Δροσος Γεωργιος

Εντυπωσιακές αστροφωτογραφίες (2021) Στον διαγωνισμό που διοργανώνει το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Greenwich συμμετείχαν φέτος 4.500 αστροφωτογράφοι από 75 χώρες. Ακολουθούν μερικές από τις φωτογραφίες που ξεχώρισαν: Αρμονία, από τον Stefan Liebermann. Πανόραμα του Γαλαξία πάνω από αγρούς με λεβάντα στην Valensole, στην Γαλλία Δίνη στην Ισλανδία, από τον Larryn Rae. Ένα πανόραμα 250º του βορείου σέλαος στην Ισλανδία που λήφθηκε μια παγωμένη νύχτα του χειμώνα. Σεληνιακή άλως στο Östersund της Σουηδίας, από τον Göran Strand To μαγνητικό πεδίο του Ήλιου. από τον Andrew McCarthy Ο Γαλαξίας ανατέλλει πάνω από το Durdle Door (Dorset iστην Αγγλία), του Anthony Sullivan Εξωγήινος θρόνος στο Νέο Μεξικό, από τον Marcin Zajac California Dreamin’ NGC 1499, από τον Terry Hancock Δείτε περισσότερες αστροφωτογραφίες ΕΔΩ: /www.rmg.co.uk https://physicsgg.me/2021/07/10/%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%85%cf%80%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b5%cf%82-2021/

Η ενοποίηση της Φυσικής με τα Μαθηματικά. [Ακόμη και σε ατελή μορφή η Κβαντική Θεωρία Πεδίου (ΚΘΠ) είναι η πιο πετυχημένη φυσική θεωρία που διατυπώθηκε μέχρι σήμερα. Ο Nathan Seiberg, ένας από τους κορυφαίους αρχιτέκτονές της, υποψιάζεται ότι τα μαθηματικά και η φυσική, τα οποία έγιναν ξεχωριστά πεδία σπουδών σχετικά πρόσφατα, θα συγχωνευθούν πάλι καλύπτοντας τα κενά της ΚΘΠ. Ο Nathan Seiberg, είναι 64 ετών, και εξακολουθεί να κάνει ακόμη πολλές ηλεκτρολογικές και υδραυλικές εργασίες στο σπίτι του στο Princeton, στο New Jersey. Είναι ένα χόμπι που είχε ως παιδί στο Ισραήλ, όπου μαστόρευε αυτοκίνητα και έφτιαχνε ραδιόφωνα. Του άρεσε πάντα η επίλυση προβλημάτων και η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των πραγμάτων. Η επαγγελματική καριέρα του Seiberg αφορούσε επίσης την επίλυση προβλημάτων, όχι όμως τόσο εύκολα όσο τα προβλήματα ενός ραδιoφώνου. Είναι φυσικός στο Ινστιτούτο Προηγμένων Ερευνών και κατά τη διάρκεια μιας μακράς και επιτυχημένης καριέρας έχει συμβάλει στην ανάπτυξη της Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου. Όταν ο Seiberg ξεκίνησε το μεταπτυχιακά στο Ινστιτούτο Επιστημών Weizmann το 1978, η ΚΘΠ είχε ήδη καθιερωθεί ως η βασικότερη προοπτική της φυσικής. Η προβλεπτική της δύναμη ήταν αναμφισβήτητη, αλλά παρέμεναν πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με το πώς και γιατί δούλευε τόσο καλά. «Είναι σοκαριστικό το γεγονός ότι έχουμε αυτές τις τεχνικές και πολλές φορές δίνουν όμορφες απαντήσεις, παρά το γεγονός ότι δεν ξέρουμε πώς να διατυπώσουμε τα προβλήματα αυστηρά», λέει ο Seiberg. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Seiberg και ο Gregory Moore επεξεργάστηκαν τις μαθηματικές λεπτομέρειες των κβαντικών θεωριών πεδίων που ονομάζονται σύμμορφες θεωρίες πεδίου και τοπολογικές θεωρίες πεδίου. Στη συνέχεια, εν μέρει σε συνεργασία με τον Edward Witten, επικεντρώθηκε στην κατανόηση των χαρακτηριστικών «υπερσυμμετρικών» κβαντικών θεωριών πεδίου τριών και τεσσάρων διαστάσεων. Αυτό βοήθησε στην ερμηνεία για το πώς τα κουάρκ, συγκρατούνται στο εσωτερικό των πρωτονίων. Η θεωρία είναι περίπλοκη, αλλά ο Seiberg διατηρεί ένα στοιχείο παιδικής γοητείας σ’ αυτή. Ακριβώς όπως κάποτε ήθελε να καταλάβει πώς ένα ραδιόφωνο λειτουργεί, ως φυσικός επιχειρεί τώρα να εξηγήσει πώς αυτές οι θεωρίες κβαντικών πεδίων παράγουν πολύ συχνά εκπληκτικά ακριβείς προβλέψεις για τον φυσικό κόσμο. Προσπαθεί να καταλάβεί πώς λειτουργεί κάτι και στη συνέχεια προσπαθεί να το χρησιμοποιήσει. Η εργασία του Seiberg έφερε επίσης την μελέτη των κβαντικών θεωριών πεδίου πιο κοντά στα καθαρά μαθηματικά. Το 1994, ο Witten ανακάλυψε πώς να χρησιμοποιήσει φυσικά φαινόμενα που αυτός και ο Seiberg είχαν ανακαλύψει για να ποσοτικοποιήσουν τα βασικά χαρακτηριστικά ενός χώρου, όπως τον αριθμό των οπών που διαθέτει. Τα «αναλλοίωτα Seiberg-Witten» αποτελούν πλέον ουσιαστικό εργαλείο στα μαθηματικά. Ο Seiberg πιστεύει πως μόνο η σύνδεση της κβαντικής θεωρίας πεδίου με τα μαθηματικά θα οδηγήσει στην πλήρη κατανόηση των βασικών χαρακτηριστικών που διέπουν όλες τις κβαντικές θεωρίες πεδίου. Παρακολουθείστε την συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό Quanta Magazine όπου εξηγεί γιατί η φυσική και τα μαθηματικά είναι πραγματικά δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Στην φωτογραφία ο Nathan Seiberg μας εξηγεί πως μια γέφυρα μεταξύ Μαθηματικών και Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου θα δώσει απαντήσεις στa θεμελιώδη προβλήματα της Φυσικής. Σύμφωνα με τον Seiberg η Κβαντική Θεωρία Πεδίου (ΚΘΠ) είναι μακράν η πιο επιτυχημένη θεωρία που δημιουργήθηκε μέχρι σήμερα. Υπάρχουν πολλές προβλέψεις της που συμφωνούν απόλυτα με τα πειράματα με πρωτοφανή ακρίβεια. Μιλάμε για ακρίβεια έως και 12 ψηφίων μεταξύ θεωρίας και πειράματος. Υπάρχουν κυριολεκτικά τρισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια πειράματα που ταιριάζουν με τη θεωρία. Και περιλαμβάνει, ως ειδικές περιπτώσεις, την θεωρία του Νεύτωνα, την θεωρία του Maxwell για τον ηλεκτρομαγνητισμό, και φυσικά την κβαντομηχανική και την ειδική σχετικότητα του Αϊνστάιν. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό επίτευγμα. https://physicsgg.me/2021/07/12/%ce%b7-%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9/

Η εκτόξευση της ενότητας Nauka έχει προγραμματιστεί για τις 21 Ιουλίου. Η εκτόξευση της ενότητας Nauka έχει προγραμματιστεί για τις 21 Ιουλίου Σύμφωνα με την απόφαση της Κρατικής Επιτροπής, ο πύραυλος Proton-M με τη νέα μονάδα εργαστηρίου Nauka έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει από τον ιστότοπο 200 του κοσμοδρόμου Baikonur στις 21 Ιουλίου 2021 στις 14:58:21 UTC. Ημερομηνίες κράτησης: 22 και 23 Ιουλίου. Η πτήση της προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό θα διαρκέσει 8 ημέρες και η αποβάθρα στο λιμάνι του Ναδίρ της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda έχει προγραμματιστεί για τις 29 Ιουλίου, αναμένεται στις 13:26 UTC. Από την άποψη αυτή, Το φορτηγό όχημα Progress MS-16 με τη μονάδα προσάρτησης Pirs έχει προγραμματιστεί για τις 23 Ιουλίου (υπόκειται στην έναρξη του Nauka στις 21 Ιουλίου) Τέσσερις ώρες μετά την αποσύνδεση, το Progress είναι να εισέλθει στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας και τα μη εύφλεκτα δομικά στοιχεία του πλοίου και η μονάδα θα βυθιστεί στη μη πλοήγηση περιοχή του Ειρηνικού Ωκεανού. Εν τω μεταξύ, στο κοσμοδρόμιο Baikonur, ρουτίνες προετοιμασίες της ενότητας Nauka είναι σε εξέλιξη για την επερχόμενη κυκλοφορία. Τα ζητήματα που εντοπίστηκαν νωρίτερα έχουν επιλυθεί. Επί του παρόντος, η μονάδα ανάβασης βρίσκεται στο σταθμό τροφοδοσίας και εξουδετέρωσης, η πιο σημαντική λειτουργία του τελικού σταδίου προετοιμασίας πριν από το γεύμα. Το εργαστήριο Nauka είναι μια ερευνητική ενότητα του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, που αναπτύχθηκε από την RSC Energia μαζί με το Κέντρο Khrunichev (μέρος της Roscosmos) προοριζόταν να επεκτείνει τη λειτουργικότητα του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η ενότητα Nauka δημιουργήθηκε με εποικοδομητική και τεχνολογική βάση του Zarya Functional Cargo Block χρησιμοποιώντας την εμπειρία του σχεδιασμού ενός οχήματος μεταφοράς για το πλήρωμα του Salyut. επιστημονικοί σταθμοί και μονάδες για τον εξοπλισμό του τροχιακού συγκροτήματος Mir. Η ενότητα Nauka θα βρίσκεται στο λιμάνι του Ναδίρ του Zvezda Service Module και προορίζεται για την εφαρμογή του ρωσικού προγράμματος επιστημονικής και εφαρμοσμένης έρευνας και πειραμάτων. Μετά την έναρξη λειτουργίας της νέας ενότητας, το ρωσικό τμήμα θα λάβει επιπλέον όγκους για τους χώρους εργασίας και την αποθήκευση φορτίου, χώρους για εξοπλισμό αναγέννησης νερού και οξυγόνου, θα βελτιώσει τις συνθήκες παραμονής των κοσμοναύτων, καθώς και να αυξήσει την ασφάλεια ολόκληρου του πληρώματος ISS . http://en.roscosmos.ru/22215/ Εντυπωσιακή σειρά γραμματοσήμων από την NASA. Μια εντυπωσιακή σειρά γραμματοσήμων για τα πιο γοητευτικά ηλιακά φαινόμενα – ηλιακές κηλίδες, οπές του στέμματος, στεμματικές εκπομπές μάζας και άλλα – ήταν το προϊόν πρόσφατης συνεργασίας των Αμερικανικών Ταχυδρομείων (USPS) και της NASA. «Ελπίζουμε ότι αυτά τα εκπληκτικά γραμματόσημα θα συμβάλουν στο να γεννηθεί η ίδια αίσθηση απορίας και περιέργειας για το άστρο μας, η οποία ενέπνευσε τους προγόνους μας και τους επιστήμονες στη NASA να θελήσουν να κατανοήσουν καλύτερα τον ήλιο, το διάστημα και τις μυριάδες πιθανότητες που υπάρχουν στο ηλιακό μας σύστημα, στο σύμπαν μας και πέραν αυτού» είπε, κατά τη διάρκεια της τελετής παρουσίασης των γραμματοσήμων, σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο γενικός σύμβουλος και εκτελεστικός αντιπρόεδρος της USPS Thomas J. Marshall. Τα «Sun Science Forever» είναι τυπωμένα με επεξεργασία που προσθέτει λάμψη στα γραμματόσημα και οι φωτογραφίες σε αυτά προέρχονται από το Solar Dynamics Observatory, διαστημικό σκάφος που εκτόξευσε η NASA τον Φεβρουάριο του 2010 και το οποίο είναι σε γεωστατική τροχιά παρακολουθώντας συνεχώς τον Ήλιο. Τα εντυπωσιακά χρώματα στις εικόνες δεν είναι τα χρώματα του Ήλιου που αντιλαμβάνεται το ανθρώπινο μάτι· κάθε φωτογραφία είναι επιχρωματισμένη από τη NASA ανάλογα με τα διαφορετικά μήκη κύματος που αποκαλύπτουν ή αναδεικνύουν ειδικά χαρακτηριστικά της ηλιακής δραστηριότητας. Από αυτές τις φωτογραφίες σχεδίασε τα γραμματόσημα ο καλλιτεχνικός διευθυντής Antonio Alcalá. https://www.tovima.gr/2021/07/08/science/mia-entyposiaki-seira-grammatosimon-apo-tin-nasa/

Σχετικά με την εξωγήινη μικροβιακή ζωή. Υπάρχει πιθανότητα η μεθανογένεση στον Εγκέλαδο (τον δορυφόρο του Κρόνου), να οφείλεται σε μικροβιακούς οργανισμούς; Η αποστολή της NASA Cassini αποκάλυψε την ύπαρξη ωκεανών και υδροθερμικής δραστηριότητας κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του δορυφόρου του Κρόνου, Εγκέλαδου. Γνωρίζουμε ότι στα υδροθερμικά συστήματα της Γης αναπτύσσεται μικροβιακή ζωή. Πόσο πιθανό είναι οι υδροθερμικές πηγές του Εγκέλαδου να φιλοξενούν μικροοργανισμούς παρόμοιους με αυτούς των υδροθερμικών συστημάτων της Γης; Η υδροθερμική κυκλοφορία είναι πιθανώς υπεύθυνη για το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του Εγκέλαδου: τους πίδακες νερού που εκτοξεύονται από ρωγμές στον πάγο, κυρίως στο νότιο πόλο του. Από τις φασματοσκοπικές μετρήσεις που πραγματοποίησε το διαστημικό σκάφος Cassini, βρέθηκε ότι οι πίδακες περιείχαν σχετικά υψηλές συγκεντρώσεις υδρογόνου (H2), μεθανίου (CH4), και διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Στις υδροθερμικές πηγές της Γης, το μεθάνιο μπορεί να παραχθεί αβιοτικά σε ρευστά πλούσια σε H2, αλλά με αργό ρυθμό. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής οφείλεται σε μικροοργανισμούς που αξιοποιούν τη χημική ανισορροπία του υδροθερμικά παραγόμενου H2 ως πηγή ενέργειας και παράγουν μεθάνιο (CH4) από διοξείδιο του άνθρακα (CO2) σε μια διαδικασία που ονομάζεται μεθανογένεση [CO2 + 4H2 → CH4 + 2 H2O]. Η αναζήτηση μεθανογόνων – μικροοργανισμών που παράγουν μεθάνιο – στον πυθμένα του Εγκέλαδου θα απαιτούσε εξαιρετικά δύσκολες διαστημικές αποστολές, με στόχο την κατάδυση στα βάθη του εξωγήινου ωκεανού, κάτι που δύσκολα θα πραγματοποιηθεί στις επόμενες δεκαετίες. Μέχρι τότε υπάρχει ένας ευκολότερος δρόμος, στρωμένος με μαθηματικά. Αυτόν ακολούθησαν οι Affholder et al στην εργασία τους ‘Bayesian analysis of Enceladus’s plume data to assess methanogenesis‘. Κατασκεύασαν μαθηματικά μοντέλα για να εκτιμήσουν πόσο πιθανές είναι διάφορες διαδικασίες που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τις περιεκτικότητες μεθανίου που μέτρησε η αποστολή Cassini, συμπεριλαμβανομένης και της περίπτωσης η μεθανογένεση να οφείλεται σε εξωγήινα μικρόβια. Σχηματική αναπαράσταση μπεϋζιανού ελέγχου μιας υπόθεσης ή επιλογής μοντέλου. Σε αυτό το παράδειγμα, η υπόθεση Α φαίνεται να είναι μια πολύ ανακριβής πρόβλεψη του x, και ως εκ τούτου είναι απίθανη (και απορρίπτεται). Όμως η υπόθεση Β, προβλέπει την παρατήρηση με σχετικά μεγάλη πιθανότητα, και σίγουρα υψηλότερη από την αντίστοιχη πιθανότητα της υπόθεσης Α. Η υπόθεση Β προτιμάται σε σχέση με την υπόθεση Α, αλλά δεν αποκλείεται η περίπτωση να υπάρχουν κι άλλες προτιμώμενες υποθέσεις. Ο στατιστικός έλεγχος που έκαναν οι Affholder et al έδειξε ότι μια αβιοτική παραγωγή μεθανίου, παρόμοια με αυτή που συμβαίνει στην Γη, είναι απίθανη, ενώ αντίθετα, φαίνεται αρκετά πιθανή μια μικροβιακή μεθανογένεση. Πρέπει να συμπεράνουμε ότι στα βάθη του ωκεανού του Εγκέλαδου υπάρχει μικροβιακή ζωή; Κατηγορηματικά όχι. Το συμπέρασμα που προκύπτει από την εν λόγω μελέτη είναι στην ουσία ένα αρνητικό (αλλά ενδιαφέρον) αποτέλεσμα. Η επιστήμη βασίζεται σε υποθέσεις και προβλέψεις που μπορούν να ελεγχθούν και ενδεχομένως να απορριφθούν. Όταν προσπαθούμε να αποδείξουμε την αποτελεσματικότητα ενός φαρμάκου στην ιατρική, ελπίζουμε ότι οι ασθενείς που έλαβαν πραγματικά το φάρμακο να εμφανίσουν θετική ανταπόκριση, σημαντικά διαφορετική από την ομάδα που έλαβε το εικονικό φάρμακο. Το μέγεθος αυτής της διαφοροποίησης μας δείχνει αν και πόσο αποτελεσματικό είναι το φάρμακο. Αν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του φαρμάκου, ίσως να είμαστε σε θέση να προτείνουμε μια ποσοτική πρόβλεψη για την αποτελεσματικότητά του και να δούμε αν ταιριάζει με τις παρατηρήσεις. Η συλλογιστική των ερευνητών Affholder et al είναι στην ουσία η ίδια, αν και δεν εκτελούν ένα ελεγχόμενο πείραμα, όπως θα συνέβαινε κατά τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας ενός φαρμάκου ή ενός εμβολίου. Έχουν μόνο μερική γνώση του συστήματος και μπορούν να μελετήσουν μόνο ορισμένες από τις διαδικασίες που πραγματοποιούνται, κι αυτό εισάγει κάποια μικροδιαφοροποίηση στην ερμηνεία των αποτελεσμάτων. Ανέπτυξαν το μοντέλο τους για να ελέγξουν ή καλύτερα για να απορρίψουν την υπόθεση της μικροβιακής μεθανογένεσης χρησιμοποιώντας τα δεδομένα Cassini σχετικά με το εσωτερικό του Εγκέλαδου. Η στατιστική τους ανάλυση έδειξε ότι η υπόθεση της παραγωγής μεθανίου από μικρόβια δεν απορρίπτεται από τα δεδομένα του Cassini. Αντίθετα, απορρίπτεται η υπόθεση μιας αβιοτικής υδροθερμικής παραγωγής μεθανίου που μοιάζει με αυτήν της Γης Επομένως, τι μας διδάσκει αυτή η εργασία; Πρώτον, μας καθοδηγεί σχετικά με την επιπλέον έρευνα που απαιτείται για την καλύτερη κατανόηση των παρατηρήσεων που έκανε το Cassini. Πρέπει να διευκρινίσουμε τις αβιοτικές διεργασίες που θα μπορούσαν να παράγουν αρκετό μεθάνιο για να εξηγήσουν τα δεδομένα. Για παράδειγμα, το μεθάνιο θα μπορούσε να προέρχεται από την πυρόλυση της αρχέγονης οργανικής ύλης που υπάρχει πιθανώς στον πυρήνα του Εγκέλαδου, η οποία θα μπορούσε εν μέρει να μετατραπεί σε υδρογόνο, μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα μέσω της υδροθερμικής διαδικασίας. Δεν μπορούμε ακόμη να ποσοτικοποιήσουμε την παραγωγή μεθανίου με αυτήν τη διαδικασία, γι αυτό θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε περισσότερα σχετικά με την ιστορία του Εγκέλαδου. Συγκεκριμένα, εάν ο Εγκέλαδος σχηματίστηκε διαμέσου της συσσώρευσης υλικού πλούσιου σε οργανικές ενώσεις (π.χ. από κομήτες), η υπόθεση της προέλευσης του μεθανίου από την πυρόλυση μπορεί να είναι πολύ πιθανή. Ένας εναλλακτικός μηχανισμός είναι η απελευθέρωση του αρχέγονου μεθανίου που θάφτηκε στον Εγκέλαδο κατά τον σχηματισμό του. Έχοντας υπόψιν αυτούς τους μηχανισμούς, πώς θα άλλαζαν τα προηγούμενα συμπεράσματα της εργασίας αν μπορούσαν να παραχθούν αυθαίρετα μεγάλες ποσότητες μεθανίου από έναν αβιοτικό μηχανισμό στο εσωτερικό του Εγκέλαδου; Σύμφωνα με τους Affholder et al, ο συνδυασμός αυξημένης παραγωγής αβιοτικού μεθανίου μαζί με βιολογική μεθανογένεση θα μπορούσε να αποδώσει την παρατηρούμενη αφθονία μεθανίου στους πίδακες. Σε αυτό το πείραμα σκέψης, η απόρριψη οποιασδήποτε υπόθεσης (παραγωγή αβιοτικού μεθανίου έναντι μικροβιακής μεθανογένεσης) οφείλεται εν μέρει στο πόσο πιθανές πιστεύουμε ότι είναι αυτές οι a priori υποθέσεις. Για παράδειγμα, εάν ορίσουμε μια μικρή πιθανότητα εμφάνισης ζωής στον Εγκέλαδο, τότε η υπόθεση της πυρόλυσης αποδεικνύεται εξαιρετικά πιθανή. Η παραπάνω μπεϋζιανή προσέγγιση δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένα συστήματα, όπως εσωτερικοί ωκεανοί παγωμένων δορυφόρων, αλλά θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στα ατμοσφαιρικά δεδομένα που θα αποκτηθούν στις επόμενες δεκαετίες από τους εξωπλανήτες για τον έλεγχο της κατοικισιμότητάς τους. https://physicsgg.me/2021/07/08/%cf%83%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%be%cf%89%ce%b3%ce%ae%ce%b9%ce%bd%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%ce%b6%cf%89/

Οι κοσμοναύτες ξεκινούν την εκπαίδευση στην έρημο. Δύο μέρες στο ύπαιθρο με περιορισμένη παροχή νερού: αυτές είναι οι καλοκαιρινές συνθήκες προπόνησης για τους κοσμοναύτες που έφτασαν στο Μπαϊκόνουρ. Τα πληρώματα ασκούν ενέργειες που θα τους βοηθήσουν να περιμένουν βοήθεια εάν το όχημα κατάβασης προσγειωθεί στην έρημο και οι ομάδες ανάκτησης δεν το εντοπίσουν αμέσως. Τώρα η θερμοκρασία της ημέρας στο Καζακστάν αυξάνεται πάνω από +40 C˚. Μόλις βρεθεί σε μια έρημο ή ημι-έρημο που έχει αραιή βλάστηση, ένα άτομο κινδυνεύει να υποφέρει από τον καυτό ήλιο και την αφυδάτωση. «Οι κοσμοναύτες θα πρέπει να χτίσουν ένα αεριζόμενο καταφύγιο και να προσπαθούν να χρησιμοποιούν νερό με φειδώ. Κάθε πλήρωμα έχει έξι λίτρα νερού για δύο ημέρες προπόνησης », δήλωσε ο Alexander Gherman, επικεφαλής του τμήματος Εκπαιδευτικού Κέντρου Κοσμοναυτών. Οι κοσμοναύτες έχουν επίσης μια προμήθεια τροφής, αλλά την πρώτη ημέρα συνιστάται να το κάνετε χωρίς αυτό ή να τρώτε τη νύχτα όταν υποχωρεί η ζέστη. Είναι απαραίτητο να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι τα προϊόντα από το φορετό απόθεμα έκτακτης ανάγκης εξαλείφονται, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να αραιωθούν με νερό, το οποίο θα μειώσει το απόθεμά του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι συμμετέχοντες στην προπόνηση θα πρέπει να παραμείνουν κρυμμένοι και για τη νύχτα, χαμηλώστε την τέντα και παραμείνετε στην κορυφή. Εάν το πλήρωμα δεν κινδυνεύει, είναι καλύτερα να μην κάνετε περιττές κινήσεις, επειδή συμβάλλουν στην αφυδάτωση. «Προκειμένου να αποφευχθεί η απώλεια νερού από τον οργανισμό, είναι απαραίτητο να κρυφτείς από τον Ήλιο, να αποκλείσεις κινήσεις, συνομιλίες και κατά προτίμηση να μείνεις κλειστός με τα μάτια σου. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να συμμορφώνεστε με το καθορισμένο πρόγραμμα πρόσληψης νερού », τόνισε ο Gherman. Από καιρό σε καιρό, οι κοσμοναύτες θα πρέπει να εκτελούν εργασίες εκπαιδευτή, για παράδειγμα, παρέχοντας ιατρική βοήθεια σε περίπτωση ηλιακού εγκεφαλικού επεισοδίου ή δαγκώματος εντόμων. Είναι επίσης απαραίτητο να αναπτυχθεί ένας αλγόριθμος για αλληλεπίδραση με υπηρεσίες αναζήτησης και διάσωσης. Οι προπονητές συμμετέχουν στην προπόνηση. Σήμερα, 6 Ιουλίου 2021, πραγματοποιήθηκαν θεωρητικές και πρακτικές ασκήσεις. Στις 7 Ιουλίου, οι τρεις πρώτοι κοσμοναύτες θα αρχίσουν να εκπαιδεύονται ως μέρος του πληρώματος. http://en.roscosmos.ru/22213/ Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στέλνουν για πρώτη φορά γυναίκα στο διάστημα. Θα γίνει πραγματικότητα το όνειρο ενός κοριτσιού Στην ιστορία αναμένεται να μείνει η Νόρα αλ Ματρούσι, καθώς θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα στείλουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στο διάστημα. Η 28χρονη επελέγη μεταξύ χιλιάδων υποψηφίων για να πετάξει στο διάστημα: ένα όνειρο που είχε από μικρό κοριτσάκι, όπως αποκάλυψε η ίδια στη συνέντευξη Τύπου που οργάνωσε σήμερα στο Ντουμπάι το Διαστημικό Κέντρο Μοχάμεντ μπεν Ρασίντ. Η 28χρονη, που έχει σπουδάσει μηχανικός και εμφανίστηκε με μαύρη μαντίλα, είπε ότι το πάθος της για τα αστέρια είναι μια προέκταση της αγάπης της οικογένειάς της για τη θάλασσα. «Από την πλευρά της μητέρας μου, είναι ναυτικοί. Θα έλεγα ότι εξερευνούσαν τους ωκεανούς» είπε, εξηγώντας ότι η λέξη «αστροναύτης» είναι ελληνική και σημαίνει «ναύτης των αστεριών». «Αν μπορώ να το κάνω εγώ, τότε μπορείτε κι εσείς. Αν δεν το έχει κάνει κανείς άλλος προηγουμένως, τότε πρέπει να είστε οι πρώτοι», πρόσθεσε. Μαζί με τον συμπατριώτη της, Μοχάμαντ αλ Μούλα, 33 ετών, η αλ Ματρούσι θα εκπαιδευτεί στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA, στο Χιούστον. Τα ΗΑΕ έχουν ήδη δύο αστροναύτες: τον Χάζα αλ Μανσούρι, τον πρώτο που πέταξε στο διάστημα και έμεινε οκτώ ημέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, τον Σεπτέμβριο του 2019, και τον Σουλτάν αλ Νεγιάντι. Οι δύο άνδρες εκπαιδεύονται σήμερα στο Ντουμπάι και μαθαίνουν ρωσικά, γλώσσα απαραίτητη για κάθε αποστολή στο διάστημα αφού οι εκτοξεύσεις για τον ISS γίνονται από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, στο Καζακστάν. Τα ΗΑΕ έχουν μεγάλες φιλοδοξίες και ελπίζουν ότι θα γίνουν η πρώτη αραβική χώρα που θα υλοποιήσει ερευνητικό πρόγραμμα στον Άρη. Για τον λόγο αυτό εκτόξευσαν το 2020 το διαστημικό σκάφος Hope, σκοπός του οποίου είναι να αποκαλύψει τα καιρικά «μυστικά» του κόκκινου πλανήτη. Το έργο αυτό επιβλέπεται από την υπουργό Προηγμένων Τεχνολογιών, τη Σάρα αλ Αμίρι, που είναι και πρόεδρος της Διαστημικής Υπηρεσίας των Εμιράτων. Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πρόσφατα στο Γαλλικό Πρακτορείο η υπουργός υπογράμμισε ότι στη χώρα της «δεν υπάρχουν περιορισμοί» όσον αφορά την εργασία των γυναικών. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/1000340_ta-inomena-aravika-emirata-stelnoyn-gia-proti-fora-gynaika-sto-diastima

Roscosmos: Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός απειλείται από αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο. «Παραμένουμε σε επιφυλακή και παρακολουθούμε την κατάσταση» δήλωσε ο επικεφαλής της Roscosmos Στις 16:16 της Πέμπτης 8 Ιουλίου προβλέπεται ότι κάποιο αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο θα βρεθεί πολύ κοντά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, με κίνδυνο να υπάρξει ακόμη και σύγκρουση. Αυτό ανακοίνωσε την Τετάρτη 7/7 ο ρωσικός οργανισμός διαστήματος Roscosmos και σύμφωνα με τον επικεφαλής του, Dmitry Rogozin, η ρωσική πλευρά διαφωνεί με την αμερικανική NASA ως προς τα ακριβή δεδομένα της ενδεχόμενης συνάντησης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού με το απροσδιόριστο περιφερόμενο αντικείμενο. Αρχικά η ελάχιστη απόσταση του αντικειμένου από το σταθμό είχε υπολογιστεί στα 4,6 χιλιόμετρα, αργότερα όμως μειώθηκε στο 1,5 χλμ. Παρά τις ρωσο-αμερικανικές διαφωνίες για το πόσο κοντά θα φτάσει το αντικείμενο στον ΔΔΣ, φαίνεται πως υπάρχει ομοφωνία ως προς το είδος του: Πρόκειται, πιθανότατα, για ένα από τα χιλιάδες «διαστημικά απορρίμματα», δηλαδή κομμάτια από παλιούς τεχνητούς δορυφόρους οι οποίοι διαλύθηκαν και τα οποία απομένουν να περιπλανώνται στο διάστημα. Το ενδεχόμενο της προσέγγισης του συγκεκριμένου διαστημικού απορρίμματος στον ΔΔΣ επισήμανε το αυτοματοποιημένο σύστημα προειδοποίησης για επικίνδυνες καταστάσεις στο εγγύς (προς τη Γη) διάστημα. Παρόλ' αυτά, ο Rogozin δήλωσε ότι ούτε επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει την απειλή για το ΔΔΣ, αλλά ότι απλώς «παραμένουμε σε επιφυλακή και παρακολουθούμε την κατάσταση». Η οποία κατάσταση είναι μάλλον συνηθισμένη για το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, καθώς κατά τη διάρκεια μόνο της περσινής χρονιάς είχαν καταγραφεί 220 παρόμοιες προσεγγίσεις διαστημικών απορριμμάτων. Ενώ δύο φορές είχε χρειαστεί να τροποποιηθεί η τροχιά του ΔΔΣ ώστε να αποφευχθεί τυχόν σύγκρουση. Υπενθυμίζεται ότι ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός είναι ο μεγαλύτερος τεχνητός δορυφόρος της Γης και φιλοξενεί 7μελες πλήρωμα. Έχει τεθεί σε χαμηλή τροχιά γύρω από τον πλανήτη των ανθρώπων το Νοέμβριο του 1998 και, όπως προδίδει το όνομά του, αποτελεί προϊόν συνεργασίας ανάμεσα στη NASA, το Roscosmos, την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (ESA) και τους ομολόγους οργανισμούς από την Ιαπωνία και τον Καναδά (JAXA και CSA). Ωστόσο, η διαχείριση του ΔΔΣ έχει ανατεθεί εξ ημισείας σε ΗΠΑ και Ρωσία. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/1000375_roscosmos-o-diethnis-diastimikos-stathmos-apeileitai-apo-agnostoy Το αντικείμενο άγνωστων διαστημικών συντριμμιών δεν αποτελεί απειλή για το ISS Σύμφωνα με μια ενημέρωση, ένα άγνωστο αντικείμενο διαστημικών συντριμμιών που επρόκειτο να πλησιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη 8 Ιουλίου 2021 στις 13:16 UTC, δεν ενέχει κίνδυνο. Η πιθανότητα σύγκρουσης με το ISS είναι μηδενική, δεν απαιτείται διόρθωση τροχιάς σταθμών. http://en.roscosmos.ru/22214/

Σχέδιο αναχαίτισης αστεροειδών με κινεζικούς πυραύλους Long March-5 Σε περίπτωση που κάποιος αδέσποτος διαστημικός βράχος απειλήσει τη Γη, η Κίνα θα μπορούσε να τον εκτρέψει σε ασφαλή απόσταση βομβαρδίζοντάς τον με πυραύλους. Αυτό τουλάχιστον προτείνουν ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Διαστημικής Επιστήμης στην Κίνα, οι οποίοι πιστεύουν ότι 23 πύραυλοι Long March-5, οι ισχυρότεροι που διαθέτει σήμερα η χώρα, θα διέθεταν αρκετή κινητική ενέργεια για να αναχαιτίσουν αστεροειδείς διαμέτρου μερικών εκατοντάδων μέτρων. Η ιδέα δεν είναι τόσο τραβηγμένη όσο ακούγεται: στα τέλη του 2021, ή τις αρχές του 2022, η NASA θα εκτοξεύσει την αποστολή Aida, η οποία ένα χρόνο αργότερα θα εκτοξεύσει ένα βλήμα 500 κιλών στον αστεροειδή 65803 Didymos. Η κινεζική ομάδα βασίστηκε σε προσομοιώσεις της συμπεριφοράς του αστεροειδή Bennu, ενός βράχου σε μέγεθος ουρανοξύστη που δέχτηκε πέρυσι επίσκεψη από την αποστολή Osiris-Rex της NASA. Τα δείγματα αναμένονται στη Γη το 2023. Σε περίπτωση πρόσκρουσης στη Γη, ένα τέτοιο σώμα θα μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρες χώρες. Αστεροειδείς με διάμετρο άνω του ενός χιλιομέτρου θα ήταν αδύνατο να εκτραπούν από την πορεία τους και σε περίπτωση σύγκρουσης θα προκαλούσαν καταστροφή πλανητικής κλίμακας. Οι πύραυλοι Long March 5 παίζουν κεντρικό ρόλο στο φιλόδοξο διαστημικό πρόγραμμα της Κίνας, καθώς είναι αρκετά ισχυροί για να εκτοξεύσουν αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη. Από το ντεμπούτο του πυραύλου μέχρι σήμερα η Κίνα έχει πραγματοποιήσει με επιτυχία έξι εκτοξεύσεις. Σχολιάζοντας την είδηση στο Reuters, ο Άλαν Φίτζσιμονς, καθηγητής του Queen’s University στο Μπέλφαστ, χαρακτήρισε καλή ιδέα την το κινεζικό σχέδιο. Όπως εξήγησε, το δεύτερο στάδιο των πυραύλων δεν θα απορριπτόταν λίγο μετά την εκτόξευση, όπως συμβαίνει συνήθως, αλλά θα παρέμενε συνδεδεμένο στο ανώτερο στάδιο μέχρι τη στιγμή της πρόσκρουσης. «Οι νόμοι της φυσικής λένε ότι η αύξηση της μάζας που πλήττει τον αστεροειδή μεγιστοποιεί το αποτέλεσμα» είπε ο καθηγητής, ο οποίος πάντως δεν δήλωσε σίγουρος για την επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος. Σύμφωνα με τις τρέχουσες εκτιμήσεις, η πιθανότητα πρόσκρουσης αστεροειδή διαμέτρου 100 μέτρων τα επόμενα 100 χρόνια είναι περίπου 1%, επισήμανε ο Γκάρεθ Κόλινς, καθηγητής του Imperial College στο Λονδίνο. Η πρόσκρουση αστεροειδή στο μέγεθος του Bennu, ο οποίος έχει διάμετρο 500 μέτρα, «είναι περίπου δέκα φορές πιο απίθανο» είπε. Η αλλαγή πορείας του αστεροειδή θεωρείται καλύτερη ιδέα από ό,τι ο βομβαρδισμός με πυρηνικά, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σπάσει τον βράχο σε μικρότερα θραύσματα χωρίς να αλλάξει την πορεία τους. https://physicsgg.me/2021/07/07/%cf%83%cf%87%ce%ad%ce%b4%ce%b9%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%af%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%cf%8e%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%ce%ba%ce%b9/

Και μετά την πανδημία έρχονται οι… εξωγήινοι. Η έκθεση που ζήτησε το αμερικανικό Κογκρέσο για την παρουσία ιπτάμενων αντικειμένων άγνωστης ταυτότητας επανέφερε τη συζήτηση – Οι αμερικανικές ανησυχίες για άγνωστη τεχνολογία κινεζικής ή ρωσικής προέλευσης, οι εικασίες και οι θεωρίες συνωμοσίας. Ηταν Απρίλιος του 2020 όταν το αμερικανικό Κογκρέσο παρήγγειλε τη σύνταξη μιας έκθεσης σχετικά με την παρουσία ιπτάμενων αντικειμένων άγνωστης ταυτότητας στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ. Το πρόγραμμα ονομάστηκε Unidentified Aerial Phenomena Task Force και παρουσιάστηκε στην αρμόδια επιτροπή του Κογκρέσου τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως για να ερμηνεύσουν αυτά τα «άγνωστης ταυτότητας εναέρια φαινόμενα» (UAP), οι ειδικοί του προγράμματος θα σήκωσαν το βλέμμα ψηλά. Το βέβαιο είναι πως έναν χρόνο μετά σήκωσαν ψηλά και τα χέρια: σύμφωνα με την έκθεση, μέρος της οποίας δημοσιοποιήθηκε πριν από μερικές ημέρες, από τις 144 αναφορές για UAP που εξετάστηκαν, μόνο η μία μπορεί να εξηγηθεί – οι υπόλοιπες 143 παραμένουν ανεξήγητες. Οι εξωγήινοι είναι επομένως εδώ; Είτε ως UAP είτε ως UFO, όπως τα ξέραμε παλαιότερα, ζουν ανάμεσά μας; Και τι θέλουν από εμάς; Η αναγνώριση από τις ΗΠΑ για πρώτη φορά Το ερώτημα δεν είναι καινούργιο και, όπως πάντα, αφήνει πολλά περιθώρια στη φαντασία. Αν όμως έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με το παρελθόν, δεν είναι μόνο η συντομογραφία, ούτε ότι τα «αντικείμενα» έχουν γίνει πλέον «φαινόμενα». Είναι ότι για πρώτη φορά η αμερικανική κυβέρνηση αναγνωρίζει επισήμως την πιθανότητα να μην είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν. Τα UFO, με άλλα λόγια, δεν είναι πλέον υπόθεση των ουφολόγων και πρώτη ύλη της επιστημονικής φαντασίας, είναι δουλειά και των αμερικανών προέδρων. Ολοι πια μιλούν περισσότερο ανοιχτά για κάτι που περιβαλλόταν από τον μύθο του επτασφράγιστου μυστικού. Ο Μπαράκ Ομπάμα, για παράδειγμα, αποκάλυψε τον περασμένο Μάιο στην εκπομπή «The Late Late Show» πως ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε να πληροφορηθεί όταν εξελέγη πρόεδρος ήταν εάν υπήρχε κάποιος στην κυβέρνηση που μελετούσε αυτό το θέμα. Η απάντηση που είχε λάβει τότε ήταν αρνητική. Υπάρχουν φαινόμενα, παραδέχθηκε στη συνέχεια, που η αμερικανική κυβέρνηση δεν μπορεί να εξηγήσει. Τι άλλαξε στο μεταξύ; Μάλλον η πρόσληψη τού τι ακριβώς συνιστά απειλή. Οταν το 1938 ο 23χρονος Ορσον Γουέλς διάβασε από το ραδιόφωνο του CBS τον «Πόλεμο των κόσμων» του Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς, πείθοντας τους ακροατές του πως η Γη δέχεται επίθεση από Αρειανούς, προκλήθηκε μαζική υστερία. Χιλιάδες κόσμου βγήκαν στους δρόμους, τα τηλεφωνικά κέντρα της αστυνομίας και του Τύπου κατακλύστηκαν από κλήσεις έντρομων πολιτών, ενώ οι πιο… θαρραλέοι πήραν το όπλο τους για να αντιμετωπίσουν τους υποτιθέμενους εισβολείς. Σήμερα κανένας δεν αισθάνεται πως απειλείται από τους Αρειανούς. Και για τον γερουσιαστή των Ρεπουμπλικανών Μαρκ Ρούμπιο θα ήταν προτιμότερο αυτή η ανεξήγητη, και επομένως πολύ πιο προηγμένη από την αμερικανική, τεχνολογία να είναι εξωγήινης προέλευσης παρά ρωσικής ή κινεζικής. Καλύτερα να ανήκει σε όντα με τρία μάτια παρά σε ανθρώπους με σκιστά. Η εξίσωση του Ντρέικ και το παράδοξο της σιωπής Το ενδεχόμενο να έχουν κάνει άλματα προόδου παλαιοί και νέοι αντίπαλοι των ΗΠΑ στη γεωπολιτική σκακιέρα, τόσο που να εμφανίζονται στους αμερικανικούς αιθέρες και να εξαφανίζονται σαν αστραπή, δεν αποκλείεται από τους συντάκτες της έκθεσης. Από την άλλη πλευρά, Μόσχα και Πεκίνο ούτε επιβεβαιώνουν ούτε διαψεύδουν την υπόθεση – στο κάτω κάτω δεν έχουν λόγο να μην απολαύσουν αυτή την έστω επίπλαστη υπεροχή απέναντι στην αμερικανική υπερδύναμη. Πόσο μεγάλη είναι όμως αυτή η πιθανότητα; Μάλλον πολύ μικρότερη από την πιθανότητα να είμαστε μόνοι μας σε ολόκληρο το Σύμπαν. Και αυτές οι πιθανότητες, πάλι, πόσες είναι; Μπορεί να αρκεστεί κανείς στην εξίσωση των επτά μεταβλητών που σκάρωσε το 1960 ο αμερικανός αστρονόμος Φρανκ Ντρέικ για τον αριθμό των πιθανών εξωγήινων πολιτισμών στον γαλαξία μας. Με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, λέει ο Ντρέικ, οι εξωγήινοι πολιτισμοί δεν ξεπερνούν τους είκοσι. Αν όμως στις μεταβλητές μπουν οι υψηλές τιμές, τότε η εκτίμηση ανεβαίνει στα 50 εκατομμύρια. Μαρτυρίες από την αρχαιότητα Ακόμα και αν δεν είναι τόσοι, πού είναι όλοι αυτοί και δεν τους βλέπουμε; Μια εξήγηση που δίδεται είναι ότι δεν διαθέτουμε τα κατάλληλα όργανα όρασης για να τους δούμε. Η άλλη είναι ότι τους έχουμε δει. Μπορεί το πλήθος των μαρτυριών να μη φτάνει τα εκατομμύρια των πιθανών εξωγήινων πολιτισμών, χάνεται όμως στα βάθη της αρχαιότητας. Μελετητές των φαινομένων λένε πως αναφορά σε ιπτάμενους δίσκους έκαναν έλληνες ιστορικοί, όπως ο Διόδωρος Σικελιώτης το 246 π.Χ. Ιπτάμενους δίσκους είδαν το 776 εμπόλεμοι Ρωμαίοι και Σάξονες κατά την πολιορκία του κάστρου του Ζίγκμπουργκ στην κοιλάδα της Ρουρ. Τον 13ο αιώνα, μεσούντος δηλαδή του Μεσαίωνα, υποτίθεται πως ένας εξωγήινος έπεσε με τον δίσκο του στην Αγγλία για να τον λιντσάρει ένα αγριεμένο και δεισιδαίμον πλήθος. Και ο Χριστόφορος Κολόμβος ανέφερε πως στις 15 Σεπτεμβρίου του σωτήριου έτους 1492 είδε ένα «φλογισμένο κλαδί» να κατεβαίνει από τον ουρανό. Αν ζουν ανάμεσά μας όχι μόνο από αρχαιοτάτων χρόνων αλλά και τόσο διακριτικά, δεν έχει κανείς παρά να κοιμάται ήσυχος. Οι Αμερικανοί ωστόσο δεν παύουν να ανησυχούν για την εθνική τους ασφάλεια. Από τη δεκαετία του 1950, η αμερικανική αεροπορία έχει εξετάσει περισσότερες από 12.000 αναφορές σχετικά με την παρουσία ιπτάμενων αντικειμένων άγνωστης προέλευσης. Από αυτές, αναφέρεται στην «έκθεση Κόντον», περίπου οι 700 παρέμειναν ανεξήγητες. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται πάντως πως «κανένα από τα άγνωστα αντικείμενα που εντοπίστηκαν και αξιολογήθηκαν από την αεροπορία δεν παρουσίασε ενδείξεις απειλής για την εθνική ασφάλεια». Οι έρευνες συνεχίστηκαν με το πρόγραμμα Advanced Aerospace Threat Identification, το οποίο ολοκληρώθηκε το 2017 παρά τις ενστάσεις του επικεφαλής του, Λούις Ελιζόντο, ότι υπήρχαν αρκετές ενδείξεις που συνηγορούσαν υπέρ της συνέχισής του. Τα τρία βίντεο και ο θαυμασμός των πιλότων Η δημοσιοποίηση τον Απρίλιο του περασμένου έτους από το υπουργείο Αμυνας τριών βίντεο και η παραδοχή για πρώτη φορά πως είναι αυθεντικό το περιεχόμενό τους μαρτυρούν πως συμμερίζονταν και άλλοι στην αμερικανική κυβέρνηση την άποψη του Ελιζόντο. Οι εικόνες καταγράφηκαν από αμερικανικά μαχητικά, στη μία περίπτωση το 2004 και στις άλλες δύο το 2015, ενώ κυκλοφορούν εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια στο YouTube. Σε ένα από τα βίντεο του 2015, στα ανοιχτά της Φλόριδας, ακούγεται ο πιλότος να επευφημεί επειδή κατάφερε να πιάσει με την κάμερα των υπεριωδών ακτίνων του αεροσκάφους του το άγνωστο αντικείμενο. Δεν λείπει ασφαλώς και ο θαυμασμός: «Ω Θεέ μου, κοίτα πώς πετάει!». Στο άλλο βίντεο του ίδιου έτους διακρίνεται το περίγραμμα ενός αντικειμένου, ενώ οι πιλότοι εμφανίζονται βέβαιοι πως δεν είναι μόνο του: «Είναι ολόκληρο σμήνος. Πετάνε όλα κόντρα στον άνεμο που πνέει με 120 κόμβους από βορειοδυτικά». Το βίντεο του 2004, αντίθετα, είναι η μοναδική μαρτυρία του λεγόμενου «επεισοδίου του Νίμιτς». Το αεροπλανοφόρο «Νίμιτς» βρισκόταν τον Νοέμβριο εκείνου του έτους στα ανοιχτά των ακτών της Καλιφόρνιας. Ο πιλότος ενός μαχητικού εντόπισε την παρουσία ενός αντικειμένου που είχαν ήδη πιάσει τα ραντάρ του «Πρίνστον», καταδρομικού που έπλεε στα ίδια νερά. Οπως διαπιστώθηκε, το άγνωστο αντικείμενο είχε την ικανότητα να διανύει ολόκληρα χιλιόμετρα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του πιλότου, το αντικείμενο απομακρύνθηκε με «απίστευτη ταχύτητα» όταν το πλησίασε εκείνος με το μαχητικό του. Ενα λεπτό αργότερα, τα ραντάρ του «Πρίνστον» θα εντόπιζαν το αντικείμενο σε απόσταση 100 χιλιομέτρων. Ο μύθος του Ρόσγουελ το 1947 και το… μπαλόνι Η εκτίμηση σήμερα είναι πως αυτά τα τρία βίντεο δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Τα «φαινόμενα» είναι πολλαπλάσια και στη συντριπτική τους πλειονότητα ανεξήγητα. Στο μεταξύ, είχαν κάνει την τύχη τους μεταξύ των συνωμοσιολόγων διάφοροι μύθοι, όπως αυτός των σορών εξωγήινων που υποτίθεται πως μελετούνταν επί χρόνια στη στρατιωτική βάση της Νεβάδα, γνωστή ως Περιοχή 51. Τη δική του πορεία στον χώρο της συνωμοσιολογίας είχε και το περίφημο «ατύχημα του Ρόσγουελ», στο Νέο Μεξικό, όπου στις 2 Ιουνίου 1947 υποτίθεται πως έπεσε από τον ουρανό ένα άγνωστο αντικείμενο. Οπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, το αντικείμενο δεν ήταν παρά ένα μπαλόνι που είχε σταλεί στα ουράνια στο πλαίσιο μυστικού προγράμματος του αμερικανικού στρατού. Ο μύθος πάντως άντεξε τόσο ώστε η 2 Ιουνίου να οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα των UFO. Ο Μπαράκ Ομπάμα αποκάλυψε τον περασμένο Μάιο στην εκπομπή «The Late Late Show» πως ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε να πληροφορηθεί όταν εξελέγη πρόεδρος ήταν εάν υπήρχε κάποιος στην κυβέρνηση που μελετούσε το θέμα των UFO Οι… αφιλόξενοι Ευρωπαίοι και οι ειρηνικοί Ντάργκος Ανάμεσα στους μύθους η αλήθεια είναι πως οι αναφορές στην Αμερική είναι χιλιάδες. Σύμφωνα με την εφημερίδα «USA Today», οι περισσότερες αναφορές (15.000 και πλέον) έχουν γίνει στην Καλιφόρνια, ενώ ακολουθούν η Φλόριδα και το Τέξας. Το δικό του ρεκόρ έχει και το Βερμόντ με 80 αναφορές ανά 100.000 κατοίκους. Και η Ευρώπη; Είναι η Γηραιά Ηπειρος αφιλόξενη για τους εξωγήινους ή οι Ευρωπαίοι δεν διακατέχονται από την ίδια επιθυμία για στενές επαφές τρίτου τύπου όπως οι Αμερικανοί; «Εσείς οι Ευρωπαίοι έχετε την αρχαία μυθολογία, εμείς οι Αμερικανοί έπρεπε να φτιάξουμε τη δική μας από το μηδέν» είναι η ερμηνεία που έδωσε στην ιταλική «La Repubblica» ο Σαμ Σίμενι από τη NASA για να εξηγήσει πως ένα σεβαστό μέρος αυτών των αναφορών ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Αυτό δεν σημαίνει πάντως ότι οι Ευρωπαίοι δεν εξακολουθούν να τροφοδοτούν τους μύθους τους με νέο υλικό. Η ιταλική εφημερίδα υπενθυμίζει την περίπτωση ενός άλλου Γενοβέζου μετά τον Κολόμβο, του Πιερ Φορτουνάτο Τζανφρέτα, ο οποίος υποστηρίζει πως από το 1978 έως το 1981 απήχθη 11 ολόκληρες φορές από εξωγήινους. Ακόμα και ως φανταστική, η περιγραφή είναι εντυπωσιακή: οι δικοί του εξωγήινοι λέγονται Ντάργκος, έχουν τρία μέτρα ύψος, πράσινο ζαρωμένο δέρμα και τριγωνικά κίτρινα μάτια, ενώ προέρχονται από έναν γαλαξία που πεθαίνει και επισκέπτονται τη Γη ως πιθανό τόπο μετοίκησης στο μέλλον. Σε κάθε περίπτωση, είναι απολύτως ειρηνικοί. Ασφαλώς ακούγονται πιο πειστικοί οι Ντέιβιντ Τόμσον και Αντριου Ντέιβι, δύο εξερευνητές της Βόρειας Αμερικής, οι οποίοι το 1792 είδαν ένα φωτεινό αντικείμενο να πέφτει στο παγωμένο ποτάμι της καναδικής επαρχίας Μανιτόμπα. Το αντικείμενο, έγραψαν στο ημερολόγιο που κρατούσαν, διαλύθηκε σε αναρίθμητα φωτεινά κομμάτια, ενώ το επόμενο πρωί, που επέστρεψαν οι δύο εξερευνητές στο σημείο, είχαν εξαφανιστεί τα πάντα. Σχεδόν 180 χρόνια αργότερα, σε ένα σχολείο στην περιφέρεια της Μελβούρνης 200 μαθητές και οι καθηγητές τους θα ορκίζονταν πως είδαν έναν ιπτάμενο δίσκο να προσγειώνεται στην αυλή τους και στη συνέχεια να απομακρύνεται με «τρομακτική ταχύτητα». Κι έπειτα μπορεί να επιστρέψει κανείς στον Καναδά και στο Σαγκ Χάρμπουρ της Νέας Σκωτίας για να δει την πινακίδα που βεβαιώνει πως το 1967 είχε πέσει στην περιοχή ένα τέτοιο αντικείμενο – «μια φωτεινή σφαίρα πορτοκαλί χρώματος» σύμφωνα με τους αστυνομικούς που έσπευσαν στο σημείο ανταποκρινόμενοι στην κλήση των κατοίκων. Η σφαίρα, λένε, βυθίστηκε στο νερό, αλλά, παρά τις έρευνες της ακτοφυλακής, ίχνη δεν βρέθηκαν ποτέ. Η έρευνα του Τσόρτσιλ και η συμφωνία με τον Αϊζενχάουερ Μαρτυρίες για ιπτάμενα αντικείμενα βρίσκει ακόμα κανείς από την Ουαλία έως το Ιράν, όπου το 1985 οι πιλότοι δύο μαχητικών F4 ανέφεραν πως είδαν ένα ιπτάμενο αντικείμενο σε σχήμα αστεριού. Οταν πλησίασαν, τα όργανα των ιρανικών μαχητικών «τρελάθηκαν», ενώ η προσπάθεια των πιλότων να χτυπήσουν τον «σατανά» με τους πυραύλους τους έπεσε στο κενό. Ή μήπως οι Ιρανοί είδαν στη φαντασία τους το άστρο του Ισραήλ; Αρκετές δεκαετίες νωρίτερα, πάντως, ένας πολιτικός που διακρινόταν εξίσου για τη φαντασία του όσο και για τον πραγματισμό του, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ, θα διέταζε ως αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού τη διεξαγωγή έρευνας σχετικά με την παρουσία φωτεινών ιπτάμενων αντικειμένων πάνω από βρετανικές πόλεις. Ηταν δύο χρόνια πριν από το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η υπόθεσή του ήταν πως επρόκειτο για Ζέπελιν που έστελναν οι Γερμανοί στη χώρα του για να την κατασκοπεύουν. Η ιστορία δεν τελείωσε ασφαλώς εκεί. Το 1952 ο Τσόρτσιλ και πάλι θα ζητούσε τη σύνταξη αναφοράς από το τότε υπουργείο Αεροπορίας: «Πόσο σημαντική είναι αυτή η ιστορία των ιπτάμενων δίσκων; Τι μπορεί να σημαίνει; Ποια είναι η αλήθεια;» έγραφε στον αρμόδιο υπουργό. Φοβούμενος πως οι Αγγλοι θα καταλαμβάνονταν από τον ίδιο πανικό που είχαν καταληφθεί οι Αμερικανοί με τη φάρσα του Ορσον Γουέλς, ο Τσόρτσιλ είχε ζητήσει να καταστραφούν πολλές από τις αναφορές που είχαν συντάξει οι υπηρεσίες πληροφοριών σχετικά με την παρουσία ιπτάμενων αντικειμένων αγνώστου ταυτότητος. Μία από αυτές αφορούσε την υποτιθέμενη «συνάντηση» μιας μοίρας βομβαρδιστικών της RAF με ιπτάμενο δίσκο στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Τσόρτσιλ συμφώνησε με τον Αϊζενχάουερ, μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ, να παραμείνει το επεισόδιο μυστικό για τουλάχιστον 50 χρόνια. Παραμένει όμως και το ερώτημα που είχε θέσει ο ίδιος ο Τσόρτσιλ: Ποια είναι η αλήθεια; Και τι σημαίνει να συναντηθεί ο ανθρώπινος πολιτισμός με έναν πολιτισμό από τον οποίο θα τον χωρίζουν 50 ή 1.000 χρόνια τεχνολογικής ανάπτυξης; Μια κάποια απάντηση μπορεί να βρει κανείς σε έναν από τους τρεις νόμους που διατύπωσε ο Αρθουρ Κλαρκ, εκ των πατέρων της επιστημονικής φαντασίας και συγγραφέας του «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος»: «Καμία επαρκώς προηγμένη τεχνολογία δεν ξεχωρίζει από τη μαγεία»… Στις φωτογραφίες εικόνα που καταγράφηκε από την κάμερα των υπεριωδών ακτίνων αμερικανικού μαχητικού και δείχνει άγνωστο αντικείμενο. Το επεισόδιο συνέβη μία φορά το 2004 και δύο φορές το 2015 - Καρέ από την ταινία «Alien Autopsy» του 1947, που δείχνει τη διάσημη ανθρωποειδή φιγούρα, η οποία παραπέμπει σε εξωγήινο, ξαπλωμένη σε χειρουργικό τραπέζι ως επακόλουθο της υποτιθέμενες συντριβής UFO στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού https://www.tovima.gr/2021/07/08/world/kai-meta-tin-pandimia-erxontai-oi-eksogiinoi/

Θραύσματα πυραύλων Soyuz-2 βρέθηκαν στις ζώνες πτώσης Κοσμοδρομίου Vostochny Στην περιοχή Aldan της Δημοκρατίας της Sakha (Γιακουτία), η ομάδα αναζήτησης του Κέντρου για τη λειτουργία των επίγειων εγκαταστάσεων διαστημικής υποδομής εδάφους (μέρος του Roscosmos) μαζί με το EMERCOM της Δημοκρατίας της Sakha ανακάλυψαν 18 θραύσματα του Σόγιαζ- 2 διαστημικές μύτες πυραύλων από τις πέντε τελευταίες εκτοξεύσεις από το Vostochny Cosmodrome. Έντεκα από αυτά έχουν ήδη ανακτηθεί. Και τα τέσσερα πλαϊνά μπλοκ του οχήματος εκτόξευσης βρέθηκαν στη ζώνη πτώσης πρώτου σταδίου. Ο πύραυλος εκτοξεύτηκε με επιτυχία την 1η Ιουλίου 2021. Στη δεύτερη ζώνη πτώσης, βρέθηκαν δεξαμενές καυσίμου, καθώς και ένα πτερύγιο χώρου αποσκευών. Η εργασία αναζήτησης συνεχίζεται. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1b με το ανώτερο στάδιο του Fregat και 36 διαστημικά σκάφη OneWeb στο πλαίσιο της αποστολής 48 πραγματοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 2021. Ήταν η πέμπτη εμπορική εκτόξευση από το Κοσμοδρόμιο του Vostochny που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των συμβάσεων της Γλακόσμο ο ευρωπαϊκός πάροχος υπηρεσιών εκτόξευσης Arianespace και Starsem για το χειριστή δορυφόρων OneWeb. http://en.roscosmos.ru/22211/

Διαστημικά ιστιοφόρα «τσέπης» θα ελέγχουν κοσμικά UFO Το 2017 εντοπίστηκε να κυκλοφορεί στο ηλιακό μας σύστημα ο πιο παράξενος αστεροειδής που γνωρίζουμε. Το σχήμα και η τροχιά του Oumuamua (αγγελιοφόρος στα χαβανέζικα) προκάλεσε πονοκεφάλους στους επιστήμονες αφήνοντας κενό για την ανάπτυξη διαφόρων ειδών θεωρίες με κυριότερη ότι πρόκειται για ένα... καμουφλαρισμένο σκάφος εξωγήινων. Κατά καιρούς κάνουν την εμφάνιση τους στην διαστημική μας γειτονιά αστεροειδείς και κομήτες οι οποίοι δεν διαθέτουν τα συμβατικά χαρακτηριστικά αυτών των σωμάτων και με τα υπάρχοντα τεχνικά μέσα που διαθέτουμε είναι δύσκολο να τους μελετήσουμε και να απαντήσουμε στα ερωτηματικά που εγείρονται για αυτούς. Ομάδα ερευνητών στην Βραζιλία υποστηρίζει ότι μια λύση είναι να συνδυάσουμε τις δυνατότητες των νέας γενιάς μικροσκοπικών δορυφόρων cubesats με την υποανάπτυξη τεχνολογία των διαστημικών ιστίων. Πρόκειται για υψηλής τεχνολογίας πανιά που θα τοποθετούνται σε διαστημικά σκάφη και θα τους δίνουν πολύ μεγάλη ώθηση και ταχύτητα είτε με την βοήθεια του ηλιακού ανέμου είτε με ειδικές για την περίσταση δέσμες λέιζερ από την Γη. Οι ερευνητές με άρθρο τους στην ηλεκτρονική υπηρεσία προδημοσιεύσεων ArXiv υποστηρίζουν ότι ένας δορυφόρος cubesat, που έχει μέγεθος 10x10x10 εκατοστά και βάρος 1,5 κιλό, που θα διαθέτει διαστημικά ιστία θα μπορεί να πάει γρήγορα σε ένα διαστημικό βράχο που κινείται σε κοντινή απόσταση από την Γη και ενδιαφέρει τους επιστήμονες να συλλέξει δείγματα από αυτόν και να πραγματοποιήσει σειρά ερευνών για το μέγεθος, την μάζα και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του. Με αυτόν τρόπο θα μπορούν οι επιστήμονες να διαπιστώσουν από τι αποτελείται και από που προέρχεται. Αυτό με την σειρά του θα αποκαλύπτει νέα άγνωστα στοιχεία για το παρελθόν και το παρόν του ηλιακού μας συστήματος ενώ παράλληλα θα εμποδίζει την ανάπτυξη διαφόρων συνομωσιολογικών θεωριών. https://www.naftemporiki.gr/story/1746135/diastimika-istiofora-tsepis-tha-elegxoun-kosmikaufo

Περιπλανώμενους βραχώδεις πλανήτες εντόπισε το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler. Τέσσερις νέους «ορφανούς» πλανήτες, με μάζες παρόμοιες με αυτή της Γης εντόπισαν επιστήμονες, χάρη στην τεχνική της βαρυτικής μικροαισθησίας, που επιτρέπει τη μελέτη αντικειμένων που εκπέμπουν λίγο ή και καθόλου φως. Ο εντοπισμός τους έγινε μέσω του διαστημικού τηλεσκοπίου Kepler, της NASA. Οι «ορφανοί» πλανήτες είναι πλανητικά σώματα, που βρίσκονται σε απευθείας τροχιά γύρω από τον γαλαξία, στον οποίο ανήκουν, χωρίς ωστόσο να ανήκει απευθείας σε κάποιο ηλιακό σύστημα. Οι πλανήτες αυτοί θεωρούνται είτε ότι διέφυγαν από τα πλανητικά συστήματα στα οποία κάποτε ανήκαν είτε ότι ουδέποτε μπόρεσαν να δεσμευτούν από τη βαρυτική έλξη κάποιου άστρου. Ο καθηγητής Iain MacDonald στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ δήλωσε στην Daily Mail ότι δεν γνωρίζουμε πόσο μακριά βρίσκονται οι συγκεκριμένοι πλανήτες. Ο ίδιος θεωρεί πιο ακριβές να ειπωθεί ότι και οι τέσσερις ορφανοί πλανήτες απέχουν αρκετές χιλιάδες έτη φωτός. Παράλληλα, υπάρχουν αβεβαιότητες και για τη σύσταση των πλανητών. Ωστόσο θεωρούνται «πιθανώς βραχώδεις» με παγωμένους ωκεανούς. «Εάν ένας πλανήτης, όπως η Γη πεταγόταν στο βαθύ διάστημα, μακριά από τη ζέστη ενός αστέρα, θα περιμέναμε ότι οι ωκεανοί θα πάγωναν και ότι η ατμόσφαιρα θα συμπυκνωνόταν στην επιφάνεια», αναφέρει. Το Kepler αποσύρθηκε μετά από εννέα χρόνια αποστολής Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler έχει αποσυρθεί, αφότου πέρασε μια δεκαετία στο διάστημα αναζητώντας πλανήτες σε μέγεθος Γης σε τροχιά γύρω από άλλα αστέρια. Ωστόσο, οι επιστήμονες εξακολουθούν να αναλύουν τα δεδομένα που προήλθαν απ' αυτό. Το Kepler ξεκίνησε το ταξίδι του το 2009 και ολοκλήρωσε την αποστολή του το 2019, όταν έμεινε από καύσιμα, τα οποία και χρειαζόταν για να συνεχίσει την αποστολή του. Ωστόσο, ήδη, είχε καταφέρει να συλλέξει πολύτιμα επιστημονικά δεδομένα. Στόχος του ήταν να εντοπίσει πλανήτες, έξω από το δικό μας ηλιακό σύστημα. Γι' αυτόν τον λόγο οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα που ελήφθησαν το 2016, κατά την φάση αποστολής K2 του Kepler, που αποτελεί επέκταση της αρχικής αποστολής του. Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στις μηνιαίες ειδοποιήσεις της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/1000131_periplanomenoys-vrahodeis-planites-entopise-diastimiko-tileskopio-kepler

Κοροναϊός: Φοιτητές στην Κρήτη θέλουν να αναπτύξουν… βρώσιμο εμβόλιο. Σχέδιο για την ανάπτυξη εμβολίου Covid-19 που τρώγεται παρουσίασαν φοιτητές του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο. Με ανάρτησή της στο Facebook της η ομάδα iGem Crete αναφέρει ότι θέλησε να βοηθήσει στη μάχη κατά της πανδημίας βλέποντας τη χαμηλή διαθεσιμότητα εμβολίων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η ομάδα συγκροτήθηκε με την υποστήριξη της Πρυτανείας και έχει στόχο να αναδείξει τις δυνατότητες και τις εφαρμογές της συνθετικής βιολογίας, ενός διεπιστημονικού κλάδου που συνδυάζει τη Βιολογία, τη Χημεία και τη Μηχανική. Μέχρι στιγμής πάντως δεν έχει διευκρινιστεί πώς θα παραχθεί το βρώσιμο εμβόλιο. Η ομάδα αναφέρει στην ανάρτησή της: «Ζώντας την εμπειρία της πανδημίας καθώς επίσης βλέποντας πως έχει αλλάξει ο SARS- CoV-2 την καθημερινότητά μας, αναρωτηθήκαμε πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε την παρούσα κατάσταση. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μας, όταν διαβάσαμε πολλά άρθρα που έδειχναν τα χαμηλά ποσοστά στη διαθεσιμότητα των εμβολίων στις αναπτυσσόμενες χώρες και στα απομονωμένα νησιά, ξαφνιαστήκαμε αρκετά! Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που πιθανόν θα βοηθήσει τις χώρες που δεν μπορούν να διαθέσουν εμβόλια στο άμεσο μέλλον. Μετά από πολλή σκέψη, αποφασίσαμε να αναπτύξουμε ένα βρώσιμο εμβόλιο ενάντια στον SARS-CoV-2”. https://www.tovima.gr/2021/07/06/science/koronaios-foitites-stin-kriti-theloun-na-anaptyksoun-vrosimo-emvolio/

Τι είναι το φωτόνιο; Αυτό που οι φυσικοί αποκαλούν φωτόνια, είναι αυτό που σε απλή γλώσσα ονομάζουμε φως. Ως κβάντα φωτός, τα φωτόνια είναι τα μικρότερα δυνατά πακέτα ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Διαβάζοντας αυτό το άρθρο στην οθόνη μας, οι ροές φωτονίων μεταφέρουν τις εικόνες των λέξεων στα μάτια σας. Στην επιστήμη, τα φωτόνια χρησιμοποιούνται για κάτι περισσότερο πέρα από τον φωτισμό. Τα φωτόνια είναι πανταχού παρόντα στην Φυσική – τόσο πολύ που σχεδόν τα ξεχνάς. Κύμα, Σωματίδιο, Μποζόνιο Οι άνθρωποι προβληματίζονται για την φύση του φωτός από την αρχαιότητα, με τις πρώτες ιδέες να διατυπώνονται από φιλόσοφους και μελετητές στην Αίγυπτο, την Μεσοποταμία, την Ινδία και την Ελλάδα. Από το τέλος του 17ου και των αρχών του 20ού αιώνα, οι επιστήμονες ταλαντεύονταν μεταξύ σωματιδίου ή κύματος όσον αφορά την φύση του φωτός. Το 1690, ο Christiaan Huygens δημοσίευσε την πραγματεία του για το φως με τίτλο: ‘Traité de la Lumière‘. Εκεί υποστηρίζει ότι το φως είναι κύματα που διαδίδονται στον αιθέρα, την αόρατη και μυστηριώδη ουσία που νόμιζαν ότι καταλαμβάνει όλο το σύμπαν. Ο Isaac Newton διατύπωσε την διαφωνία του στο βιβλίο με τίτλο ‘Opticks‘, που δημοσιεύθηκε το 1704. Όταν το φως ανακλάται σε μια επιφάνεια, συμπεριφέρεται όπως ακριβώς ανακλάται μια ελαστική μπάλα. η γωνία πρόσπτωσης ισούται με την γωνία ανάκλασης. Ο Νεύτωνας υποστήριξε ότι αυτό το φαινόμενο, μεταξύ άλλων, θα μπορούσε να εξηγηθεί εφόσον το φως αποτελούταν από σωματίδια (corpuscules). Ένα γυάλινο πρίσμα διαθλά μια ακτίνα λευκού φωτός αναλύοντάς το σε ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων. Ο Νεύτωνας παρατήρησε ότι όταν το φως στη συνέχεια διερχόταν ξανά μέσα από ένα δεύτερο πρίσμα, δεν αναλυόταν περαιτέρω – τα χρώματα του ουράνιου τόξου παρέμειναν τα ίδια. Ο Νεύτωνας υποστήριξε ότι αυτό ερμηνεύεται υποθέτοντας ότι το λευκό φως αποτελείται από πολλά διαφορετικά σωματίδια διαφορετικών μεγεθών. Το κόκκινο φως αποτελούταν από τα μεγαλύτερα σωματίδια. Το ιώδες αποτελούταν από τα μικρότερα. Σύμφωνα με τον Νεύτωνα εξαιτίας των διαφορετικών μεγεθών τα σωματίδια αποκτούσαν κατά την διαδρομή τους στο γυαλί διαφορετικές ταχύτητες. Γι αυτό διασκορπίζονταν, παράγοντας το ουράνιο τόξο των χρωμάτων, ενώ οι μονοχρωματικές ακτίνες του φωτός στη συνέχεια δεν αναλύονταν περαιτέρω από ένα δεύτερο πρίσμα. Όμως το σωματιδιακό μοντέλο του Νεύτωνα είχε ένα σημαντικό μειονέκτημα. Όταν το φως διέρχεται μέσα από μια μικρή τρύπα, στη συνέχεια διαδίδεται όπως οι κυματισμοί στο νερό. Το σωματιδιακό μοντέλο του Νεύτωνα αδυνατούσε το φαινόμενο αυτό που ονομάζεται περίθλαση κάτι που επιτύγχανε το κυματικό μοντέλο του Huygens. Ωστόσο, οι επιστήμονες έτειναν γενικά να απορρίπτουν τον Huygens και να προτιμούν τον Νεύτωνα, το συγγραφέα των Principia, ένα από τα σημαντικότερα βιβλία στην ιστορία της επιστήμης. Το μοντέλο του Huygens άρχιζε να κερδίζει έδαφος το 1801, όταν ο Thomas Young πραγματοποίησε το πείραμα της διπλής σχισμής. Στο πείραμα του Young το φως προσπίπτει σε ένα διάφραγμα στο οποίο είναι χαραγμένες δύο παράλληλες πολύ λεπτές σχισμές. Το αποτέλεσμα είναι να σχηματίζεται σε ένα πέτασμα πίσω από τις σχισμές μία εικόνα από εναλλασσόμενες φωτεινές και σκοτεινές ζώνες. Το σχέδιο που δημιουργείται ονομάζεται εικόνα συμβολής και αποτελείται από διαδοχικούς φωτεινούς και σκοτεινούς κροσσούς, τους κροσσούς συμβολής. Όπως ακριβώς συμπεριφέρονται τα κύματα. Περίπου πέντε δεκαετίες αργότερα, ένα άλλο πείραμα ανέδειξε οριστικά το μοντέλο του Huygens. Το 1850, ο Léon Foucalt συνέκρινε την ταχύτητα διάδοσης του φωτός στον αέρα με την ταχύτητα διάδοσης στο νερό και διαπίστωσε ότι, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Νεύτωνα, το φως είχε μικρότερη ταχύτητα στο πυκνότερο μέσο. Όπως ακριβώς θα συνέβαινε με ένα κύμα. Έντεκα χρόνια αργότερα, ο James Clerk Maxwell δημοσίευσε το ‘On Physical Lines of Force‘, στο οποίο προέβλεπε την ύπαρξη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Ο Maxwell επισήμανε την ομοιότητά τους με τα κύματα φωτός, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ταυτίζονται. Το κυματικό μοντέλο του Huygens άρχισε να οδηγεί την κούρσα. Αλλά το 1900, ο Max Planck διατύπωσε μια ιδέα που θα πυροδοτούσε μια νέα αντίληψη σχετικά με το φως. Ο Planck για να ερμηνεύσει θεωρητικά κάποια ανεξήγητα μέχρι τότε φαινόμενα της ακτινοβολίας αναγκάστηκε να θεωρήσει την ενέργεια των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων διαχωρισμένη σε μεμονωμένα πακέτα ενέργειας. Το 1905, ο Albert Einstein βασίστηκε στην έννοια των ενεργειακών πακέτων του Planck και τελικά οδήγησε την διαμάχη για την φύση του φωτός – σωματίδια εναντίον κύματος – σε ισοπαλία. Σύμφωνα με τον Einstein, το φως συμπεριφέρεται και ως σωματίδιο και ως κύμα, με την ενέργεια κάθε σωματιδίου φωτός να είναι ανάλογη με την συχνότητα του κύματος. Τα συμπεράσματά του προέκυψαν από την μελέτη του φωτοηλεκτρικού φαινομένου, την εκπομπή ηλεκτρονίων από ένα μέταλλο η οποία προκαλείται από την πρόσπτωση ορατής ή υπεριώδους ακτινοβολίας στην επιφάνειά του. Αν το φως διαδίδονταν ως συνεχές κύμα, τότε η πρόσπτωση του φωτός σε μια μεταλλική επιφάνεια για μεγάλο χρονικό διάστημα θα απομακρύνονταν πάντα ένα ηλεκτρόνιο, εφόσον η ενέργεια που θα μετέφερε το φως στο ηλεκτρόνιο θα συσσωρευόταν με την πάροδο του χρόνου. Αλλά το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο δεν λειτουργούσε με αυτόν τον τρόπο. Το 1902 ο Philipp Lenard είχε παρατηρήσει ότι μόνο το φως πάνω από μια συγκεκριμένη ενέργεια – ή τα κύματα φωτός πάνω από μια συγκεκριμένη συχνότητα – θα μπορούσε να αφαιρέσει ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο από το μέταλλο. Και επιπλέον φαινόταν ότι με την πρόσπτωση της συγκεκριμένης συχνότητας φωτός τα ηλεκτρόνια αποβάλλονταν ακαριαία. Στην περίπτωση αυτή, το φως ενεργούσε περισσότερο σαν ένα σωματίδιο, ως ένα μεμονωμένο πακέτο ενέργειας. Ένας οπαδός της κυματικής φύσης του φωτός, ο Robert Millikan προσπάθησε να να διαψεύσει την υπόθεση του Einstein. Ο Millikan πραγματοποίησε ακριβείς μετρήσεις της σχέσης μεταξύ του φωτός και των ηλεκτρονίων που εμπλέκονταν στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Με μεγάλη έκπληξη επιβεβαίωσε κάθε μια από τις προβλέψεις του Einstein. Για την εργασία του σχετικά με το φωτοηλεκτρικό φαινομένου ο Einstein βραβεύθηκε με Νόμπελ το 1921. Το 1923, ο Arthur Compton παρείχε πρόσθετη στήριξη στο μοντέλο Einstein. Ο Compton στόχευε με μια δέσμη φωτός υψηλής ενέργειας γραφίτη και παρατήρησε ότι η σκεδαζόμενη ακτινοβολία σε διάφορες γωνίας ως προς την αρχική δέσμη είχε μικρότερη συχνότητα από την αρχική. Το πείραμά του επιβεβαίωσε ότι τα φωτόνια είναι σωματίδια με την πλήρη έννοια του όρου, ότι δηλαδή διαθέτουν εκτός από ενέργεια και ορμή. Ο χημικός Gilbert Lewis σκέφτηκε ένα όνομα για αυτά τα σωματίδια του φωτός. Σε μια δημοσίευσή του το 1926 στο περιοδικό Nature, τους τα βάφτισε «φωτόνια». Όμως, ο τρόπος με τον οποίο οι επιστήμονες αντιμετώπιζαν τα φωτόνια συνέχισε να εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια. Το φωτόνιο είναι τώρα γνωστό ως μποζόνιο βαθμίθας. Τα μποζόνια βαθμίδας είναι σωματίδια-φορείς δύναμης που επιτρέπουν στα σωματίδια της ύλης να αλληλεπιδρούν διαμέσου των θεμελιωδών δυνάμεων. Τα θετικά φορτισμένα πρωτόνια έλκουν τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια διότι ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα φωτόνια – μια αλληλεπίδραση διαμέσου της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης. Η κβαντική θεωρία πεδίου απογύμνωσε την κατάσταση των φωτονίων (και των υπόλοιπων σωματιδίων), χαρακτηρίζοντάς τα ως απλά μπιτ ενέργειας που θέτουν τα πεδία σε «παφλασμό». Ένα κβαντικό πεδίο, όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, είναι ένα είδος ενέργειας και δυναμικού που απλώνεται στον χώρο. Οι φυσικοί θεωρούν κάθε σωματίδιο σαν μια διέγερση ενός κβαντικού πεδίου. «Μου αρέσει να σκέφτομαι ένα κβαντικό πεδίο σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας ήρεμης λίμνης όπου δεν βλέπετε τίποτα», λέει ο Richard Ruiz, ερευνητής στο Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής της Κρακοβίας στην Πολωνία. «Ρίχνεις ένα βότσαλο στην λίμνη και το νερό διαταράσσεται. Αυτό είναι ένα σωματίδιο.» Τα φωτόνια ως εργαλείο Ραδιοκύματα και μικροκύματα, υπέρυθρο και υπεριώδες φως, ακτίνες Χ και ακτίνες γ: Όλα αυτά είναι φως και όλα αποτελούνται από φωτόνια. Τα φωτόνια χρησιμοποιούνται παντού γύρω σας για διάφορες εργασίας. Εκπέμπονται και συλλαμβάνονται από κεραίες, διαδίδονται ενσύρματα, μέσα σε οπτικές ίνες και καλώδια. Χάρη σ’ αυτά, μιλάμε στα κινητά τηλέφωνα και συνδεόμαστε στο διαδίκτυο. Χρησιμοποιούνται στην ανακύκλωση πλαστικών, για να διαχωρίσουν τα αντικείμενα που μπορούν να επανα-χρησιμοποιηθούν στην κατασκευή νέων υλικών. Χρησιμοποιούνται σε νοσοκομεία, στην ακτινοβόληση με σκοπό την αποστείρωση με υπεριώδες φως ή καταστροφή των καρκινικών ιστών με ακτίνες Χ και γ. Και αποτελούν το κλειδί για όλα τα είδη επιστημονικής έρευνας. Τα φωτόνια είναι απαραίτητα στην κοσμολογία: για την μελέτη του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος του σύμπαντος. Οι επιστήμονες μελετούν τα άστρα, την διαστρική σκόνη και τους γαλαξίες εξετάζοντας την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπουν, όπως τα ραδιοκύματα, το υπέρυθρο και το ορατό φως. Οι αστρονόμοι εντοπίζουν ισχυρά σήματα, με τη μορφή υπεριώδους ακτινοβολίας, ακτίνων Χ και ακτίνων γ που εκπέμπονται από ενεργητικά αντικείμενα που βρίσκονται στον γαλαξία μας ή σε άλλους γαλαξίες. Και ανιχνεύουν ασθενή σήματα, όπως η μικροκυματική κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, η οποία χρησιμεύει ως καταγραφή της κατάστασης του σύμπαντος δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Τα φωτόνια εξακολουθούν να είναι σημαντικά στη φυσική. Το 2012, οι επιστήμονες στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων ανακάλυψαν το μποζόνιο Higgs μελετώντας τη διάσπασή του σε ζεύγη φωτονίων. Η φυσικός Donna Strickland που μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσικής 2018 με τους Arthur Ashkin και Gérard Mourou, στην εργασία της δημιούργησε παλμούς λέιζερ υψηλής συχνότητας και έντασης, με την ισχυρή εστίαση φωτός υψηλής ενέργειας. Οι συσκευές που παράγουν ισχυρές ακτίνες X, υπεριώδες φως και υπέρυθρο φως βοηθούν τους επιστήμονες να αναλύσουν τα βήματα των ταχύτερων χημικών διεργασιών και να εξετάσουν τα υλικά με μοριακή λεπτομέρεια. «Σε όλο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, τα φωτόνια μπορούν να μας δώσουν άφθονες πληροφορίες για τον κόσμο», λέει η Jennifer Dionne, αναπληρώτρια καθηγήτρια επιστήμης και μηχανικής υλικών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Η Dionne διεξάγει έρευνα στον τομέα της νανοφωτονικής, ένα πεδίο της φυσικής στο οποίο οι επιστήμονες ελέγχουν το φως και μελετούν τις αλληλεπιδράσεις του με μόρια και δομές μεγέθους νανομέτρων. Μεταξύ άλλων, το εργαστήριό της χρησιμοποιεί φωτόνια για την αύξηση της απόδοσης των καταλυτών σε χημικές αντιδράσεις. “»Το φως – τα φωτόνια – είναι ένα αντιδραστήριο στη χημεία το οποίο συνήθως αγνοείται», λέει η Dionne. «Οι άνθρωποι συχνά σκέφτονται να προσθέσουν νέα χημικά για να πραγματοποιήσουν μια συγκεκριμένη αντίδραση ή να ελέγξουν την θερμοκρασία ή το pH ενός διαλύματος. Το φως μπορεί να φέρει μια εντελώς νέα διάσταση και έναν εντελώς νέο εξοπλισμό εργαλείων.» Μερικοί φυσικοί αναζητούν ακόμη και νέους τύπους φωτονίων. Τα «σκοτεινά φωτόνια» που υποθέτουν οι θεωρητικοί χρησιμεύουν ως ένα νέο είδος μποζονίων βαθμίδας, που μεσολαβούν στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ σωματιδίων σκοτεινής ύλης. Τα φωτόνια δεν παύουν ποτέ να μας εκπλήσσουν. https://physicsgg.me/2021/07/06/%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%bf/

H ακριβέστερη μέτρηση του χρόνου ζωής των νετρονίων. Tα νετρόνια είναι ασταθή σωματίδια όταν βρίσκονται έξω από τον πυρήνα των ατόμων. Όταν ένα νετρόνιο διασπάται, μεταπίπτει σε πρωτόνιο εκπέμποντας ένα ηλεκτρόνιο και ένα αντι-νετρίνο: n \rightarrow p + e^{-} + \bar{\nu} Ο ακριβής προσδιορισμός του χρόνου ζωής των νετρονίων είναι μια από τις δυσκολότερες μετρήσεις στην πυρηνική φυσική. Πριν από λίγες μέρες, η συνεργασία UCNτ από το εργαστήριο του Los Alamos δημοσίευσε την ακριβέστερη μέτρηση του χρόνου ζωής των νετρονίων που έγινε μέχρι σήμερα: τn = 877,75 ± 0,36 s Παραδόξως, δεν συγκρίνουν το αποτέλεσμα με προηγούμενες μετρήσεις, οπότε το έκανε αντ’ αυτών ο Martín González Alonso, δημοσιεύοντας το παρακάτω διάγραμμα στο Twitter:Φωτ. Η γκρίζα ζώνη εκφράζει το εύρος του νέου μέσου όρου (878,64) που προκύπτει λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις μετρήσεις και τα σφάλματά τους. Tα μπλε σημεία προέρχονται από μετρήσεις με την ‘μέθοδο της φιάλης’, ενώ τα πράσινα από μετρήσεις με την ‘μέθοδο της δέσμης’. Οι πρώτη μετράει «ζωντανά νετρόνια», η δεύτερη «νεκρά». Στην μέθοδο της φιάλης, υπερ-ψυχρά νετρόνια (UCN) με ενέργειες της τάξης των νανο-ηλεκτρονιοβόλτ, περιορίζονται σε μια παγίδα ή φιάλη που σχηματίζεται από συνδυασμούς μαγνητικών πεδίων, βαρύτητας και τοιχωμάτων. Ο χρόνος ζωής των νετρονίων προκύπτει μετρώντας τον αριθμό των σωματιδίων που επιβιώνουν στην παγίδα μετά από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Με την μέθοδο της δέσμης, μια δέσμη νετρονίων γνωστής έντασης οδηγείται μέσα σε ηλεκτρομαγνητική παγίδα και μετρώνται τα πρωτόνια που προκύπτουν σε δεδομένο χρονικό διάστημα από την διάσπαση των νετρονίων. Η ακριβής τιμή του χρόνου ζωής των νετρονίων παίζει σημαντικό ρόλο στην κοσμολογία και στην φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων όπου καθορίζει παραμέτρους του Καθιερωμένου Προτύπου (στοιχείο Vud πίνακα Cabibbo–Kobayashi–Maskawaυ). https://physicsgg.me/2021/07/07/h-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%ad%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%85-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82-%cf%84/

Κρύσταλλος φτιαγμένος από ηλεκτρόνια. Ερευνητές στο ETH Zurich ήταν σε θέση να δημιουργήσουν έναν κρύσταλλο που αποτελείται μόνο από ηλεκτρόνια, επαληθεύοντας μια πρόβλεψη που είχε γίνει πριν από 90 χρόνια. Ομάδα ερευνητών της οποίας ηγήθηκε ο Ατάτς Ιμάμογλου, καθηγητής στο Ινστιτούτο Κβαντοηλεκτρονικής στο ETH Zurich, έφτιαξε τον πολύ ξεχωριστό αυτό κρύσταλλο, με τα αποτελέσματα της έρευνάς τους να δημοσιεύονται στο Νature. Από το 1934 ο Γιουτζίν Βίγκνερ, ένας από τους ιδρυτές της θεωρίας της συμμετρίας στην κβαντομηχανική, είχε δείξει πως τα ηλεκτρόνια σε ένα υλικό μπορούσαν θεωρητικά να διαρρυθμιστούν σε κρυσταλλοειδή μοτίβα/ διατάξεις, λόγω της αμοιβαίας ηλεκτρικής απώθησης τους. Το σκεπτικό είναι πως αν η ενέργεια της ηλεκτρικής απώθησης μεταξύ των ηλεκτρονίων είναι μεγαλύτερη από την ενέργεια της κίνησής τους, θα τοποθετούνται έτσι ώστε η συνολική τους ενέργεια να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη. Ωστόσο για δεκαετίες η πρόβλεψη αυτή παρέμενε σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, καθώς αυτοί οι κρύσταλλοι μπορούν να σχηματίζονται μόνο υπό ακραίες συνθήκες όπως χαμηλές θερμοκρασίες και ένας πολύ μικρός αριθμός ελεύθερων ηλεκτρονίων στο υλικό. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι τα ηλεκτρόνια είναι χιλιάδες φορές ελαφρύτερα από τα άτομα, κάτι που σημαίνει ότι η ενέργεια της κίνησης τους σε μία κανονική διαρρύθμιση είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι η ηλεκτροστατική ενέργεια, λόγω της αλληλεπίδρασης μεταξύ των ηλεκτρονίων. Ο Iμάμογλου και οι συνεργάτες του επέλεξαν ένα εξαιρετικά λεπτό στρώμα υλικού ημιαγωγού (molybdenum diselenide) με πάχος μόλις ενός ατόμου. Σε αυτό τα ηλεκτρόνια μπορούν να κινηθούν μόνο σε ένα επίπεδο ,ενώ οι ερευνητές μπορούσαν να αλλάξουν τον αριθμό των ελεύθερων ηλεκτρονίων εφαρμόζοντας τάση σε δύο ηλεκτρόδια διάφανου γραφενίου μεταξύ των οποίων βρισκόταν ο ημιαγωγός. Το επόμενο πρόβλημα ήταν να δείξουν πως επρόκειτο όντως για κρυστάλλους Βίγκνερ. Σε αυτό το πλαίσιο, οι φυσικοί κατάφεραν να κάνουν ορατή την κανονική διαρρύθμιση των ηλεκτρονίων παρά τη μικρή απόσταση μεταξύ τους: Για να το καταφέρουν αυτό χρησιμοποίησαν φως μιας συγκεκριμένης συχνότητας, ώστε να διεγείρουν τα αποκαλούμενα excitons στο στρώμα του ημιαγωγού. Όταν υπάρχει κρύσταλλος Βίγκνερ, τα κινούμενα excitons φαίνονται στατικά, εφόσον κινούνται σε μία συγκεκριμένη ταχύτητα η οποία ορίζεται από την απόσταση μεταξύ των ηλεκτρονίων που βρίσκονται στο εν λόγω κρυστάλλινο πλέγμα. Αντίθετα με προηγούμενα πειράματα, όπου οι κρύσταλλοι είχαν παρατηρηθεί εμμέσως, επί της προκειμένης πρόκειται για μία απευθείας επιβεβαίωση της διαρρύθμισης των ηλεκτρονίων στον κρύσταλλο. Στο μέλλον οι ερευνητές ελπίζουν να διερευνήσουν το πώς ακριβώς οι κρύσταλλοι αυτοί σχηματίζονται από ένα άτακτο, χαοτικό «υγρό» που αποτελείται από ηλεκτρόνια. https://www.naftemporiki.gr/story/1746322/krustallos-ftiagmenos-apo-ilektronia

Η Roscosmos και η SANSA θα τοποθετήσουν διαστημικό σταθμό ανίχνευσης συντριμμιών στη Νότια Αφρική. Η Εταιρεία Έρευνας και Παραγωγής «Precision Instruments Systems» (NPK SPP, μέρος της Roscosmos) και η Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος της Νότιας Αφρικής (SANSA) υπέγραψαν σύμβαση για την ανάπτυξη ενός ρωσικού συγκροτήματος ανίχνευσης και μέτρησης διαστημικών συντριμμάτων στη Νότια Αφρική. Εκ μέρους της NPK SPP, η σύμβαση υπογράφηκε από τον Γενικό Διευθυντή Yuri Roy και από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο Dr. Valanathan Munsami εξ ονόματος της SANSA. Ο σταθμός έχει σχεδιαστεί για αυτόματη ανίχνευση διαστημικών σκαφών και αντικειμένων διαστημικών συντριμμάτων σε χαμηλές, μεσαίες και υψηλές τροχιές κοντά στη γη. Είναι σε θέση να προσδιορίσει τις γωνιακές συντεταγμένες τους και να ταυτοποιήσει με αντικείμενα που αναφέρονται στη βάση δεδομένων του συγκροτήματος και να εκδώσει τις ληφθείσες πληροφορίες συντεταγμένων και μη συντεταγμένων στο κέντρο συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων. Το συγκρότημα εφαρμόζει μια αυτόνομη αναζήτηση και ανίχνευση αντικειμένων στο υψόμετρα από 120 έως 40 χιλιάδες χιλιόμετρα και περιέχει τρεις τύπους τηλεσκοπίων για διάφορους σκοπούς, τα οποία, με το ανακλώμενο φως του ήλιου, μπορούν να ανιχνεύσουν διαστημικά αντικείμενα και στοιχεία διαστημικών συντριμμιών με μέγεθος έως και 18. Το συγκρότημα στη Νότια Αφρική είναι το δεύτερο από τα τέσσερα εξειδικευμένα οπτικοηλεκτρονικά σύμπλοκα που δημιουργήθηκαν για το ρωσικό αυτοματοποιημένο σύστημα προειδοποίησης για επικίνδυνες καταστάσεις στο διάστημα (ASPOS OKP). Ο κύριος σκοπός του ASPOS OKP είναι να παρακολουθεί το διάστημα κοντά στη γη και να εντοπίζει επικίνδυνες προσεγγίσεις του διαστημικού σκάφους μεταξύ τους και διαστημικών συντριμμιών. Συμμετέχοντας σε αυτό το έργο, η Ρωσία επεκτείνει τη συνεργασία με τις χώρες BRICS στον διαστημικό τομέα, καθώς και διεθνή συνεργασία για τη διασφάλιση της ασφάλειας των διαστημικών δραστηριοτήτων στο πλαίσιο της παγκόσμιας ατζέντας της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τις ειρηνικές χρήσεις του διαστημικού διαστήματος και της Διυπηρεσιακής Συντονιστικής Επιτροπής για τα Διαστημικά Συντρίμμια. http://en.roscosmos.ru/22209/ Τζεφ Μπέζος εναντίον Ρίτσαρντ Μπράνσον: Τα πληρώματα της διαστημικής κούρσας των δισεκατομμυριούχων. Χαρακτήρα «κούρσας» που προσελκύει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας έχουν αποκτήσει οι επερχόμενες αποστολές των Τζεφ Μπέζος και Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον στο διάστημα. Την προηγούμενη εβδομάδα η Blue Origin του Τζεφ Μπέζος ανακοίνωσε πως η Μαίρη Γουάλας «Γουάλι» Φανκ, μια 82χρονη πιλότος η οποία δεν μπόρεσε να γίνει αστροναύτης τη δεκαετία του 1960, θα πετάξει στις 20 Ιουλίου στο διάστημα με το New Shepard της εταιρείας, ως επίτιμη καλεσμένη. Στο πλήρωμα μαζί της θα είναι ο ίδιος ο Τζεφ Μπέζος της Amazon, ο αδελφός του Μαρκ Μπέζος και το άτομο που θα κερδίσει τη λοταρία για την πτήση. Το ταξίδι της Φανκ είχε αρχίσει τη δεκαετία του 1960: Ήταν η νεαρότερη απόφοιτη του Woman in Space Program, ένα πρόγραμμα με ιδιωτική χρηματοδότηση που δοκίμασε γυναίκες πιλότους για καταλληλότητα για αστροναύτες. Αργότερα οι γυναίκες αυτές θα γίνονταν γνωστές ως «Mercury 13»- δεκατρείς Αμερικανίδες που πέρασαν επιτυχώς τις ίδιες δοκιμασίες και εξετάσεις με τους (άνδρες) αστροναύτες του προγράμματος Mercury, μα εν τέλει δεν πέταξαν στο διάστημα. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα επιθεωρητής της FAA και η πρώτη γυναίκα ερευνήτρια ασφαλείας αέρος της NTSB. Η 82χρονη θα γίνει το μεγαλύτερης ηλικίας άτομο που έχει πετάξει ποτέ στο διάστημα. Η πτήση θα είναι υποτροχιακή και σύντομη, και θα περάσει για λίγο το όριο του διαστήματος, πριν επιστρέψει στη Γη. Οι επιβαίνοντες θα βιώσουν έλλειψη βαρύτητας για τέσσερα λεπτά και μετά θα προσγειωθούν στην έρημο του δυτικού Τέξας. Η Virgin Galactic από πλευράς της ανακοίνωση πως το παράθυρο πτήσης για την επόμενη πτήση του SpaceShipTwo Unity ανοίγει στις 11 Ιουλίου. Η αποστολή Unity 22 θα είναι μια δοκιμαστική πτήση 20 δευτερολέπτων για το VSS Unity και η τέταρτη επανδρωμένη πτήση της εταιρείας. Επίσης, θα είναι η πρώτη που θα μεταφέρει πλήρες πλήρωμα δύο πιλότων και τεσσάρων επιβατών, μεταξύ των οποίων ο ίδιος ο Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον, που θα δοκιμάσει την εμπειρία του ιδιώτη αστροναύτη. Μεταξύ των στόχων της αποστολής θα είναι η αξιολόγηση της καμπίνας των επιβατών/ πελατών με πλήρες πλήρωμα, η επίδειξη των συνθηκών για τη διεξαγωγή πειραμάτων και η επιβεβαίωση πως το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Spaceport America υποστηρίζει την όλη εμπειρία της διαστημικής πτήσης. Πέραν του Μπράνσον, στην πτήση θα επιβαίνουν οι Μπεθ Μόουζες, επικεφαλής εκπαιδεύτρια αστροναυτών στη Virgin Galactic, Κόλιν Μπένετ, επικεφαλής μηχανικός επιχειρήσεων στη Virgin Galactic, και Σιρίσα Μπάντλα, αντιπρόεδρος κυβερνητικών θεμάτων και ερευνητικών επιχειρήσεων στη Virgin Galactic. Πιλότοι θα είναι οι Ντέιβ Μακέι και Μάικ Μασούτσι. https://www.naftemporiki.gr/story/1745937/tzef-mpezos-enantion-ritsarnt-mpranson-ta-pliromata-tis-diastimikis-koursas-ton-disekatommuriouxon

Ο κομήτης που εξέλιξε τον ανθρώπινο πολιτισμό. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι ένας αστεροειδής, αυτός που εξόντωσε τους δεινοσαύρους, άνοιξε τον δρόμο για την εμφάνιση του ανθρώπου. Νέα ευρήματα ενισχύουν μια θεωρία που υποδεικνύει ότι και πάλι ένας μεγάλος διαστημικός βράχος, ένας κομήτης, είναι υπεύθυνος για το μεγάλο άλμα στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Το κομβικό σημείο που η ανθρωπότητα αποφάσισε να ζει σε μεγάλες κοινότητες και να καλλιεργεί την γη. Αυτά τα δύο γεγονότα θεωρείται ότι έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Εχει διαπιστωθεί ότι πριν από 13 χιλιάδες έτη έπεσε στην Γη ένας μεγάλος κομήτης που πιθανώς είχε διάμετρο τεσσάρων χλμ. Το 2007 έκανε την εμφάνιση της μια μελέτη σύμφωνα με την οποία ο κομήτης αυτός προκάλεσε τεράστια πλανητική καταστροφή. Αρχικά τεράστιες πυρκαγιές ξέσπασαν σε όλες τις ηπείρους τις οποίες ακολούθησε ο αποκαλούμενος πυρηνικός χειμώνας όπου την Γη σκέπασε για κάποια χρόνια η σκόνη και η τέφρα της σύγκρουσης και των πυρκαγιών για να ακολουθήσει μια εποχή πάγων που διήρκεσε περίπου χίλια έτη. Αυτό το εφιαλτικό σκηνικό προκάλεσε την εξαφάνιση πολλών ειδών χλωρίδας και πανίδας ανάμεσα στα οποία και μεγάλα ζώα όπως τα μαμούθ και τα μαστόδοντα. Όμως ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Μάρτιν Σουίτμαν πραγματοποίησε μια μεγάλη μελέτη στην οποία αξιολόγησε όλες τις έρευνες και τα ευρήματα που σχετίζονται με την θεωρία για αυτόν τον κομήτη. Ο Σουίτμαν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όχι μόνο ο κομήτης προκάλεσε όλη αυτή την καταστροφή αλλά ότι υποχρέωσε τους ανθρώπους που μέχρι εκείνη την στιγμή ζούσαν σε μικρές νομαδικές ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους. Σύμφωνα με τον ερευνητή για μια σειρά από γεωγραφικούς και κλιματικούς λόγους μεγάλες ομάδες ανθρώπων αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα στις περιοχές που βρίσκονται σήμερα το Ιράκ, ο Λίβανος και η Αίγυπτος δημιουργώντας τις πρώτες οργανωμένες κοινότητες, τις πρώτες πόλεις. Παράλληλα οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το κυνήγι ως βασική πηγή απόκτησης τροφής και άρχισαν να καλλιεργούν την γη. Θεωρείται ιστορικά και επιστημονικά αποδεκτό ότι η απόφαση της δημιουργίας των πόλεων και η γέννηση της γεωργίας προκάλεσαν επανάσταση στην κοινωνική και τεχνολογική εξέλιξη της ανθρωπότητας θέτοντας τις βάσεις για τον σύγχρονο πολιτισμό που δημιουργήσαμε στον πλανήτη. Αν λοιπόν η θεωρία αυτή επιβεβαιωθεί τελικά ο άνθρωπος θα έχει ακολουθήσει κατά μια έννοια όπως λένε κάποιοι την πορεία του Σύμπαντος. Όπως μια μεγάλη έκρηξη, ένα μπιγκ μπανγκ, δημιούργησε το Σύμπαν μια μεγάλη έκρηξη (σύγκρουση) οδήγησε στην εμφάνιση του ανθρώπου και ένα ακόμη μπιγκ μπάνγκ προκάλεσε την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. https://www.naftemporiki.gr/story/1745735/o-komitispou-ekselikse-ton-anthropino-politismo

Η ισχυρότερη ηλιακή έκλαμψη των τελευταίων ετών. Το διαστημικό παρατηρητήριο SDO της NASA που έχει αποστολή την μελέτη του Ήλιου και των φαινομένων του κατέγραψε μια πολύ ισχυρή έκρηξη στο μητρικό μας άστρο, την ισχυρότερη των τελευταίων πέντε ετών. Η έκρηξη συνέβη γύρω στις 6 το απόγευμα (ώρα Ελλάδας) το Σάββατο 3 Ιουλίου. Οι ηλιακές εκλάμψεις είναι εκρήξεις που παρατηρούνται όταν η έντονη δραστηριότητα στα μαγνητικά πεδία του Ήλιου διαταράσσει την ισορροπία στα μαγνητικά του πεδία με έκλυση τεράστιας ενέργειας που συνοδεύεται μια με λάμψη. Οι εκρήξεις εξαπολύουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και λαμπρότητας, ενώ τα ηλιακά ενεργειακά σωματίδια που απελευθερώνονται, επηρεάζουν τη Γη με φαινόμενα όπως το σέλας αλλά και με παρεμβολές στους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας στην Γη. Η έκρηξη ή ηλιακή έκλαμψη όπως είναι ο ακριβής επιστημονικός όρος συνέβη στην ηλιακή κηλίδα called AR2838. Οι ηλιακές κηλίδες είναι σημεία στον Ήλιο με έντονη μαγνητική δραστηριότητα. Η έκλαμψη του περασμένου Σαββάτου ήταν της κατηγορίας X που είναι η κατηγορία των ισχυρότερων εκλάμψεων που παράγει ο Ήλιος. Όπως έγινε γνωστό η έκλαμψη αυτή προκάλεσε προβλήματα στις ραδιοεπικοινωνίες. Συνεχίζεται όπως είναι ευνόητο η παρατήρηση του φαινομένου ώστε να διαπιστωθεί αν η συγκεκριμένη κηλίδα από την οποία προήλθε η έκλαμψη εξακολουθεί να βρίσκεται σε έντονη δραστηριότητα και πιθανώς να δώσει και κάποια άλλη παρόμοιας ισχύος. https://www.naftemporiki.gr/story/1745720/i-isxuroteri-iliaki-eklampsi-ton-teleutaion-eton

Η πέμπτη εκτόξευση δορυφόρων OneWeb από τη Vostochny είναι επιτυχής. Μια επιτυχημένη εκτόξευση 36 δορυφόρων OneWeb πάνω στο όχημα εκτόξευσης Soyuz-2.1b με το ανώτερο στάδιο Fregat πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 1 Ιουλίου, από το ρωσικό κοσμοδρόμιο Vostochny. Η εκτόξευση του διαστημικού σκάφους πραγματοποιήθηκε βάσει των συμβάσεων της Glavkosmos (θυγατρικής της Roscosmos) από τον ευρωπαίο πάροχο υπηρεσιών εκτόξευσης Arianespace (διαχειρίζεται την εκτόξευση διαστημικού σκάφους OneWeb με τη χρήση του οχήματος εκτόξευσης Soyuz) και της εταιρείας Starsem. Αυτή η εκτόξευση έγινε η πέμπτη πλήρως εμπορική εκκίνηση διαστημικού σκάφους από τη Vostochny. Εκτελέστηκε από την κοινή ομάδα, η οποία συνδύαζε τους ειδικούς των επιχειρήσεων Roscosmos - Progress Space Rocket Center, Lavochkin Association, TsENKI, Russian Space Systems, Glavkosmos και εκείνων των ξένων πελατών Ο διαχωρισμός του ανώτερου σταδίου Fregat από το τρίτο στάδιο ήταν ονομαστικός. Κατά τη διάρκεια τρεισήμισι ωρών σύμφωνα με την ακολουθία πτήσης, το διαστημικό σκάφος διαχωρίστηκε από το άνω στάδιο εννέα φορές και εγχύθηκε σε τροχιές στόχους. Οι ξένοι πελάτες της Glavkosmos επιβεβαίωσαν ότι η εταιρεία έχει συμμορφωθεί πλήρως με τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Ο πελάτης έχει αποκτήσει το σήμα από όλους τους δορυφόρους. Οι δορυφόροι OneWeb low Earth orbit έχουν σχεδιαστεί για να παρέχουν στους καταναλωτές στο Διαδίκτυο υψηλής ταχύτητας Διαδίκτυο. Η σημερινή κυκλοφορία αύξησε τον αριθμό των δορυφόρων OneWeb σε τροχιά σε 254 και η εταιρεία σχεδιάζει να εκτοξεύσει εκατοντάδες ακόμη. http://en.roscosmos.ru/22204/

Σχέδιο για ρίψη πυραύλων στην Σελήνη για να αποκτήσουμε το νερό της. Αρχικά πιστεύαμε ότι η Σελήνη είναι ένας εντελώς άνυδρος κόσμος και μόλις πριν από λίγα χρόνια ανακαλύψαμε ότι στο υπέδαφος των πολικών της περιοχών υπάρχουν μεγάλα αποθέματα νερού σε παγωμένη μορφή. Όπως είναι ευνόητο η ανακάλυψη αυτή άλλαξε τα δεδομένα ανανεώνοντας το ενδιαφέρον για την παρουσία του ανθρώπου στον φυσικό μας δορυφόρο. Η ύπαρξη του νερού και το ενδεχόμενο απόκτησης και αξιοποίησης του διευκολύνει την μόνιμη παρουσία του ανθρώπου στην Σελήνη αρχικά με την δημιουργία βάσεων και αργότερα ίσως με την δημιουργία κάποιας αποικίας. Το νερό από το υπέδαφος της Σελήνης, όπως άλλωστε και το παγωμένο νερό που έχει εντοπιστεί στο υπέδαφος του Άρη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο για κατανάλωση αλλά να γίνει η σχετική επεξεργασία του για να δημιουργηθούν καύσιμα (υδρογόνο) αλλά και το πολύτιμο οξυγόνο για τους κατοίκους των βάσεων. Η NASA έχει οργανώσει τον διαγωνισμό «Break The Ice Lunar Challenge» με στόχο την συγκέντρωση ιδεών και σχεδίων για το πώς θα αποκτήσουμε πρόσβαση στο νερό της Σελήνης. Η καλύτερη ιδέα ή σχέδιο θα λάβει βραβείο 500 χιλιάδων δολαρίων και ο νικητής θα ανακοινωθεί στα μέσα Αυγούστου. Τρεις αμερικανικές εταιρείες η Masten Space Systems, η Lunar Outpost και η Honeybee Robotics συμμετέχουν από κοινού στον διαγωνισμού με ένα σχέδιο το οποίο θεωρούν υλοποιήσιμο. Ένα ρόβερ βάρους 800 κιλών πάνω στο οποίο θα βρίσκεται ένα σύστημα εκτόξευσης πυραύλων θα πηγαίνει σε σημεία που έχουν εντοπιστεί υπόγεια αποθέματα. Η ιδέα είναι ότι οι πύραυλοι θα δημιουργούν νέους κρατήρες δίνοντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο παγωμένο νερό που θα υπάρχει εκεί. «Το σύστημα θα μπορεί να δημιουργήσει 12 κρατήρες ημερησίως και κάθε κρατήρας θα μπορεί να δώσει 100 κιλά νερού. Έτσι θα μπορέσουμε να έχουμε περισσότερα από 420 χιλιάδες κιλά σεληνιακού νερού ετησίως» αναφέρει σε δήλωση της η Masten Space Systems. Μένει να δούμε αν η NASA θεωρεί καλή ιδέα να μετατραπούν οι πολικές περιοχές της Σελήνης σε πραγματικό σουρωτήρι για να πάρουμε το νερό από εκεί. https://www.naftemporiki.gr/story/1745098/sxedio-gia-ripsi-puraulon-stin-selini-gia-na-apoktisoume-to-nero-tis

Πρώτη επιτυχία δοκιμής πτώσης μεγάλου υψομέτρου για το αλεξίπτωτο ExoMars 2022 Μετά από αρκετές εβδομάδες κακοκαιρίας και ισχυρών ανέμων, το τελευταίο ζευγάρι δοκιμών πτώσης μεγάλου υψομέτρου των αλεξίπτωτων ExoMars πραγματοποιήθηκε στην Κιρούνα της Σουηδίας. Το πρώτο αλεξίπτωτο πρώτου σταδίου πλάτους 15 μ. Αποδόθηκε άψογα σε υπερηχητικές ταχύτητες, ενώ το αλεξίπτωτο δεύτερου σταδίου πλάτους 35 μ. Υπέστη μία μικρή ζημιά, αλλά επιβράδυνε το μακέτα της πλατφόρμας προσγείωσης όπως αναμενόταν Η αποστολή ESA-Roscosmos ExoMars, με την πλατφόρμα Rosalind Franklin και την πλατφόρμα Kazachok, έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο του 2022. Μετά από μια εννεαμηνιαία διαπλανητική κρουαζιέρα, μια μονάδα καθόδου που περιέχει το rover και την πλατφόρμα θα κυκλοφορήσει στην Αρειανή ατμόσφαιρα σε ένα ταχύτητα 21 000 km ανά ώρα. Η επιβράδυνση απαιτεί θερμική ασπίδα, δύο κύρια αλεξίπτωτο - το καθένα με τη δική του πιλοτική αγωγό για εξαγωγή - και ένα ρετρό πυραυλικό σύστημα προώθησης ενεργοποιήθηκε 20 δευτερόλεπτα πριν από το touchdown. Το κύριο αλεξίπτωτο πρώτου σταδίου πλάτους 15 μέτρων ανοίγει ενώ η μονάδα καθόδου συνεχίζει να κινείται με υπερηχητικές ταχύτητες και το κύριο αλεξίπτωτο δεύτερου σταδίου πλάτους 35 μέτρων αναπτύσσεται σε υποηχητικές ταχύτητες. Η προσαρμογή και ο έλεγχος των αλεξίπτωτων ExoMars υπήρξε προτεραιότητα μετά από μια σειρά από ανεπιτυχείς δοκιμές πτώσης το 2019 και το 2020. Η ομάδα βελτίωσε το σχεδιασμό εκτελώντας δοκιμές δυναμικής εξαγωγής επίγειου, γρήγορης ανάκαμψης στο εργαστήριο Jet Propulsion της NASA στην Καλιφόρνια πέρυσι. Και για τον μετριασμό των κινδύνων πριν από την εκτέλεση αυτών των δοκιμών πτώσης μεγάλου υψομέτρου, η ESA διέταξε εφεδρικά αλεξίπτωτο από τον αμερικανικό κατασκευαστή Airborne Systems, την ίδια την εταιρεία που παρέδωσε το σύστημα αλεξίπτωτων της Perseverance. Οι πιο πρόσφατες δοκιμές πτώσης πραγματοποιήθηκαν στις 24 και 25 Ιουνίου στη Σουηδική Διαστημική Εταιρεία Εγκαταστάσεις Esrange. Κάθε δοκιμή πτώσης μεγάλου υψομέτρου είδε μια πλαστή μονάδα καθόδου σε υψόμετρο 29 χλμ από ένα στρατοσφαιρικό μπαλόνι φουσκωμένο με ήλιο. Μετά την κυκλοφορία, η πειραματική εξαγωγή ξεκινά με ελεγχόμενη εξαγωγή των κύριων αλεξίπτωτων από τους σάκους ντόνατς. Η πρώτη δοκιμή επικεντρώθηκε στην επικύρωση του εφεδρικού υπερηχητικού αλεξίπτωτου Airborne Systems - το πρώτο τεστ πτώσης για αυτό το αλεξίπτωτο σε αυτήν την καμπάνια δοκιμών ExoMars. Η δεύτερη δοκιμή πραγματοποιήθηκε την επόμενη νύχτα χρησιμοποιώντας το τροποποιημένο υποηχητικό αλεξίπτωτο και τσάντα που παραδόθηκε από την ιταλική εταιρεία Arescosmo. Κάθε δοκιμή σχεδιάστηκε για να εφαρμόσει το πλήρες φορτίο που αναμένεται κατά την είσοδο στον Άρη, την κατάβαση και την προσγείωση, όλα με επιπλέον περιθώρια ασφαλείας. «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που αναφέρουμε ότι το πρώτο κύριο αλεξίπτωτο είχε τέλεια απόδοση: έχουμε ένα υπερηχητικό σχέδιο αλεξίπτωτου που μπορεί να πετάξει στον Άρη», λέει ο Thierry Blancquaert, επικεφαλής της ομάδας του προγράμματος ExoMars, σημειώνοντας ότι «θα υπάρχουν τουλάχιστον δύο ακόμη ευκαιρίες δοκιμάστε αυτό το σχέδιο αλεξίπτωτου για να αποκτήσετε περαιτέρω εμπιστοσύνη ». «Η απόδοση του δεύτερου κύριου αλεξίπτωτου δεν ήταν τέλεια, αλλά βελτιώθηκε πολύ χάρη στις προσαρμογές που έγιναν στην τσάντα και το κουβούκλιο. Μετά από μια ομαλή εξαγωγή από την τσάντα, αντιμετωπίσαμε μια απροσδόκητη απόσπαση του πιλοτικού αγωγού κατά την τελική διόγκωση. Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι ο κύριος αλεξίπτωτος θόλος υπέστη επιπλέον πίεση σε ορισμένα μέρη. Αυτό δημιούργησε ένα δάκρυ που περιείχε ένας δακτύλιος ενίσχυσης Kevlar. Παρ 'όλα αυτά, εκπλήρωσε την αναμενόμενη επιβράδυνση και η μονάδα καθόδου ανακτήθηκε σε καλή κατάσταση. » Η ομάδα θα εξετάσει λεπτομερέστερα την προέλευση αυτής της νέας ανωμαλίας πριν ολοκληρώσει τη διαμόρφωση του επόμενου ζεύγους δοκιμών πτώσης που προβλέπεται να πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο / Νοέμβριο του 2021 από το Όρεγκον των ΗΠΑ. Τα προηγούμενα ζητήματα που οφείλονται στην τριβή μεταξύ θόλων και τσαντών φαίνεται τώρα να επιλύονται. Τυχόν προσαρμογές που έγιναν στο σύστημα αλεξίπτωτου θα δοκιμαστούν πρώτα στη δοκιμαστική εξέδρα εξαγωγής NASA / JPL για να ελεγχθεί πώς γίνεται η απελευθέρωση της σακούλας, όπως θα συνέβαινε στην αττική ατμόσφαιρα. Αυτές οι δοκιμές μπορούν να επαναληφθούν με γρήγορη ανάκαμψη και να μειώσουν τον κίνδυνο ανωμαλίας. Οι δοκιμές πτώσης μεγάλου υψομέτρου απαιτούν σύνθετη υλικοτεχνική υποστήριξη και αυστηρές καιρικές συνθήκες, καθιστώντας δύσκολο τον προγραμματισμό τους, και συχνά ακυρώνονται την τελευταία στιγμή εάν αλλάξει η κατάσταση. Η ταχύτητα και η κατεύθυνση του ανέμου σε διάφορα υψόμετρα πρέπει να ληφθούν υπόψη για μια ομαλή ανάβαση του μπαλονιού και για την επίγεια ανάκτηση του υλικού, δεδομένου ότι η ζώνη πτώσης είναι προσβάσιμη μόνο μέσω ελικοπτέρου. Το υπό δοκιμή σύστημα έχει σχεδιαστεί για να παρέχει κάποια τηλεμετρία σε πραγματικό χρόνο σε ένα κέντρο ελέγχου εδάφους για την αξιολόγηση του προφίλ επιβράδυνσης. Ωστόσο, το πραγματικό αποτέλεσμα της δοκιμής απαιτεί την ανάκτηση των αλεξίπτωτων, των σάκων, των σκληρών δίσκων και των φωτογραφικών μηχανών υψηλής ανάλυσης. Η ανάλυση των δεδομένων τηλεμετρίας θα βοηθήσει στη συσχέτιση της ανάπτυξης των κύριων αλεξίπτωτων και των μοντέλων πληθωρισμού. Η ομάδα θα εργαστεί τώρα για την κατανόηση του δεύτερου πιλοτικού αποκολλητικού αγωγού και για να προτείνει μέτρα που μπορούν να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα πριν από τις επόμενες δοκιμές πτώσης σε μεγάλο υψόμετρο. http://en.roscosmos.ru/22207/

Τα δέκα πιο παράξενα φεγγάρια στο ηλιακό μας σύστημα. Μερικοί από τους πιο συναρπαστικούς κόσμους στην διαστημική γειτονιά μας, δεν είναι πλανήτες, αλλά τα φεγγάρια που περιστρέφονται γύρω τους, αναφέρει, το Live Science, προσθέτοντας, ότι όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, εκτός από δύο, έχουν φυσικούς δορυφόρους. Σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο, γίνεται αναφορά στο φεγγάρι της Γης, ένα πανέμορφο αλλά σκληρό, νεκρό κόσμο που έχει διαμορφωθεί από αρχαία ηφαίστεια και αμέτρητους κρατήρες. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το φεγγάρι είναι αναμφίβολα το πιο οικείο, για μας, αλλά δεν είναι το πιο ενδιαφέρον. Κάθε ένας από τους γιγάντιους πλανήτες του εξωτερικού ηλιακού συστήματος συνοδεύεται από μια σειρά δορυφόρων. Αν και βρίσκονται μακριά από τον ήλιο και στερούνται ηλιακής θερμότητας και φωτός, παρουσιάζουν τόση ποικιλία όση και οι ίδιοι οι πλανήτες. Ορισμένοι, όπως η Καλλιστώ του Δία και ο Μίμας του Κρόνου, έχουν παραμείνει παγωμένοι για δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά φέρουν εξαιρετικά σημάδια από την έκθεσή τους σε «βομβαρδισμούς» από το διάστημα. Άλλοι, όπως τα φεγγάρια του Κρόνου, Παν και Άτλας και η Νηρηίδα του Ποσειδώνα, έχουν επηρεαστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους από τις αλληλεπιδράσεις με τους γείτονές τους, αναφέρει το Live Science, σύμφωνα με την ertnews. Το πιο συναρπαστικό είναι ότι ορισμένοι από αυτούς τους εξωτικούς κόσμους έχουν θερμανθεί από ισχυρές παλιρροϊκές δυνάμεις των μητρικών τους πλανητών, πυροδοτώντας φάσεις βίαιης δραστηριότητας όπως αυτές που διαμόρφωσαν τη Μιράντα, το φεγγάρι-Φρανκενστάιν του Ουρανού. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές οι δυνάμεις εξακολουθούν να λειτουργούν ακόμη και σήμερα, δημιουργώντας συναρπαστικά σώματα όπως η Ιώ του Δία και ο παγωμένος Εγκέλαδος του Κρόνου, το ήρεμο εξωτερικό του οποίου, μπορεί να κρύβει ακόμη και το μεγαλύτερο μυστικό του ηλιακού συστήματος: την εξωγήινη ζωή. Εγκέλαδος Από το 2004, όταν το σκάφος Cassini της NASA έφτασε στον Κρόνο, ο μικρός εσωτερικός δορυφόρος του πλανήτη, ο Εγκέλαδος, έγινε ένας από τους πιο μελετημένους και συζητημένους κόσμους σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Οφείλει τη νέα του φήμη στην ανακάλυψη τεράστιων πιδάκων υδάτινου πάγου που εκρήγνυνται στο διάστημα κατά μήκος ρωγμών στο νότιο ημισφαίριό του – υποδηλώνοντας την ύπαρξη υγρού νερού ακριβώς κάτω από τον λεπτό, παγωμένο φλοιό του φεγγαριού. Οι επιστήμονες είχαν υποψιαστεί την παράξενη δραστηριότητα του Εγκέλαδου πριν από την άφιξη του Cassini, χάρη σε προηγούμενες εικόνες που έδειχναν ότι το φεγγάρι του έχει μια ασυνήθιστα φωτεινή επιφάνεια και κρατήρες που μοιάζουν σαν να είναι καλυμμένοι με χιόνι. Παρ’ όλα αυτά, η ανακάλυψη του πάγου -που αρχικά έγινε όταν το Cassini πέταξε κατευθείαν μέσα από έναν από αυτούς – επιβεβαίωσε ότι ο Εγκέλαδος είναι γεωλογικώς ενεργός. Με διάμετρο 504 χλμ. και σύσταση πέτρας/πάγου, ο Εγκέλαδος θα πρέπει να πάγωσε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, όπως πολλοί από τους γείτονές του στο σύστημα του Κρόνου. Ωστόσο οι παλιρροϊκές δυνάμεις που προκαλούνται από μια βαρυτική διελκυστίνδα μεταξύ του Κρόνου και ενός μεγαλύτερου φεγγαριού, της Διώνης, διατηρούν το εσωτερικό του φεγγαριού ζεστό και ενεργό, καθιστώντας τον πρωταρχικό στόχο για ζωή στο ηλιακό σύστημα. Ενώ μεγάλο μέρος του πάγου νερού καλύπτει την επιφάνεια, μια σημαντική ποσότητα διαφεύγει από την ασθενή βαρύτητα και μπαίνει σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Εδώ, απλώνεται για να σχηματίσει τον δακτύλιο Ε σε σχήμα ντόνατ – τον εξώτερο και αραιότερο από τους κύριους δακτυλίους του Κρόνου. Καλλιστώ Η Καλλιστώ, το εξωτερικό φεγγάρι του Δία, είναι το τρίτο μεγαλύτερο φεγγάρι του ηλιακού συστήματος και είναι ελάχιστα μικρότερο από τον Ερμή. Παρόμοια στην εμφάνιση με μια μπάλα του γκολφ, η Καλλιστώ καλύπτεται σχεδόν ομοιόμορφα με κοιλότητες και κρατήρες σε όλη την επιφάνειά της, στοιχεία αμείλικτων συγκρούσεων. Οφείλει τη θρυμματισμένη επιφάνειά της στη θέση της στο σύστημα του Δία – η βαρύτητα του γιγάντιου πλανήτη ασκεί ισχυρή επιρροή, διαταράσσοντας τις τροχιές των διερχόμενων κομητών και συχνά παρασύροντάς τους στην καταστροφή τους, όπως φάνηκε πιο θεαματικά στην πρόσκρουση του κομήτη Shoemaker-Levy 9 το 1994. Το φεγγάρι αποτελείται από ίσα μέρη βράχου και πάγου – τα φωτεινότερα τμήματα της επιφάνειας της Καλλιστούς πιστεύεται ότι είναι κυρίως νερό με πάγο, ενώ οι πιο σκούρες κηλίδες είναι περιοχές με υψηλή διάβρωση και βραχώδες υλικό φτωχό σε πάγο. Η επιφάνεια της Καλλιστώς, ωστόσο, παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη για περισσότερα από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, αναπτύσσοντας το πυκνό τοπίο της από επικαλυπτόμενους κρατήρες κατά τη διάρκεια αιώνων. Δάκτυλος Η 243 Ίδη (243 Ida), ένας αστεροειδής που έχει χαρακτηριστεί ως μικρός πλανήτης, έχει ένα φεγγάρι με διάμετρο μόλις 1,6 χλμ. στον μακρύτερο άξονά της. Χάρη στην ασθενή βαρύτητα του μεγαλύτερου αστεροειδούς, ο Δάκτυλος είναι απίθανο να αιχμαλωτίστηκε σε τροχιά, ωστόσο η εναλλακτική λύση – ότι η Ίδη και ο Δάκτυλος σχηματίστηκαν παράλληλα – εγείρει εξίσου πολλά ερωτήματα με τις απαντήσεις που δίνει. Η Ίδη, είναι ένα σημαντικό μέλος της Οικογένειας αστεροειδών της Κορωνίδος που αποτελείται από περισσότερους από 300 αστεροειδείς, οι οποίοι έχουν παρόμοιες τροχιές. Οι επιστήμονες πιστεύουν πως η οικογένεια σχηματίστηκε πριν από 1 ή 2 δισεκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης αστεροειδών. Ο Δάκτυλος θα μπορούσε να είναι ένα μικρότερο θραύσμα από τα συντρίμμια της σύγκρουσης που κατέληξε σε τροχιά γύρω από την Ίδη, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα – τα υπολογιστικά μοντέλα δείχνουν ότι ο Δάκτυλος θα καταστρεφόταν σχεδόν σίγουρα από μια σύγκρουση με άλλον αστεροειδή. Πώς μπορεί λοιπόν να είναι πάνω από ένα δισεκατομμύριο ετών; Μια θεωρία είναι ότι η οικογένεια της Κορωνίδος είναι νεότερη απ’ ό,τι φαίνεται, και οι κρατήρες της Ίδης οφείλονται σε μια καταιγίδα συγκρούσεων που προκλήθηκε κατά την αρχική διάσπαση. Μια άλλη θεωρία είναι ότι ο Δάκτυλος έχει υποστεί μια διαλυτική σύγκρουση, αλλά έχει ενωθεί ξανά στην τροχιά του, όπως διαπίστωσε η NASA – γεγονός που θα μπορούσε να εξηγήσει το εκπληκτικά σφαιρικό σχήμα του. Ιαπετός Ο Ιαπετός είναι ο τρίτος μεγαλύτερος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου και ο ενδέκατος, κατά σειρά μεγέθους, δορυφόρος του ηλιακού συστήματος. Είναι πολύ γνωστός για την έντονη διαφορά της λευκαύγειας ανάμεσα στις δύο πλευρές του, από τις οποίες η μία είναι σχεδόν εντελώς λευκή και η άλλη σχεδόν εντελώς σκοτεινή. Μια πρώιμη θεωρία για την εξήγηση της διαφοράς χρώματος ήταν ότι η μπροστινή πλευρά καλύπτεται από σκόνη που παράγεται από μικροσκοπικές συγκρούσεις μετεωριτών σε μικρά εξωτερικά φεγγάρια, τα οποία κινούνται σπειροειδώς προς τον Κρόνο, όπως διαπίστωσε η NASA. Οι εικόνες από το Cassini αποκάλυψαν και άλλα μοναδικά χαρακτηριστικά, όπως μια οροσειρά που διατρέχει τον ισημερινό του, ύψους 13 χιλιομέτρων και πλάτους 20 χιλιομέτρων, η οποία δίνει στο φεγγάρι το χαρακτηριστικό σχήμα καρυδιού. Η προέλευση αυτής της κορυφογραμμής είναι αινιγματική. Ορισμένες θεωρίες υποστηρίζουν ότι είναι ένα απολίθωμα από μια εποχή που ο Ιαπετός εκτεινόταν πολύ πιο γρήγορα και διογκωνόταν στον ισημερινό, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είναι συντρίμμια από ένα σύστημα δακτυλίων που κάποτε περιέβαλε το φεγγάρι και κατέρρευσε στην επιφάνειά του. Νηρηίδα Η Νηρηίδα ήταν το δεύτερο φεγγάρι που βρέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ποσειδώνα και η φήμη της οφείλεται στην ασυνήθιστη τροχιά της. Η απόσταση της από τον Ποσειδώνα κυμαίνεται μεταξύ 1,4 και 9,7 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτή η τροχιά είναι συνήθως τυπική για τους αιχμαλωτισμένους δορυφόρους – αστεροειδείς και κομήτες που παρασύρονται σε εξαιρετικά έκκεντρες τροχιές από τη βαρύτητα των γιγάντιων εξωτερικών πλανητών – αλλά το ασυνήθιστα μεγάλο μέγεθος της Νηρηίδας υποδηλώνει μια μάλλον πιο ενδιαφέρουσα ιστορία. Στοιχεία από την πτήση του Voyager 2 το 1989, υποδηλώνουν ότι ο Τρίτων αιχμαλωτίστηκε σε τροχιά από την ζώνη Kuiper. Ο Τρίτων θα είχε διαταράξει τις τροχιές των αρχικών φεγγαριών του Ποσειδώνα, εκτινάσσοντας πολλά από αυτά. Ιώ Η Ιώ είναι το εσωτερικότερο από τα τέσσερα γιγάντια φεγγάρια του Γαλιλαίου που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού συστήματος, τον Δία. Το τοπίο της είναι ένα ιογενές μείγμα κίτρινων, κόκκινων και καφέ χρωμάτων, γεμάτο από παράξενους και συνεχώς μεταβαλλόμενους ορυκτούς σχηματισμούς που δημιουργούνται από το θείο που ξεχύνεται στην επιφάνειά της σε διάφορες μορφές. Η Ιώ είναι ο πιο ηφαιστειακός κόσμος στο ηλιακό σύστημα. Η παράξενη επιφάνειά της παρατηρήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των διελεύσεων του διαστημικού οχήματος Pioneer στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αλλά η ηφαιστειακή φύση της ανακαλύφθηκε μόλις εβδομάδες πριν από την άφιξη της αποστολής Voyager 1 το 1979. Το φεγγάρι είναι παγιδευμένο σε μια βαρυτική διελκυστίνδα μεταξύ των εξωτερικών γειτόνων του και του ίδιου του Δία, και αυτό εμποδίζει την τροχιά του να σταθεροποιηθεί σε έναν τέλειο κύκλο. Μικρές αλλαγές στην απόσταση της Ιούς από τον Δία – λιγότερο από 0,5% μεταβολή στην τροχιά της – δημιουργούν τεράστιες παλιρροϊκές δυνάμεις που χτυπούν το εσωτερικό του φεγγαριού προς όλες τις κατευθύνσεις. Τα πετρώματα που τρίβονται το ένα δίπλα στο άλλο θερμαίνονται λόγω της τριβής, διατηρώντας τον πυρήνα του φεγγαριού λιωμένο και δημιουργώντας τεράστιες υπόγειες δεξαμενές μάγματος. Ενώ η πλειονότητα των πετρωμάτων της είναι πυριτικά παρόμοια με εκείνα της Γης, έχουν σχετικά υψηλά σημεία τήξης, και βρίσκονται κυρίως λιωμένα σε έναν καυτό ωκεανό μάγματος, δεκάδες χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της επιφανειακής δραστηριότητας της αφορά πετρώματα πλούσια σε θείο που μπορούν να παραμείνουν λιωμένα σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Μαζί, αυτές οι δύο μορφές ηφαιστειότητας έχουν από καιρό απομακρύνει κάθε παγωμένο υλικό που είχε αρχικά η Ιώ, αφήνοντας έναν κόσμο που είναι άνυδρος και χωρίς πάγο, παρά τη μέση επιφανειακή θερμοκρασία των -160 βαθμών Κελσίου. Υπερίων Ο Υπερίων είναι ο πιο παράξενος δορυφόρος στο ηλιακό σύστημα, με την επιφάνειά του να μοιάζει με σφουγγάρι ή κοράλλι με βαθιές, σκοτεινές κοιλότητες που πλαισιώνονται από κοφτερές κορυφογραμμές από φωτεινότερα πετρώματα και πάγο. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πράγμα που είναι παράξενο στον Υπερίωνα, καθώς ήταν το πρώτο μη σφαιρικό φεγγάρι που ανακαλύφθηκε και έχει μια σαφώς έκκεντρη τροχιά. Ο δορυφόρος αυτός περιστρέφεται σε ένα χαοτικό μοτίβο, με τον άξονά του να ταλαντεύεται απρόβλεπτα. Όπως όλα τα φεγγάρια του εξωτερικού ηλιακού συστήματος, αποτελείται κυρίως από παγωμένο νερό, αλλά η επιφάνειά του είναι ασυνήθιστα σκοτεινή. Με τη βοήθεια του Cassini, οι επιστήμονες μέτρησαν την πυκνότητά του στο 55%, ενώ το εσωτερικό του είναι ως επί το πλείστον κενό. Μια δημοφιλής θεωρία είναι ότι ο Υπερίων είναι το επιζών απομεινάρι ενός μεγαλύτερου δορυφόρου που κάποτε βρισκόταν σε τροχιά μεταξύ του Τιτάνα και του Ιαπετού και ο οποίος καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από σύγκρουση με έναν μεγάλο κομήτη. Το υλικό που επέζησε σε σταθερή τροχιά στη συνέχεια ενώθηκε ξανά για να δημιουργήσει τον σημερινό Υπερίωνα. Τιτάνας Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου, ο Τιτάνας, είναι μοναδικός στο ηλιακό σύστημα, καθώς είναι ο μόνος δορυφόρος με δική του σημαντική ατμόσφαιρα – μια ανακάλυψη που απογοήτευσε τους επιστήμονες της NASA όταν οι εικόνες των ανιχνευτών Voyager αποκάλυψαν μόνο μια θολή πορτοκαλί μπάλα. Το σκάφος Cassini ήταν εξοπλισμένο με όργανα υπέρυθρης ακτινοβολίας και ραντάρ που διαπέρασαν την αδιαφανή ατμόσφαιρα, αποκαλύπτοντας ένα τοπίο ποταμών και λιμνών που δεν μοιάζει με κανέναν άλλο κόσμο στο ηλιακό σύστημα, εκτός από τη Γη. Παρά το γεγονός ότι είναι μεγαλύτερος από τον Ερμή, ο Τιτάνας μπορεί να διατηρήσει την πυκνή του ατμόσφαιρα μόνο λόγω του μεγάλου ψύχους. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,4 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον ήλιο και η μέση θερμοκρασία της επιφάνειας του φεγγαριού είναι παγωμένη στους -179 βαθμούς Κελσίου. Η ατμόσφαιρα του Τιτάνα κυριαρχείται από το αδρανές αέριο άζωτο – που είναι επίσης το κύριο συστατικό του αέρα της Γης – αλλά το χαρακτηριστικό χρώμα, η αδιαφανής ομίχλη και τα σύννεφά του προέρχονται από ένα σχετικά μικρό ποσοστό μεθανίου. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι οι συνθήκες στον Τιτάνα είναι κατάλληλες ώστε το μεθάνιο να υπάρχει σε υγρή, αέρια και στερεά μορφή, δημιουργώντας τον «κύκλο του μεθανίου» που μοιάζει αρκετά με εκείνον του νερού που διαμορφώνει το κλίμα της Γης. Σε ψυχρές συνθήκες, το μεθάνιο παγώνει και μετατρέπεται σε παγετό και πάγο. Σε μέτριες θερμοκρασίες, συμπυκνώνεται σε υγρές σταγόνες και πέφτει ως βροχή που διαβρώνει και μαλακώνει το τοπίο πριν συσσωρευτεί σε λίμνες, ενώ σε θερμότερες περιοχές εξατμίζεται και επιστρέφει στην ατμόσφαιρα. Ο Τιτάνας βιώνει εναλλασσόμενες εποχές που μοιάζουν πολύ με εκείνες του πλανήτη μας, αν και το έτος του είναι ισοδύναμο με 29,5 γήινα έτη. Οι θερμοκρασίες στο χειμερινό πόλο φαίνεται να ευνοούν τις βροχοπτώσεις, οπότε οι λίμνες μεταναστεύουν από τον ένα πόλο στον άλλο κατά τη διάρκεια κάθε τιτανικού έτους. Με όλη αυτή τη δραστηριότητα, ο Τιτάνας είναι ένας ενδιαφέρων στόχος για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής, αν και οι περισσότεροι βιολόγοι δυσκολεύονται να φανταστούν οργανισμούς που θα μπορούσαν να υπάρξουν σε τόσο σκληρές και χημικά περιορισμένες συνθήκες και οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ο υδάτινος εσωτερικός γείτονας του Τιτάνα, ο Εγκέλαδος, τους δίνει περισσότερες ελπίδες για την ύπαρξη ζωής. Μιράντα Η Μιράντα είναι ένας από τους πιο παράξενους κόσμους του ηλιακού συστήματος. Οι εικόνες του Voyager αποκάλυψαν ένα εξαιρετικό συνονθύλευμα περιοχών, που φαινομενικά συναρμολογήθηκαν τυχαία. Κάποια μέρη έχουν πολλούς κρατήρες ενώ άλλα όχι, γεγονός που υποδηλώνει τη νεότητά τους, καθώς έχουν εκτεθεί λιγότερο σε «βομβαρδισμούς». Ένα εξέχον χαρακτηριστικό είναι ένα μοτίβο ομόκεντρων οβάλ που μοιάζει με πίστα αγώνων, ενώ αλλού παράλληλα σχήματα V σχηματίζουν μια ουλή που μοιάζει με σεβρόν. Μια πρώιμη θεωρία για την αλλόκοτη εμφάνιση της Μιράντα είναι ότι πρόκειται για έναν κόσμο Φρανκενστάιν – μια συλλογή θραυσμάτων από ένα προηγούμενο φεγγάρι που συνενώθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ουρανό. Οι αστρονόμοι αναρωτήθηκαν αν ο προκάτοχος της Μιράντα θα μπορούσε να έχει συντριβεί από μια διαπλανητική σύγκρουση και αν αυτό το κατακλυσμιαίο γεγονός θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να συνδεθεί με την ακραία κλίση του ίδιου του Ουρανού. Περαιτέρω μελέτες, ωστόσο, έδειξαν ότι μια τέτοια θεωρία δεν μπομπορεί να εξηγήσει το μείγμα των επιφανειακών χαρακτηριστικών της Μιράντας. Αντ’ αυτού, φαίνεται εύλογο να ευθύνονται οι παλιρροϊκές δυνάμεις. Σήμερα η Μιράντα ακολουθεί μια σχεδόν κυκλική τροχιά, αλλά στο παρελθόν η τροχιά της ήταν συντονισμένη με το μεγαλύτερο φεγγάρι, τον Ουμβριήλ. Αυτό έφερνε τα δύο φεγγάρια σε συχνές ευθυγραμμίσεις που τραβούσαν την τροχιά της σε μια επιμήκη έλλειψη που υφίστατο ακραίες παλιρροϊκές δυνάμεις. Σταδιακά, η επιφάνειά της κατακερματίστηκε και αναδιατάχθηκε πριν τα φεγγάρια μετακινηθούν ξανά με αποτέλεσμα να υποχωρήσει η δραστηριότητα της Μιράντα. Μίμας Όταν οι διαστημικοί ανιχνευτές Voyager της NASA έστειλαν πίσω τις πρώτες λεπτομερείς εικόνες του Μίμα τη δεκαετία του 1980, επιστήμονες και κοινό σοκαρίστηκαν από την ομοιότητά του με το Άστρο του Θανάτου από την ταινία «Ο Πόλεμος των Άστρων». Ένας τεράστιος κρατήρας -που πήρε το όνομά του από τον William Herschel, ο οποίος ανακάλυψε το φεγγάρι το 1789– δεσπόζει στο ένα ημισφαίριο και έχει σχεδόν το ακριβές μέγεθος και σχήμα του λέιζερ που σκοτώνει πλανήτες και που ονειρεύτηκε ο George Lucas πολλά χρόνια πριν. Ο Μίμας είναι το εσωτερικότερο από τα σημαντικά φεγγάρια του Κρόνου – σε τροχιά πιο κοντά από τον Εγκέλαδο, αλλά πιο μακριά από τον Πάνα και τον Άτλαντα – και με διάμετρο μόλις 396 χλμ., είναι το μικρότερο αντικείμενο στο ηλιακό σύστημα που είναι γνωστό ότι έχει πάρει σφαιρικό σχήμα από την ίδια του τη βαρύτητα. Άλλα, μεγαλύτερα αντικείμενα του ηλιακού συστήματος δεν το έχουν καταφέρει αυτό, και οι περισσότεροι αστρονόμοι συμφωνούν ήταν εφικτό για τον Μίμα λόγω της χαμηλής πυκνότητάς του, η οποία είναι μόλις 15% μεγαλύτερη από του νερού. Παν και Άτλας Τα φεγγάρια του Κρόνου, Παν και Άτλας, είναι τα μικρότερα του ηλιακού συστήματος. Ωστόσο, παρά το μέγεθός τους, η επιρροή τους φαίνεται καθαρά από τη Γη με τη μορφή του εξέχοντος “κενού” που δημιουργούν στο σύστημα δακτυλίων του πλανήτη. Αυτοί οι δύο μικροσκοπικοί κόσμοι είναι ίσως τα πιο γνωστά παραδείγματα «φεγγαριών-βοσκών» – μικρών δορυφόρων που περιφέρονται μέσα ή γύρω από τα συστήματα δακτυλίων των γιγάντιων πλανητών. Όπως υποδηλώνει και το όνομά τους, όταν συνδυάζονται με την επιρροή των απομακρυσμένων εξωτερικών φεγγαριών, οι δορυφόροι αυτοί βοηθούν στο να συγκεντρώνουν τα σωματίδια που περιφέρονται στο σύστημα δακτυλίων. Ο Παν είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία του Encke Gap, ενός εξέχοντος διαχωρισμού στον φωτεινό Δακτύλιο Α του Κρόνου, ενώ ο Άτλας περιστρέφεται ακριβώς έξω από τον Δακτύλιο Α. Η πιο ενδιαφέρουσα ιδιότητα και των δύο κόσμων είναι το λείο σχήμα τους, που θυμίζει καρύδι ή ιπτάμενο δίσκο. Η Bonnie Buratti από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA πιστεύει ότι τα φεγγάρια καλύπτονται από μικρά σωματίδια που παρασύρονται καθώς διατηρούν καθαρό το διάστημα μεταξύ των δακτυλίων. Καθώς τα περισσότερα από τα σωματίδια περιφέρονται σε ένα επίπεδο πάχους 1 χλμ., τείνουν να συσσωρεύονται γύρω από τον ισημερινό κάθε φεγγαριού, δημιουργώντας μια χαρακτηριστική ισημερινή ράχη. https://www.in.gr/2021/07/03/b-science/space/diastima-ta-deka-pio-paraksena-feggaria-sto-iliako-mas-systima/

Ανακαλύφθηκε κολοσσιαίο νεφέλωμα που δεν έπρεπε να υπάρχει. Με την βοήθεια του ευρωπαϊκού διαστημικού παρατηρητηρίου XMM-Newton ερευνητική ομάδα ανακάλυψε ένα κολοσσιαίο απομονωμένο νεφέλωμα αερίων. Το νεφέλωμα βρίσκεται εντός του γαλαξιακού σμήνους Abell 1367 που βρίσκεται σε απόσταση 330 εκατ. ετών φωτός από εμάς στον αστερισμό του Λέοντα και περιλαμβάνει περίπου 70 μεγάλου μεγέθους γαλαξίες. Το νεφέλωμα έχει μάζα παρόμοια με αυτή δέκα δισ. άστρων σαν τον Ήλιο και είναι μεγαλύτερο από τον γαλαξία μας. «Είναι μια αναπάντεχη αλλά και ταυτόχρονα συναρπαστική ανακάλυψη. Αποδεικνύεται ότι νέες εκπλήξεις περιμένουν συνεχώς την αστρονομία εκεί έξω. Το νεφέλωμα δεν σχετίζεται με κανένα από τους γνωστούς γαλαξίες του σμήνους, βρίσκεται σε μια ερημική τοποθεσία. Ίσως να προέρχεται από κάποιο απομακρυσμένο γαλαξία του σμήνους που δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη» αναφέρει ο δρ. Μινγκ Σαν, καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας που δημοσιεύει την ανακάλυψη της στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society». Οι ερευνητές θεωρούν δεδομένο ότι το νεφέλωμα σχηματίστηκε σε κάποιο γαλαξία και ένα σύνθετο κοσμικό φαινόμενο το απομάκρυνε από τον γαλαξία του. Εδώ ξεκινούν όμως τα μυστήρια που καλούνται να λύσουν οι επιστήμονες. Κανονικά το νεφέλωμα όταν εγκατέλειψε τον γαλαξία του και βρέθηκε μακριά στο διαγαλαξιακό Διάστημα θα έπρεπε η θερμοκρασία σε αυτό να μειωθεί πολύ και να τελικά να εξατμιστεί με τρόπο ανάλογο που λιώνει ο πάγος το καλοκαίρι. Όμως το νεφέλωμα φαίνεται ότι έχει καταφέρει να επιβιώσει εκατοντάδες εκατ. έτη γεγονός που πρέπει να εξηγηθεί τώρα από τους ειδικούς. «Δεν διαθέτουμε αρκετά δεδομένα για να κατανοήσουμε αυτή την εκπληκτική βιωσιμότητα του νεφελώματος. Ίσως σχετίζεται με κάποιο μαγνητικό πεδίο που διαθέτει» σημειώνει ο Μινγκ Σαν. https://www.naftemporiki.gr/story/1744977/anakalufthike-kolossiaio-nefeloma-pou-den-eprepe-na-uparxei

Συνεχίζονται οι προσπάθειες για την διάσωση του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble βρίσκεται εδώ και μερικές εβδομάδες εκτός λειτουργίας λόγω βλάβης στον υπολογιστή που ελέγχει τα όργανά του. Πρόκειται για υπολογιστή της δεκαετίας του 1980 (!), δεδομένου ότι το διαστημικό τηλεσκόπιο εκτοξεύθηκε στο διάστημα το 1990. Η κλασική μέθοδος επιδιόρθωσης βλάβης υπολογιστή, τον κλείνουμε και τον ανοίγουμε ξανά, δυστυχώς δεν απέδωσε. Οι μηχανικοί επιχείρησαν να ενεργοποιήσουν μια εφεδρική μονάδα μνήμης αλλά απέτυχαν. Συνεχίζουν όμως τις προσπάθειές τους και την επόμενη εβδομάδα θα ξέρουμε τελικά αν μπορεί να επιδιορθωθεί η βλάβη ή αν αυτή η εκπληκτική κατασκευή έφτασε στο τέλος της, κάτι που όλοι απευχόμαστε. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, είναι το πρώτο μεγάλο οπτικό τηλεσκόπιο που μπήκε σε τροχιά στο διάστημα. Εκτοξεύθηκε στις 24 Απριλίου 1990 με το διαστημικό λεωφορείο Discovery και οι επιστήμονες δεν περίμεναν να λειτουργήσει πάνω από 10 χρόνια. Τελικά, άντεξε τουλάχιστον 31 χρόνια! Στοιχεία διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble Η NASA ονόμασε το πρώτο οπτικό τηλεσκόπιο σε τροχιά στο διάστημα προς τιμήν του Αμερικανού αστρονόμου Edwin P. Hubble (1889 – 1953). Ο Hubble επιβεβαίωσε την διαστολή του σύμπαντος, πράγμα που έβαλε τις βάσεις για την θεωρία της μεγάλης έκρηξης (big-bang). Αποστολή • Εκτόξευση: 24 Απριλίου 1990, από το διαστημικό λεωφορείο Discovery (STS-31) • Ανάπτυξη: 25 Απριλίου 1990 • Πρώτη Εικόνα: 20 Μαΐου 1990: Το ανοιχτό αστρικό σμήνος NGC 3532 • Αποστολή συντήρησης 1 (STS-61): Δεκέμβριος 1993 • Αποστολή συντήρησης 2 (STS-82): Φεβρουάριος 1997 • Αποστολή συντήρησης 3A (STS-103): Δεκέμβριος 1999 • Αποστολή συντήρησης 3B (STS-109): Φεβρουάριος 2002 • Αποστολή συντήρησης 4 (STS-125): Μάιος 2009 Μέγεθος • Μήκος: 13,2 μ. • Βάρος κατά την εκτόξευση: περίπου 10.886 κιλά. • Μετά την αποστολή συντήρησης 4: περίπου 12.247 kg • Μέγιστη διάμετρος: 4,2 μέτρα Στοιχεία πτήσης • Τροχιακό υψόμετρο 547 χλμ., με κλίση 28,5 μοίρες ως προς τον ισημερινό • Χρόνος ολοκλήρωσης μιας τροχιάς: περίπου 95 λεπτά • Ταχύτητα: περίπου 27.300 χλμ./ώρα Οπτικές δυνατότητες • Ευαισθησία στο φως: Από υπεριώδες έως υπέρυθρο (115-2500 νανόμετρα) Τα κάτοπτρα του Hubble • Διάμετρος πρωτεύοντος κατόπτρου: 2,4 μέτρα • Βάρος πρωτεύοντος κατόπτρου: 828 κιλά • Διάμετρος δευτερεύοντος κατόπτρου: 0,3 μ. • Βάρος δευτερεύοντος κατόπτρου: 12,3 κιλά Ακρίβεια υποδείξεων • Για να πάρει εικόνες πολύ απομακρυσμένων, αμυδρών αντικειμένων, το Hubble πρέπει να είναι εξαιρετικά σταθερό και ακριβές. Το τηλεσκόπιο είναι σε θέση να «κλειδώσει» σε ένα στόχο χωρίς να αποκλίνει πάνω από 7/1000 ενός arcsecond, ή περίπου το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας σε απόσταση 1 μιλίου. Στατιστικά στοιχεία • Το Hubble μεταδίδει περίπου 150 Gb «ακατέργαστων» επιστημονικών δεδομένων κάθε εβδομάδα. Ανάγκες ισχύος • Πηγή Ενέργειας: Ο Ήλιος • Μηχανισμός: Δύο ηλιακοί συλλέκτες των 7,6 μέτρων • Παραγωγή ισχύος (κάτω από ηλιακό φως): περίπου 5.500 Watt • Μέση κατανάλωση ισχύος: περίπου 2.100 Watt Αποθήκευση ενέργειας • Μπαταρίες: 6 νικελίου-υδρογόνου (NiH) • Χωρητικότητα αποθήκευσης: Όση έχουν περίπου 22 μπαταρίες αυτοκινήτου https://physicsgg.me/2021/07/03/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%87%ce%af%ce%b6%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b4/

Τα ίχνη εξωγήινων πολιτισμών που αντλούν ενέργεια από μαύρες τρύπες. 1. Γιατί ανθρώπινος πολιτισμός ανήκει στην κατηγορία μηδέν; Ο μόνος γνωστός προηγμένος πολιτισμός στο σύμπαν είναι ο δικός μας. Όμως, πόσο προηγμένος είναι ο γήινος πολιτισμός; Σύμφωνα με την κατάταξη που προτάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από τον Ρώσο φυσικό Νικολάι Καρντάσιεφ (Kardashev) έχοντας ως σκοπό την ταξινόμηση των ραδιοσημάτων από πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς, ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι τύπου 0. Τι σημαίνει αυτό; Ο Καρντάσιεφ δημιούργησε ένα σύστημα ταξινόμησης πολιτισμών ανάλογα με την ενέργεια που καταναλώνουν, ως εξής: Ο πολιτισμός τύπου Ι είναι ο πολιτισμός που ελέγχει όλες τις πλανητικές μορφές ενέργειας. Μπορεί να χρησιμοποιήσει όλη την ενέργεια του μητρικού άστρου τους (όπως ο ήλιος μας) που φτάνει στον πλανήτη του, ελέγχει την θερμοκρασία του πλανήτη, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, την σεισμική και την ηφαιστειακή δραστηριότητα. Ο πολιτισμός τύπου ΙΙ είναι αυτός που αφού εξάντλησε τους πόρους του πλανήτη του, κατάφερε να ελέγξει και να καταναλώνει όλη την παραγόμενη ενέργεια του μητρικού άστρου του. Τέλος, ο πολιτισμός τύπου ΙΙΙ αφού έχει εξαντλήσει την ενέργεια ολόκληρου του πλανητικού του συστήματος, έχει αποικίσει τον γαλαξία του και μπορεί να ελέγχει την ενέργεια σε γαλαξιακό επίπεδο. Ο πολιτισμός τύπου 0 είναι ο πιο ανεπαρκής τόσο από τεχνολογική όσο και από κοινωνική άποψη. Και στην κατηγορία αυτή ανήκει ο γήινος πολιτισμός, ο οποίος σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις θα μπορούσε να εξελιχθεί προς έναν πολιτισμό τύπου Ι μετά από δύο αιώνες. Από όλες τις διαδοχικές μεταβάσεις, αυτή ίσως είναι η πιο δύσκολη. Μια τέτοια μετάβαση για τον ανθρώπινο πολιτισμό φαίνεται σχεδόν αδύνατη, αν λάβει κανείς υπόψιν την ανεπάρκεια (διανοητική, τεχνική και ηθική) των ηγετικών ομάδων που καθορίζουν το μέλλον των κατοίκων του πλανήτη μας. Στο σύμπαν μας μπορεί να υπάρχουν νεκροί πολιτισμοί που δεν κατάφεραν να ανέβουν από την κατηγορία 0 στην Ι γιατί αυτοκαταστράφηκαν. Αλλά μπορεί να υπάρχουν και πολιτισμοί τύπου Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. 2. Τι είναι η σφαίρα Dyson; Ένα ερώτημα που αναδύεται είναι το πως θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους προηγμένους πολιτισμούς. Ο Φρίμαν Ντάιζον (Freeman Dyson) προέτρεπε τους αστρονόμους να αναζητούν στο διάστημα την ακτινοβολία των επονομαζόμενων σφαιρών Dyson και όχι απλά ραδιοσήματα. H σφαίρα Dyson προτάθηκε για πρώτη φορά από τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Όλαφ Στάπλεντον (Olaf Stapledon) στο μυθιστόρημα του με τίτλο Star Maker, το 1937. Η ιδέα αυτή μελετήθηκε αργότερα από τον Dyson. Πρόκειται για μια τεράστιας κλίμακας σφαίρα που περιβάλλει ένα άστρο–ήλιο σχεδιασμένη έτσι ώστε να συλλέγει την ενέργεια του άστρου. Σε μια ακραία περίπτωση που περιέγραψε ο Dyson, ένας προηγμένος πολιτισμός τύπου ΙΙ θα μπορούσε να περιβάλλει το άστρο του με μια σφαιρική υπερ-κατασκευή η οποία θα μπορούσε να εκμεταλλεύεται το σύνολο της εκπεμπόμενης ενέργειας ενός άστρου. Επιπλέον, το εσωτερικό αυτής της σφαίρας θα μπορούσε φιλοξενήσει τον πολιτισμό και να ικανοποιήσει την δημογραφική αύξηση του πληθυσμού για εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με τους νόμους της Θερμοδυναμικής η σφαίρα αυτή θα εξέπεμπε στο διάστημα ακτινοβολία η οποία θα μπορούσε να ανιχνευθεί από κάποιον άλλον απομακρυσμένο πολιτισμό. Αν υπάρχουν προηγμένοι εξωγήινοι πολιτισμοί, τότε αναπόφευκτα εκπέμπουν προς το διάστημα ακτινοβολία, η οποία μπορεί να καταγραφεί και να μετρηθεί. 3. Η σφαίρα Dyson γύρω από μια μαύρη τρύπα Η έρευνα για την αναζήτηση εξωγήινης νοημοσύνης (SETI) διεξάγεται ήδη εδώ και 60 χρόνια. Ο εντοπισμός λοιπόν μιας σφαίρας Dyson, της σφαιρικής δομής που περιβάλλει ένα άστρο και μεταφέρει την ενέργεια της ακτινοβολίας προς τα έξω ως πηγή ενέργειας για έναν προηγμένο πολιτισμό, είναι ένας από τους κύριους στόχους της SETI. Στην εργασία με τίτλο ‘A Dyson Sphere around a black hole’ των Tiger Yu-Yang Hsiao et al, διερευνάται η δυνατότητα κατασκευής μιας σφαίρας Dyson γύρω από μια μαύρη τρύπα. Θεωρούνται έξι πηγές ενέργειας: (i) η μικροκυματική κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου (ii) η ακτινοβολία Hawking (iii) o δίσκος προσαύξησης, (iv) η προσαύξηση Bondi, (v) το στέμμα και (vi) οι σχετικιστικοί πίδακες. Για τις ανάγκες π.χ. ενός πολιτισμού τύπου II, απαιτείται ενεργειακή ισχύς 4×1026W (=1L⊙= φωτεινότητα του ήλιου). Μεταξύ των (iii) έως (vi), η μεγαλύτερη φωτεινότητα μπορεί να συλλεχθεί από τον δίσκο προσαύξησης, φτάνοντας έτσι τα 105L⊙, αρκετή για να διατηρήσει έναν πολιτισμό Τύπου II. Η συλλογή της μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου ή της ακτινοβολίας Hawking δεν δίνει επαρκείς ποσότητες ενέργειας. Επιπλέον, αν μια σφαίρα Dyson συλλέγει όχι μόνο την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία αλλά και άλλους τύπους ενέργειας (π.χ. κινητική ενέργεια) από τους πίδακες, η συνολική συλλεγόμενη ενέργεια θα ήταν περίπου 5 φορές μεγαλύτερη. Λαμβάνοντας υπόψη την εκπομπή από μια σφαίρα Dyson, τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι μια σφαίρα Dyson γύρω από μια μαύρη τρύπα στον Γαλαξία 10.000 pc μακριά από εμάς (1pc=3,26 έτη φωτός) είναι ανιχνεύσιμη στο υπεριώδες φως (10−400nm), ορατό φως (400−760nm), υπέρυθρη ακτινοβολία (760nm−40μm) ως η επιπλέον ακτινοβολία που αποβάλλεται στο διάστημα χρησιμοποιώντας τηλεσκόπια όπως το Galaxy Evolution Explorer (GALEX). Η ανάλυση των παρατηρούμενων φασματικών κατανομών ενέργειας και η μέτρηση της μεταβλητότητας της ακτινικής ταχύτητας μπορούν να βοηθήσουν τον εντοπισμό αυτών των πιθανές τεχνητών δομών. Συνολικά, η μαύρη τρύπα μπορεί να είναι μια πολλά υποσχόμενη πηγή και πιο αποδοτική στη συλλογή ενέργειας σε σχέση με ένα άστρο της κύριο ακολουθίας (όπως ο ήλιος μας). Στην φωτογραφια πιθανά μήκη κύματος στα οποία μπορεί να γίνει ο εντοπισμός μιας θερμής σφαίρας Dyson για διάφορες μάζες μαύρων οπών. Οι μωβ, οι μπλε, οι πράσινες, οι πορτοκαλί και κόκκινες περιοχές υποδεικνύουν ακτίνες Χ (0,01 – 10 nm), υπεριώδη ακτινοβολία (10 – 400 nm), ορατό φως (400 – 760 nm), υπέρυθρη ακτινοβολία μικρού και μεσαίου μήκους κύματος, (760 nm – 5 𝜇m) και (5 – 40 𝜇m), αντίστοιχα. Η σκιασμένη περιοχή είναι το μέγιστο μήκος κύματος από την ακτινοβολία μέλανος σώματος της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας, καλύπτοντας ένα μεγάλο εύρος παραμέτρων μιας σφαίρας Dyson. Η περιοχή που περικλείεται από μπλε, κόκκινες και μαύρες διακεκομμένες γραμμές αντιστοιχούν σε αστρικής μάζας, ενδιάμεσης μάζας και υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. https://physicsgg.me/2021/07/02/%cf%84%ce%b1-%ce%af%cf%87%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%ce%be%cf%89%ce%b3%ce%ae%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8e%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bb/