyc-T" (διαστημική βιολογία και φυσιολογία), "Rakurs" (εξερεύνηση της Γης από το διάστημα) και άλλα. Οι δοκιμές πτήσης της ενότητας "Science" θα ολοκληρωθούν σε περίπου ένα χρόνο. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_07-30_1.html

Η Ενότητα "Επιστήμη" ως μέρος του ISS! Σύμφωνα με το πρόγραμμα πτήσεων του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, σήμερα, 29 Ιουλίου 2021, στις 16:29:01 ώρα Μόσχας, η εργαστηριακή μονάδα Nauka πολλαπλών χρήσεων αγκυροβόλησε με τη θύρα σύνδεσης nadir της μονάδας υπηρεσίας Zvezda του ρωσικού τμήματος ISS. Σύμφωνα με δεδομένα τηλεμετρίας και αναφορές από το πλήρωμα του ISS, τα ενσωματωμένα συστήματα του σταθμού και η μονάδα "Nauka" λειτουργούν κανονικά. Η μονάδα πολλαπλών χρήσεων Nauka ξεκίνησε με επιτυχία σε τροχιά χαμηλής γης στις 21 Ιουλίου 2021 χρησιμοποιώντας το βαρύ όχημα εκτόξευσης Proton-M. Αφού χωρίστηκε από το τρίτο στάδιο, έγινε δεκτός για συνοδεία από τις υπηρεσίες εδάφους του Κέντρου Ελέγχου Αποστολής TsNIIMash κοντά στη Μόσχα (μέρος της κρατικής εταιρείας Roscosmos), ολοκλήρωσε την κατασκευή του απαιτούμενου προσανατολισμού, χρησιμοποίησε ηλιακούς συλλέκτες και κεραίες ραδιοφώνου και στη συνέχεια ξεκίνησε ένα οκταήμερο ραντεβού με το σταθμό. Στο αυτόνομο τμήμα ραντεβού, ειδικοί από την Κύρια Ομάδα Επιχειρησιακού Ελέγχου (LOCT, RSC Energia ονόματι SP Korolev, μέρος του Roscosmos) πραγματοποίησαν αρκετές βολές στους κινητήρες της μονάδας για να ανεβάσουν και να διορθώσουν την τροχιά, καθώς και να εισέλθουν στην περιοχή των συναντήσεων με τον ISS σε εκτιμώμενη ώρα. Οι λειτουργίες πτήσης γύρω από το σταθμό, αιώρησης, σύνδεσης και σύνδεσης με τη μονάδα υπηρεσίας Zvezda πραγματοποιήθηκαν υπό την επίβλεψη ειδικών της LOCT και μελών του ρωσικού πληρώματος της μακροχρόνιας αποστολής ISS-65, των κοσμοναυτών Roscosmos Oleg Novitsky και Peter Dubrov. Αυτή η σύνδεση ήταν η πρώτη από το 2010, όταν η μικρή ερευνητική ενότητα Νο. 1 "Rassvet" προσδέθηκε στον σταθμό. Μέσα σε 1,5 ώρες μετά την ολοκλήρωση της σύνδεσης, οι κοσμοναύτες θα ελέγξουν τη στεγανότητα των συνδέσεων σύνδεσης και των τεχνολογικών επικοινωνιών. Στις 18:15 ώρα Μόσχας, προγραμματίζεται να ανοίξει η καταπακτή του διαμερίσματος μετάβασης της μονάδας Zvezda και σε λίγα λεπτά ακόμη - η καταπακτή της νέας ρωσικής μονάδας, καθώς και η είσοδος του πληρώματος στο σαλόνι του το διαμέρισμα σφραγισμένο με όργανα. Το πρόγραμμα της σημερινής εργασίας περιορίζεται στην εγκατάσταση οργάνων για την ανάλυση και τον καθαρισμό της ατμόσφαιρας στο πλοίο της «επιστήμης» που έφτασε. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_07-29.html

Η μονάδα Pirs και το διαστημικό σκάφος Progress MS-16 ολοκλήρωσαν την πτήση τους. Τη Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2021, στις 13:55:33 ώρα Μόσχας, η μονάδα Pirs και το φορτηγό όχημα μεταφοράς Progress MS-16 ξεκλειδώθηκε από τη μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Μετά την απόσυρσή του σε ασφαλή απόσταση από τον ISS, οι ειδικοί της Κύριας Ομάδας Επιχειρησιακού Ελέγχου του ρωσικού τμήματος του ISS (RSC Energia, μέρος της Κρατικής Εταιρείας Roscosmos) άρχισαν τον ελεγχόμενο αποσυρμό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είναι ενσωματωμένο στον υπολογιστή του "φορτηγού" με εντολές από το Flight Control Center TsNIIMash (μέρος του Roskosmos), στις 17:01 ώρα Μόσχας, ο κύριος κινητήρας ενεργοποιήθηκε για φρενάρισμα. Αφού εργάστηκε για 17,5 λεπτά, του έδωσε ώθηση φρεναρίσματος 120 m / s. Στις 17:42 ώρα Μόσχας, μια δέσμη του διαστημοπλοίου και της μονάδας εισήλθαν στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας της Γης, μετά από άλλα 10 λεπτά τα μη καύσιμα στοιχεία πλημμύρισαν στο "νεκροταφείο των διαστημόπλοιων" στο μη πλωτό τμήμα του Ειρηνικός Ωκεανός - 3,6 χιλιάδες χιλιόμετρα από την πόλη του Ουέλινγκτον και 5, 8 χιλιάδες χιλιόμετρα από την πόλη του Σαντιάγο. Η μονάδα Pirs εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο Baikonur στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 15 Σεπτεμβρίου 2001. Εκτοξεύτηκε σε τροχιά χαμηλής γης χρησιμοποιώντας το όχημα εκτόξευσης Soyuz-U και την εξειδικευμένη μονάδα φορτίου Progress M-SO1. Στις 17 Σεπτεμβρίου, συνδέθηκε με επιτυχία στο λιμάνι nadir της μονάδας υπηρεσίας Zvezda του ρωσικού τμήματος ISS. Για 20 χρόνια λειτουργίας, χρησιμοποιήθηκε ως βάση σύνδεσης για διαστημόπλοια - τόσο ρωσικά επανδρωμένα όσο και φορτηγά: Soyuz και Progress, αντίστοιχα. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2020, οι κοσμοναύτες έκαναν διαστημικές βόλτες από το Πιρ και τον Νοέμβριο του 2020 και τον Ιούνιο του 2021, τα ρωσικά μέλη του πληρώματος χρησιμοποιούσαν το Poisk για αυτούς τους σκοπούς. Νωρίτερα, οι κοσμοναύτες του Roskosmos Oleg Novitsky και Petr Dubrov προετοίμασαν τη ρωσική ενότητα για ξεκλείδωμα: μέρος των εργασιών πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εξωσυγκεκριμένων δραστηριοτήτων και μέρος ως μέρος των εργασιών στον σταθμό. Το "Pirs" έγινε η πρώτη μονάδα του σταθμού, η οποία ξεκλειδώθηκε από αυτόν. Αυτή η λειτουργία κατέστησε δυνατή την απελευθέρωση του σταθμού σύνδεσης της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda του ρωσικού τμήματος για να λάβει την εργαστηριακή μονάδα πολλαπλών χρήσεων Nauka, η οποία εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Baikonur στις 21 Ιουλίου 2021. Η πρόσδεσή του έχει προγραμματιστεί για τις 29 Ιουλίου. Το φορτηγό όχημα μεταφοράς Progress MS-16 κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου 2021. Στις 17 Φεβρουαρίου, προσδέθηκε στη μονάδα Pirs του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Στη συνέχεια, το διαστημικό "φορτηγό" παρέδωσε φορτία συνολικής μάζας άνω των 2,5 τόνων στον ISS, απαραίτητα για τη διατήρηση της πτήσης του σε επανδρωμένη λειτουργία και την εφαρμογή του προγράμματος επιστημονικής και εφαρμοσμένης έρευνας επί του σκάφους. Στο τέλος της αποστολής του, ολοκλήρωσε το κύριο έργο - ξεκλειδώθηκε και πήρε μαζί του τη μονάδα σύνδεσης Pirs. http://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_07-26.html

Το Pirs αποσυνδέεται. Ως αποτέλεσμα της επιχειρησιακής συνάντησης της ομάδας ελέγχου πτήσης στο Κέντρο Ελέγχου Αποστολών TsNIIMash (μέρος του Roscosmos), οι ειδικοί αποφάσισαν να προσαρμόσουν τα σχέδια για να ξεκλειδώσουν και να αφαιρέσουν την μονάδα Pirs. Η απόφαση ελήφθη με βάση τα δεδομένα τηλεμετρίας και την ανάγκη δημιουργίας βέλτιστων συνθηκών τροχιάς. Οι εργασίες έχουν προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 26 Ιουλίου 2021. Το Σάββατο, οι κοσμοναύτες Roscosmos Oleg Novitskiy και Pyotr Dubrov έκλεισαν τις πόρτες μεταφοράς μεταξύ της μονάδας Pirs και του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, και τους έλεγξαν για ακεραιότητα πίεσης. Ο φυσικός διαχωρισμός έχει προγραμματιστεί προκαταρκτικά στις 10:56 UTC στις 26 Ιουλίου, τα μη καύσιμα δομικά στοιχεία της μονάδας και το πλοίο πρόκειται να πέσουν στον Ειρηνικό Ωκεανό στις 14:51 UTC της ίδιας ημέρας. Η μονάδα σύνδεσης Pirs είναι πλέον αγκυροβολημένη στο λιμάνι του Ναδίρ του Zvezda Service Module του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Προβλέπεται ότι μετά την αποσύνδεση θα αντικατασταθεί από το εργαστήριο πολλαπλών χρήσεων Nauka, το οποίο κυκλοφόρησε από το κοσμοδρόμιο Baikonur την Τετάρτη και βρίσκεται σε αυτόνομη πτήση. Πριν από αυτό, το διαστημικό σκάφος Aist-2D με τηλεανίχνευση, που αναπτύχθηκε στο Progress Rocket and Space Center (Samara, μέρος του Roscosmos), φωτογράφησε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το RSC Progress είναι ο χειριστής του δορυφόρου Aist-2D, που παρέχει έλεγχο, λήψη, επεξεργασία και διανομή των ληφθέντων πληροφοριών τηλεπισκόπησης της Γης. http://en.roscosmos.ru/22241/

Σπάει τα ρεκόρ το drone της NASA στον Άρη. Έχοντας ξεπεράσει κάθε προσδοκία το αυτόνομο ιπτάμενο όχημα της NASA συνεχίζει ακάθεκτο τις πτήσεις του στον Κόκκινο Πλανήτη. Η απόφαση για την αποστολή ενός αυτόνομου ιπτάμενου οχήματος στον Άρη ήταν ιστορική αλλά και ήταν ταυτόχρονα και ένα εξαιρετικά περίπλοκο εγχείρημα. Οι προσδοκίες των επιτελών της NASA δεν ήταν ιδιαίτερες υψηλές. Το drone που ονομάστηκε Ingenuity θα ταξίδευε στον Κόκκινο Πλανήτη ενσωματωμένο στον προηγμένο ρομποτικό εξερευνητή Perseverance που έχει αποστολή την αναζήτηση ζωής στον πλανήτη. Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία είχε κάνει γνωστό ότι το μέρος της αποστολής που αφορούσε το drone θα ήταν απόλυτα πετυχημένο ακόμη και αν το ιπτάμενο όχημα σηκωνόταν απλά για λίγα δευτερόλεπτα από το αρειανό έδαφος και δεν κατάφερνε να κάνει τίποτε άλλο στην συνέχεια. Αν όλα πήγαιναν καλά και το drone κατάφερνε αρχικά να επιβιώσει στις ακραίες συνθήκες του Άρη και στην συνέχεια να πετάξει θα πραγματοποιούσε πέντε συνολικά σύντομες πτήσεις. Προς έκπληξη όλων το drone ολοκλήρωσε με απόλυτη επιτυχία όλα τα στάδια της αποστολής. Τον περασμένο Μάϊο η NASA αποφάσισε να δοκιμάσει τα όρια του Ingenuity και ανακοίνωσε ότι ανανέωσε για ένα ακόμη μήνα την λειτουργία του και θα πραγματοποιούσε μια ή δύο ακόμη πτήσεις. Τελικά το drone δείχνει πραγματικά ασταμάτητο αφού πριν από 48 ώρες πραγματοποίησε την δέκατη πτήση του σπάζοντας μάλιστα σε αυτή την πτήση διάφορα ρεκόρ. Σε αυτή την δέκατη πτήση του πέταξε πιο ψηλά από κάθε άλλη φορά φτάνοντας σε ύψος 12 μέτρων από το αρειανό έδαφος. Ολοκληρώνοντας την πτήση του το Ingenuity κάλυψε μια απόσταση με την οποία έσπασε το φράγμα του ενός μιλίου. Το drone έχει καλύψει απόσταση συνολικά στις πτήσεις του μεγαλύτερη από 1,6 χλμ. Το αυτόνομο ιπτάμενο όχημα πέταξε σε αυτή την δέκατη πτήση του στην περιοχή Raised Ridges του κρατήρα Jezero στον οποίο βρίσκεται. Κατέγραψε πολλές φωτογραφίες τις οποίες θα μελετήσουν και θα επεξεργαστούν τα στελέχη της αποστολής γιατί θέλουν να στείλουν σε αυτή την περιοχή το Perseverance ώστε να του υποδείξουν τα σημεία που πρέπει να πραγματοποιήσει έρευνες. Η NASA δεν θέτει πλέον νέες ημερομηνίες λειτουργίας του drone και θα ακολουθήσει τακτική βήμα προς βήμα. Όσο το drone λειτουργεί και πραγματοποιεί πτήσεις θα χρησιμοποιείται για να παρατηρεί και να καταγράφει εικόνες από περιοχές που πρόκειται πάει στην συνέχεια ο ρομποτικός εξερευνητής. https://www.naftemporiki.gr/story/1753678/spaei-ta-rekor-to-drone-tis-nasa-ston-ari

Αποκαλύφθηκε η «ανατομία» του Άρη. Οι επιστήμονες λένε ότι γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για τον Άρη από όσα για τους ωκεανούς της Γης. Η άποψη αυτή ενισχύεται περαιτέρω με μια νέα μελέτη η οποία αποκαλύπτει τι υπάρχει στο εσωτερικό του Κόκκινου Πλανήτη αυξάνοντας έτσι και άλλο τις γνώσεις μας για αυτόν. Μεγάλη διεθνής ερευνητική ομάδα μελέτησε τα δεδομένα που έχει καταγράψει το InSight, ο ρομποτικός γεωλόγος της NASA που βρίσκεται στον Άρη. Οι ερευνητές με τρεις ταυτόχρονες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά έντυπα παρουσιάζουν τα ευρήματα τους που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Οι ερευνητές προχώρησαν σε μεγάλης ακρίβειας μετρήσεις του εσωτερικού του πλανήτη. «Σε αντίθεση με την Γη ο Άρης δεν διαθέτει τεκτονικές πλάκες. Ο εξωτερικός του φλοιός μοιάζει με ένα γιγάντιο πιάτο. Όμως δημιουργούνται εκεί ρήγματα και διασπάσεις πετρωμάτων εξαιτίας των πιέσεων που προκαλούνται από την πολύ χαμηλού επιπέδου διαδικασία συρρίκνωσης του πλανήτη καθώς αυτός συνεχίζει να ψύχεται» αναφέρουν σε ανακοίνωση τους ερευνητές NASA που πήραν μέρος στην νέα μελέτη. Τα ρήγματα και οι διασπάσεις πετρωμάτων έχουν ως αποτέλεσμα την εκδήλωση σεισμικών δονήσεων. Το Insight από τον Νοέμβριο του 2018 που βρίσκεται στον Άρη έχει καταγράψει 733 σεισμούς μεγέθους 3-4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Οι ερευνητές μελετώντας τα δεδομένα των σεισμικών δονήσεων υπολόγισαν το πόσο γρήγορα και πόσο μακριά ταξίδευαν τα σεισμικά κύματα καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να χαρτογραφήσουν την εσωτερική του δομή. Όπως και η Γη έτσι και ο Άρης φαίνεται ότι διαθέτει τρία στρώματα, εξωτερικό φλοιό, μανδύα και πυρήνα. Όμως το μέγεθος και η σύσταση αυτών των στρωμάτων διαφέρει σημαντικά ανάμεσα στους δύο πλανήτες. Ο φλοιός του Άρη είναι πολύ πιο λεπτός από αυτόν της Γης. Έχει βάθος 20-37 χλμ. και αποτελείται από δύο ή τρία υποστρώματα. Ο φλοιός της Γης εκτιμάται ότι έχει έκταση 60-100 χλμ. Κάτω από τον φλοιό του Άρη βρίσκεται ένας μεγάλος μανδύας με έκταση 1,560 χλμ. και ακολουθεί ένας επίσης μεγάλος πυρήνας που όπως και αυτός της Γης είναι υγρός. Ο πυρήνας του Άρη έχει μεγαλύτερο μέγεθος και είναι πιο υγρός από όσο πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Η νέα μελέτη πάντως δεν αποκάλυψε αν μέσα στον πυρήνα του Άρη υπάρχει και ένας εσωτερικός πυρήνας στερεός αυτή την φορά όπως συμβαίνει στην Γη. Παρόλα αυτά το γεγονός ότι οι ερευνητές κατάφεραν να κάνουν αυτές τις μετρήσεις έχοντας στην διάθεση τους δεδομένα καταγραφών τριών μόλις ετών θεωρείται ήδη ένα μεγάλο επίτευγμα. «Χρειάστηκε επιστημονική προσπάθεια που διήρκεσε εκατοντάδες έτη για μετρήσουμε τον πυρήνα της Γης. Μετά την λήξη των αποστολών του προγράμματος Apollo χρειάστηκαν περίπου 40 έτη για να γίνουν μετρήσεις για τον πυρήνα της Σελήνης. To InSight επέτρεψε να συμβεί αυτό στον Άρη σε περίπου δύο έτη» αναφέρει ο Σιμόν Στάλερ, καθηγητής Γήινων Επιστημών στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης (ETH) επικεφαλής συγγραφέας μιας εκ των τριών δημοσιεύσεων. https://www.naftemporiki.gr/story/1752863/apokalufthike-i-anatomia-tou-ari

Το Orbiter του ExoMars συνεχίζει το κυνήγι για βασικά σημάδια ζωής στον Άρη. Το Roscosmos-ESA ExoMars 2016 Trace Gas Orbiter έχει θέσει νέα ανώτατα όρια για το πόση ποσότητα μεθανίου, αιθανίου, αιθυλενίου και φωσφίνης βρίσκεται στην αττική ατμόσφαιρα - τέσσερα λεγόμενα «βιοδείκτες» που είναι πιθανά σημάδια ζωής. Η αναζήτηση βιοδεικτών στον Άρη είναι πρωταρχικός στόχος του ExoMars Trace Gas Orbiter. Ένας βασικός βιοδείκτης ενδιαφέροντος είναι το μεθάνιο, καθώς μεγάλο μέρος του μεθανίου που βρίσκεται στη Γη παράγεται από ζωντανά πλάσματα ή από γεωλογική δραστηριότητα - και έτσι το ίδιο μπορεί να ισχύει και για τον Άρη. Το «μυστήριο του μεθανίου» στον Άρη συνεχίζεται εδώ και πολλά χρόνια, με αντιφατικά ευρήματα από αποστολές όπως το Mars Express της ESA και το Curiosity rover της NASA που συλλαμβάνει σποραδικές αιχμές και εκρήξεις αερίου στην ατμόσφαιρα του Άρη, διακυμάνσεις τόσο σε τροχιά όσο και στην επιφάνεια του πλανήτη, σημάδια του αερίου που ποικίλλουν ανάλογα με τις εποχές, ή δεν παρατηρούνται καθόλου μεθάνιο. Βασικές μετρήσεις μεθανίου στον Άρη Οι προηγούμενες εκτιμήσεις από τον Άρη και οι επίγειες αποστολές κυμαίνονται από 0,2 έως 30 μέρη ανά δισεκατομμύριο κατ 'όγκο (ppbv), υποδεικνύοντας έως και 30 μόρια μεθανίου ανά δισεκατομμύριο μόρια. Για παραπομπή, το μεθάνιο υπάρχει στην ατμόσφαιρα της Γης σε περίπου 2000 ppbv. Ωστόσο, τα πρώτα αποτελέσματα του Trace Gas Orbiter, που αναφέρθηκαν τον Απρίλιο του 2019, δεν εντόπισαν μεθάνιο, υπολογίζοντας ότι, εάν υπάρχει, το αέριο πρέπει να έχει μέγιστη συγκέντρωση μόλις 0,05 ppbv. «Χρησιμοποιήσαμε τώρα το Trace Gas Orbiter για να βελτιώσουμε ακόμη περισσότερο το ανώτατο όριο για το μεθάνιο στον Άρη, αυτή τη φορά συλλέγοντας δεδομένα για πάνω από 1,4 χρόνια-2,7 χρόνια στη Γη», λέει ο Franck Montmessin του LATMOS, Γαλλία, συν-κύριος ερευνητής του Η Trace Gas Orbiter's Atmospheric Chemistry Suite (ACS) και επικεφαλής συγγραφέας ενός από τα τρία νέα χαρτιά για τους μαρτινικούς βιοδείκτες. «Δεν βρήκαμε καθόλου σημάδι του αερίου, υποδηλώνοντας ότι η ποσότητα του μεθανίου στον Άρη είναι πιθανότατα ακόμη χαμηλότερη από τις προηγούμενες εκτιμήσεις». Καθώς τα όργανα του τροχιά είναι πολύ ευαίσθητα, εάν υπάρχει μεθάνιο, πρέπει να είναι σε αφθονία μικρότερη από 0,05 ppbv - και πιθανότατα μικρότερη από 0,02 ppbv, λένε ο Franck και συνεργάτες Οι επιστήμονες κυνηγούσαν επίσης για σημάδια μεθανίου γύρω από το σπίτι του Curiosity, τον κρατήρα Gale, και δεν βρήκαν τίποτα, παρά το rover που ανέφερε την παρουσία μεθανίου εκεί «Η περιέργεια μετράει ακριβώς στην επιφάνεια του Άρη, ενώ ο τροχιάς παίρνει μετρήσεις μερικά χιλιόμετρα πάνω - έτσι η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο ευρημάτων θα μπορούσε να εξηγηθεί από οποιοδήποτε μεθάνιο παγιδεύεται στην κατώτερη ατμόσφαιρα ή στην άμεση γειτνίαση με το rover», προσθέτει ο Franck. Η φαινομενική έλλειψη αρειανού μεθανίου που αναφέρθηκε από τον Franck και τους συναδέλφους του υποστηρίζεται από ένα έγγραφο που χρησιμοποιεί δεδομένα από το όργανο NOMAD (Nadir Occultation MArs Discovery) του τροχιά, που εκτείνεται και πάλι σε ένα πλήρες Αριανό έτος και αναζητώντας μεθάνιο και δύο άλλους βιοδείκτες. «Επίσης, δεν βρήκαμε κανένα σημάδι μεθανίου στον Άρη, και θέσαμε ένα ανώτατο όριο 0,06 ppbv, το οποίο συμφωνεί με τα αρχικά ευρήματα του TGO χρησιμοποιώντας το ACS», λέει η επικεφαλής συγγραφέας της εφημερίδας Elise Wright Knutsen, στο παρελθόν στο Goddard Space Flight Center της NASA, και τώρα στο ΛΑΤΜΟΣ, Γαλλία. «Εκτός από την αναζήτηση παγκόσμιου μεθανίου, αναζητήσαμε επίσης τοπικά λοφία σε περισσότερες από 2000 τοποθεσίες στον πλανήτη και δεν εντοπίσαμε τίποτα - οπότε αν το μεθάνιο απελευθερωθεί με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να είναι σποραδικό.» http://en.roscosmos.ru/22240/